Atos 16

rifa (RIFA) vs VC

VC Versão Católica

¹ ڒَْامِي د-يُوسَا غَارْ ثْندَّامْ ن ذِيرْبِي ذ لِيسْثْرَا، ثُوغَا ذِينْ إِجّْ ن ؤُمحْضَارْ قَّارنْ أَسْ ثِيمُوثِييُو. ثُوغَا نتَّا ذ مِّيسْ ن إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ذ ثُوذَاشْثْ ذ ڒْمُومِينَا، مَاشَا بَابَاسْ ذ أَرَامِييُو.

¹ Chegou a Derbe e depois a Listra. Havia ali um discípulo, chamado Timóteo, filho de uma judia cristã, mas de pai grego,

² مَارَّا ثَاوْمَاثْ ن لِيسْثْرَا ذ إِكُونِييَا شهْذنْ خَاسْ س ڒْخَارْ.

² que gozava de ótima reputação junto dos irmãos de Listra e de Icônio.

³ بُولُوسْ ثُوغَا إِخْسْ وَا أَذْ إِسَافَارْ أَكِيذسْ. خنِّي إِكْسِي ث ؤُشَا إِخْثنْ أَسْ، مِينْزِي ؤُذَاينْ ذِي ثنْذِينْثْ نِّي سّْننْ بلِّي بَابَاسْ ذ أَرَامِييُو.

³ Paulo quis que ele fosse em sua companhia. Ao tomá-lo consigo, circuncidou-o, por causa dos judeus daqueles lugares, pois todos sabiam que o seu pai era grego.

⁴ ؤُمِي كِّينْ خْ ثْندَّامْ، تّْبَارّْحنْ، سّڒْمَاذنْ ثنْ عَاوذْ مَاحنْذْ أَذْ طّْفنْ ذِي ثِيوصَّا إِ يُورَانْ رُّوسُولْ ذ إِمْغَارنْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.

⁴ Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.

⁵ أَمُّو ذوْڒنْثْ ثْمسْمُونِينْ بدّنْثْ مْلِيحْ ذِي لْ-إِيمَانْ ؤُشَا ثُوغَا ڒْقدّْ نْسنْثْ إِمقَّارْ كُوڒْ أَسّْ.

⁵ Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia.

⁶ ؤُمِي شُوقنْ نِيثْنِي ذِي جّْوَايهْ ن فْرِيخِييَا ذ ڭَالَاطِييَا، إِمْنعْ إِ-ثنْ أَرُّوحْ إِقدّْسنْ مَاحنْذْ أَذْ بشَّارنْ س وَاوَاڒْ ن أَربِّي ذِي أَسِييَا.

⁶ Atravessando em seguida a Frígia e a província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra de Deus na {província da} Ásia.

⁷ ڒَامِي د-ؤُسِينْ غَارْ جِّيهثْ ن مِيسْيَا، أَرْزُونْ أَذْ رَاحنْ غَارْ بِيثِينِييَا، مَاشَا أَرُّوحْ ن يَاسُوع وَارْ ثنْ إِجِّي.

⁷ Ao chegarem aos confins da Mísia, tencionavam seguir para a Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.

⁸ خنِّي فّْغنْ-د زِي مِيسْيَا، هْوَانْ غَارْ ثمُّورْثْ ن ثْرُووَاسْ.

⁸ Depois de haverem atravessado rapidamente a Mísia, desceram a Trôade.

⁹ ذڭْ إِجّْ ن ڒوْحِييْ س دْجِيڒثْ إِبَانْ-د إِجّْ ن ورْيَازْ زِي مَاكِيذُونِييَا غَارْ بُولُوسْ، إِبدّْ ذِينِّي، إِتَّارْ زَّايسْ، إِنَّا: ’هْوَا-د غَارْ مَاكِيذُونِييَا حِيمَا أَذْ أَيِي ثوْشذْ أَفُوسْ!‘

⁹ De noite, Paulo teve uma visão: um macedônio, em pé, diante dele, lhe rogava: Passa à Macedônia, e vem em nosso auxílio!

¹⁰ أَوَارْنِي ڒَامِي إِژْرَا بُولُوسْ ڒوْحِييْ-أَ، نكَّارْ ڒخْذنِّي مَاحنْذْ أَذْ نْرَاحْ غَارْ مَاكِيذُونِييَا، مِينْزِي نفْهمْ بلِّي سِيذِيثْنغْ إِڒَاغَا أَنغْ-د حِيمَا أَذْ أَسنْ نْبَارّحْ س ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ.

¹⁰ Assim que teve essa visão, procuramos partir para a Macedônia, certos de que Deus nos chamava a pregar-lhes o Evangelho.

¹¹ أَقَا نُويُورْ ذِي ڒبْحَارْ زِي ثْرُووَاسْ ؤُشَا نْرُوحْ نِيشَانْ غَارْ سَامُوثْرَاكِي، ؤُ ثِيوشَّا نّسْ نْرُوحْ سّنِّي غَارْ نِيياپُولِيسْ.

¹¹ Embarcados em Trôade, fomos diretamente à Samotrácia e no outro dia a Neápolis;

¹² سّنِّي نْرُوحْ غَارْ فِيلِيبِّي، ثنِّي ذ لْعَاصِيمَا ن مَاكِيذُونِييَا، ثُوغَا طّْفنْ ت إِرُومَانِييّنْ ذ ثْزذِّيغْثْ إِ نِيثْنِي. نقِّيمْ إِجّْ ن ڒْمِيجَاڒْ ن شَا ن وُوسَّانْ ذِي ثنْذِينْثْ نِّي.

¹² e dali a Filipos, que é a cidade principal daquele distrito da Macedônia, uma colônia {romana}. Nesta cidade nos detivemos por alguns dias.

¹³ ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ نفّغْ زِي ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ غَارْ ثْمَا ن إِغْزَارْ مِينْزِي نژْرَا ذِينْ إِشْثْ ن ثَادَّارْثْ ن ثْژَادْجِيثْ. أَوَارْنِي ڒَامِي نقِّيمْ ذِينْ، نسِّيوڒْ أَكْ-ذ ثمْغَارِينْ ثِينِّي ثُوغَا إِمُوننْ ذِينِّي.

¹³ No sábado, saímos fora da porta para junto do rio, onde pensávamos haver lugar de oração. Aí nos assentamos e falávamos às mulheres que se haviam reunido.

¹⁴ إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ نِّي إِزّنْزنْ ڒحْرَارْ، قَّارنْثْ أَسْ لُوذِييَا زِي ثنْذِينْثْ ن ثِييَاثِيرَا، ثُوغَا ثتّڭّْوذْ أَربِّي. سِيذِيثْنغْ يَارْزمْ أَسْ ؤُڒْ نّسْ حِيمَا أَذْ ثْسڒْ مْلِيحْ مِيخفْ إِسَّاوَاڒْ بُولُوسْ.

¹⁴ Uma mulher, chamada Lídia, da cidade dos tiatirenos, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava. O Senhor abriu-lhe o coração, para atender às coisas que Paulo dizia.

¹⁵ تّْوَاسّغْضصْ نتَّاثْ ذ أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ، ؤُشَا خنِّي ثتَّارْ زَّايْنغْ، ثنَّا: ”مَاڒَا س ثِيذتّْ ثتّْوَاڒَامْ بلِّي نشّْ ؤُمْنغْ ذِي سِيذِيثْنغْ، إِوَا أَرَاحمْ-د، قِّيممْ ذِي ثَادَّارْثْ إِنُو!“ ثُوغَا ثْزَاوْڭْ أَنغْ أَطَّاسْ.

¹⁵ Foi batizada juntamente com a sua família e fez-nos este pedido: Se julgais que tenho fé no Senhor, entrai em minha casa e ficai comigo. E obrigou-nos a isso.

¹⁶ أَمْ نڭُّورْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن ثْژَادْجِيثْ، ثمّْسڒْقَا أَكِيذْنغْ إِشْثْ ن ثَايَّا، ذَايسْ ڒَارْيَاحْ ن ثْڭزَّانْثْ، ثِيوِي-د إِجّْ ن ڒفْضڒْ إِمْغَارْ إِ أَيْثْبَابْ نّسْ س ثْڭزَّانْثْ نِّي.

¹⁶ Certo dia, quando íamos à oração, eis que nos veio ao encontro uma moça escrava que tinha o espírito de Pitão, a qual com as suas adivinhações dava muito lucro a seus senhores.

¹⁷ نتَّاثْ ثْضفَّارْ بُولُوسْ ذ نشِّينْ، ثسْغُويُّو، ثقَّارْ: ”إِوْذَانْ-أَ ذ إِمْسخَّارنْ ن أَربِّي، أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي، نِيثْنِي تّْبَارّْحنْ إِ كنِّيوْ س وبْرِيذْ ن ثُوذَارْثْ!“

¹⁷ Pondo-se a seguir a Paulo e a nós, gritava: Estes homens são servos do Deus Altíssimo, que vos anunciam o caminho da salvação.

¹⁸ أَمُّو إِ ثقِّيمْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ. مَاشَا بُولُوسْ، ؤُمِي ثُوغَا إِتّْخيَّاقْ خْ مَانْ أَيَا، إِنّقْڒبْ، إِنَّا إِ ڒَارْيَاحْ: ”تُّومُورغْ شكْ س يِيسمْ ن يَاسُوع لْمَاسِيحْ، فّغْ زَّايسْ.“ ؤُشَا إِفّغْ-د ڒَارْيَاحْ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي.

¹⁸ Repetiu isto por muitos dias. Por fim, Paulo enfadou-se. Voltou-se para ela e disse ao espírito: Ordeno-te em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora ele saiu.

¹⁹ ؤُمِي ژْرِينْ أَيْثْبَابْ نّسْ بلِّي أَسِيثمْ ن ڒفْضڒْ نْسنْ إِفّغْ زَّايسْ، طّْفنْ بُولُوسْ ذ سِيلَا، جَارّنْ ثنْ، إِوْينْ ثنْ غَارْ سُّوقْ.

¹⁹ Vendo seus amos que se lhes esvaecera a esperança do lucro, pegaram Paulo e Silas e levaram-nos ao foro, à presença das autoridades.

²⁰ نِيثْنِي إِوْينْ ثنْ زَّاثْ إِ إِمْخَازْنِييّنْ ؤُ زَّاثْ إِ إِمْضبَّارنْ ن ثنْذِينْثْ، نَّانْ: ”إِوْذَانْ-أَ تّْخَارْوَاضنْ ثَانْذِينْثْ نّغْ، مِينْزِي نِيثْنِي ذ ؤُذَاينْ.

²⁰ Em seguida, apresentaram-nos aos magistrados, acusando: Estes homens são judeus; amotinam a nossa cidade.

²¹ نِيثْنِي تّْبَارْحنْ أَنغْ س تَّاقَالِيذْ نِّي وَارْ إِحدْجڒْ أَذْ ثنْثْ نقْبڒْ نِيغْ أَذْ ثنْثْ نضْفَارْ، مِينْزِي نشِّينْ ذ إِرُومَانِييّنْ!“

²¹ E pregam um modo de vida que nós, romanos, não podemos admitir nem seguir.

²² إِسّْمُونْ خَاسنْ إِجّْ ن ڒْغَاشِي ذ أَمقّْرَانْ. خنِّي شَارّْڭنْ إِمْخَازْنِييّنْ أَرُّوضْ نْسنْ، ؤُمُورنْ أَذْ ثنْ هتّْكنْ س ؤُركُّوضْ.

²² O povo insurgiu-se contra eles. Os magistrados mandaram arrancar-lhes as vestes para açoitá-los com varas.

²³ أَوَارْنِي ڒَامِي ثنْ هتّْكنْ أَطَّاسْ س ؤُركُّوضْ، نْضَارنْ ثنْ ذِي ڒحْبسْ، ؤُمُورنْ إِ ؤُعسَّاسْ ن ڒحْبسْ حِيمَا أَذْ خَاسنْ إِعسّْ مْلِيحْ.

²³ Depois de lhes terem feito muitas chagas, meteram-nos na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.

²⁴ ؤُ نتَّا، ؤُمِي إِكْسِي ثَاوْصيّثْ-أَ، إِسِّيذفْ إِ-ثنْ غَارْ ذَاخڒْ قَاعْ ن ڒحْبسْ، إِقّنْ إِ-ثنْ زڭْ إِضَارنْ نْسنْ ذڭْ إِجّْ ن ڒْقَاڒبْ ن دْجُوحْ.

²⁴ Este, conforme a ordem recebida, meteu-os na prisão inferior e prendeu-lhes os pés ao cepo.

²⁵ ذڭْ وزْينْ ن دْجِيڒثْ ثُوغَا بُولُوسْ ذ سِيلَا تّْژَادْجَانْ ؤُ تّْسبَّاحنْ أَربِّي أَمْ ذ أَسنْ سْڒِينْ إِمحْبَاسْ.

²⁵ Pela meia-noite, Paulo e Silas rezavam e cantavam um hino a Deus, e os prisioneiros os escutavam.

²⁶ ڒخْذنِّي إِمْسَارْ إِجّْ ن ونْهزِّي ن ثمُّورْثْ ذ أَمقّْرَانْ أَڒَامِي إِتّْوَانْهزّْ ذْسَاسْ ن ڒحْبسْ، ؤُشَا ذغْيَا نُّورْزْمنْثْ مَارَّا ثِيوُّورَا ؤُشَا ذوْڒنْ إِشذِّييّنْ ن مَارَّا إِمحْبَاسْ فسْينْ.

²⁶ Subitamente, sentiu-se um terremoto tão grande que se abalaram até os fundamentos do cárcere. Abriram-se logo todas as portas e soltaram-se as algemas de todos.

²⁷ ڒَامِي ذ إِفَاقْ ؤُعسَّاسْ ن ڒحْبسْ، إِژْرَا ثِيوُّورَا أَرْزْمنْثْ، إِجْبذْ سِّيفْ نّسْ، ثُوغَا إِڭُّورْ أَذْ إِنغْ إِخفْ نّسْ، إِتّْغِيڒْ أَسْ بلِّي إِمحْبَاسْ أَروْڒنْ.

²⁷ Acordou o carcereiro e, vendo abertas as portas do cárcere, supôs que os presos haviam fugido. Tirou da espada e queria matar-se.

²⁸ مَاشَا بُولُوسْ إِڒَاغَا س جّهْذْ: ”وَارْ تّْضَارَّا إِخفْ نّشْ، أَقَا أَنغْ ذَا مَارَّا!“

²⁸ Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, pois estamos todos aqui.

²⁹ خنِّي إِسَّارغْ إِجّْ ن ڒفْنَارْ، إِنْڭزْ غَارْ ذَاخڒْ، إِتَّارْجِيجِي، إِنْضَارْ إِخفْ نّسْ غَارْ إِضَارنْ ن بُولُوسْ ذ سِيلَا.

²⁹ Então o carcereiro pediu luz, entrou e lançou-se trêmulo aos pés de Paulo e Silas.

³⁰ إِسُّوفّغْ إِ-ثنْ-د غَارْ بَارَّا، إِنَّا: ”أَ ڒجْوَاذْ، مِينْ إِتّْخصَّا أَذْ ڭّغْ حِيمَا أَذْ طّْفغْ ثُوذَارْثْ؟“

³⁰ Depois os conduziu para fora e perguntou-lhes: Senhores, que devo fazer para me salvar?

³¹ نِيثْنِي نَّانْ أَسْ: ”أَمنْ ذِي سِيذِيثْنغْ يَاسُوع لْمَاسِيحْ، أَذْ ثطّْفذْ ثُوذَارْثْ، شكْ ذ أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّشْ!“

³¹ Disseram-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua família.

³² سِّيوْڒنْ أَوَاڒْ ن سِيذِي أَكِيذسْ ؤُ أَكْ-ذ مَارَّا أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ.

³² Anunciaram-lhe a palavra de Deus, a ele e a todos os que estavam em sua casa.

³³ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي ن دْجِيڒثْ إِوْيِي ثنْ-د غَارسْ، إِسِّيرْذْ أَسنْ إِيزِّيمنْ نْسنْ ؤُشَا ذغْيَا إِتّْوَاسّغْضصْ نتَّا أَكْ-ذ مَارَّا أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ.

³³ Então, naquela mesma hora da noite, ele cuidou deles e lavou-lhes as chagas. Imediatamente foi batizado, ele e toda a sua família.

³⁴ خنِّي إِوْيِي ثنْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ، إِسّوْجذْ أَسنْ طَّابْڒَا، إِفَارْحْ نتَّا ذ أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ، مِينْزِي طّْفنْ لْ-إِيمَانْ زِي أَربِّي.

³⁴ Em seguida, ele os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se com toda a sua casa por haver crido em Deus.

³⁵ ؤُمِي د-يِيوضْ ؤُزِيڒْ، سّكّنْ إِمْخَازْنِييّنْ إِوقَّافنْ خْ ڒَامَانْ، حِيمَا أَذْ إِنِينْ إِ ؤُزدْجِيفْ ن ڒحْبسْ: ”ضڒْقْ أَسنْ-د إِ إِوْذَانْ نِّي.“

³⁵ Quando amanheceu, os magistrados mandaram os lictores dizer: Solta esses homens.

³⁶ ؤُمِي إِسْڒَا أَيَا ؤُزدْجِيفْ ن ڒحْبسْ، يُوذفْ-د غَارْ ذَاخڒْ ؤُشَا إِسِّيوضْ أَوَاڒنْ-أَ غَارْ بُولُوسْ، إِنَّا: ”إِمْخَازْنِييّنْ سكّنْ-د حِيمَا أَذْ أَومْ ضڒْقنْ. خنِّي ڒخُّو، فّْغمْ، ڒُوحمْ ذِي ڒهْنَا!“

³⁶ O carcereiro transmitiu essa mensagem a Paulo: Os magistrados mandaram-me dizer que vos ponha em liberdade. Saí, pois, e ide em paz.

³⁷ مَاشَا بُولُوسْ إِنَّا أَسْ: ”وَاخَّا نشِّينْ ذ إِرُومَانِييّنْ، جِّينْ أَذْ أَنغْ هتّْكنْ س ؤُركُّوضْ س بْطَايْطَايْ أَمْ وَارْ ذَايْنغْ إِدْجِي ڒْعِيبْ، نْضَارنْ أَنغْ ذِي ڒحْبسْ، ؤُشَا ڒخُّو، مَا خْسنْ نِيثْنِي أَذْ أَنغْ ضڒْقنْ س ثْنُوفّْرَا؟ لَّ، أجّْ إِ-ثنْ أَذْ د-أَسنْ س يِيخفْ نْسنْ، حِيمَا أَذْ أَنغْ ضڒْقنْ.“

³⁷ Mas Paulo replicou: Sem nenhum julgamento nos açoitaram publicamente, a nós que somos cidadãos romanos, e meteram-nos no cárcere, e agora nos lançam fora ocultamente... Não há de ser assim! Mas venham e soltem-nos pessoalmente!

³⁸ إِوقَّافنْ خْ ڒَامَانْ رُوحنْ، سِّيوْضنْ أَوَاڒنْ-أَ نِّي ذ أَسنْ إِتّْوَانَّانْ عَاوذْ غَارْ إِزدْجِيفنْ ن ثنْذِينْثْ. ؤُشَا نِيثْنِي ڭّْوذنْ ؤُمِي سْڒِينْ أَقَا-ثنْ ذ إِرُومَانِييّنْ.

³⁸ Os lictores deram parte dessas palavras aos magistrados. Estes temeram, ao ouvir dizer que eram romanos.

³⁹ خنِّي ؤُسِينْ-د غَارْسنْ، تَّارنْ زَّايْسنْ أَذْ رُوحنْ، أَذْ فّْغنْ زِي ثنْذِينْثْ.

³⁹ Foram e lhes falaram brandamente. Pedindo desculpas, rogavam-lhes que se retirassem da cidade.

⁴⁰ أَوَارْنِي ڒَامِي فّْغنْ-د زِي ڒحْبسْ،عقْبنْ غَارْ لُوذِييَا، مَانِي ژْرِينْ ثَاوْمَاثْ. سّْشجّْعنْ ثنْ ؤُشَا ؤُيُورنْ.

⁴⁰ Saindo do cárcere, entraram em casa de Lídia, onde reviram e consolaram os irmãos. Depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Atos 16 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →