Atos 16

rifa (RIFA) vs NAA

NAA Nova Almeida Atualizada 2017

¹ ڒَْامِي د-يُوسَا غَارْ ثْندَّامْ ن ذِيرْبِي ذ لِيسْثْرَا، ثُوغَا ذِينْ إِجّْ ن ؤُمحْضَارْ قَّارنْ أَسْ ثِيمُوثِييُو. ثُوغَا نتَّا ذ مِّيسْ ن إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ذ ثُوذَاشْثْ ذ ڒْمُومِينَا، مَاشَا بَابَاسْ ذ أَرَامِييُو.

¹ Paulo chegou também a Derbe e a Listra. Havia ali um discípulo chamado Timóteo, filho de uma judia crente, mas de pai grego.

² مَارَّا ثَاوْمَاثْ ن لِيسْثْرَا ذ إِكُونِييَا شهْذنْ خَاسْ س ڒْخَارْ.

² Os irmãos em Listra e Icônio davam bom testemunho dele.

³ بُولُوسْ ثُوغَا إِخْسْ وَا أَذْ إِسَافَارْ أَكِيذسْ. خنِّي إِكْسِي ث ؤُشَا إِخْثنْ أَسْ، مِينْزِي ؤُذَاينْ ذِي ثنْذِينْثْ نِّي سّْننْ بلِّي بَابَاسْ ذ أَرَامِييُو.

³ Paulo queria que Timóteo fosse em sua companhia e, por isso, circuncidou-o por causa dos judeus daqueles lugares; pois todos sabiam que o pai dele era grego.

⁴ ؤُمِي كِّينْ خْ ثْندَّامْ، تّْبَارّْحنْ، سّڒْمَاذنْ ثنْ عَاوذْ مَاحنْذْ أَذْ طّْفنْ ذِي ثِيوصَّا إِ يُورَانْ رُّوسُولْ ذ إِمْغَارنْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.

⁴ Ao passar pelas cidades, entregavam aos irmãos as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros de Jerusalém, para que as observassem.

⁵ أَمُّو ذوْڒنْثْ ثْمسْمُونِينْ بدّنْثْ مْلِيحْ ذِي لْ-إِيمَانْ ؤُشَا ثُوغَا ڒْقدّْ نْسنْثْ إِمقَّارْ كُوڒْ أَسّْ.

⁵ Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e, dia a dia, aumentavam em número.

⁶ ؤُمِي شُوقنْ نِيثْنِي ذِي جّْوَايهْ ن فْرِيخِييَا ذ ڭَالَاطِييَا، إِمْنعْ إِ-ثنْ أَرُّوحْ إِقدّْسنْ مَاحنْذْ أَذْ بشَّارنْ س وَاوَاڒْ ن أَربِّي ذِي أَسِييَا.

⁶ E percorreram a região frígio-gálata, tendo sido impedidos pelo Espírito Santo de pregar a palavra na província da Ásia.

⁷ ڒَامِي د-ؤُسِينْ غَارْ جِّيهثْ ن مِيسْيَا، أَرْزُونْ أَذْ رَاحنْ غَارْ بِيثِينِييَا، مَاشَا أَرُّوحْ ن يَاسُوع وَارْ ثنْ إِجِّي.

⁷ Chegando perto de Mísia, tentaram ir para Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.

⁸ خنِّي فّْغنْ-د زِي مِيسْيَا، هْوَانْ غَارْ ثمُّورْثْ ن ثْرُووَاسْ.

⁸ E, tendo contornado Mísia, foram a Trôade.

⁹ ذڭْ إِجّْ ن ڒوْحِييْ س دْجِيڒثْ إِبَانْ-د إِجّْ ن ورْيَازْ زِي مَاكِيذُونِييَا غَارْ بُولُوسْ، إِبدّْ ذِينِّي، إِتَّارْ زَّايسْ، إِنَّا: ’هْوَا-د غَارْ مَاكِيذُونِييَا حِيمَا أَذْ أَيِي ثوْشذْ أَفُوسْ!‘

⁹ À noite, Paulo teve uma visão na qual um homem da Macedônia estava em pé e lhe rogava, dizendo: — Passe à Macedônia e ajude-nos.

¹⁰ أَوَارْنِي ڒَامِي إِژْرَا بُولُوسْ ڒوْحِييْ-أَ، نكَّارْ ڒخْذنِّي مَاحنْذْ أَذْ نْرَاحْ غَارْ مَاكِيذُونِييَا، مِينْزِي نفْهمْ بلِّي سِيذِيثْنغْ إِڒَاغَا أَنغْ-د حِيمَا أَذْ أَسنْ نْبَارّحْ س ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ.

¹⁰ Assim que Paulo teve a visão, imediatamente procuramos partir para aquele destino, concluindo que Deus nos havia chamado para lhes anunciar o evangelho.

¹¹ أَقَا نُويُورْ ذِي ڒبْحَارْ زِي ثْرُووَاسْ ؤُشَا نْرُوحْ نِيشَانْ غَارْ سَامُوثْرَاكِي، ؤُ ثِيوشَّا نّسْ نْرُوحْ سّنِّي غَارْ نِيياپُولِيسْ.

¹¹ Tendo, pois, navegado de Trôade, fomos diretamente para Samotrácia e, no dia seguinte, a Neápolis.

¹² سّنِّي نْرُوحْ غَارْ فِيلِيبِّي، ثنِّي ذ لْعَاصِيمَا ن مَاكِيذُونِييَا، ثُوغَا طّْفنْ ت إِرُومَانِييّنْ ذ ثْزذِّيغْثْ إِ نِيثْنِي. نقِّيمْ إِجّْ ن ڒْمِيجَاڒْ ن شَا ن وُوسَّانْ ذِي ثنْذِينْثْ نِّي.

¹² Dali fomos a Filipos, cidade da Macedônia, primeira do distrito e colônia romana. Nesta cidade, permanecemos alguns dias.

¹³ ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ نفّغْ زِي ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ غَارْ ثْمَا ن إِغْزَارْ مِينْزِي نژْرَا ذِينْ إِشْثْ ن ثَادَّارْثْ ن ثْژَادْجِيثْ. أَوَارْنِي ڒَامِي نقِّيمْ ذِينْ، نسِّيوڒْ أَكْ-ذ ثمْغَارِينْ ثِينِّي ثُوغَا إِمُوننْ ذِينِّي.

¹³ No sábado, saímos da cidade para a beira do rio, onde nos pareceu haver um lugar de oração; e, assentando-nos, falamos às mulheres que haviam se reunido ali.

¹⁴ إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ نِّي إِزّنْزنْ ڒحْرَارْ، قَّارنْثْ أَسْ لُوذِييَا زِي ثنْذِينْثْ ن ثِييَاثِيرَا، ثُوغَا ثتّڭّْوذْ أَربِّي. سِيذِيثْنغْ يَارْزمْ أَسْ ؤُڒْ نّسْ حِيمَا أَذْ ثْسڒْ مْلِيحْ مِيخفْ إِسَّاوَاڒْ بُولُوسْ.

¹⁴ Certa mulher, chamada Lídia, da cidade de Tiatira, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava; o Senhor lhe abriu o coração para que estivesse atenta ao que Paulo dizia.

¹⁵ تّْوَاسّغْضصْ نتَّاثْ ذ أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ، ؤُشَا خنِّي ثتَّارْ زَّايْنغْ، ثنَّا: ”مَاڒَا س ثِيذتّْ ثتّْوَاڒَامْ بلِّي نشّْ ؤُمْنغْ ذِي سِيذِيثْنغْ، إِوَا أَرَاحمْ-د، قِّيممْ ذِي ثَادَّارْثْ إِنُو!“ ثُوغَا ثْزَاوْڭْ أَنغْ أَطَّاسْ.

¹⁵ Depois de ser batizada, ela e toda a sua casa, nos fez este pedido: — Se julgam que eu sou fiel ao Senhor, venham ficar na minha casa. E nos constrangeu a isso.

¹⁶ أَمْ نڭُّورْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن ثْژَادْجِيثْ، ثمّْسڒْقَا أَكِيذْنغْ إِشْثْ ن ثَايَّا، ذَايسْ ڒَارْيَاحْ ن ثْڭزَّانْثْ، ثِيوِي-د إِجّْ ن ڒفْضڒْ إِمْغَارْ إِ أَيْثْبَابْ نّسْ س ثْڭزَّانْثْ نِّي.

¹⁶ Aconteceu que, indo nós para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma jovem possuída de espírito adivinhador, a qual, adivinhando, dava grande lucro aos seus donos.

¹⁷ نتَّاثْ ثْضفَّارْ بُولُوسْ ذ نشِّينْ، ثسْغُويُّو، ثقَّارْ: ”إِوْذَانْ-أَ ذ إِمْسخَّارنْ ن أَربِّي، أَمْعُودْجِي خْ كُوڒْشِي، نِيثْنِي تّْبَارّْحنْ إِ كنِّيوْ س وبْرِيذْ ن ثُوذَارْثْ!“

¹⁷ Seguindo a Paulo e a nós, gritava, dizendo: — Estes homens são servos do Deus Altíssimo e anunciam a vocês o caminho da salvação.

¹⁸ أَمُّو إِ ثقِّيمْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ. مَاشَا بُولُوسْ، ؤُمِي ثُوغَا إِتّْخيَّاقْ خْ مَانْ أَيَا، إِنّقْڒبْ، إِنَّا إِ ڒَارْيَاحْ: ”تُّومُورغْ شكْ س يِيسمْ ن يَاسُوع لْمَاسِيحْ، فّغْ زَّايسْ.“ ؤُشَا إِفّغْ-د ڒَارْيَاحْ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي.

¹⁸ Isto se repetiu por muitos dias. Então Paulo, já indignado, voltando-se, disse ao espírito: — Em nome de Jesus Cristo, eu ordeno que você saia dela. E, na mesma hora, o espírito saiu.

¹⁹ ؤُمِي ژْرِينْ أَيْثْبَابْ نّسْ بلِّي أَسِيثمْ ن ڒفْضڒْ نْسنْ إِفّغْ زَّايسْ، طّْفنْ بُولُوسْ ذ سِيلَا، جَارّنْ ثنْ، إِوْينْ ثنْ غَارْ سُّوقْ.

¹⁹ Quando os donos da jovem viram que se havia desfeito a esperança do lucro, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram para a praça, à presença das autoridades.

²⁰ نِيثْنِي إِوْينْ ثنْ زَّاثْ إِ إِمْخَازْنِييّنْ ؤُ زَّاثْ إِ إِمْضبَّارنْ ن ثنْذِينْثْ، نَّانْ: ”إِوْذَانْ-أَ تّْخَارْوَاضنْ ثَانْذِينْثْ نّغْ، مِينْزِي نِيثْنِي ذ ؤُذَاينْ.

²⁰ E, levando-os aos magistrados, disseram: — Estes homens, sendo judeus, perturbam a nossa cidade,

²¹ نِيثْنِي تّْبَارْحنْ أَنغْ س تَّاقَالِيذْ نِّي وَارْ إِحدْجڒْ أَذْ ثنْثْ نقْبڒْ نِيغْ أَذْ ثنْثْ نضْفَارْ، مِينْزِي نشِّينْ ذ إِرُومَانِييّنْ!“

²¹ propagando costumes que não podemos aceitar, nem praticar, porque somos romanos.

²² إِسّْمُونْ خَاسنْ إِجّْ ن ڒْغَاشِي ذ أَمقّْرَانْ. خنِّي شَارّْڭنْ إِمْخَازْنِييّنْ أَرُّوضْ نْسنْ، ؤُمُورنْ أَذْ ثنْ هتّْكنْ س ؤُركُّوضْ.

²² Então a multidão se levantou unida contra eles, e os magistrados, rasgando-lhes as roupas, mandaram açoitá-los com varas.

²³ أَوَارْنِي ڒَامِي ثنْ هتّْكنْ أَطَّاسْ س ؤُركُّوضْ، نْضَارنْ ثنْ ذِي ڒحْبسْ، ؤُمُورنْ إِ ؤُعسَّاسْ ن ڒحْبسْ حِيمَا أَذْ خَاسنْ إِعسّْ مْلِيحْ.

²³ E, depois de lhes darem muitos açoites, os lançaram na prisão, ordenando ao carcereiro que os guardasse com toda a segurança.

²⁴ ؤُ نتَّا، ؤُمِي إِكْسِي ثَاوْصيّثْ-أَ، إِسِّيذفْ إِ-ثنْ غَارْ ذَاخڒْ قَاعْ ن ڒحْبسْ، إِقّنْ إِ-ثنْ زڭْ إِضَارنْ نْسنْ ذڭْ إِجّْ ن ڒْقَاڒبْ ن دْجُوحْ.

²⁴ Este, recebendo tal ordem, levou-os para o cárcere interior e prendeu os pés deles no tronco.

²⁵ ذڭْ وزْينْ ن دْجِيڒثْ ثُوغَا بُولُوسْ ذ سِيلَا تّْژَادْجَانْ ؤُ تّْسبَّاحنْ أَربِّي أَمْ ذ أَسنْ سْڒِينْ إِمحْبَاسْ.

²⁵ Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam louvores a Deus, e os demais companheiros de prisão escutavam.

²⁶ ڒخْذنِّي إِمْسَارْ إِجّْ ن ونْهزِّي ن ثمُّورْثْ ذ أَمقّْرَانْ أَڒَامِي إِتّْوَانْهزّْ ذْسَاسْ ن ڒحْبسْ، ؤُشَا ذغْيَا نُّورْزْمنْثْ مَارَّا ثِيوُّورَا ؤُشَا ذوْڒنْ إِشذِّييّنْ ن مَارَّا إِمحْبَاسْ فسْينْ.

²⁶ De repente, sobreveio tamanho terremoto, que sacudiu os alicerces da prisão; todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.

²⁷ ڒَامِي ذ إِفَاقْ ؤُعسَّاسْ ن ڒحْبسْ، إِژْرَا ثِيوُّورَا أَرْزْمنْثْ، إِجْبذْ سِّيفْ نّسْ، ثُوغَا إِڭُّورْ أَذْ إِنغْ إِخفْ نّسْ، إِتّْغِيڒْ أَسْ بلِّي إِمحْبَاسْ أَروْڒنْ.

²⁷ O carcereiro despertou do sono e, vendo abertas as portas da prisão, puxando da espada, ia suicidar-se, pois pensou que os presos tinham fugido.

²⁸ مَاشَا بُولُوسْ إِڒَاغَا س جّهْذْ: ”وَارْ تّْضَارَّا إِخفْ نّشْ، أَقَا أَنغْ ذَا مَارَّا!“

²⁸ Mas Paulo gritou bem alto: — Não faça nenhum mal a si mesmo! Estamos todos aqui.

²⁹ خنِّي إِسَّارغْ إِجّْ ن ڒفْنَارْ، إِنْڭزْ غَارْ ذَاخڒْ، إِتَّارْجِيجِي، إِنْضَارْ إِخفْ نّسْ غَارْ إِضَارنْ ن بُولُوسْ ذ سِيلَا.

²⁹ Então o carcereiro, tendo pedido uma luz, entrou correndo e, trêmulo, prostrou-se diante de Paulo e Silas.

³⁰ إِسُّوفّغْ إِ-ثنْ-د غَارْ بَارَّا، إِنَّا: ”أَ ڒجْوَاذْ، مِينْ إِتّْخصَّا أَذْ ڭّغْ حِيمَا أَذْ طّْفغْ ثُوذَارْثْ؟“

³⁰ Depois, trazendo-os para fora, disse: — Senhores, que devo fazer para que seja salvo?

³¹ نِيثْنِي نَّانْ أَسْ: ”أَمنْ ذِي سِيذِيثْنغْ يَاسُوع لْمَاسِيحْ، أَذْ ثطّْفذْ ثُوذَارْثْ، شكْ ذ أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّشْ!“

³¹ Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e toda a sua casa.

³² سِّيوْڒنْ أَوَاڒْ ن سِيذِي أَكِيذسْ ؤُ أَكْ-ذ مَارَّا أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ.

³² E pregaram a palavra de Deus ao carcereiro e a todos os que faziam parte da casa dele.

³³ ذِي ثْسَاعّثْ نِّي ن دْجِيڒثْ إِوْيِي ثنْ-د غَارسْ، إِسِّيرْذْ أَسنْ إِيزِّيمنْ نْسنْ ؤُشَا ذغْيَا إِتّْوَاسّغْضصْ نتَّا أَكْ-ذ مَارَّا أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ.

³³ Naquela mesma hora da noite, cuidando deles, lavou-lhes as feridas dos açoites. Logo a seguir, ele e todos os membros da casa dele foram batizados.

³⁴ خنِّي إِوْيِي ثنْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ، إِسّوْجذْ أَسنْ طَّابْڒَا، إِفَارْحْ نتَّا ذ أَيْثْبَابْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ، مِينْزِي طّْفنْ لْ-إِيمَانْ زِي أَربِّي.

³⁴ Então, levando-os para a sua própria casa, deu-lhes de comer; e, com todos os seus, manifestava grande alegria por ter crido em Deus.

³⁵ ؤُمِي د-يِيوضْ ؤُزِيڒْ، سّكّنْ إِمْخَازْنِييّنْ إِوقَّافنْ خْ ڒَامَانْ، حِيمَا أَذْ إِنِينْ إِ ؤُزدْجِيفْ ن ڒحْبسْ: ”ضڒْقْ أَسنْ-د إِ إِوْذَانْ نِّي.“

³⁵ Quando amanheceu, os magistrados enviaram oficiais de justiça, com a seguinte ordem para o carcereiro: — Ponha aqueles homens em liberdade.

³⁶ ؤُمِي إِسْڒَا أَيَا ؤُزدْجِيفْ ن ڒحْبسْ، يُوذفْ-د غَارْ ذَاخڒْ ؤُشَا إِسِّيوضْ أَوَاڒنْ-أَ غَارْ بُولُوسْ، إِنَّا: ”إِمْخَازْنِييّنْ سكّنْ-د حِيمَا أَذْ أَومْ ضڒْقنْ. خنِّي ڒخُّو، فّْغمْ، ڒُوحمْ ذِي ڒهْنَا!“

³⁶ Então o carcereiro comunicou isso a Paulo, dizendo: — Os magistrados ordenaram que vocês fossem postos em liberdade. Portanto, vocês podem sair. Vão em paz.

³⁷ مَاشَا بُولُوسْ إِنَّا أَسْ: ”وَاخَّا نشِّينْ ذ إِرُومَانِييّنْ، جِّينْ أَذْ أَنغْ هتّْكنْ س ؤُركُّوضْ س بْطَايْطَايْ أَمْ وَارْ ذَايْنغْ إِدْجِي ڒْعِيبْ، نْضَارنْ أَنغْ ذِي ڒحْبسْ، ؤُشَا ڒخُّو، مَا خْسنْ نِيثْنِي أَذْ أَنغْ ضڒْقنْ س ثْنُوفّْرَا؟ لَّ، أجّْ إِ-ثنْ أَذْ د-أَسنْ س يِيخفْ نْسنْ، حِيمَا أَذْ أَنغْ ضڒْقنْ.“

³⁷ Paulo, porém, lhes disse: — Sem ter havido processo formal contra nós, nos açoitaram publicamente e nos jogaram na cadeia, sendo nós cidadãos romanos. Querem agora nos mandar embora sem maior alarde? Nada disso! Pelo contrário, que eles venham e, pessoalmente, nos ponham em liberdade.

³⁸ إِوقَّافنْ خْ ڒَامَانْ رُوحنْ، سِّيوْضنْ أَوَاڒنْ-أَ نِّي ذ أَسنْ إِتّْوَانَّانْ عَاوذْ غَارْ إِزدْجِيفنْ ن ثنْذِينْثْ. ؤُشَا نِيثْنِي ڭّْوذنْ ؤُمِي سْڒِينْ أَقَا-ثنْ ذ إِرُومَانِييّنْ.

³⁸ Os oficiais de justiça comunicaram isso aos magistrados. Quando estes souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo.

³⁹ خنِّي ؤُسِينْ-د غَارْسنْ، تَّارنْ زَّايْسنْ أَذْ رُوحنْ، أَذْ فّْغنْ زِي ثنْذِينْثْ.

³⁹ Então foram até eles e lhes pediram desculpas; e, relaxando-lhes a prisão, pediram que se retirassem da cidade.

⁴⁰ أَوَارْنِي ڒَامِي فّْغنْ-د زِي ڒحْبسْ،عقْبنْ غَارْ لُوذِييَا، مَانِي ژْرِينْ ثَاوْمَاثْ. سّْشجّْعنْ ثنْ ؤُشَا ؤُيُورنْ.

⁴⁰ Tendo saído da prisão, Paulo e Silas dirigiram-se para a casa de Lídia e, vendo os irmãos, os animaram. Depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Atos 16 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →