2 Samuel 18
rifa (RIFA) vs NVI
1 إِسدّْ ذَاوُوذْ ڒْڭنْسْ نِّي ثُوغَا غَارسْ إِدْجَانْ ؤُ إِڭَّا خَاسنْ إِمقّْرَاننْ خْ وَاڒفْ ذ إِمقّْرَاننْ خْ مْيَا.
1 Davi passou em revista o exército e nomeou comandantes de batalhões de mil e de cem.
2 ذَاوُوذْ إِسّكّْ ڒْڭنْسْ. إِشْثْ ن ثُوڒُوثْ زَّايْسنْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن يُووَابْ، إِشْثْ ن تُّوڒُوثْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن أَبِيشَايْ، مِّيسْ ن صَارُويَا، ؤُمَاسْ ن يُووَابْ، ذ إِشْثْ ن ثُوڒُوثْ سَاذُو أَفُوسْ ن إِتَّايْ، زِي جَاثْ. إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ڒْڭنْسْ: ”ؤُڒَا ذ نشّْ أَذْ أَكِيذْومْ فّْغغْ غَارْ ؤُمنْغِي.“
2 Davi dividiu o exército em três companhias: uma sob o comando de Joabe, outra sob o comando de Abisai, irmão de Joabe, filho de Zeruia, e outra sob o comando de Itai, o giteu. Disse então o rei ao exército: "Eu também marcharei com vocês".
3 مَاشَا ڒْڭنْسْ إِنَّا: ”شكْ وَارْ كِيذْنغْ ثفّْغضْ شَا غَارْ ؤُمنْغِي، مَاغَارْ مَاڒَا نشِّينْ نَارْوڒْ س ثِيذتّْ، وَارْ كِيذْنغْ ڒهِّينْ. مَاڒَا أَزْينْ زَّايْنغْ إِمُّوثْ، وَارْ كِيذْنغْ ڒهِّينْ. مَاغَارْ شكْ ڒخُّو ثْسكّْوِّيذْ أَمْعشْرَا ن ڒُوڒُوفْ زَّايْنغْ. س ؤُينِّي ڒخُّو مْلِيهْ، مَاڒَا شكْ أَذْ أَنغْ ثوْشذْ أَفُوسْ زِي ثنْذِينْثْ.“
3 Mas os homens disseram: "Não faças isso! Se tivermos que fugir, eles não se preocuparão conosco, e mesmo que metade de nós morra em batalha, eles não se importarão. Tu, porém, vales por dez mil de nós. Melhor será que fiques na cidade e dali nos dês apoio".
4 خنِّي إِنَّا أَسنْ ؤُجدْجِيذْ: ”نشّْ أَذْ ڭّغْ مِينْ ثتّْوَاڒَامْ مْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نْومْ!“ أَجدْجِيذْ إِبدّْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ ؤُ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِفّغْ س ڒْمْيَاوَاثْ ذ ڒُوڒُوفْ.
4 O rei respondeu: "Farei o que acharem melhor". E o rei ficou junto à porta, enquanto os soldados marchavam, saindo em unidades de cem e de mil.
5 يُومُورْ ؤُجدْجِيذْ إِ يُووَابْ، أَبِيشَايْ ذ إِتَّايْ: ”أڭّْ س ؤُحَاوڒْ أَكْ-ذ ؤُحُوذْرِي، أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ، ذِي طّْوعْ إِنُو.“ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِسْڒَا إِ ؤُجدْجِيذْ أَمْ يُومُورْ مَارَّا إِمقّْرَاننْ خْ أَبْشَالُومْ.
5 O rei ordenou a Joabe, a Abisai e a Itai: "Por amor a mim, tratem bem o jovem Absalão! " E todo o exército ouviu quando o rei deu essa ordem sobre Absalão a cada um dos comandantes.
6 ڒْڭنْسْ إِفّغْ غَارْ إِيَّارْ، غَارْ ؤُمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ إِسْرَائِيل. أَمنْغِي إِكَّارْ ذڭْ وزْغَارْ ن إِفْرَايِيمْ.
6 O exército saiu a campo para enfrentar Israel, e a batalha aconteceu na floresta de Efraim,
7 تّْوَاغلّْبنْ ذِينْ إِرْيَازنْ ن ڒْڭنْسْ ن إِسْرَائِيل زَّاثْ إِ وُوذمْ ن إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ. ذڭْ وَاسّْ نِّي ثمْسَارْ ذِينْ إِشْثْ ن ثشْثِي ثَامقّْرَانْثْ أَڒَامِي وْضَانْ عِيشْرِينْ-أَڒفْ ن يرْيَازنْ.
7 onde o exército de Israel foi derrotado pelos soldados de Davi. Houve grande matança naquele dia, elevando-se o número de mortos a vinte mil.
8 أَمنْغِي إِفّغْ سّنِّي ذِي مَارَّا جّْوَايهْ. ذڭْ وَاسّْ نِّي إِسَارْضْ وزْغَارْ إِرْيَازنْ زِي ڒْڭنْسْ كْثَارْ زڭْ إِنِّي إِسَارْضْ سِّيفْ.
8 A batalha espalhou-se por toda a região e, naquele dia, a floresta matou mais que a espada.
9 إِمْسَارْ أَبْشَالُومْ إِبدّْ ثِيطّْ ذِي ثِيطّْ أَكْ-ذ إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ. أَبْشَالُومْ إِنْيَا خْ إِجّْ ن ؤُسرْذُونْ. ؤُمِي أَسرْذُونْ يُويُورْ سَاذُو ڒفْرُوعْ إِمْشُوبّْشنْ ن يِيشْثْ ن ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ أَمقّْرَانْ، إِنُّوغْ نتَّا س ؤُزدْجِيفْ نّسْ ذِي ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ أَڒَامِي إِقِّيمْ إِتّنُّويڒْ جَارْ ؤُجنَّا ذ ثمُّورْثْ ذ ؤُسرْذُونْ يُويُورْ سْوَادَّايْ نّسْ.
9 Durante a batalha, Absalão, montado em sua mula, encontrou-se com os soldados de Davi. Passando a mula debaixo dos galhos de uma grande árvore, e Absalão ficou preso pela cabeça nos galhos. Ele ficou pendurado entre o céu e a terra, e a mula prosseguiu.
10 إِجّْ ن ورْيَازْ إِژْرَا إِ-ث، إِحَاجَا ث إِ يُووَابْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، نشّْ ژْرِيغْ أَبْشَالُومْ يُويڒْ غَارْ إِشْثْ ن ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ.“
10 Um homem o viu, e foi informar a Joabe: "Acabei de ver Absalão pendurado numa grande árvore".
11 إِنَّا يُووَابْ إِ ورْيَازْ إِ ذ أَسْ إِحَاجَانْ أَيَا: ”خْزَارْ، شكْ ثژْرِيذْ ث، مَايمِّي وَارْ ث ثژْوِيضذْ شَا ذِينِّي غَارْ ثمُّورْثْ؟ خنِّي إِڒِي نشّْ أَذْ أَشْ وْشغْعشْرَا ن ؤُقِييَّاثْ ن نُّوقَارْثْ ذ إِجّْ ن وبْيَاسْ!“
11 "Você o viu? ", perguntou Joabe ao homem. "E por que não o matou ali mesmo? Eu teria dado a você dez peças de prata e um cinturão de guerreiro! "
12 إِنَّا ورْيَازْ إِ يُووَابْ: ”وَارْ وزّْنغْ ؤُڒَا ذ أَڒفْ ن ؤُقِييَّاثْ ن نُّوقَارْثْ ذڭْ إِفَاسّنْ إِنُو، وَارْ سّْوِيژِّيضغْ أَفُوسْ إِنُو خْ مِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ، مَاغَارْ أَجدْجِيذْ يُومُورْ إِ شكْ ذ أَبِيشَايْ ذ إِتَّايْ ذڭْ إِمزُّوغنْ ن ڒْڭنْسْ، إِنَّا: ’أجّْ كُوڒْ إِجّْ أَذْ إِحْضَا خْ ؤُحُوضْرِي أَبْشَالُومْ!‘
12 Mas o homem respondeu: "Mesmo que fossem pesadas e colocadas em minhas mãos mil peças de prata, eu não levantaria a mão contra o filho do rei. Ouvimos o rei ordenar a ti, a Abisai e a Itai: ‘Protejam, por amor a mim, o jovem Absalão’.
13 مَاڒَا نشّْ أَذْ ڭّغْ س ڒْغشّْ أَكْ-ذ ڒعْمَارْ نّسْ - أَقَا إِ ؤُجدْجِيذْ وَارْ ثقِّيمْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ ثْخمّڒْ - خنِّي شكْ أَذْ خَافِي ثكَّارذْ.“
13 Por outro lado, se eu tivesse atentado traiçoeiramente contra a vida dele, o rei ficaria sabendo, pois não se pode esconder nada dele, e tu mesmo ficarias contra mim".
14 خنِّي إِنَّا يُووَابْ: ”نشّْ وَارْ خَاكْ تّْرَاجِيغْ.“ ؤُ نتَّا إِكْسِي ثْڒَاثَا ن لَانْسَاثْ، إِجُّو أَسْ ثنْثْ ذڭْ وُوڒْ ن أَبْشَالُومْ، أَمْ نتَّا عَاذْ يُويڒْ إِدَّارْ ذِي ڒْوسْطْ ن ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ.
14 E Joabe disse: "Não vou perder mais tempo com você". Então pegou três dardos e com eles traspassou o coração de Absalão, quando ele ainda estava vivo na árvore.
15 عشْرَا ن إِمْسخَّارنْ إِنِّي ذ أَسْ يَاربُّونْ ڒسْنَاحْ إِ يُووَابْ، نّْضنْ أَسْ ؤُشَا وْثِينْ أَبْشَالُومْ، نْغِينْ ث.
15 E dez dos escudeiros de Joabe cercaram Absalão e acabaram de matá-lo.
16 خنِّي إِسُوضْ يُووَابْ ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي ؤُشَا إِعْقبْ-د ڒْڭنْسْ مَارَّا زڭْ وضْفَارْ ن إِسْرَائِيل، مِينْزِي يُووَابْ إِخْسْ أَذْ إِحَاوڒْ خْ ڒْڭنْسْ.
16 A seguir Joabe tocou a trombeta para que o exército parasse de perseguir Israel, e assim deteve o exército.
17 نِيثْنِي كْسِينْ أَبْشَالُومْ، نْضَارنْ ث ذڭْ وزْغَارْ ذِي ثسْرَافْثْ ثُودْجغْ ؤُ سَّارْبُونْ خَاسْ إِجّْ ن ؤُعُورِّيشْ ن يژْرَا إِمْغَارْ أَطَّاسْ. مَارَّا إِسْرَائِيل إِطّفْ ذِي ثَاروْڒَا، كُوڒْ أَرْيَازْ غَارْ ؤُقِيضُونْ نّسْ.
17 Retiraram o corpo de Absalão, jogaram-no num grande fosso na floresta e fizeram um grande monte de pedras sobre ele. Enquanto isso, todos os israelitas fugiam para casa.
18 ؤُمِي ثُوغَا إِدَّارْ، إِكْسِي أَبْشَالُومْ إِ يِيخفْ نّسْ إِجّْ ن ؤُمَايْضُو إِقدّْسنْ، إِسّْبدّْ إِ-ث ذِي ثغْزُورْثْ ن ؤُجدْجِيذْ، مِينْزِي إِنَّا: ”نشّْ وَارْ غَارِي بُو مِّي إِ غَا إِسّعْقڒْ إِسمْ إِنُو.“ نتَّا إِڒَاغَا أَسْ إِ ؤُمَايْضُو نِّي س يِيسمْ نّسْ. أَڒْ أَسّْ-أَ قَّارنْ أَسْ إِ ؤُمَايْضُو نِّي ’أَفُوسْ ن أَبْشَالُومْ‘.
18 Quando em vida, Absalão tinha levantado um monumento para si mesmo no vale do Rei, dizendo: "Não tenho nenhum filho para preservar a minha memória". Por isso deu à coluna o seu próprio nome. Chama-se ainda hoje Monumento de Absalão.
19 خنِّي إِنَّا أَخِيمَاعَاصْ، مِّيسْ ن صَاذُوقْ: ”أجّْ أَيِي أَذْ أَزّْڒغْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ أَذْ أَسْ سِّيوْضغْ ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ، أَقَا سِيذِي إِحْضَا ث زڭْ إِفَاسّنْ ن ڒْعذْيَانْ نّسْ.“
19 Então Aimaás, filho de Zadoque, disse: "Deixa-me correr e levar ao rei a notícia de que o Senhor lhe fez justiça, livrando-o de seus inimigos".
20 مَاشَا يُووَابْ إِنَّا أَسْ: ”أَسّْ-أَ وَارْ ثسِّيوْضذْ شَا ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ، مَاشَا ذڭْ إِجّْ ن وَاسّْ نّغْنِي ثْزمَّارذْ أَذْ ثسِّيوْضذْ ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ. أَسّْ-أَ وَارْ ثسِّيوْضذْ أَرقَّاسْ ذ أَصبْحَانْ مَاغَارْ مِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ إِمُّوثْ.“
20 "Não é você quem deve levar a notícia hoje", disse-lhe Joabe. "Deixe isso para outra ocasião. Hoje não, porque o filho do rei morreu".
21 إِنَّا يُووَابْ إِ ؤُكُوشِي: ”ؤُيُورْ، إِنِي إِ ؤُجدْجِيذْ، مِينْ ثژْرِيذْ شكْ!“ أَكُوشِي إِبنْذقْ زَّاثْ إِ يُووَابْ ؤُشَا خنِّي يُوزّڒْ.
21 Então Joabe ordenou a um etíope: "Vá dizer ao rei o que você viu". O cuxita inclinou-se diante de Joabe e saiu correndo para levar as notícias.
22 خنِّي أَخِيمَاعَاصْ، مِّيسْ ن صَاذُوقْ، إِنَّا إِشْثْ ن ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ إِ يُووَابْ: ”أَذْ د-يَاسْ وِي إِخْسنْ، أجّْ أَيِي ؤُڒَا ذ نشّْ أَذْ أَزّْڒغْ أَوَارْنِي إِ ؤُكُوشِي!“ إِنَّا يُووَابْ: ”مَايمِّي ثخْسذْ عَاذْ أَذْ ثَازّْڒذْ، أَ مِّي؟ وَارْ إِتّْوَافْ عَاذْ أَرقَّاسْ ذ أَصبْحَانْ إِ شكْ، مَاحنْذْ أَذْ ث ثسِّيوْضذْ!“
22 Todavia Aimaás, filho de Zadoque, disse de novo a Joabe: "Não importa o que aconteça, deixa-me ir com o cuxita". Joabe, porém, respondeu: "Por que quer tanto ir, meu filho? Você não receberá nenhuma recompensa pela notícia".
23 إِنَّا: ”أَذْ د-يَاسْ وِي إِخْسنْ، نشّْ خْسغْ أَذْ ذِينْ أَزّْڒغْ.“ خنِّي إِنَّا أَسْ يُووَابْ: ”أَزّڒْ!“ ؤُشَا أَخِيمَاعَاصْ يُوزّڒْ خْ وبْرِيذْ ن ؤُذوَّارْ ن لْ-ؤُرْذُونْ ؤُشَا إِزَّارْ نتَّا أَكُوشِي.
23 Mas ele insistiu: "Não importa o que aconteça, quero ir". Disse então Joabe: "Pois vá! " E Aimaás correu pelo caminho da planície e passou à frente do cuxita.
24 ذَاوُوذْ إِقِّيمْ جَارْ ثْنَاينْ ن ثوُّورَا ن ثنْذِينْثْ. أَعسَّاسْ إِڭعّذْ ثَازقَّا ن ثوَّارْثْ إِ إِدْجَانْ غَارْ ڒْحِيضْ، إِسّْڭعّذْ ثَامُوغْڒِي نّسْ، إِشيّعْ، إِژْرَا إِجّْ ن ورْيَازْ إِتَّازّڒْ، نتَّا وحّْذسْ.
24 Davi estava sentado entre a porta interna e a externa da cidade. E quando a sentinela subiu ao terraço sobre a porta, junto à muralha, viu um homem que vinha correndo sozinho.
25 أَعسَّاسْ إِڒَاغَا، إِنَّا إِ-ت إِ ؤُجدْجِيذْ. أَجدْجِيذْ إِنَّا: ”مَاڒَا نتَّا وحّْذسْ، خنِّي أَذْ يَاوضْ إِجّْ ن ڒخْبَارْ ذ أَصبْحَانْ!“ يَارْنِي إِقَارّبْ-د ورْيَازْ.
25 A sentinela gritou, avisando o rei. O rei disse: "Se ele está sozinho, deve trazer boa notícia". E o homem foi se aproximando.
26 خنِّي إِژْرَا ؤُعسَّاسْ عَاذْ إِجّْ ن ورْيَازْ نّغْنِي إِتَّازّڒْ ؤُشَا إِڒَاغَا غَارْ ؤُعسَّاسْ ن ثوَّارْثْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، إِتَّازّڒْ ذِينْ عَاذْ إِجّْ ن ورْيَازْ نّغْنِي، ؤُڒَا ذ نتَّا وحّْذسْ.“ أَجدْجِيذْ إِنَّا: ”ؤُڒَا ذ نتَّا أَذْ يَاوضْ إِجّْ ن ڒخْبَارْ ذ أَصبْحَانْ.“
26 Então a sentinela viu outro homem que vinha correndo e gritou ao porteiro: "Vem outro homem correndo sozinho! " "Esse também deve estar trazendo boa notícia! ", exclamou o rei.
27 أَعسَّاسْ إِنَّا عَاوذْ: ”نشّْ تّْوَاڒِيغْ أَمزْوَارُو إِڭُّورْ أَمْ أَخِيمَاعَاصْ، مِّيسْ ن صَاذُوقْ.“ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”وَا ذ إِجّْ ن ورْيَازْ إِصْبحْ، نتَّا أَذْ د-يَاسْ س يِيجّْ ن ؤُرقَّاسْ ذ أَصبْحَانْ.“
27 A sentinela disse: "Está me parecendo que, pelo jeito de correr, o da frente é Aimaás, filho de Zadoque". "É um bom homem", disse o rei. "Ele traz boas notícias".
28 أَخِيمَاعَاصْ إِڒَاغَا، إِنَّا إِ ؤُجدْجِيذْ: ”ڒهْنَا!“ ؤُ نتَّا إِبنْذقْ زَّاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، إِنَّا: ”أَذْ إِتّْوَابَاركْ سِيذِي، أَربِّي نّشْ، ونِّي ذ أَشْ إِسلّْمنْ إِرْيَازنْ نِّي إِڭعّْذنْ أَفُوسْ نْسنْ خْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ.“
28 Então Aimaás aproximou-se do rei e o saudou. Prostrou-se, rosto em terra, diante do rei e disse: "Bendito seja o Senhor teu Deus! Ele entregou os homens que se rebelaram contra o rei, meu senhor".
29 إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”مَا أَحُوذْرِي، أَبْشَالُومْ، أَقَا-ث مْلِيحْ؟“ إِنَّا أَخِيمَاعَاصْ: ”نشّْ ژْرِيغْ إِجّْ ن ؤُبَارُّو ذ أَمقّْرَانْ ؤُمِي يُووَابْ، أَمْسخَّارْ ن ؤُجدْجِيذْ، إِسّكّْ أَمْسخَّارْ نّشْ، مَاشَا نشّْ وَارْ سِّينغْ مِينْ إِمْسَارنْ.“
29 O rei perguntou: "O jovem Absalão está bem? " Aimaás respondeu: "Vi que houve grande confusão quando Joabe, o servo do rei, ia enviar teu servo, mas não sei o que aconteceu".
30 إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”حيّذْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ، بدّْ ذَا!“ ؤُ نتَّا إِحيّذْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ، إِقِّيمْ إِبدّْ ذِينِّي.
30 O rei disse: "Fique ali ao lado esperando". E Aimaás ficou esperando.
31 ؤُشَا خْزَارْ، يُوسَا-د ؤُڒَا ذ أَكُوشِي. أَكُوشِي إِنَّا: ”خْزَارْ، إِجّْ ن ڒخْبَارْ ذ أَصبْحَانْ إِ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ. سِيذِي إِحْضَا شكْ زڭْ ؤُفُوسْ ن مَارَّا إِنِّي خَاكْ إِغوّْغنْ.“
31 Então o cuxita chegou e disse: "Ó rei, meu senhor, ouve a boa notícia! Hoje o Senhor te livrou de todos os que se levantaram contra ti".
32 خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ؤُكُوشِي: ”مَا أَحُوذْرِي، أَبْشَالُومْ، أَقَا-ث مْلِيحْ؟“ إِنَّا ؤُكُوشِي: ”إِڒِي أَذْ ذوْڒنْ مَارَّا ڒْعذْيَانْ ن سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ ذ مَارَّا إِنِّي خَاكْ إِغوّْغنْ مَاحنْذْ أَذْ شكْ ڭّنْ ثُوعفّْنَا أَمْ ؤُحُوضْرِي.“
32 O rei perguntou ao cuxita: "O jovem Absalão está bem? " O cuxita respondeu: "Que os inimigos do rei meu senhor e todos que se levantam para lhe fazer mal acabem como aquele jovem! "
33 — ausente —
33 Então o rei, abalado, subiu ao quarto que ficava por cima da porta e chorou. Foi subindo e clamando: "Ah, meu filho Absalão! Meu filho, meu filho Absalão! Quem me dera ter morrido em seu lugar! Ah, Absalão, meu filho, meu filho! "
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.