2 Samuel 3

rifa (RIFA) vs NAA

NAA Nova Almeida Atualizada 2017

¹ إِذْوڒْ إِجْ ن ؤُمنْغِي جَارْ ثَادَّارْثْ ن شَاوُولْ ذ ثَادَّارْثْ ن ذَاوُوذْ إِ إِكِّينْ أَطَّاسْ. ذَاوُوذْ إِذْوڒْ يَارنِّي ذِي جّْهذْ ؤُ إِنِّي ن ثَادَّارْثْ ن شَاوُولْ ڭُّورنْ أَرخُّونْ.

¹ Durou muito tempo a guerra entre a casa de Saul e a casa de Davi. Davi se fortalecia cada vez mais, enquanto a casa de Saul se enfraquecia.

² ذِي حَابْرُونْ تّْوَارْونْ-د إِ ذَاوُوذْ إِحنْجِيرنْ. أَمنْزُو نّسْ أَمْنُونْ، ن أَخِينُوعَامْ ثَايَازْرَاعِيلِيثْ.

² Em Hebrom, nasceram filhos a Davi. O primogênito foi Amnom, de Ainoã, a jezreelita.

³ وِيسّْ ثْنَاينْ نّسْ كِيلْ‘أَبْ، ن أَبِيجَايِيلْ، ثَامْغَارْثْ ن نَابَالْ، أَكَارْمَالِي، وِيسّْ ثْڒَاثَا أَبْشَالُومْ، مِّيسْ ن مَاعْكَا، يدْجِيسْ ن ثَالْمَايْ، أَجدْجِيذْ ن جَاشُورْ،

³ O segundo foi Quileabe, de Abigail, viúva de Nabal, o carmelita. O terceiro foi Absalão, filho de Maaca, filha de Talmai, rei de Gesur.

⁴ وِيسّْ أَربْعَا أَذُونِييَا، مِّيسْ ن هَاجِّيثْ، وِيسّْ خمْسَا شَافَاطْيَا، مِّيسْ ن أَبِيطَالْ،

⁴ O quarto foi Adonias, filho de Hagite. O quinto foi Sefatias, filho de Abital.

⁵ ؤُ وِيسّْ ستَّا يِيثْرَاعَامْ، ن عَاجْلَا، ثَامْغَارْثْ ن ذَاوُوذْ. إِنَا تّْوَارْونْ-د غَارْ ذَاوُوذْ ذِي حَابْرُونْ.

⁵ O sexto foi Itreão, de Eglá, mulher de Davi. Estes filhos de Davi nasceram em Hebrom.

⁶ مِينْ إِكَّا ؤُمنْغِي جَارْ ثَادَّارْثْ ن شَاوُولْ ذ ثَادَّارْثْ ن ذَاوُوذْ، إِمْسَارْ، أَقَا أَبْنِيرْ إِسّمْغَارْ ثِيزمَّارْ نّسْ ذِي ثَادَّارْثْ ن شَاوُولْ.

⁶ Enquanto durou a guerra entre a casa de Saul e a casa de Davi, Abner se tornava cada vez mais poderoso na casa de Saul.

⁷ شَاوُولْ ثُوغَا غَارسْ إِشْثْ ن ثَايَّا، تّْڒَاغَانْ أَسْ رِيصْفَا. نتَّاثْ ثُوغَا-ت ذ يدْجِيسْ ن أَيَّا. ؤُشَا إِنَّا إِشْ-بُوشَاثْ إِ أَبْنِيرْ: ”مَايمِّي ثُوذْفذْ غَارْ ثَايَّا ن بَابَا؟“

⁷ Saul teve uma concubina chamada Rispa, filha de Aiá. Isbosete perguntou a Abner: — Por que você teve relações com a concubina de meu pai?

⁸ أَبْنِيرْ إِفُّوڭمْ خْ وَاوَاڒنْ ن إِشْ-بُوشَاثْ، إِنَّا: ”مَا نشّْ ذ إِجّْ ن ؤُزدْجِيفْ ن وقْزِينْ إِ إِقّْننْ غَارْ يَاهُوذَا؟ مَا وَارْ إِدْجِي ذ نشّْ ذ ونِّي إِسّْشَاننْ عَاذْ أَڒْ أَسّْ-أَ ثَامخْسِيوْثْ إِنُو إِشوَّارنْ إِ ثَادَّارْثْ ن شَاوُولْ، بَابَاشْ، ؤُ إِ يَايْثْمَاسْ ؤُ إِ إِمدُّوكَّاڒْ نّسْ، مَا وَارْ إِدْجِي ذ نشّْ ذ ونِّي وَارْ شكْ إِجِّينْ أَذْ ثوْضِيذْ ذڭْ إِفَاسّنْ ن ذَاوُوذْ؟ مَا ثخْسذْ خنِّي أَذْ خَافِي ثْعيَّارذْ أَسّْ-أَ خْ ڒْمُوعْصِييّثْ أَكْ-ذ إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ؟

⁸ Abner ficou indignado com as palavras de Isbosete e disse: — Sou eu um cão a serviço de Judá? Ainda hoje sou fiel à casa de Saul, seu pai, e aos irmãos e amigos dele e não entreguei você nas mãos de Davi. No entanto, hoje você quer me culpar por causa dessa mulher!

⁹ أجّْ أَربِّي أَذْ إِڭّْ ثَا ذ ثَا أَكْ-ذ أَبْنِيرْ ؤُ أَذْ ذَايسْ يَارْنِي عَاذْ! أَمْ مَامّشْ إِجُّودْجْ سِيذِي إِ ذَاوُوذْ أَمُّو إِ زَّايسْ غَا ڭّغْ،

⁹ Que Deus me castigue se eu não fizer por Davi o que o Senhor lhe prometeu,

¹⁰ ؤُمِي غَا سّعْذُوغْ ثَاڭلْذِيثْ ن ثَادَّارْثْ ن شَاوُولْ ؤُشَا أَذْ سّْمثْنغْ ڒْعَارْشْ ن ذَاوُوذْ خْ إِسْرَائِيل ؤُ خْ يَاهُوذَا، زِي ذَانْ أَڒْ بِئرْ-سبْعَا.“

¹⁰ transferindo o reino da casa de Saul e estabelecendo o trono de Davi sobre Israel e sobre Judá, desde Dã até Berseba.

¹¹ ؤُشَا نتَّا وَارْ إِزمَّارْ خْ ثمْوَارِّيثْ إِ أَبْنِيرْ، مَاغَارْ نتَّا ثُوغَا إِڭّْوذْ زَّايسْ.

¹¹ E Isbosete não pôde dizer nada a Abner, porque tinha medo dele.

¹² خنِّي إِسّكّْ أَبْنِيرْ إِرقَّاسنْ ذِي طّْوعْ ن يِيخفْ نّسْ غَارْ ذَاوُوذْ، إِنَّا: ”وِي يِيڒَانْ ثَامُّورْثْ؟“ إِنَّا عَاوذْ: ”أڭّْ أَكِيذِي ڒْعَاهْذْ نّشْ، خْزَارْ، أَذْ أَشْ وْشغْ أَفُوسْ حِيمَا مَارَّا إِسْرَائِيل أَذْ غَاركْ د-إِنّقْڒبْ.“

¹² Então Abner enviou mensageiros a Davi, dizendo: — De quem é a terra? Faça uma aliança comigo, e eu o ajudarei a fazer com que todo o Israel se junte a você.

¹³ ؤُ نتَّا إِنَّا: ”مْلِيحْ، نشّْ أَذْ ڭّغْ إِجّْ ن ڒْعَاهْذْ أَكِيذكْ، مَاشَا مْغِيرْ إِشْثْ ن ثْمسْڒَاشْثْ أَذْ أَشْ ت تَّارغْ. أَذْ أَشْ إِنِيغْ: ’شكْ وَارْ ثْژَارّذْ ؤُذمْ إِنُو، مْغِيرْ مَاڒَا شكْ أَذْ ثَاوْيذْ ذَا ذ أَمزْوَارُو مِيخَالْ، يدْجِيسْ ن شَاوُولْ، خْمِي د غَا ثَاسذْ حِيمَا أَذْ ثْژَارذْ ؤُذمْ إِنُو.‘ “

¹³ Davi respondeu: — Muito bem. Farei uma aliança com você, porém uma coisa exijo: quando vier falar comigo, você não verá a minha face, se primeiro não me trouxer Mical, filha de Saul.

¹⁴ خنِّي إِسّكّْ ذَاوُوذْ إِرقَّاسنْ غَارْ إِشْ-بُوشَاثْ، مِّيسْ ن شَاوُولْ، إِنَّا: ”أوْشْ أَيِي-د ثَامْغَارْثْ إِنُو مِيخَالْ، ثنِّي إِ د-إِوْيغْ س مْيَا ن ڒعْذَاڒيَّاثْ ن إِفِيلِيسْطِينِييّنْ س وخْضَابْ ن ثسْڒِيثْ!“

¹⁴ Davi também enviou mensageiros a Isbosete, filho de Saul, dizendo: — Dê-me de volta a minha mulher Mical. Para poder casar com ela dei como pagamento cem prepúcios de filisteus.

¹⁵ إِشْ-بُوشَاثْ إِسّكّْ إِرقَّاسنْ ؤُشَا إِكّسْ إِ-ت خْ ورْيَازْ نّسْ، خْ فَالْطِييِيلْ، مِّيسْ ن لَايِيشْ.

¹⁵ Então Isbosete mandou tirá-la do seu marido Paltiel, filho de Laís.

¹⁶ أَرْيَازْ نّسْ يُويُورْ أَكِيذسْ أَڒْ بَاخُورِيمْ، يُويُورْ إِتّْرُو أَوَارْنِي أَسْ. خنِّي إِنَّا أَسْ أَبْنِيرْ: ”ؤُيُورْ، عْقبْ!“ ؤُشَا إِعْقبْ نتَّا.

¹⁶ Seu marido a acompanhou, caminhando e chorando atrás dela, até Baurim. Então Abner disse a ele: — Agora vá e volte para casa. E ele voltou.

¹⁷ ثُوغَا إِسِّيوڒْ أَبْنِيرْ خْ إِمْغَارنْ ن إِسْرَائِيل، إِنَّا: ”أَطَّاسْ زڭْ وَامِي كنِّيوْ ثخْسمْ ذَاوُوذْ أَذْ يِيڒِي ذ أَجدْجِيذْ خَاومْ.

¹⁷ Abner falou com os anciãos de Israel, dizendo: — No passado, vocês queriam que Davi reinasse sobre vocês.

¹⁸ ڒخُّو ڭّمْ ث، مَاغَارْ سِيذِي إِسِّيوڒْ أَكْ-ذ ذَاوُوذْ، إِنَّا: ’س ؤُفُوسْ ن ذَاوُوذْ، أَمْسخَّارْ إِنُو، أَذْ فكّغْ ڒْڭنْسْ إِنُو إِسْرَائِيل زڭْ ؤُفُوسْ ن إِفِيلِيسْطِينِييّنْ ؤُ زڭْ ؤُفُوسْ ن مَارَّا ڒْعذْيَانْ نْسنْ.‘ “

¹⁸ Façam isto agora, porque o Senhor falou a Davi, dizendo: “Por meio de Davi, meu servo, livrarei o meu povo das mãos dos filisteus e das mãos de todos os seus inimigos.”

¹⁹ إِسِّيوڒْ أَبْنِيرْ ؤُڒَا ذڭْ إِمزُّوغنْ ن أَيْثْ ن بِينْيَامِينْ. خنِّي يُويُورْ أَبْنِيرْ غَارْ حَابْرُونْ، حِيمَا أَذْ إِسِّيوڒْ ذڭْ إِمزُّوغنْ ن ذَاوُوذْ خْ مَارَّا مِينْ إِدْجَانْ ذ لمْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن إِسْرَائِيل ؤُ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن ثَادَّارْثْ ن بِينْيَامِينْ.

¹⁹ Abner falou também com a tribo de Benjamim. E então ele foi dizer a Davi, em Hebrom, tudo o que agradava a Israel e a toda a casa de Benjamim.

²⁰ ؤُشَا يُوسَا-د أَبْنِيرْ غَارْ ذَاوُوذْ ذِي حَابْرُونْ. ثُوغَا عِيشْرِينْ ن يرْيَازنْ أَكِيذسْ. ذَاوُوذْ إِڭَّا إِشْثْ ن زَّارْذثْ إِ أَبْنِيرْ ذ يرْيَازنْ إِ كِيذسْ إِدْجَانْ.

²⁰ Abner foi falar com Davi, em Hebrom, e vinte homens estavam com ele. Davi ofereceu um banquete a Abner e aos homens que tinham vindo com ele.

²¹ خنِّي إِنَّا أَبْنِيرْ إِ ذَاوُوذْ: ”نشّْ أَذْ كَّارغْ أَذْ طّْفغْ أَبْرِيذْ مَاحنْذْ أَذْ يَارْوغْ مَارَّا إِسْرَائِيل غَارْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ، حِيمَا نِيثْنِي أَذْ ڭّنْ أَكِيذكْ إِجّْ ن ڒْعَاهْذْ ؤُ شكْ أَذْ ثِيڒِيذْ ذ أَجدْجِيذْ خْ مَارَّا مِينْ إِمّژْرِي ڒعْمَارْ نّشْ.“ س ؤُيَا إِجَّا ذَاوُوذْ أَبْنِيرْ أَذْ يُويُورْ ذِي ڒهْنَا.

²¹ Então Abner disse a Davi: — Eu me levantarei e irei para ajuntar todo o Israel ao rei, meu senhor, para fazerem aliança com o rei. E meu senhor reinará sobre tudo o que quiser. Então Davi deixou que Abner partisse, e ele se foi em paz.

²² ؤُشَا خْزَارْ، إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ ذ يُووَابْعقْبنْ-د زڭْ إِجّْ ن ؤُسَافَارْ ن ؤُكشّضْ. نِيثْنِي إِوْينْ أَكِيذْسنْ إِشْثْ ن ثْكشَّاضْثْ ذ ثَامقّْرَانْثْ. أَبْنِيرْ ثُوغَا وَارْ إِدْجِي عَاذْ غَارْ ذَاوُوذْ ذِي حَابْرُونْ، مَاغَارْ ذَاوُوذْ ثُوغَا إِجَّا إِ-ث أَذْ يُويُورْ ذِي ڒهْنَا.

²² Eis que os servos de Davi e Joabe vieram de uma investida e traziam consigo grande despojo. Mas Abner já não estava com Davi, em Hebrom, porque este o havia deixado ir embora, e ele tinha ido em paz.

²³ ڒَْامِي د-يِيوضْ يُووَابْ ذ مَارَّا ڒْعسْكَارْ نِّي غَارسْ، عَاوْذنْ إِ يُووَابْ، نَّانْ: ”أَبْنِيرْ، مِّيسْ ن نِيرْ، يُوسَا-د غَارْ ؤُجدْجِيذْ ؤُ نتَّا إِجَّا إِ-ث أَذْ يُويُورْ ؤُشَا خنِّي يُويُورْ أَبْنِيرْ ذِي ڒهْنَا.“

²³ Quando Joabe chegou com toda a tropa que estava com ele, disseram-lhe: — Abner, filho de Ner, veio falar com o rei, que deixou que ele fosse embora em paz.

²⁴ خنِّي يُويُورْ يُووَابْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا أَسْ: ”مِينْ ثڭِّيذْ؟ أَقَا أَبْنِيرْ يُوسَا-د غَاركْ. مَايمِّي إِ ث ثسّكّذْ ؤُشَا خنِّي يُويُورْ نتَّا أَمنِّي وَاهَا؟

²⁴ Então Joabe foi falar com o rei e lhe disse: — O que foi que o senhor fez? Eis que Abner esteve aqui e o senhor o deixou ir embora. Agora ele se foi!

²⁵ شكْ ثسّْنذْ أَبْنِيرْ، مِّيسْ ن نِيرْ. نتَّا يُوسَا-د وَاهَا حِيمَا أَذْ شكْ إِشْمثْ ؤُ حِيمَا أَذْ إِسّنْ خْ وُوفُّوغْ نّشْ غَارْ ؤُمنْغِي ؤُ خْ وعْقَابْ نّشْ ؤُ خْ مَارَّا مِينْ ثخْسذْ أَذْ ثڭّذْ.“

²⁵ O senhor bem conhece Abner, filho de Ner. Veio para enganá-lo, para observar os seus movimentos e sondar todos os seus planos.

²⁶ يُووَابْ إِفّغْ زِي غَارْ ذَاوُوذْ ؤُشَا إِسّكّْ إِرقَّاسنْ أَوَارْنِي إِ أَبْنِيرْ إِنِّي ث-إِ-د-يَارِّينْ أَذْ إِذْوڒْ زڭْ وَانُو ن سِيرَا. مَاشَا ذَاوُوذْ وَارْ إِسِّينْ وَالُو خْ مَانْ أَيَا.

²⁶ Ao sair da presença de Davi, Joabe enviou mensageiros atrás de Abner, e eles o trouxeram de volta desde a cisterna de Sirá, sem que Davi o soubesse.

²⁷ ؤُمِي د-إِعْقبْ أَبْنِيرْ غَارْ حَابْرُونْ، إِنْذهْ إِ-ث يُووَابْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ ذِي ڒْوسْطْ ن ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ مَاحنْذْ أَذْ كِيذسْ إِسِّيوڒْ س ڒْهُوذْنثْ ؤُشَا خنِّي إِجُّو ث ذِينْ ذڭْ ؤُعذِّيسْ، أَڒَامِي إِمُّوثْ، ذِي سِّيبّثْ ن وخْڒَافْ ن إِذَامّنْ ن ؤُمَاسْ عَسَائِيلْ.

²⁷ Quando Abner voltou a Hebrom, Joabe o levou para um lado, no interior do portão da cidade, para lhe falar em segredo, e ali o feriu na barriga. E assim Abner morreu, por ter derramado o sangue de Asael, irmão de Joabe.

²⁸ ؤُمِي إِسْڒَا ذَاوُوذْ مَانَاونِّي أَوَارْنِي أَسْ، إِنَّا: ”نشّْ ذ ثْڭلْذِيثْ إِنُو ذ أَفُورِّي زَّاثْ إِ سِيذِي إِ ڒبْذَا خْ إِذَامّنْ ن أَبْنِيرْ، مِّيسْ ن نِيرْ.

²⁸ Depois, quando Davi ficou sabendo, disse: — Eu e o meu reino somos inocentes diante do

²⁹ أجّْ إِ-ثنْ أَذْ إِڒِينْ خْ ؤُزدْجِيفْ ن يُووَابْ ؤُ خْ مَارَّا ثَادَّارْثْ ن بَابَاسْ. أجّْ ثَادَّارْثْ ن يُووَابْ وَارْ ذ أَسْ إِنقّصْعمَّارْصْ شَا ن إِجّْ أَذْ ذَايسْ يِيڒِي ؤُسيّڒْ، نِيغْ ونِّي ذِي إِدْجَا ڒْبَارْصْ، نِيغْ ونِّي إِطّْفنْ ذڭْ ؤُمكُّوكْ ن ؤُخيَّاضْ، نِيغْ ونِّي إِوْضَانْ س سِّيفْ، نِيغْ ونِّي إِتّْخصَّانْ أَغْرُومْ!“

²⁹ Que este sangue caia sobre a cabeça de Joabe e sobre toda a casa de seu pai! Que nunca falte na casa de Joabe quem tenha corrimento, quem seja leproso, quem se apoie em muleta, quem caia à espada, quem necessite de pão.

³⁰ يُووَابْ ذ ؤُمَاسْ أَبِيشَايْ نْغِينْ أَبْنِيرْ، مِينْزِي نتَّا ثُوغَا إِنْغَا ؤُمَاثْسنْ عَسَائِيلْ ذڭْ ؤُمنْغِي غَارْ جِيبْعُونْ.

³⁰ Assim, Joabe e seu irmão Abisai mataram Abner, porque este tinha matado Asael, o irmão deles, na batalha de Gibeão.

³¹ مَاشَا ذَاوُوذْ إِنَّا إِ يُووَابْ ؤُ إِ مَارَّا ڒْڭنْسْ نِّي ثُوغَا غَارسْ إِدْجَانْ: ”شَارّْڭمْ أَرُّوضْ نْومْ، يَارْضمْ أَرُّوضْ ن وشْضَانْ ؤُشَا ؤُيُورمْ زَّاثْ إِ ڒْمحْمڒْ ن أَبْنِيرْ أَمْ ثشَّاثمْ أَڭجْذُورْ!“ أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ سِيمَانْثْ نّسْ يُويُورْ غَارْ ضفَّارْ ن ڒْمحْمڒْ.

³¹ Então Davi disse a Joabe e a todo o povo que estava com ele: — Rasguem as suas roupas, vistam-se de panos de saco e façam lamentação por Abner. E o próprio rei Davi ia seguindo o caixão.

³² ڒَْامِي نضْڒنْ أَبْنِيرْ ذِي حَابْرُونْ، إِسّْڭعّذْ ؤُجدْجِيذْ ثْمِيجَّا نّسْ، إِرُو غَارْ ونْضڒْ ن أَبْنِيرْ ؤُڒَا ذ ڒْڭنْسْ إِرُو مَارَّا.

³² Sepultaram Abner em Hebrom. O rei levantou a voz e chorou junto à sepultura de Abner. E todo o povo também chorou.

³³ أَجدْجِيذْ إِسّْڭعّذْ إِشْثْ ن ؤُشثْشِي ن إِمتَّانْ إِ أَبْنِيرْ، إِنَّا: ”مَا إِمُّوثْ أَبْنِيرْ أَمْ إِمُّوثْ إِجّْ ن ؤُبُوهَاڒِي؟

³³ E o rei fez a seguinte lamentação por Abner: Por que Abner teve de morrer como se fosse um tolo?

³⁴ إِفَاسّنْ نّشْ ثُوغَا وَارْ شَارْفنْ ؤُ إِضَارنْ نّشْ ثُوغَا وَارْ قيّْذنْ س سّْنَاسڒْ ن نّْحَاسْ، مَاشَا شكْ ثوْضِيذْ أَمْ مَامّشْ إِوْضَا بْنَاذمْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن أَيْثْ ن ڒْمُوعْصِييّثْ.“ ڒخْذنِّي يَارْنِي ڒْڭنْسْ مَارَّا عَاذْ ذڭْ إِمطَّاونْ.

³⁴ As suas mãos não estavam atadas, nem estavam acorrentados os seus pés. Você caiu como quem cai diante dos filhos da maldade! E todo o povo chorou muito mais por ele.

³⁵ مَارَّا ڒْڭنْسْ يُوسَا-د غَارْ ذَاوُوذْ حِيمَا أَذْ خَاسْ زِييَّارنْ أَذْ إِشّْ أَغْرُومْ أَمْ ثُوغَا عَاذْ ذ أَزِيڒْ. مَاشَا ذَاوُوذْ إِجِّيدْجْ، إِنَّا: ”أجّْ أَربِّي أَذْ أَيِي إِڭّْ ثَا ذ ثَا ؤُشَا أَذْ ذَايسْ يَارْنِي عَاذْ، مَاڒَا نشّْ شِّيغْ شَا ن وغْرُومْ نِيغْ شَا نّغْنِي قْبڒْ مَا أَذْ ثغْڒِي ثْفُوشْثْ!“

³⁵ Então todo o povo veio fazer com que Davi comesse pão, sendo ainda dia. Mas Davi fez este juramento: — Que Deus me castigue severamente se eu provar pão ou qualquer outra coisa antes que o sol se ponha.

³⁶ مَانْ أَيَا إِذْوڒْ إِتّْوَاسّنْ غَارْ مَارَّا ڒْڭنْسْ ؤُشَا ثُوغَا ذ مَانْ أَيَا ذ لمْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نْسنْ، أَمْ مَامّشْ ثُوغَا مَارَّا مِينْ إِڭَّا ؤُجدْجِيذْ ذ لمْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن مَارَّا ڒْڭنْسْ.

³⁶ Todo o povo notou isso e aprovou essa atitude, assim como aprovava tudo o que o rei fazia.

³⁷ مَارَّا ڒْڭنْسْ ذ مَارَّا إِسْرَائِيل سّْننْ ذڭْ وَاسّْ نِّي، أَقَا وَارْ د-يكِّي زڭْ ؤُجدْجِيذْ مَاحنْذْ أَذْ نْغنْ أَبْنِيرْ، مِّيسْ ن نِيرْ.

³⁷ Naquele dia, todo o povo e todo o Israel ficaram sabendo que o rei não tinha nada a ver com a morte de Abner, filho de Ner.

³⁸ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”مَا وَارْ ثسِّينمْ كنِّيوْ، أَقَا أَسّْ-أَ إِوْضَا إِجّْ ن ڒْحَاكمْ، وَاهْ، إِجّْ ن ورْيَازْ ذ أَمقّْرَانْ ذِي إِسْرَائِيل؟

³⁸ Então o rei disse aos seus servos: — Saibam que hoje caiu em Israel um príncipe e um grande homem.

³⁹ أَسّْ-أَ ضعْفغْ، وَاخَّا نشّْ تّْوَاذهْنغْ ذ أَجدْجِيذْ. إِرْيَازنْ-أَ، أَرَّاوْ ن صَارُويَا، قسْحنْ خَافِي. سِيذِي أَذْ إِخدْجصْ أَعفَّانْ ثُوعفّْنَا نّسْ نِّي إِڭَّا.“

³⁹ Hoje sou fraco, embora ungido rei. Esses homens, os filhos de Zeruia, são mais fortes do que eu. Que o Senhor retribua ao que fez esse mal como ele merece.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 3 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →