2 Samuel 3

rifa (RIFA) vs ARIB

ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica

¹ إِذْوڒْ إِجْ ن ؤُمنْغِي جَارْ ثَادَّارْثْ ن شَاوُولْ ذ ثَادَّارْثْ ن ذَاوُوذْ إِ إِكِّينْ أَطَّاسْ. ذَاوُوذْ إِذْوڒْ يَارنِّي ذِي جّْهذْ ؤُ إِنِّي ن ثَادَّارْثْ ن شَاوُولْ ڭُّورنْ أَرخُّونْ.

¹ Ora, houve uma longa guerra entre a casa de Saul e a casa de Davi; porém Davi se fortalecia cada vez mais, enquanto a casa de Saul cada vez mais se enfraquecia.

² ذِي حَابْرُونْ تّْوَارْونْ-د إِ ذَاوُوذْ إِحنْجِيرنْ. أَمنْزُو نّسْ أَمْنُونْ، ن أَخِينُوعَامْ ثَايَازْرَاعِيلِيثْ.

² Nasceram filhos a Davi em Hebrom. Seu primogênito foi Amnom, de Ainoã, a jizreelita;

³ وِيسّْ ثْنَاينْ نّسْ كِيلْ‘أَبْ، ن أَبِيجَايِيلْ، ثَامْغَارْثْ ن نَابَالْ، أَكَارْمَالِي، وِيسّْ ثْڒَاثَا أَبْشَالُومْ، مِّيسْ ن مَاعْكَا، يدْجِيسْ ن ثَالْمَايْ، أَجدْجِيذْ ن جَاشُورْ،

³ o segundo Quileabe, de Abigail, que fôra mulher de Nabal, o carmelita; o terceiro Absalão, filho de Maacá, filha de Talmai, rei de Gesur;

⁴ وِيسّْ أَربْعَا أَذُونِييَا، مِّيسْ ن هَاجِّيثْ، وِيسّْ خمْسَا شَافَاطْيَا، مِّيسْ ن أَبِيطَالْ،

⁴ o quarto Adonias, filho de Hagite, o quinto Sefatias, filho de Abital;

⁵ ؤُ وِيسّْ ستَّا يِيثْرَاعَامْ، ن عَاجْلَا، ثَامْغَارْثْ ن ذَاوُوذْ. إِنَا تّْوَارْونْ-د غَارْ ذَاوُوذْ ذِي حَابْرُونْ.

⁵ e o sexto Itreão, de Eglá, também mulher de Davi; estes nasceram a Davi em Hebrom.

⁶ مِينْ إِكَّا ؤُمنْغِي جَارْ ثَادَّارْثْ ن شَاوُولْ ذ ثَادَّارْثْ ن ذَاوُوذْ، إِمْسَارْ، أَقَا أَبْنِيرْ إِسّمْغَارْ ثِيزمَّارْ نّسْ ذِي ثَادَّارْثْ ن شَاوُولْ.

⁶ Enquanto havia guerra entre a casa de Saul e a casa de Davi, Abner ia se tornando poderoso na casa de Saul:

⁷ شَاوُولْ ثُوغَا غَارسْ إِشْثْ ن ثَايَّا، تّْڒَاغَانْ أَسْ رِيصْفَا. نتَّاثْ ثُوغَا-ت ذ يدْجِيسْ ن أَيَّا. ؤُشَا إِنَّا إِشْ-بُوشَاثْ إِ أَبْنِيرْ: ”مَايمِّي ثُوذْفذْ غَارْ ثَايَّا ن بَابَا؟“

⁷ Ora, Saul tivera uma concubina, cujo nome era Rizpa, filha de Aías. Perguntou, pois, Is-Bosete a Abner: Por que entraste à concubina de meu pai?

⁸ أَبْنِيرْ إِفُّوڭمْ خْ وَاوَاڒنْ ن إِشْ-بُوشَاثْ، إِنَّا: ”مَا نشّْ ذ إِجّْ ن ؤُزدْجِيفْ ن وقْزِينْ إِ إِقّْننْ غَارْ يَاهُوذَا؟ مَا وَارْ إِدْجِي ذ نشّْ ذ ونِّي إِسّْشَاننْ عَاذْ أَڒْ أَسّْ-أَ ثَامخْسِيوْثْ إِنُو إِشوَّارنْ إِ ثَادَّارْثْ ن شَاوُولْ، بَابَاشْ، ؤُ إِ يَايْثْمَاسْ ؤُ إِ إِمدُّوكَّاڒْ نّسْ، مَا وَارْ إِدْجِي ذ نشّْ ذ ونِّي وَارْ شكْ إِجِّينْ أَذْ ثوْضِيذْ ذڭْ إِفَاسّنْ ن ذَاوُوذْ؟ مَا ثخْسذْ خنِّي أَذْ خَافِي ثْعيَّارذْ أَسّْ-أَ خْ ڒْمُوعْصِييّثْ أَكْ-ذ إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ؟

⁸ Então Abner, irando-se muito pelas palavras de Is-Bosete, disse: Sou eu cabeça de cão, que pertença a Judá? Ainda hoje uso de benevolência para com a casa de Saul, teu pai, e para com seus irmãos e seus amigos, e não te entreguei nas mãos de Davi; contudo tu hoje queres culpar-me no tocante a essa mulher.

⁹ أجّْ أَربِّي أَذْ إِڭّْ ثَا ذ ثَا أَكْ-ذ أَبْنِيرْ ؤُ أَذْ ذَايسْ يَارْنِي عَاذْ! أَمْ مَامّشْ إِجُّودْجْ سِيذِي إِ ذَاوُوذْ أَمُّو إِ زَّايسْ غَا ڭّغْ،

⁹ Assim faça Deus a Abner, e outro tanto, se, como o Senhor jurou a Davi, assim eu não lhe fizer,

¹⁰ ؤُمِي غَا سّعْذُوغْ ثَاڭلْذِيثْ ن ثَادَّارْثْ ن شَاوُولْ ؤُشَا أَذْ سّْمثْنغْ ڒْعَارْشْ ن ذَاوُوذْ خْ إِسْرَائِيل ؤُ خْ يَاهُوذَا، زِي ذَانْ أَڒْ بِئرْ-سبْعَا.“

¹⁰ transferindo o reino da casa de Saul, e estabelecendo o trono de Davi sobre Israel, e sobre Judá, desde Dã até Berseba.

¹¹ ؤُشَا نتَّا وَارْ إِزمَّارْ خْ ثمْوَارِّيثْ إِ أَبْنِيرْ، مَاغَارْ نتَّا ثُوغَا إِڭّْوذْ زَّايسْ.

¹¹ E Is-Bosete não pôde responder a Abner mais uma palavra, porque o temia.

¹² خنِّي إِسّكّْ أَبْنِيرْ إِرقَّاسنْ ذِي طّْوعْ ن يِيخفْ نّسْ غَارْ ذَاوُوذْ، إِنَّا: ”وِي يِيڒَانْ ثَامُّورْثْ؟“ إِنَّا عَاوذْ: ”أڭّْ أَكِيذِي ڒْعَاهْذْ نّشْ، خْزَارْ، أَذْ أَشْ وْشغْ أَفُوسْ حِيمَا مَارَّا إِسْرَائِيل أَذْ غَاركْ د-إِنّقْڒبْ.“

¹² Então enviou Abner da sua parte mensageiros a Davi, dizendo: De quem é a terra? Comigo faze a tua aliança, e eis que a minha mão será contigo, para fazer tornar a ti todo o Israel.

¹³ ؤُ نتَّا إِنَّا: ”مْلِيحْ، نشّْ أَذْ ڭّغْ إِجّْ ن ڒْعَاهْذْ أَكِيذكْ، مَاشَا مْغِيرْ إِشْثْ ن ثْمسْڒَاشْثْ أَذْ أَشْ ت تَّارغْ. أَذْ أَشْ إِنِيغْ: ’شكْ وَارْ ثْژَارّذْ ؤُذمْ إِنُو، مْغِيرْ مَاڒَا شكْ أَذْ ثَاوْيذْ ذَا ذ أَمزْوَارُو مِيخَالْ، يدْجِيسْ ن شَاوُولْ، خْمِي د غَا ثَاسذْ حِيمَا أَذْ ثْژَارذْ ؤُذمْ إِنُو.‘ “

¹³ Respondeu Davi: Está bem; farei aliança contigo; mas uma coisa te exijo; não verás a minha face, se primeiro não me trouxeres Mical, filha de Saul, quando vieres ver a minha face.

¹⁴ خنِّي إِسّكّْ ذَاوُوذْ إِرقَّاسنْ غَارْ إِشْ-بُوشَاثْ، مِّيسْ ن شَاوُولْ، إِنَّا: ”أوْشْ أَيِي-د ثَامْغَارْثْ إِنُو مِيخَالْ، ثنِّي إِ د-إِوْيغْ س مْيَا ن ڒعْذَاڒيَّاثْ ن إِفِيلِيسْطِينِييّنْ س وخْضَابْ ن ثسْڒِيثْ!“

¹⁴ Também enviou Davi mensageiros a Is-Bosete, filho de Saul, dizendo: Entrega-me minha mulher Mical, que eu desposei por cem prepúcios de filisteus.

¹⁵ إِشْ-بُوشَاثْ إِسّكّْ إِرقَّاسنْ ؤُشَا إِكّسْ إِ-ت خْ ورْيَازْ نّسْ، خْ فَالْطِييِيلْ، مِّيسْ ن لَايِيشْ.

¹⁵ Enviou, pois, Is-Bosete, e a tirou a seu marido, a Paltiel, filho de Laís,

¹⁶ أَرْيَازْ نّسْ يُويُورْ أَكِيذسْ أَڒْ بَاخُورِيمْ، يُويُورْ إِتّْرُو أَوَارْنِي أَسْ. خنِّي إِنَّا أَسْ أَبْنِيرْ: ”ؤُيُورْ، عْقبْ!“ ؤُشَا إِعْقبْ نتَّا.

¹⁶ que a seguia, chorando atrás dela até Baurim. Então lhe disse Abner: Vai-te; volta! E ele voltou.

¹⁷ ثُوغَا إِسِّيوڒْ أَبْنِيرْ خْ إِمْغَارنْ ن إِسْرَائِيل، إِنَّا: ”أَطَّاسْ زڭْ وَامِي كنِّيوْ ثخْسمْ ذَاوُوذْ أَذْ يِيڒِي ذ أَجدْجِيذْ خَاومْ.

¹⁷ Falou Abner com os anciãos de Israel, dizendo: De há muito procurais fazer com que Davi reine sobre vós;

¹⁸ ڒخُّو ڭّمْ ث، مَاغَارْ سِيذِي إِسِّيوڒْ أَكْ-ذ ذَاوُوذْ، إِنَّا: ’س ؤُفُوسْ ن ذَاوُوذْ، أَمْسخَّارْ إِنُو، أَذْ فكّغْ ڒْڭنْسْ إِنُو إِسْرَائِيل زڭْ ؤُفُوسْ ن إِفِيلِيسْطِينِييّنْ ؤُ زڭْ ؤُفُوسْ ن مَارَّا ڒْعذْيَانْ نْسنْ.‘ “

¹⁸ fazei-o, pois, agora, porque o Senhor falou de Davi, dizendo: Pela mão do meu servo Davi livrarei o meu povo da mão dos filisteus e da mão de todos os seus inimigos.

¹⁹ إِسِّيوڒْ أَبْنِيرْ ؤُڒَا ذڭْ إِمزُّوغنْ ن أَيْثْ ن بِينْيَامِينْ. خنِّي يُويُورْ أَبْنِيرْ غَارْ حَابْرُونْ، حِيمَا أَذْ إِسِّيوڒْ ذڭْ إِمزُّوغنْ ن ذَاوُوذْ خْ مَارَّا مِينْ إِدْجَانْ ذ لمْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن إِسْرَائِيل ؤُ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن ثَادَّارْثْ ن بِينْيَامِينْ.

¹⁹ Do mesmo modo falou Abner a Benjamim, e foi também dizer a Davi, em Hebrom, tudo o que Israel e toda a casa de Benjamim tinham resolvido.

²⁰ ؤُشَا يُوسَا-د أَبْنِيرْ غَارْ ذَاوُوذْ ذِي حَابْرُونْ. ثُوغَا عِيشْرِينْ ن يرْيَازنْ أَكِيذسْ. ذَاوُوذْ إِڭَّا إِشْثْ ن زَّارْذثْ إِ أَبْنِيرْ ذ يرْيَازنْ إِ كِيذسْ إِدْجَانْ.

²⁰ Abner foi ter com Davi, em Hebrom, com vinte homens; e Davi fez um banquete a Abner e aos homens que com ele estavam.

²¹ خنِّي إِنَّا أَبْنِيرْ إِ ذَاوُوذْ: ”نشّْ أَذْ كَّارغْ أَذْ طّْفغْ أَبْرِيذْ مَاحنْذْ أَذْ يَارْوغْ مَارَّا إِسْرَائِيل غَارْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ، حِيمَا نِيثْنِي أَذْ ڭّنْ أَكِيذكْ إِجّْ ن ڒْعَاهْذْ ؤُ شكْ أَذْ ثِيڒِيذْ ذ أَجدْجِيذْ خْ مَارَّا مِينْ إِمّژْرِي ڒعْمَارْ نّشْ.“ س ؤُيَا إِجَّا ذَاوُوذْ أَبْنِيرْ أَذْ يُويُورْ ذِي ڒهْنَا.

²¹ Então disse Abner a Davi: Eu me levantarei, e irei ajuntar ao rei meu senhor todo o Israel, para que faça aliança contigo; e tu reinarás sobre tudo o que desejar a sua alma: Assim despediu Davi a Abner, e ele se foi em paz.

²² ؤُشَا خْزَارْ، إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ ذ يُووَابْعقْبنْ-د زڭْ إِجّْ ن ؤُسَافَارْ ن ؤُكشّضْ. نِيثْنِي إِوْينْ أَكِيذْسنْ إِشْثْ ن ثْكشَّاضْثْ ذ ثَامقّْرَانْثْ. أَبْنِيرْ ثُوغَا وَارْ إِدْجِي عَاذْ غَارْ ذَاوُوذْ ذِي حَابْرُونْ، مَاغَارْ ذَاوُوذْ ثُوغَا إِجَّا إِ-ث أَذْ يُويُورْ ذِي ڒهْنَا.

²² Eis que os servos de Davi e Joabe voltaram de uma sortida, e traziam consigo grande despojo; mas Abner já não estava com Davi em Hebrom, porque este o tinha despedido, e ele se fora em paz.

²³ ڒَْامِي د-يِيوضْ يُووَابْ ذ مَارَّا ڒْعسْكَارْ نِّي غَارسْ، عَاوْذنْ إِ يُووَابْ، نَّانْ: ”أَبْنِيرْ، مِّيسْ ن نِيرْ، يُوسَا-د غَارْ ؤُجدْجِيذْ ؤُ نتَّا إِجَّا إِ-ث أَذْ يُويُورْ ؤُشَا خنِّي يُويُورْ أَبْنِيرْ ذِي ڒهْنَا.“

²³ Quando, pois, chegaram Joabe e todo o exército que vinha com ele, disseram-lhe: Abner, filho de Ner, veio ter com o rei; e o rei o despediu, e ele se foi em paz.

²⁴ خنِّي يُويُورْ يُووَابْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا أَسْ: ”مِينْ ثڭِّيذْ؟ أَقَا أَبْنِيرْ يُوسَا-د غَاركْ. مَايمِّي إِ ث ثسّكّذْ ؤُشَا خنِّي يُويُورْ نتَّا أَمنِّي وَاهَا؟

²⁴ Então Joabe foi ao rei, e disse: Que fizeste? Eis que Abner veio ter contigo; por que, pois, o despediste, de maneira que se fosse assim livremente?

²⁵ شكْ ثسّْنذْ أَبْنِيرْ، مِّيسْ ن نِيرْ. نتَّا يُوسَا-د وَاهَا حِيمَا أَذْ شكْ إِشْمثْ ؤُ حِيمَا أَذْ إِسّنْ خْ وُوفُّوغْ نّشْ غَارْ ؤُمنْغِي ؤُ خْ وعْقَابْ نّشْ ؤُ خْ مَارَّا مِينْ ثخْسذْ أَذْ ثڭّذْ.“

²⁵ Bem conheces a Abner, filho de Ner; ele te veio enganar, e saber a tua saída e a tua entrada, e conhecer tudo quanto fazes.

²⁶ يُووَابْ إِفّغْ زِي غَارْ ذَاوُوذْ ؤُشَا إِسّكّْ إِرقَّاسنْ أَوَارْنِي إِ أَبْنِيرْ إِنِّي ث-إِ-د-يَارِّينْ أَذْ إِذْوڒْ زڭْ وَانُو ن سِيرَا. مَاشَا ذَاوُوذْ وَارْ إِسِّينْ وَالُو خْ مَانْ أَيَا.

²⁶ E Joabe, retirando-se de Davi, enviou mensageiros atrás de Abner, que o fizeram voltar do poço de Sira, sem que Davi o soubesse.

²⁷ ؤُمِي د-إِعْقبْ أَبْنِيرْ غَارْ حَابْرُونْ، إِنْذهْ إِ-ث يُووَابْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ ذِي ڒْوسْطْ ن ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ مَاحنْذْ أَذْ كِيذسْ إِسِّيوڒْ س ڒْهُوذْنثْ ؤُشَا خنِّي إِجُّو ث ذِينْ ذڭْ ؤُعذِّيسْ، أَڒَامِي إِمُّوثْ، ذِي سِّيبّثْ ن وخْڒَافْ ن إِذَامّنْ ن ؤُمَاسْ عَسَائِيلْ.

²⁷ Quando Abner voltou a Hebrom, Joabe o tomou à parte, à entrada da porta, para lhe falar em segredo; e ali, por causa do sangue de Asael, seu irmão, o feriu no ventre, de modo que ele morreu.

²⁸ ؤُمِي إِسْڒَا ذَاوُوذْ مَانَاونِّي أَوَارْنِي أَسْ، إِنَّا: ”نشّْ ذ ثْڭلْذِيثْ إِنُو ذ أَفُورِّي زَّاثْ إِ سِيذِي إِ ڒبْذَا خْ إِذَامّنْ ن أَبْنِيرْ، مِّيسْ ن نِيرْ.

²⁸ Depois Davi, quando o soube, disse: Inocente para sempre sou eu, e o meu reino, para com o Senhor, no tocante ao sangue de Abner, filho de Ner.

²⁹ أجّْ إِ-ثنْ أَذْ إِڒِينْ خْ ؤُزدْجِيفْ ن يُووَابْ ؤُ خْ مَارَّا ثَادَّارْثْ ن بَابَاسْ. أجّْ ثَادَّارْثْ ن يُووَابْ وَارْ ذ أَسْ إِنقّصْعمَّارْصْ شَا ن إِجّْ أَذْ ذَايسْ يِيڒِي ؤُسيّڒْ، نِيغْ ونِّي ذِي إِدْجَا ڒْبَارْصْ، نِيغْ ونِّي إِطّْفنْ ذڭْ ؤُمكُّوكْ ن ؤُخيَّاضْ، نِيغْ ونِّي إِوْضَانْ س سِّيفْ، نِيغْ ونِّي إِتّْخصَّانْ أَغْرُومْ!“

²⁹ Caia ele sobre a cabeça de Joabe e sobre toda a casa de seu pai, e nunca falte na casa de Joabe quem tenha fluxo, ou quem seja leproso, ou quem se atenha a bordão, ou quem caia à espada, ou quem necessite de pão.

³⁰ يُووَابْ ذ ؤُمَاسْ أَبِيشَايْ نْغِينْ أَبْنِيرْ، مِينْزِي نتَّا ثُوغَا إِنْغَا ؤُمَاثْسنْ عَسَائِيلْ ذڭْ ؤُمنْغِي غَارْ جِيبْعُونْ.

³⁰ Joabe, pois, e Abisai, seu irmão, mataram Abner, por ter ele morto a Asael, irmão deles, na peleja em Gibeão.

³¹ مَاشَا ذَاوُوذْ إِنَّا إِ يُووَابْ ؤُ إِ مَارَّا ڒْڭنْسْ نِّي ثُوغَا غَارسْ إِدْجَانْ: ”شَارّْڭمْ أَرُّوضْ نْومْ، يَارْضمْ أَرُّوضْ ن وشْضَانْ ؤُشَا ؤُيُورمْ زَّاثْ إِ ڒْمحْمڒْ ن أَبْنِيرْ أَمْ ثشَّاثمْ أَڭجْذُورْ!“ أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ سِيمَانْثْ نّسْ يُويُورْ غَارْ ضفَّارْ ن ڒْمحْمڒْ.

³¹ Disse Davi a Joabe e a todo o povo que com ele estava: Rasgai as vossas vestes, cingi-vos de sacos e ide pranteando diante de Abner. E o rei Davi ia seguindo o féretro.

³² ڒَْامِي نضْڒنْ أَبْنِيرْ ذِي حَابْرُونْ، إِسّْڭعّذْ ؤُجدْجِيذْ ثْمِيجَّا نّسْ، إِرُو غَارْ ونْضڒْ ن أَبْنِيرْ ؤُڒَا ذ ڒْڭنْسْ إِرُو مَارَّا.

³² Sepultaram Abner em Hebrom; e o rei, levantando a sua voz, chorou junto da sepultura de Abner; chorou também todo o povo.

³³ أَجدْجِيذْ إِسّْڭعّذْ إِشْثْ ن ؤُشثْشِي ن إِمتَّانْ إِ أَبْنِيرْ، إِنَّا: ”مَا إِمُّوثْ أَبْنِيرْ أَمْ إِمُّوثْ إِجّْ ن ؤُبُوهَاڒِي؟

³³ Pranteou o rei a Abner, dizendo: Devia Abner, porventura, morrer como morre o vilão?

³⁴ إِفَاسّنْ نّشْ ثُوغَا وَارْ شَارْفنْ ؤُ إِضَارنْ نّشْ ثُوغَا وَارْ قيّْذنْ س سّْنَاسڒْ ن نّْحَاسْ، مَاشَا شكْ ثوْضِيذْ أَمْ مَامّشْ إِوْضَا بْنَاذمْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن أَيْثْ ن ڒْمُوعْصِييّثْ.“ ڒخْذنِّي يَارْنِي ڒْڭنْسْ مَارَّا عَاذْ ذڭْ إِمطَّاونْ.

³⁴ As tuas mãos não estavam atadas, nem os teus pés carregados de grilhões; mas caíste como quem cai diante dos filhos da iniqüidade. Então todo o povo tornou a chorar por ele.

³⁵ مَارَّا ڒْڭنْسْ يُوسَا-د غَارْ ذَاوُوذْ حِيمَا أَذْ خَاسْ زِييَّارنْ أَذْ إِشّْ أَغْرُومْ أَمْ ثُوغَا عَاذْ ذ أَزِيڒْ. مَاشَا ذَاوُوذْ إِجِّيدْجْ، إِنَّا: ”أجّْ أَربِّي أَذْ أَيِي إِڭّْ ثَا ذ ثَا ؤُشَا أَذْ ذَايسْ يَارْنِي عَاذْ، مَاڒَا نشّْ شِّيغْ شَا ن وغْرُومْ نِيغْ شَا نّغْنِي قْبڒْ مَا أَذْ ثغْڒِي ثْفُوشْثْ!“

³⁵ Depois todo o povo veio fazer com que Davi comesse pão, sendo ainda dia; porém Davi jurou, dizendo: Assim Deus me faça e outro tanto, se, antes que o sol se ponha, eu provar pão ou qualquer outra coisa.

³⁶ مَانْ أَيَا إِذْوڒْ إِتّْوَاسّنْ غَارْ مَارَّا ڒْڭنْسْ ؤُشَا ثُوغَا ذ مَانْ أَيَا ذ لمْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نْسنْ، أَمْ مَامّشْ ثُوغَا مَارَّا مِينْ إِڭَّا ؤُجدْجِيذْ ذ لمْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن مَارَّا ڒْڭنْسْ.

³⁶ Todo o povo notou isso, e pareceu-lhe bem; assim como tudo quanto o rei fez pareceu bem a todo o povo.

³⁷ مَارَّا ڒْڭنْسْ ذ مَارَّا إِسْرَائِيل سّْننْ ذڭْ وَاسّْ نِّي، أَقَا وَارْ د-يكِّي زڭْ ؤُجدْجِيذْ مَاحنْذْ أَذْ نْغنْ أَبْنِيرْ، مِّيسْ ن نِيرْ.

³⁷ Assim todo o povo e todo o Israel entenderam naquele mesmo dia que não fora a vontade do rei que matassem a Abner, filho de Ner.

³⁸ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”مَا وَارْ ثسِّينمْ كنِّيوْ، أَقَا أَسّْ-أَ إِوْضَا إِجّْ ن ڒْحَاكمْ، وَاهْ، إِجّْ ن ورْيَازْ ذ أَمقّْرَانْ ذِي إِسْرَائِيل؟

³⁸ Então disse o rei aos seus servos: Não sabeis que hoje caiu em Israel um príncipe, um grande homem?

³⁹ أَسّْ-أَ ضعْفغْ، وَاخَّا نشّْ تّْوَاذهْنغْ ذ أَجدْجِيذْ. إِرْيَازنْ-أَ، أَرَّاوْ ن صَارُويَا، قسْحنْ خَافِي. سِيذِي أَذْ إِخدْجصْ أَعفَّانْ ثُوعفّْنَا نّسْ نِّي إِڭَّا.“

³⁹ E quanto a mim, hoje estou fraco, embora ungido rei; estes homens, filhos de Zeruia, são duros demais para mim. Retribua o Senhor ao malfeitor conforme a sua maldade.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 3 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →