Atos 16

rifa (RIFA) vs ARC

ARC Almeida Revista e Corrigida 2009

¹ ڒَْامِي د-يُوسَا غَارْ ثْندَّامْ ن ذِيرْبِي ذ لِيسْثْرَا، ثُوغَا ذِينْ إِجّْ ن ؤُمحْضَارْ قَّارنْ أَسْ ثِيمُوثِييُو. ثُوغَا نتَّا ذ مِّيسْ ن إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ذ ثُوذَاشْثْ ذ ڒْمُومِينَا، مَاشَا بَابَاسْ ذ أَرَامِييُو.

¹ E chegou a Derbe e Listra. E eis que estava ali um certo discípulo por nome Timóteo, filho de uma judia que era crente, mas de pai grego,

² مَارَّا ثَاوْمَاثْ ن لِيسْثْرَا ذ إِكُونِييَا شهْذنْ خَاسْ س ڒْخَارْ.

² do qual davam bom testemunho os irmãos que estavam em Listra e em Icônio.

³ بُولُوسْ ثُوغَا إِخْسْ وَا أَذْ إِسَافَارْ أَكِيذسْ. خنِّي إِكْسِي ث ؤُشَا إِخْثنْ أَسْ، مِينْزِي ؤُذَاينْ ذِي ثنْذِينْثْ نِّي سّْننْ بلِّي بَابَاسْ ذ أَرَامِييُو.

³ Paulo quis que este fosse com ele e, tomando-o, o circuncidou, por causa dos judeus que estavam naqueles lugares; porque todos sabiam que seu pai era grego.

⁴ ؤُمِي كِّينْ خْ ثْندَّامْ، تّْبَارّْحنْ، سّڒْمَاذنْ ثنْ عَاوذْ مَاحنْذْ أَذْ طّْفنْ ذِي ثِيوصَّا إِ يُورَانْ رُّوسُولْ ذ إِمْغَارنْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.

⁴ E, quando iam passando pelas cidades, lhes entregavam, para serem observados, os decretos que haviam sido estabelecidos pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém,

⁵ أَمُّو ذوْڒنْثْ ثْمسْمُونِينْ بدّنْثْ مْلِيحْ ذِي لْ-إِيمَانْ ؤُشَا ثُوغَا ڒْقدّْ نْسنْثْ إِمقَّارْ كُوڒْ أَسّْ.

⁵ de sorte que as igrejas eram confirmadas na fé e cada dia cresciam em número.

⁶ ؤُمِي شُوقنْ نِيثْنِي ذِي جّْوَايهْ ن فْرِيخِييَا ذ ڭَالَاطِييَا، إِمْنعْ إِ-ثنْ أَرُّوحْ إِقدّْسنْ مَاحنْذْ أَذْ بشَّارنْ س وَاوَاڒْ ن أَربِّي ذِي أَسِييَا.

⁶ E, passando pela Frígia e pela província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra na Ásia.

⁷ ڒَامِي د-ؤُسِينْ غَارْ جِّيهثْ ن مِيسْيَا، أَرْزُونْ أَذْ رَاحنْ غَارْ بِيثِينِييَا، مَاشَا أَرُّوحْ ن يَاسُوع وَارْ ثنْ إِجِّي.

⁷ E, quando chegaram a Mísia, intentavam ir para Bitínia, mas o Espírito de Jesus não lho permitiu.

⁸ خنِّي فّْغنْ-د زِي مِيسْيَا، هْوَانْ غَارْ ثمُّورْثْ ن ثْرُووَاسْ.

⁸ E, tendo passado por Mísia, desceram a Trôade.

⁹ ذڭْ إِجّْ ن ڒوْحِييْ س دْجِيڒثْ إِبَانْ-د إِجّْ ن ورْيَازْ زِي مَاكِيذُونِييَا غَارْ بُولُوسْ، إِبدّْ ذِينِّي، إِتَّارْ زَّايسْ، إِنَّا: ’هْوَا-د غَارْ مَاكِيذُونِييَا حِيمَا أَذْ أَيِي ثوْشذْ أَفُوسْ!‘

⁹ E Paulo teve, de noite, uma visão em que se apresentava um varão da Macedônia e lhe rogava, dizendo: Passa à Macedônia e ajuda-nos!

¹⁰ أَوَارْنِي ڒَامِي إِژْرَا بُولُوسْ ڒوْحِييْ-أَ، نكَّارْ ڒخْذنِّي مَاحنْذْ أَذْ نْرَاحْ غَارْ مَاكِيذُونِييَا، مِينْزِي نفْهمْ بلِّي سِيذِيثْنغْ إِڒَاغَا أَنغْ-د حِيمَا أَذْ أَسنْ نْبَارّحْ س ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ.

¹⁰ E, logo depois desta visão, procuramos partir para a Macedônia, concluindo que o Senhor nos chamava para lhes anunciarmos o evangelho.

¹¹ أَقَا نُويُورْ ذِي ڒبْحَارْ زِي ثْرُووَاسْ ؤُشَا نْرُوحْ نِيشَانْ غَارْ سَامُوثْرَاكِي، ؤُ ثِيوشَّا نّسْ نْرُوحْ سّنِّي غَارْ نِيياپُولِيسْ.

¹¹ E, navegando de Trôade, fomos correndo em caminho direito para a Samotrácia e, no dia seguinte, para Neápolis;

¹² سّنِّي نْرُوحْ غَارْ فِيلِيبِّي، ثنِّي ذ لْعَاصِيمَا ن مَاكِيذُونِييَا، ثُوغَا طّْفنْ ت إِرُومَانِييّنْ ذ ثْزذِّيغْثْ إِ نِيثْنِي. نقِّيمْ إِجّْ ن ڒْمِيجَاڒْ ن شَا ن وُوسَّانْ ذِي ثنْذِينْثْ نِّي.

¹² e dali, para Filipos, que é a primeira cidade desta parte da Macedônia e é uma colônia; e estivemos alguns dias nesta cidade.

¹³ ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ نفّغْ زِي ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ غَارْ ثْمَا ن إِغْزَارْ مِينْزِي نژْرَا ذِينْ إِشْثْ ن ثَادَّارْثْ ن ثْژَادْجِيثْ. أَوَارْنِي ڒَامِي نقِّيمْ ذِينْ، نسِّيوڒْ أَكْ-ذ ثمْغَارِينْ ثِينِّي ثُوغَا إِمُوننْ ذِينِّي.

¹³ No dia de sábado, saímos fora das portas, para a beira do rio, onde julgávamos haver um lugar para oração; e, assentando-nos, falamos às mulheres que ali se ajuntaram.

¹⁴ إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ نِّي إِزّنْزنْ ڒحْرَارْ، قَّارنْثْ أَسْ لُوذِييَا زِي ثنْذِينْثْ ن ثِييَاثِيرَا، ثُوغَا ثتّڭّْوذْ أَربِّي. سِيذِيثْنغْ يَارْزمْ أَسْ ؤُڒْ نّسْ حِيمَا أَذْ ثْسڒْ مْلِيحْ مِيخفْ إِسَّاوَاڒْ بُولُوسْ.

¹⁴ E uma certa mulher, chamada Lídia, vendedora de púrpura, da cidade de Tiatira, e que servia a Deus, nos ouvia, e o Senhor lhe abriu o coração para que estivesse atenta ao que Paulo dizia.

¹⁵ تّْوَاسّغْضصْ نتَّاثْ ذ أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ، ؤُشَا خنِّي ثتَّارْ زَّايْنغْ، ثنَّا: ”مَاڒَا س ثِيذتّْ ثتّْوَاڒَامْ بلِّي نشّْ ؤُمْنغْ ذِي سِيذِيثْنغْ، إِوَا أَرَاحمْ-د، قِّيممْ ذِي ثَادَّارْثْ إِنُو!“ ثُوغَا ثْزَاوْڭْ أَنغْ أَطَّاسْ.

¹⁵ Depois que foi batizada, ela e a sua casa, nos rogou, dizendo: Se haveis julgado que eu seja fiel ao Senhor, entrai em minha casa e ficai ali. E nos constrangeu a isso.

¹⁶ أَمْ نڭُّورْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن ثْژَادْجِيثْ، ثمّْسڒْقَا أَكِيذْنغْ إِشْثْ ن ثَايَّا، ذَايسْ ڒَارْيَاحْ ن ثْڭزَّانْثْ، ثِيوِي-د إِجّْ ن ڒفْضڒْ إِمْغَارْ إِ أَيْثْبَابْ نّسْ س ثْڭزَّانْثْ نِّي.

¹⁶ E aconteceu que, indo nós à oração, nos saiu ao encontro uma jovem que tinha espírito de adivinhação, a qual, adivinhando, dava grande lucro aos seus senhores.

¹⁷ نتَّاثْ ثْضفَّارْ بُولُوسْ ذ نشِّينْ، ثسْغُويُّو، ثقَّارْ: ”إِوْذَانْ-أَ ذ إِمْسخَّارنْ ن أَربِّي، أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي، نِيثْنِي تّْبَارّْحنْ إِ كنِّيوْ س وبْرِيذْ ن ثُوذَارْثْ!“

¹⁷ Esta, seguindo a Paulo e a nós, clamava, dizendo: Estes homens, que nos anunciam o caminho da salvação, são servos do Deus Altíssimo.

¹⁸ أَمُّو إِ ثقِّيمْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ. مَاشَا بُولُوسْ، ؤُمِي ثُوغَا إِتّْخيَّاقْ خْ مَانْ أَيَا، إِنّقْڒبْ، إِنَّا إِ ڒَارْيَاحْ: ”تُّومُورغْ شكْ س يِيسمْ ن يَاسُوع لْمَاسِيحْ، فّغْ زَّايسْ.“ ؤُشَا إِفّغْ-د ڒَارْيَاحْ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي.

¹⁸ E isto fez ela por muitos dias. Mas Paulo, perturbado, voltou-se e disse ao espírito: Em nome de Jesus Cristo, te mando que saias dela. E, na mesma hora, saiu.

¹⁹ ؤُمِي ژْرِينْ أَيْثْبَابْ نّسْ بلِّي أَسِيثمْ ن ڒفْضڒْ نْسنْ إِفّغْ زَّايسْ، طّْفنْ بُولُوسْ ذ سِيلَا، جَارّنْ ثنْ، إِوْينْ ثنْ غَارْ سُّوقْ.

¹⁹ E, vendo seus senhores que a esperança do seu lucro estava perdida, prenderam Paulo e Silas e os levaram à praça, à presença dos magistrados.

²⁰ نِيثْنِي إِوْينْ ثنْ زَّاثْ إِ إِمْخَازْنِييّنْ ؤُ زَّاثْ إِ إِمْضبَّارنْ ن ثنْذِينْثْ، نَّانْ: ”إِوْذَانْ-أَ تّْخَارْوَاضنْ ثَانْذِينْثْ نّغْ، مِينْزِي نِيثْنِي ذ ؤُذَاينْ.

²⁰ E, apresentando-os aos magistrados, disseram: Estes homens, sendo judeus, perturbaram a nossa cidade.

²¹ نِيثْنِي تّْبَارْحنْ أَنغْ س تَّاقَالِيذْ نِّي وَارْ إِحدْجڒْ أَذْ ثنْثْ نقْبڒْ نِيغْ أَذْ ثنْثْ نضْفَارْ، مِينْزِي نشِّينْ ذ إِرُومَانِييّنْ!“

²¹ E nos expõem costumes que nos não é lícito receber nem praticar, visto que somos romanos.

²² إِسّْمُونْ خَاسنْ إِجّْ ن ڒْغَاشِي ذ أَمقّْرَانْ. خنِّي شَارّْڭنْ إِمْخَازْنِييّنْ أَرُّوضْ نْسنْ، ؤُمُورنْ أَذْ ثنْ هتّْكنْ س ؤُركُّوضْ.

²² E a multidão se levantou unida contra eles, e os magistrados, rasgando-lhes as vestes, mandaram açoitá- los com varas.

²³ أَوَارْنِي ڒَامِي ثنْ هتّْكنْ أَطَّاسْ س ؤُركُّوضْ، نْضَارنْ ثنْ ذِي ڒحْبسْ، ؤُمُورنْ إِ ؤُعسَّاسْ ن ڒحْبسْ حِيمَا أَذْ خَاسنْ إِعسّْ مْلِيحْ.

²³ E, havendo-lhes dado muitos açoites, os lançaram na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança,

²⁴ ؤُ نتَّا، ؤُمِي إِكْسِي ثَاوْصيّثْ-أَ، إِسِّيذفْ إِ-ثنْ غَارْ ذَاخڒْ قَاعْ ن ڒحْبسْ، إِقّنْ إِ-ثنْ زڭْ إِضَارنْ نْسنْ ذڭْ إِجّْ ن ڒْقَاڒبْ ن دْجُوحْ.

²⁴ o qual, tendo recebido tal ordem, os lançou no cárcere interior e lhes segurou os pés no tronco.

²⁵ ذڭْ وزْينْ ن دْجِيڒثْ ثُوغَا بُولُوسْ ذ سِيلَا تّْژَادْجَانْ ؤُ تّْسبَّاحنْ أَربِّي أَمْ ذ أَسنْ سْڒِينْ إِمحْبَاسْ.

²⁵ Perto da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos os escutavam.

²⁶ ڒخْذنِّي إِمْسَارْ إِجّْ ن ونْهزِّي ن ثمُّورْثْ ذ أَمقّْرَانْ أَڒَامِي إِتّْوَانْهزّْ ذْسَاسْ ن ڒحْبسْ، ؤُشَا ذغْيَا نُّورْزْمنْثْ مَارَّا ثِيوُّورَا ؤُشَا ذوْڒنْ إِشذِّييّنْ ن مَارَّا إِمحْبَاسْ فسْينْ.

²⁶ E, de repente, sobreveio um tão grande terremoto, que os alicerces do cárcere se moveram, e logo se abriram todas as portas, e foram soltas as prisões de todos.

²⁷ ڒَامِي ذ إِفَاقْ ؤُعسَّاسْ ن ڒحْبسْ، إِژْرَا ثِيوُّورَا أَرْزْمنْثْ، إِجْبذْ سِّيفْ نّسْ، ثُوغَا إِڭُّورْ أَذْ إِنغْ إِخفْ نّسْ، إِتّْغِيڒْ أَسْ بلِّي إِمحْبَاسْ أَروْڒنْ.

²⁷ Acordando o carcereiro e vendo abertas as portas da prisão, tirou a espada e quis matar-se, cuidando que os presos já tinham fugido.

²⁸ مَاشَا بُولُوسْ إِڒَاغَا س جّهْذْ: ”وَارْ تّْضَارَّا إِخفْ نّشْ، أَقَا أَنغْ ذَا مَارَّا!“

²⁸ Mas Paulo clamou com grande voz, dizendo: Não te faças nenhum mal, que todos aqui estamos.

²⁹ خنِّي إِسَّارغْ إِجّْ ن ڒفْنَارْ، إِنْڭزْ غَارْ ذَاخڒْ، إِتَّارْجِيجِي، إِنْضَارْ إِخفْ نّسْ غَارْ إِضَارنْ ن بُولُوسْ ذ سِيلَا.

²⁹ E, pedindo luz, saltou dentro e, todo trêmulo, se prostrou ante Paulo e Silas.

³⁰ إِسُّوفّغْ إِ-ثنْ-د غَارْ بَارَّا، إِنَّا: ”أَ ڒجْوَاذْ، مِينْ إِتّْخصَّا أَذْ ڭّغْ حِيمَا أَذْ طّْفغْ ثُوذَارْثْ؟“

³⁰ E, tirando-os para fora, disse: Senhores, que é necessário que eu faça para me salvar?

³¹ نِيثْنِي نَّانْ أَسْ: ”أَمنْ ذِي سِيذِيثْنغْ يَاسُوع لْمَاسِيحْ، أَذْ ثطّْفذْ ثُوذَارْثْ، شكْ ذ أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّشْ!“

³¹ E eles disseram: Crê no Senhor Jesus Cristo e serás salvo, tu e a tua casa.

³² سِّيوْڒنْ أَوَاڒْ ن سِيذِي أَكِيذسْ ؤُ أَكْ-ذ مَارَّا أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ.

³² E lhe pregaram a palavra do Senhor e a todos os que estavam em sua casa.

³³ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي ن دْجِيڒثْ إِوْيِي ثنْ-د غَارسْ، إِسِّيرْذْ أَسنْ إِيزِّيمنْ نْسنْ ؤُشَا ذغْيَا إِتّْوَاسّغْضصْ نتَّا أَكْ-ذ مَارَّا أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ.

³³ E, tomando-os ele consigo naquela mesma hora da noite, lavou-lhes os vergões; e logo foi batizado, ele e todos os seus.

³⁴ خنِّي إِوْيِي ثنْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ، إِسّوْجذْ أَسنْ طَّابْڒَا، إِفَارْحْ نتَّا ذ أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ، مِينْزِي طّْفنْ لْ-إِيمَانْ زِي أَربِّي.

³⁴ Então, levando-os a sua casa, lhes pôs a mesa; e, na sua crença em Deus, alegrou-se com toda a sua casa.

³⁵ ؤُمِي د-يِيوضْ ؤُزِيڒْ، سّكّنْ إِمْخَازْنِييّنْ إِوقَّافنْ خْ ڒَامَانْ، حِيمَا أَذْ إِنِينْ إِ ؤُزدْجِيفْ ن ڒحْبسْ: ”ضڒْقْ أَسنْ-د إِ إِوْذَانْ نِّي.“

³⁵ E, sendo já dia, os magistrados mandaram quadrilheiros, dizendo: Soltai aqueles homens.

³⁶ ؤُمِي إِسْڒَا أَيَا ؤُزدْجِيفْ ن ڒحْبسْ، يُوذفْ-د غَارْ ذَاخڒْ ؤُشَا إِسِّيوضْ أَوَاڒنْ-أَ غَارْ بُولُوسْ، إِنَّا: ”إِمْخَازْنِييّنْ سكّنْ-د حِيمَا أَذْ أَومْ ضڒْقنْ. خنِّي ڒخُّو، فّْغمْ، ڒُوحمْ ذِي ڒهْنَا!“

³⁶ O carcereiro anunciou a Paulo estas palavras, dizendo: Os magistrados mandaram que vos soltasse; agora, pois, saí e ide em paz.

³⁷ مَاشَا بُولُوسْ إِنَّا أَسْ: ”وَاخَّا نشِّينْ ذ إِرُومَانِييّنْ، جِّينْ أَذْ أَنغْ هتّْكنْ س ؤُركُّوضْ س بْطَايْطَايْ أَمْ وَارْ ذَايْنغْ إِدْجِي ڒْعِيبْ، نْضَارنْ أَنغْ ذِي ڒحْبسْ، ؤُشَا ڒخُّو، مَا خْسنْ نِيثْنِي أَذْ أَنغْ ضڒْقنْ س ثْنُوفّْرَا؟ لَّ، أجّْ إِ-ثنْ أَذْ د-أَسنْ س يِيخفْ نْسنْ، حِيمَا أَذْ أَنغْ ضڒْقنْ.“

³⁷ Mas Paulo replicou: Açoitaram-nos publicamente, e, sem sermos condenados, sendo homens romanos, nos lançaram na prisão, e agora, encobertamente, nos lançam fora? Não será assim; mas venham eles mesmos e tirem-nos para fora.

³⁸ إِوقَّافنْ خْ ڒَامَانْ رُوحنْ، سِّيوْضنْ أَوَاڒنْ-أَ نِّي ذ أَسنْ إِتّْوَانَّانْ عَاوذْ غَارْ إِزدْجِيفنْ ن ثنْذِينْثْ. ؤُشَا نِيثْنِي ڭّْوذنْ ؤُمِي سْڒِينْ أَقَا-ثنْ ذ إِرُومَانِييّنْ.

³⁸ E os quadrilheiros foram dizer aos magistrados estas palavras; e eles temeram, ouvindo que eram romanos.

³⁹ خنِّي ؤُسِينْ-د غَارْسنْ، تَّارنْ زَّايْسنْ أَذْ رُوحنْ، أَذْ فّْغنْ زِي ثنْذِينْثْ.

³⁹ Então, vindo, lhes dirigiram súplicas; e, tirando-os para fora, lhes pediram que saíssem da cidade.

⁴⁰ أَوَارْنِي ڒَامِي فّْغنْ-د زِي ڒحْبسْ،عقْبنْ غَارْ لُوذِييَا، مَانِي ژْرِينْ ثَاوْمَاثْ. سّْشجّْعنْ ثنْ ؤُشَا ؤُيُورنْ.

⁴⁰ E, saindo da prisão, entraram em casa de Lídia, e, vendo os irmãos, os confortaram, e depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Atos 16 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →