Atos 16

rifa (RIFA) vs NVT

NVT Nova Versão Transformadora

¹ ڒَْامِي د-يُوسَا غَارْ ثْندَّامْ ن ذِيرْبِي ذ لِيسْثْرَا، ثُوغَا ذِينْ إِجّْ ن ؤُمحْضَارْ قَّارنْ أَسْ ثِيمُوثِييُو. ثُوغَا نتَّا ذ مِّيسْ ن إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ذ ثُوذَاشْثْ ذ ڒْمُومِينَا، مَاشَا بَابَاسْ ذ أَرَامِييُو.

¹ Paulo foi primeiro a Derbe e depois a Listra, onde havia um jovem discípulo chamado Timóteo. A mãe dele era uma judia convertida, e o pai era grego.

² مَارَّا ثَاوْمَاثْ ن لِيسْثْرَا ذ إِكُونِييَا شهْذنْ خَاسْ س ڒْخَارْ.

² Os irmãos em Listra e em Icônio o tinham em alta consideração,

³ بُولُوسْ ثُوغَا إِخْسْ وَا أَذْ إِسَافَارْ أَكِيذسْ. خنِّي إِكْسِي ث ؤُشَا إِخْثنْ أَسْ، مِينْزِي ؤُذَاينْ ذِي ثنْذِينْثْ نِّي سّْننْ بلِّي بَابَاسْ ذ أَرَامِييُو.

³ de modo que Paulo pediu que ele os acompanhasse em sua viagem. Em respeito aos judeus da região, providenciou que Timóteo fosse circuncidado antes de partirem, pois todos sabiam que o pai dele era grego.

⁴ ؤُمِي كِّينْ خْ ثْندَّامْ، تّْبَارّْحنْ، سّڒْمَاذنْ ثنْ عَاوذْ مَاحنْذْ أَذْ طّْفنْ ذِي ثِيوصَّا إِ يُورَانْ رُّوسُولْ ذ إِمْغَارنْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.

⁴ Em toda cidade por onde passavam, instruíam os irmãos a seguirem as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém.

⁵ أَمُّو ذوْڒنْثْ ثْمسْمُونِينْ بدّنْثْ مْلِيحْ ذِي لْ-إِيمَانْ ؤُشَا ثُوغَا ڒْقدّْ نْسنْثْ إِمقَّارْ كُوڒْ أَسّْ.

⁵ Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número a cada dia.

⁶ ؤُمِي شُوقنْ نِيثْنِي ذِي جّْوَايهْ ن فْرِيخِييَا ذ ڭَالَاطِييَا، إِمْنعْ إِ-ثنْ أَرُّوحْ إِقدّْسنْ مَاحنْذْ أَذْ بشَّارنْ س وَاوَاڒْ ن أَربِّي ذِي أَسِييَا.

⁶ Em seguida, Paulo e Silas viajaram pela região da Frígia e da Galácia, pois o Espírito Santo os impediu de pregar a palavra na província da Ásia.

⁷ ڒَامِي د-ؤُسِينْ غَارْ جِّيهثْ ن مِيسْيَا، أَرْزُونْ أَذْ رَاحنْ غَارْ بِيثِينِييَا، مَاشَا أَرُّوحْ ن يَاسُوع وَارْ ثنْ إِجِّي.

⁷ Então, chegando à fronteira da Mísia, tentaram ir para o norte, em direção à Bitínia, mas o Espírito de Jesus não permitiu.

⁸ خنِّي فّْغنْ-د زِي مِيسْيَا، هْوَانْ غَارْ ثمُّورْثْ ن ثْرُووَاسْ.

⁸ Assim, seguiram viagem pela Mísia até o porto de Trôade.

⁹ ذڭْ إِجّْ ن ڒوْحِييْ س دْجِيڒثْ إِبَانْ-د إِجّْ ن ورْيَازْ زِي مَاكِيذُونِييَا غَارْ بُولُوسْ، إِبدّْ ذِينِّي، إِتَّارْ زَّايسْ، إِنَّا: ’هْوَا-د غَارْ مَاكِيذُونِييَا حِيمَا أَذْ أَيِي ثوْشذْ أَفُوسْ!‘

⁹ Naquela noite, Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia em pé lhe suplicava: “Venha para a Macedônia e ajude-nos!”.

¹⁰ أَوَارْنِي ڒَامِي إِژْرَا بُولُوسْ ڒوْحِييْ-أَ، نكَّارْ ڒخْذنِّي مَاحنْذْ أَذْ نْرَاحْ غَارْ مَاكِيذُونِييَا، مِينْزِي نفْهمْ بلِّي سِيذِيثْنغْ إِڒَاغَا أَنغْ-د حِيمَا أَذْ أَسنْ نْبَارّحْ س ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ.

¹⁰ Então decidimos partir de imediato para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para anunciar ali as boas-novas.

¹¹ أَقَا نُويُورْ ذِي ڒبْحَارْ زِي ثْرُووَاسْ ؤُشَا نْرُوحْ نِيشَانْ غَارْ سَامُوثْرَاكِي، ؤُ ثِيوشَّا نّسْ نْرُوحْ سّنِّي غَارْ نِيياپُولِيسْ.

¹¹ Embarcamos em Trôade e navegamos diretamente para a ilha de Samotrácia e, no dia seguinte, chegamos a Neápolis.

¹² سّنِّي نْرُوحْ غَارْ فِيلِيبِّي، ثنِّي ذ لْعَاصِيمَا ن مَاكِيذُونِييَا، ثُوغَا طّْفنْ ت إِرُومَانِييّنْ ذ ثْزذِّيغْثْ إِ نِيثْنِي. نقِّيمْ إِجّْ ن ڒْمِيجَاڒْ ن شَا ن وُوسَّانْ ذِي ثنْذِينْثْ نِّي.

¹² Dali, alcançamos Filipos, cidade importante dessa região da Macedônia e colônia romana, e ali permanecemos vários dias.

¹³ ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ نفّغْ زِي ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ غَارْ ثْمَا ن إِغْزَارْ مِينْزِي نژْرَا ذِينْ إِشْثْ ن ثَادَّارْثْ ن ثْژَادْجِيثْ. أَوَارْنِي ڒَامِي نقِّيمْ ذِينْ، نسِّيوڒْ أَكْ-ذ ثمْغَارِينْ ثِينِّي ثُوغَا إِمُوننْ ذِينِّي.

¹³ No sábado, saímos da cidade e fomos à margem do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com algumas mulheres ali reunidas.

¹⁴ إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ نِّي إِزّنْزنْ ڒحْرَارْ، قَّارنْثْ أَسْ لُوذِييَا زِي ثنْذِينْثْ ن ثِييَاثِيرَا، ثُوغَا ثتّڭّْوذْ أَربِّي. سِيذِيثْنغْ يَارْزمْ أَسْ ؤُڒْ نّسْ حِيمَا أَذْ ثْسڒْ مْلِيحْ مِيخفْ إِسَّاوَاڒْ بُولُوسْ.

¹⁴ Uma delas era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, da cidade de Tiatira, comerciante de tecido de púrpura. Enquanto ela nos ouvia, o Senhor lhe abriu o coração, e ela aceitou aquilo que Paulo estava dizendo.

¹⁵ تّْوَاسّغْضصْ نتَّاثْ ذ أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ، ؤُشَا خنِّي ثتَّارْ زَّايْنغْ، ثنَّا: ”مَاڒَا س ثِيذتّْ ثتّْوَاڒَامْ بلِّي نشّْ ؤُمْنغْ ذِي سِيذِيثْنغْ، إِوَا أَرَاحمْ-د، قِّيممْ ذِي ثَادَّارْثْ إِنُو!“ ثُوغَا ثْزَاوْڭْ أَنغْ أَطَّاسْ.

¹⁵ Foi batizada, junto com sua família, e pediu que nos hospedássemos em sua casa. “Se concordam que creio de fato no Senhor, venham ficar em minha casa”, disse ela, e insistiu até que aceitamos.

¹⁶ أَمْ نڭُّورْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن ثْژَادْجِيثْ، ثمّْسڒْقَا أَكِيذْنغْ إِشْثْ ن ثَايَّا، ذَايسْ ڒَارْيَاحْ ن ثْڭزَّانْثْ، ثِيوِي-د إِجّْ ن ڒفْضڒْ إِمْغَارْ إِ أَيْثْبَابْ نّسْ س ثْڭزَّانْثْ نِّي.

¹⁶ Certo dia, enquanto íamos ao lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava possuída por um espírito pelo qual ela predizia o futuro. Com suas adivinhações, ganhava muito dinheiro para seus senhores.

¹⁷ نتَّاثْ ثْضفَّارْ بُولُوسْ ذ نشِّينْ، ثسْغُويُّو، ثقَّارْ: ”إِوْذَانْ-أَ ذ إِمْسخَّارنْ ن أَربِّي، أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي، نِيثْنِي تّْبَارّْحنْ إِ كنِّيوْ س وبْرِيذْ ن ثُوذَارْثْ!“

¹⁷ Ela seguia Paulo e a nós, gritando: “Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vieram anunciar como vocês podem ser salvos!”.

¹⁸ أَمُّو إِ ثقِّيمْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ. مَاشَا بُولُوسْ، ؤُمِي ثُوغَا إِتّْخيَّاقْ خْ مَانْ أَيَا، إِنّقْڒبْ، إِنَّا إِ ڒَارْيَاحْ: ”تُّومُورغْ شكْ س يِيسمْ ن يَاسُوع لْمَاسِيحْ، فّغْ زَّايسْ.“ ؤُشَا إِفّغْ-د ڒَارْيَاحْ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي.

¹⁸ Isso continuou por vários dias, até que Paulo, indignado, se voltou e disse ao espírito dentro da jovem: “Eu ordeno em nome de Jesus Cristo que saia dela”. E, no mesmo instante, o espírito a deixou.

¹⁹ ؤُمِي ژْرِينْ أَيْثْبَابْ نّسْ بلِّي أَسِيثمْ ن ڒفْضڒْ نْسنْ إِفّغْ زَّايسْ، طّْفنْ بُولُوسْ ذ سِيلَا، جَارّنْ ثنْ، إِوْينْ ثنْ غَارْ سُّوقْ.

¹⁹ Quando os senhores da escrava viram que suas expectativas de lucro haviam sido frustradas, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram à presença das autoridades, na praça do mercado.

²⁰ نِيثْنِي إِوْينْ ثنْ زَّاثْ إِ إِمْخَازْنِييّنْ ؤُ زَّاثْ إِ إِمْضبَّارنْ ن ثنْذِينْثْ، نَّانْ: ”إِوْذَانْ-أَ تّْخَارْوَاضنْ ثَانْذِينْثْ نّغْ، مِينْزِي نِيثْنِي ذ ؤُذَاينْ.

²⁰ “Estes judeus estão tumultuando a cidade!”, gritaram para os magistrados.

²¹ نِيثْنِي تّْبَارْحنْ أَنغْ س تَّاقَالِيذْ نِّي وَارْ إِحدْجڒْ أَذْ ثنْثْ نقْبڒْ نِيغْ أَذْ ثنْثْ نضْفَارْ، مِينْزِي نشِّينْ ذ إِرُومَانِييّنْ!“

²¹ “Eles ensinam costumes que nós, romanos, não podemos seguir, pois contrariam nossas leis!”

²² إِسّْمُونْ خَاسنْ إِجّْ ن ڒْغَاشِي ذ أَمقّْرَانْ. خنِّي شَارّْڭنْ إِمْخَازْنِييّنْ أَرُّوضْ نْسنْ، ؤُمُورنْ أَذْ ثنْ هتّْكنْ س ؤُركُّوضْ.

²² Logo, uma multidão revoltada se juntou contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que os dois fossem despidos e açoitados com varas.

²³ أَوَارْنِي ڒَامِي ثنْ هتّْكنْ أَطَّاسْ س ؤُركُّوضْ، نْضَارنْ ثنْ ذِي ڒحْبسْ، ؤُمُورنْ إِ ؤُعسَّاسْ ن ڒحْبسْ حِيمَا أَذْ خَاسنْ إِعسّْ مْلِيحْ.

²³ Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu ordens para não os deixar escapar,

²⁴ ؤُ نتَّا، ؤُمِي إِكْسِي ثَاوْصيّثْ-أَ، إِسِّيذفْ إِ-ثنْ غَارْ ذَاخڒْ قَاعْ ن ڒحْبسْ، إِقّنْ إِ-ثنْ زڭْ إِضَارنْ نْسنْ ذڭْ إِجّْ ن ڒْقَاڒبْ ن دْجُوحْ.

²⁴ por isso os colocou no cárcere interno, prendendo-lhes os pés no tronco.

²⁵ ذڭْ وزْينْ ن دْجِيڒثْ ثُوغَا بُولُوسْ ذ سِيلَا تّْژَادْجَانْ ؤُ تّْسبَّاحنْ أَربِّي أَمْ ذ أَسنْ سْڒِينْ إِمحْبَاسْ.

²⁵ Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos ouviam.

²⁶ ڒخْذنِّي إِمْسَارْ إِجّْ ن ونْهزِّي ن ثمُّورْثْ ذ أَمقّْرَانْ أَڒَامِي إِتّْوَانْهزّْ ذْسَاسْ ن ڒحْبسْ، ؤُشَا ذغْيَا نُّورْزْمنْثْ مَارَّا ثِيوُّورَا ؤُشَا ذوْڒنْ إِشذِّييّنْ ن مَارَّا إِمحْبَاسْ فسْينْ.

²⁶ De repente, houve um forte terremoto, e até os alicerces da prisão foram sacudidos. No mesmo instante, todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.

²⁷ ڒَامِي ذ إِفَاقْ ؤُعسَّاسْ ن ڒحْبسْ، إِژْرَا ثِيوُّورَا أَرْزْمنْثْ، إِجْبذْ سِّيفْ نّسْ، ثُوغَا إِڭُّورْ أَذْ إِنغْ إِخفْ نّسْ، إِتّْغِيڒْ أَسْ بلِّي إِمحْبَاسْ أَروْڒنْ.

²⁷ Quando o carcereiro acordou, viu as portas da prisão escancaradas. Imaginando que os prisioneiros haviam escapado, puxou a espada para se matar.

²⁸ مَاشَا بُولُوسْ إِڒَاغَا س جّهْذْ: ”وَارْ تّْضَارَّا إِخفْ نّشْ، أَقَا أَنغْ ذَا مَارَّا!“

²⁸ Paulo, porém, gritou: “Não se mate! Estamos todos aqui!”.

²⁹ خنِّي إِسَّارغْ إِجّْ ن ڒفْنَارْ، إِنْڭزْ غَارْ ذَاخڒْ، إِتَّارْجِيجِي، إِنْضَارْ إِخفْ نّسْ غَارْ إِضَارنْ ن بُولُوسْ ذ سِيلَا.

²⁹ O carcereiro mandou que trouxessem luz e correu até o cárcere, onde se prostrou, tremendo de medo, diante de Paulo e Silas.

³⁰ إِسُّوفّغْ إِ-ثنْ-د غَارْ بَارَّا، إِنَّا: ”أَ ڒجْوَاذْ، مِينْ إِتّْخصَّا أَذْ ڭّغْ حِيمَا أَذْ طّْفغْ ثُوذَارْثْ؟“

³⁰ Então ele os levou para fora e perguntou: “Senhores, que devo fazer para ser salvo?”.

³¹ نِيثْنِي نَّانْ أَسْ: ”أَمنْ ذِي سِيذِيثْنغْ يَاسُوع لْمَاسِيحْ، أَذْ ثطّْفذْ ثُوذَارْثْ، شكْ ذ أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّشْ!“

³¹ Eles responderam: “Creia no Senhor Jesus, e você e sua família serão salvos”.

³² سِّيوْڒنْ أَوَاڒْ ن سِيذِي أَكِيذسْ ؤُ أَكْ-ذ مَارَّا أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ.

³² Então pregaram a palavra do Senhor a ele e a toda a sua família.

³³ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي ن دْجِيڒثْ إِوْيِي ثنْ-د غَارسْ، إِسِّيرْذْ أَسنْ إِيزِّيمنْ نْسنْ ؤُشَا ذغْيَا إِتّْوَاسّغْضصْ نتَّا أَكْ-ذ مَارَّا أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ.

³³ Mesmo sendo tarde da noite, o carcereiro cuidou deles e lavou suas feridas. Em seguida, ele e todos os seus foram batizados.

³⁴ خنِّي إِوْيِي ثنْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ، إِسّوْجذْ أَسنْ طَّابْڒَا، إِفَارْحْ نتَّا ذ أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ، مِينْزِي طّْفنْ لْ-إِيمَانْ زِي أَربِّي.

³⁴ Depois, levou-os para sua casa e lhes serviu uma refeição, e ele e toda a sua família se alegraram porque creram em Deus.

³⁵ ؤُمِي د-يِيوضْ ؤُزِيڒْ، سّكّنْ إِمْخَازْنِييّنْ إِوقَّافنْ خْ ڒَامَانْ، حِيمَا أَذْ إِنِينْ إِ ؤُزدْجِيفْ ن ڒحْبسْ: ”ضڒْقْ أَسنْ-د إِ إِوْذَانْ نِّي.“

³⁵ Na manhã seguinte, os magistrados mandaram os guardas ordenarem ao carcereiro: “Solte estes homens!”.

³⁶ ؤُمِي إِسْڒَا أَيَا ؤُزدْجِيفْ ن ڒحْبسْ، يُوذفْ-د غَارْ ذَاخڒْ ؤُشَا إِسِّيوضْ أَوَاڒنْ-أَ غَارْ بُولُوسْ، إِنَّا: ”إِمْخَازْنِييّنْ سكّنْ-د حِيمَا أَذْ أَومْ ضڒْقنْ. خنِّي ڒخُّو، فّْغمْ، ڒُوحمْ ذِي ڒهْنَا!“

³⁶ Então o carcereiro mandou dizer a Paulo: “Os magistrados disseram que você e Silas estão livres. Vão em paz”.

³⁷ مَاشَا بُولُوسْ إِنَّا أَسْ: ”وَاخَّا نشِّينْ ذ إِرُومَانِييّنْ، جِّينْ أَذْ أَنغْ هتّْكنْ س ؤُركُّوضْ س بْطَايْطَايْ أَمْ وَارْ ذَايْنغْ إِدْجِي ڒْعِيبْ، نْضَارنْ أَنغْ ذِي ڒحْبسْ، ؤُشَا ڒخُّو، مَا خْسنْ نِيثْنِي أَذْ أَنغْ ضڒْقنْ س ثْنُوفّْرَا؟ لَّ، أجّْ إِ-ثنْ أَذْ د-أَسنْ س يِيخفْ نْسنْ، حِيمَا أَذْ أَنغْ ضڒْقنْ.“

³⁷ Paulo, no entanto, respondeu: “Eles nos açoitaram publicamente sem julgamento e nos colocaram na prisão, e nós somos cidadãos romanos. Agora querem que vamos embora às escondidas? De maneira nenhuma! Que venham eles mesmos e nos soltem”.

³⁸ إِوقَّافنْ خْ ڒَامَانْ رُوحنْ، سِّيوْضنْ أَوَاڒنْ-أَ نِّي ذ أَسنْ إِتّْوَانَّانْ عَاوذْ غَارْ إِزدْجِيفنْ ن ثنْذِينْثْ. ؤُشَا نِيثْنِي ڭّْوذنْ ؤُمِي سْڒِينْ أَقَا-ثنْ ذ إِرُومَانِييّنْ.

³⁸ Os guardas relataram isso aos magistrados, que ficaram assustados por saber que Paulo e Silas eram cidadãos romanos.

³⁹ خنِّي ؤُسِينْ-د غَارْسنْ، تَّارنْ زَّايْسنْ أَذْ رُوحنْ، أَذْ فّْغنْ زِي ثنْذِينْثْ.

³⁹ Foram até a prisão e lhes pediram desculpas. Então os trouxeram para fora e suplicaram que deixassem a cidade.

⁴⁰ أَوَارْنِي ڒَامِي فّْغنْ-د زِي ڒحْبسْ،عقْبنْ غَارْ لُوذِييَا، مَانِي ژْرِينْ ثَاوْمَاثْ. سّْشجّْعنْ ثنْ ؤُشَا ؤُيُورنْ.

⁴⁰ Quando Paulo e Silas saíram da prisão, voltaram à casa de Lídia. Ali se encontraram com os irmãos e os encorajaram mais uma vez. Depois, partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Atos 16 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →