2 Samuel 2

rifa (RIFA) vs NTLH

NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000

¹ أَوَارْنِي ؤُيَا إِمْسَارْ، أَقَا ذَاوُوذْ إِسّقْسَا سِيذِي، إِنَّا: ”مَا أَذْ ڭعّْذغْ غَارْ إِشْثنْ زِي ثْندَّامْ ن يَاهُوذَا؟“ سِيذِي إِنَّا أَسْ: ”ڭعّذْ!“ ؤُشَا ذَاوُوذْ إِنَّا: ”مَانِي غَا ڭعّْذغْ؟“ نتَّا إِنَّا: ”غَارْ حَابْرُونْ.“

¹ Depois disso Davi perguntou a Deus, o Senhor : — Devo ir e governar alguma das cidades de Judá? — Sim! — o — Qual delas? — perguntou ele. — Hebrom! — foi a resposta.

² خنِّي إِڭعّذْ ذَاوُوذْ غَارْ حَابْرُونْ أَكْ-ذ ثْنَاينْ ن ثمْغَارِينْ نّسْ، أَخِينُوعَامْ زِي يَازْرَاعِيلْ، ؤُ أَبِيجَايِيلْ، ثَامْغَارْثْ ن نَابَالْ زِي كَارْمِيلْ.

² Então Davi foi para Hebrom, levando consigo as suas duas esposas. Uma era Ainoã, da cidade de Jezreel, e a outra era Abigail, viúva de Nabal, da cidade de Carmelo.

³ ذَاوُوذْ يَارَّا أَذْ ڭعّْذنْ عَاوذْ إِرْيَازنْ نِّي ثُوغَا أَكِيذسْ إِدْجَانْ، كُوڒْ أَرْيَازْ أَكْ-ذ ثْوَاشُونْثْ نّسْ، ؤُشَا نِيثْنِي ؤُيُورنْ أَذْ زذْغنْ ذِي ثْندَّامْ ن حَابْرُونْ.

³ Davi também levou os seus soldados com as suas famílias, e eles ficaram morando nas cidades vizinhas de Hebrom.

⁴ أَوَارْنِي ؤُيَا ؤُسِينْ-د يرْيَازنْ ن يَاهُوذَا غَارْ حَابْرُونْ ؤُشَا ذهْننْ ذَاوُوذْ ذِينِّي ذ أَجدْجِيذْ خْ ثَادَّارْثْ ن يَاهُوذَا. خنِّي ؤُسِينْ-د حِيمَا أَذْ خبَّارنْ ذَاوُوذْ، نَّانْ: ”إِرْيَازنْ ن يَابِيشْ ذِي جِيلْعَاذْ أَقَا نضْڒنْ شَاوُولْ.“

⁴ Aí os homens de Judá foram a Hebrom e ungiram Davi como rei de Judá. Quando Davi soube que os moradores da cidade de Jabes, da região de Gileade, tinham sepultado Saul,

⁵ خنِّي إِسّكّْ ذَاوُوذْ إِرقَّاسنْ غَارْ يرْيَازنْ ن يَابِيشْ ذِي جِيلْعَاذْ، إِنَّا أَسنْ: ”أَذْ كنِّيوْ إِبَاركْ سِيذِي، مِينْزِي كنِّيوْ ثڭِّيمْ إِ شَاوُولْ، سِيذِي نْومْ، س ثْمخْسِيوْثْ إِشوَّارنْ ؤُشَا ثْنضْڒمْ ث.

⁵ mandou que alguns homens fossem lá com a seguinte mensagem: — Que o

⁶ أَذْ أَومْ إِسّْشنْ سِيذِي ڒخُّو ثَامخْسِيوْثْ نّسْ إِشوَّارنْ ذ ڒَامَانْ نّسْ. ؤُڒَا ذ نشّْ أَذْ أَومْ ڭّغْ س ثْشُونِي، مِينْزِي أَقَا كنِّيوْ ثڭِّيمْ أَيَا.

⁶ Que o Senhor seja bom e fiel para vocês! Por causa do que fizeram, eu também os tratarei bem.

⁷ خنِّي ڒخُّو، جّمْ أَذْ تّْوَاسّْجهْذنْ إِفَاسّنْ نْومْ ؤُ إِڒِيمْ ثْمحّْذمْ، مَاغَارْ شَاوُولْ، سِيذِي نْومْ، إِمُّوثْ. ؤُڒَا ذ ثَادَّارْثْ ن يَاهُوذَا ثذْهنْ أَيِي ذ أَجدْجِيذْ خَاسنْ.“

⁷ Sejam fortes e valentes! Saul, o rei de vocês, morreu, e o povo de Judá me ungiu como rei deles.

⁸ أَبْنِيرْ، مِّيسْ ن نِيرْ، أَكُومَانْذَارْ ن ڒْعسْكَارْ ن شَاوُولْ، ثُوغَا يِيوِي أَكِيذسْ إِشْ-بُوشَاثْ، مِّيسْ ن شَاوُولْ، غَارْ مَاحَانَايِيمْ.

⁸ O comandante do exército de Saul, Abner, filho de Ner, havia fugido com Isbosete, filho de Saul, para Maanaim, no outro lado do rio Jordão.

⁹ نتَّا إِڭَّا إِ-ث ذ أَجدْجِيذْ خْ جِيلْعَاذْ، خْ إِشُورِييّنْ، خْ يَازْرَاعِيلْ، خْ إِفْرَايِيمْ، خْ بِينْيَامِينْ ؤُ خْ مَارَّا إِسْرَائِيل.

⁹ Lá, Abner fez Isbosete rei das terras de Gileade, Aser, Jezreel, Efraim e Benjamim; na verdade, ele o fez rei de todo o povo de Israel.

¹⁰ إِشْ-بُوشَاثْ، مِّيسْ ن شَاوُولْ، ثُوغَا غَارسْ أَربْعِينْ ن إِسڭّْوُوسَا ؤُمِي إِذْوڒْ نتَّا ذ أَجدْجِيذْ خْ إِسْرَائِيل، ؤُ نتَّا إِحْكمْ ثْنَاينْ ن إِسڭّْوُوسَا. مْغِيرْ إِنِّي ن ثَادَّارْثْ ن يَاهُوذَا بدّنْ أَكْ-ذ ذَاوُوذْ.

¹⁰ Isbosete tinha quarenta anos de idade quando começou a reinar em Israel e reinou dois anos. Mas a tribo de Judá ficou fiel a Davi,

¹¹ ڒْقدّْ ن وُوسَّانْ إِ ثُوغَا ذَاوُوذْ إِحْكمْ ذِي حَابْرُونْ أَمْ ؤُجدْجِيذْ خْ ثَادَّارْثْ ن يَاهُوذَا، ثُوغَا سبْعَا ن إِسڭّْوُوسَا ذ ستَّا ن إِيُورنْ.

¹¹ e ele a governou em Hebrom sete anos e meio.

¹² أَبْنِيرْ، مِّيسْ ن نِيرْ، إِفّغْ أَكْ-ذ إِمْسخَّارنْ ن إِشْ-بُوشَاثْ، مِّيسْ ن شَاوُولْ، زِي مَاحَانَايِيمْ غَارْ جِيبْعُونْ.

¹² Abner e os oficiais de Isbosete foram de Maanaim para a cidade de Gibeão.

¹³ ؤُڒَا ذ يُووَابْ، مِّيسْ ن صَارُويَا، ذ إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ فّْغنْ ؤُشَا نِيثْنِي مّڒْقَانْ أَكْ-ذ وَايَاوْيَا غَارْ ؤُيڒْمَامْ ن جِيبْعُونْ. ذِينِّي قِّيمنْ نِيثْنِي بدّنْ، إِجّْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ-أَ ن ؤُيڒْمَامْ ؤُ ونّغْنِي خْ ؤُجمَّاضْ ن ؤُيڒْمَامْ.

¹³ Joabe, cuja mãe era Zeruia, e os oficiais de Davi foram encontrá-los perto da represa de Gibeão. Lá todos eles se sentaram, um grupo de um lado da represa e o outro do outro lado.

¹⁴ إِنَّا أَبْنِيرْ إِ يُووَابْ: ”أجّْ إِحُوذْرِييّنْ أَذْ كَّارنْ أَذْ مُّوغْزْڒنْ زَّاثْنغْ.“ يُووَابْ إِنَّا: ”نِيثْنِي أَذْ كَّارنْ!“

¹⁴ Então Abner disse a Joabe: — Deixe que alguns dos nossos moços enfrentem alguns dos seus, em uma luta armada. — Está bem! — respondeu Joabe.

¹⁵ نِيثْنِي كَّارنْ، خنِّيعدُّونْ. أَقَا حسْبنْ ثنْعَاشْ زِي بِينْيَامِينْ إِ إِشْ-بُوشَاثْ، مِّيسْ ن شَاوُولْ، ؤُ ثنْعَاشْ زڭْ إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ.

¹⁵ Aí doze soldados, representando Isbosete e a tribo de Benjamim, lutaram contra doze soldados de Davi.

¹⁶ إِجّْ إِطّفْ ونّغْنِي زڭْ ؤُزدْجِيفْ ؤُ إِجُّو أَسْ س سِّيفْ نّسْ ذڭْ ؤُغزْذِيسْ ن ونّغْنِي ؤُ نِيثْنِي وْضَانْ س ثْنَاينْ إِذْسنْ. س ؤُينِّي قَّارنْ أَسْ إِ ومْشَانْ نِّي حَالْقَاثْ-هَاصُورِيمْ ونِّي إِدْجَانْ غَارْ جِيبْعُونْ.

¹⁶ Cada um pegou o seu adversário pela cabeça e enfiou a espada no lado dele. E assim todos eles caíram mortos juntos. É por isso que aquele lugar perto da cidade de Gibeão é chamado de “Campo das Espadas”.

¹⁷ ذڭْ وَاسّْ نِّي إِذْوڒْ ؤُمنْغِي إِقْسحْ أَطَّاسْ. أَبْنِيرْ ذ يرْيَازنْ ن إِسْرَائِيل تّْوَاغلّْبنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ.

¹⁷ Em seguida houve ali uma violenta batalha, e Abner e os israelitas foram derrotados pelos soldados de Davi.

¹⁸ ثُوغَا ذِينْ ثْڒَاثَا ن إِحنْجِيرنْ ن صَارُويَا، نِيثْنِي ذ يُووَابْ ذ أَبِيشَايْ ذ عَسَائِيلْ. عَسَائِيلْ ثُوغَا إِفْسُوسْ خْ إِضَارنْ أَمْ يِيجّْ زڭْ إِغَايْضنْ ن وزْغَارْ ذڭْ إِيَّارْ.

¹⁸ Joabe, Abisai e Asael, os três filhos de Zeruia, estavam lá. Asael, que era tão ligeiro como uma gazela selvagem,

¹⁹ عَسَائِيلْ إِضْفَارْ أَبْنِيرْ. ؤُمِي ثُوغَا إِڭُّورْ، وَارْ إِحيّذْ غَارْ ضفَّارْ ن أَبْنِيرْ، ڒَْا غَارْ يفُوسْ ؤُڒَا غَارْ ؤُزڒْمَاضْ.

¹⁹ começou a perseguir Abner, correndo atrás dele.

²⁰ ؤُشَا إِنّقْڒبْ أَبْنِيرْ، إِنَّا: ”مَا ذ شكْ، عَسَائِيلْ؟“ ؤُ نتَّا إِنَّا: ”ذ نشّْ!“

²⁰ Abner olhou para trás e perguntou: — Asael, é você? — Sim, sou eu! — respondeu ele.

²¹ أَبْنِيرْ إِنَّا أَسْ: ”فَارْغْ غَارْ يفُوسْ نِيغْ غَارْ ؤُزڒْمَاضْ ؤُ شبَّارْ ذڭْ إِجّْ زڭْ إِحُوذْرِييّنْ ؤُ كْسِي إِ يِيخفْ نّشْ أَرُّوضْ نّسْ ن ڒْعسْكَارْ!“ عَسَائِيلْ مَاشَا وَارْ إِخْسْ أَذْ خَاسْ إِحيّذْ زِي ضفَّارْ نّسْ.

²¹ — Pare de me perseguir! — disse Abner. — Corra atrás de um dos soldados e pegue para você as coisas dele. Porém Asael continuou a persegui-lo.

²² خنِّي إِنَّا أَبْنِيرْ عَاوذْ إِ عَسَائِيلْ: ”حيّذْ زِي ضفَّارْ إِنُو. مَايمِّي شكْ إِ غَا وْثغْ غَارْ ثمُّورْثْ؟ مَامّشْ إِ غَا ڭّغْ خنِّي عَاذْ أَذْ خْزَارغْ إِ ؤُمَاشْ يُووَابْ ذِي ثِيطَّاوِينْ؟“

²² Mais uma vez Abner disse: — Pare de me perseguir! Você está me forçando a matá-lo! Como é que eu poderia, depois, olhar o seu irmão Joabe nos olhos?

²³ نتَّا مَاشَا يُوڭِي أَذْ أَسْ إِحيّذْ. خنِّي إِجُّو أَسْ أَبْنِيرْ ذڭْ ؤُعذِّيسْ س يِيخفْ أَنڭَّارُو ن لَانْسَا نّسْ، أَڒَامِي د-إِسُّوفّغْ فْڒِيثْشَا زِي ضفَّارْ. نتَّا إِوْضَا ذِينْ ؤُشَا إِمُّوثْ ذڭْ ومْشَانْ نِّي. إِمْسَارْ بلِّي مَارَّا إِنِّي د-يُوسِينْ غَارْ ومْشَانْ مَانِي إِوْضَا ؤُ مَانِي إِمُّوثْ عَسَائِيلْ، قِّيمنْ بدّنْ.

²³ Porém Asael não parou de persegui-lo. Então Abner deu um golpe para trás com a sua lança. Ela entrou na barriga de Asael e saiu pelas costas. Ele caiu morto no chão, e todos os que chegavam paravam no lugar onde ele estava caído.

²⁴ يُووَابْ ذ أَبِيشَايْ ضْفَارنْ أَبْنِيرْ. ڒَامِي د-إِوْضنْ نِيثْنِي أَڒْ ثَاوْرِيرْثْ ن أَمَّا، ثنِّي زَّاثْ إِ جِييَاحْ، غَارْ وبْرِيذْ ن ڒخْڒَا ن جِيبْعُونْ، ثغْڒِي ثْفُوشْثْ.

²⁴ Mas Joabe e Abisai continuaram a perseguir Abner e, quando o sol estava se pondo, chegaram ao monte de Amá, a leste da cidade de Giá, na estrada que vai para o deserto de Gibeão.

²⁵ أَيْثْ ن بِينْيَامِينْ مُوننْ أَوَارْنِي أَبْنِيرْ، ذوْڒنْ ذ إِشْثْ ن ثرْبِيعْثْ أَكِيذسْ، ؤُشَا أَمُّو إِ قِّيمنْ نِيثْنِي بدّنْ خْ ثْقِيشّثْ ن إِشْثْ ن ثوْرِيرْثْ.

²⁵ Os soldados da tribo de Benjamim se reuniram novamente em volta de Abner e ficaram no alto de um morro.

²⁶ أَبْنِيرْ إِڒَاغَا-د خْ يُووَابْ، إِنَّا: ”مَا أَذْ إِشّْ سِّيفْ إِ ڒبْذَا؟ مَا وَارْ ثسِّينذْ شكْ، أَقَا أَيَا أَذْ إِنْذهْ غَارْ إِجّْ ن ؤُقطُّو ذ أَمرْزَاڭْ؟ أَڒْ مڒْمِي عَاذْ وَارْ ثقَّارذْ إِ ڒْڭنْسْ نّشْ، حِيمَا أَذْ إِعْقبْ زڭْ وضْفَارْ ن أَيْثْمَاثْسنْ؟“

²⁶ Então Abner gritou para Joabe: — Será que vamos ter de continuar lutando para sempre? Você não vê que, no fim, não vai sobrar nada, a não ser amargura? Nós somos seus irmãos! Até quando você vai esperar para mandar que os seus soldados parem de nos perseguir?

²⁷ يُووَابْ إِنَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ أَربِّي، مَاڒَا شكْ وَارْ ثسِّيوْڒذْ خْ إِجّْ ن ؤُمُوغْزڒْ، خنِّي أَذْ يِيڒِي ڒْڭنْسْ إِسّْبدّْ زِي مَانْ أَيَا غَارْ صّْبحْ، إِڒِي كُوڒْ أَرْيَازْ أَذْ إِسّْبدّْ زڭْ وضْفَارْ ن ؤُمَاسْ!“

²⁷ Joabe respondeu: — Juro pelo Deus vivo que, se você não tivesse falado, os meus soldados continuariam a perseguir vocês até amanhã cedo.

²⁸ خنِّي إِسُوضْ يُووَابْ ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي ؤُ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِسّْبدّْ. نِيثْنِي وَارْ ضْفَارنْ عَاذْ إِسْرَائِيل ؤُشَا وَارْ مّنْغنْ عَاذْ كْثَارْ.

²⁸ Então Joabe tocou a corneta. Todos os seus soldados pararam de perseguir os israelitas, e a luta acabou.

²⁹ أَبْنِيرْ ذ يرْيَازنْ نّسْ شُوقنْ دْجِيڒثْ نِّي مَارَّا ذِي ڒوْضَا، ژْوَانْ لْ-ؤُرْذُونْ، كِّينْ خْ مَارَّا ثَاغْزُورْثْ ؤُشَا إِوْضنْ غَارْ مَاحَانَايِيمْ.

²⁹ Durante toda aquela noite, Abner e os seus soldados marcharam pelo vale do Jordão. Atravessaram o rio Jordão e, depois de marcharem toda a manhã do dia seguinte, chegaram à cidade de Maanaim.

³⁰ ؤُڒَا ذ يُووَابْ إِعْقبْ-د زڭْ وضْفَارْ ن أَبْنِيرْ ؤُ نتَّا إِسّْمُونْ مَارَّا ڒْڭنْسْ. ودَّارنْ ثْسعْطَاشْ ن إِرْيَازنْ ن ذَاوُوذْ ؤُڒَا ذ عَسَائِيلْ.

³⁰ Quando Joabe parou a perseguição, reuniu todos os seus soldados e viu que estavam faltando dezenove, além de Asael.

³¹ إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ مَاشَا ثُوغَا وْثِينْ أَطَّاسْ ن يرْيَازنْ زڭْ أَيْثْ ن بِينْيَامِينْ ؤُ زڭْ يرْيَازنْ ن أَبْنِيرْ. مُّوثنْ ثڒْثْ-مْيَا ؤُ-ستِّينْ ن يرْيَازنْ.

³¹ Porém os soldados de Davi haviam matado trezentos e sessenta soldados de Abner, todos eles da tribo de Benjamim.

³² نِيثْنِي سّْڭعّْذنْ عَسَائِيلْ ؤُ نضْڒنْ ث ذڭْ ونْضڒْ ن بَابَاسْ ذِي بَايْثْ-لَاحْمْ. يُووَابْ ذ يرْيَازنْ نّسْ ؤُيُورنْ دْجِيڒثْ نِّي مَارَّا ؤُ ڒَامِي إِوْضنْ غَارْ حَابْرُونْ، ثنْقَارْ-د خَاسنْ ثْفَاوْثْ.

³² Aí Joabe e os seus soldados pegaram o corpo de Asael e o sepultaram no túmulo da sua família, em Belém. Então marcharam durante a noite inteira e, ao amanhecer, chegaram a Hebrom.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 2 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →