2 Samuel 18

rifa (RIFA) vs ACF

ACF Almeida Corrigida Fiel

¹ إِسدّْ ذَاوُوذْ ڒْڭنْسْ نِّي ثُوغَا غَارسْ إِدْجَانْ ؤُ إِڭَّا خَاسنْ إِمقّْرَاننْ خْ وَاڒفْ ذ إِمقّْرَاننْ خْ مْيَا.

¹ E Davi contou o povo que tinha consigo, e pôs sobre eles capitães de mil e capitães de cem.

² ذَاوُوذْ إِسّكّْ ڒْڭنْسْ. إِشْثْ ن ثُوڒُوثْ زَّايْسنْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن يُووَابْ، إِشْثْ ن تُّوڒُوثْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن أَبِيشَايْ، مِّيسْ ن صَارُويَا، ؤُمَاسْ ن يُووَابْ، ذ إِشْثْ ن ثُوڒُوثْ سَاذُو أَفُوسْ ن إِتَّايْ، زِي جَاثْ. إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ڒْڭنْسْ: ”ؤُڒَا ذ نشّْ أَذْ أَكِيذْومْ فّْغغْ غَارْ ؤُمنْغِي.“

² E Davi enviou o povo, um terço sob o mando de Joabe, e outro terço sob o mando de Abisai, filho de Zeruia, irmão de Joabe, e outro terço sob o mando de Itai, o giteu; e disse o rei ao povo: Eu também sairei convosco.

³ مَاشَا ڒْڭنْسْ إِنَّا: ”شكْ وَارْ كِيذْنغْ ثفّْغضْ شَا غَارْ ؤُمنْغِي، مَاغَارْ مَاڒَا نشِّينْ نَارْوڒْ س ثِيذتّْ، وَارْ كِيذْنغْ ڒهِّينْ. مَاڒَا أَزْينْ زَّايْنغْ إِمُّوثْ، وَارْ كِيذْنغْ ڒهِّينْ. مَاغَارْ شكْ ڒخُّو ثْسكّْوِّيذْ أَمْعشْرَا ن ڒُوڒُوفْ زَّايْنغْ. س ؤُينِّي ڒخُّو مْلِيهْ، مَاڒَا شكْ أَذْ أَنغْ ثوْشذْ أَفُوسْ زِي ثنْذِينْثْ.“

³ Porém o povo disse: Não sairás, porque, se formos obrigados a fugir, não se importarão conosco; e, ainda que metade de nós morra, não farão caso de nós, porque ainda, tais como nós somos, ajuntarás dez mil; melhor será, pois, que da cidade nos sirvas de socorro.

⁴ خنِّي إِنَّا أَسنْ ؤُجدْجِيذْ: ”نشّْ أَذْ ڭّغْ مِينْ ثتّْوَاڒَامْ مْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نْومْ!“ أَجدْجِيذْ إِبدّْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ ؤُ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِفّغْ س ڒْمْيَاوَاثْ ذ ڒُوڒُوفْ.

⁴ Então disse-lhe Davi: O que bem parecer aos vossos olhos, farei. E o rei se pôs do lado da porta, e todo o povo saiu em centenas e em milhares.

⁵ يُومُورْ ؤُجدْجِيذْ إِ يُووَابْ، أَبِيشَايْ ذ إِتَّايْ: ”أڭّْ س ؤُحَاوڒْ أَكْ-ذ ؤُحُوذْرِي، أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ، ذِي طّْوعْ إِنُو.“ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِسْڒَا إِ ؤُجدْجِيذْ أَمْ يُومُورْ مَارَّا إِمقّْرَاننْ خْ أَبْشَالُومْ.

⁵ E o rei deu ordem a Joabe, e a Abisai, e a Itai, dizendo: Brandamente tratai, por amor de mim, ao jovem Absalão. E todo o povo ouviu quando o rei deu ordem a todos os capitães acerca de Absalão.

⁶ ڒْڭنْسْ إِفّغْ غَارْ إِيَّارْ، غَارْ ؤُمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ إِسْرَائِيل. أَمنْغِي إِكَّارْ ذڭْ وزْغَارْ ن إِفْرَايِيمْ.

⁶ Saiu, pois, o povo ao campo, a encontrar-se com Israel, e deu-se a batalha no bosque de Efraim.

⁷ تّْوَاغلّْبنْ ذِينْ إِرْيَازنْ ن ڒْڭنْسْ ن إِسْرَائِيل زَّاثْ إِ وُوذمْ ن إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ. ذڭْ وَاسّْ نِّي ثمْسَارْ ذِينْ إِشْثْ ن ثشْثِي ثَامقّْرَانْثْ أَڒَامِي وْضَانْ عِيشْرِينْ-أَڒفْ ن يرْيَازنْ.

⁷ E ali foi ferido o povo de Israel, diante dos servos de Davi; e naquele mesmo dia houve ali uma grande derrota de vinte mil.

⁸ أَمنْغِي إِفّغْ سّنِّي ذِي مَارَّا جّْوَايهْ. ذڭْ وَاسّْ نِّي إِسَارْضْ وزْغَارْ إِرْيَازنْ زِي ڒْڭنْسْ كْثَارْ زڭْ إِنِّي إِسَارْضْ سِّيفْ.

⁸ Porque ali se derramou a batalha sobre a face de toda aquela terra; e foram mais os do povo que o bosque consumiu do que os que a espada consumiu naquele dia.

⁹ إِمْسَارْ أَبْشَالُومْ إِبدّْ ثِيطّْ ذِي ثِيطّْ أَكْ-ذ إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ. أَبْشَالُومْ إِنْيَا خْ إِجّْ ن ؤُسرْذُونْ. ؤُمِي أَسرْذُونْ يُويُورْ سَاذُو ڒفْرُوعْ إِمْشُوبّْشنْ ن يِيشْثْ ن ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ أَمقّْرَانْ، إِنُّوغْ نتَّا س ؤُزدْجِيفْ نّسْ ذِي ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ أَڒَامِي إِقِّيمْ إِتّنُّويڒْ جَارْ ؤُجنَّا ذ ثمُّورْثْ ذ ؤُسرْذُونْ يُويُورْ سْوَادَّايْ نّسْ.

⁹ E Absalão se encontrou com os servos de Davi; e Absalão ia montado num mulo; e, entrando o mulo debaixo dos espessos ramos de um grande carvalho, pegou-se-lhe a cabeça no carvalho, e ficou pendurado entre o céu e a terra; e o mulo, que estava debaixo dele, passou adiante.

¹⁰ إِجّْ ن ورْيَازْ إِژْرَا إِ-ث، إِحَاجَا ث إِ يُووَابْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، نشّْ ژْرِيغْ أَبْشَالُومْ يُويڒْ غَارْ إِشْثْ ن ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ.“

¹⁰ O que vendo um homem, fez saber a Joabe, e disse: Eis que vi a Absalão pendurado num carvalho.

¹¹ إِنَّا يُووَابْ إِ ورْيَازْ إِ ذ أَسْ إِحَاجَانْ أَيَا: ”خْزَارْ، شكْ ثژْرِيذْ ث، مَايمِّي وَارْ ث ثژْوِيضذْ شَا ذِينِّي غَارْ ثمُّورْثْ؟ خنِّي إِڒِي نشّْ أَذْ أَشْ وْشغْعشْرَا ن ؤُقِييَّاثْ ن نُّوقَارْثْ ذ إِجّْ ن وبْيَاسْ!“

¹¹ Então disse Joabe ao homem que lho fizera saber: Pois que o viste, por que o não feriste logo ali em terra? E forçoso seria o eu dar-te dez moedas de prata e um cinto.

¹² إِنَّا ورْيَازْ إِ يُووَابْ: ”وَارْ وزّْنغْ ؤُڒَا ذ أَڒفْ ن ؤُقِييَّاثْ ن نُّوقَارْثْ ذڭْ إِفَاسّنْ إِنُو، وَارْ سّْوِيژِّيضغْ أَفُوسْ إِنُو خْ مِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ، مَاغَارْ أَجدْجِيذْ يُومُورْ إِ شكْ ذ أَبِيشَايْ ذ إِتَّايْ ذڭْ إِمزُّوغنْ ن ڒْڭنْسْ، إِنَّا: ’أجّْ كُوڒْ إِجّْ أَذْ إِحْضَا خْ ؤُحُوضْرِي أَبْشَالُومْ!‘

¹² Disse, porém, aquele homem a Joabe: Ainda que eu pudesse pesar nas minhas mãos mil moedas de prata, não estenderia a minha mão contra o filho do rei, pois bem ouvimos que o rei te deu ordem a ti, e a Abisai, e a Itai, dizendo: Guardai-vos, cada um de vós, de tocar no jovem Absalão.

¹³ مَاڒَا نشّْ أَذْ ڭّغْ س ڒْغشّْ أَكْ-ذ ڒعْمَارْ نّسْ - أَقَا إِ ؤُجدْجِيذْ وَارْ ثقِّيمْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ ثْخمّڒْ - خنِّي شكْ أَذْ خَافِي ثكَّارذْ.“

¹³ Ainda que cometesse mentira a risco da minha vida, nem por isso coisa nenhuma se esconderia ao rei; e tu mesmo te oporias.

¹⁴ خنِّي إِنَّا يُووَابْ: ”نشّْ وَارْ خَاكْ تّْرَاجِيغْ.“ ؤُ نتَّا إِكْسِي ثْڒَاثَا ن لَانْسَاثْ، إِجُّو أَسْ ثنْثْ ذڭْ وُوڒْ ن أَبْشَالُومْ، أَمْ نتَّا عَاذْ يُويڒْ إِدَّارْ ذِي ڒْوسْطْ ن ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ.

¹⁴ Então disse Joabe: Não me demorarei assim contigo aqui. E tomou três dardos, e traspassou com eles o coração de Absalão, estando ele ainda vivo no meio do carvalho.

¹⁵ عشْرَا ن إِمْسخَّارنْ إِنِّي ذ أَسْ يَاربُّونْ ڒسْنَاحْ إِ يُووَابْ، نّْضنْ أَسْ ؤُشَا وْثِينْ أَبْشَالُومْ، نْغِينْ ث.

¹⁵ E o cercavam dez moços, que levaram as armas de Joabe. E feriram a Absalão, e o mataram.

¹⁶ خنِّي إِسُوضْ يُووَابْ ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي ؤُشَا إِعْقبْ-د ڒْڭنْسْ مَارَّا زڭْ وضْفَارْ ن إِسْرَائِيل، مِينْزِي يُووَابْ إِخْسْ أَذْ إِحَاوڒْ خْ ڒْڭنْسْ.

¹⁶ Então tocou Joabe a buzina, e voltou o povo de perseguir a Israel, porque Joabe deteve o povo.

¹⁷ نِيثْنِي كْسِينْ أَبْشَالُومْ، نْضَارنْ ث ذڭْ وزْغَارْ ذِي ثسْرَافْثْ ثُودْجغْ ؤُ سَّارْبُونْ خَاسْ إِجّْ ن ؤُعُورِّيشْ ن يژْرَا إِمْغَارْ أَطَّاسْ. مَارَّا إِسْرَائِيل إِطّفْ ذِي ثَاروْڒَا، كُوڒْ أَرْيَازْ غَارْ ؤُقِيضُونْ نّسْ.

¹⁷ E tomaram a Absalão, e o lançaram no bosque, numa grande cova, e levantaram sobre ele um mui grande montão de pedras; e todo o Israel fugiu, cada um para a sua tenda.

¹⁸ ؤُمِي ثُوغَا إِدَّارْ، إِكْسِي أَبْشَالُومْ إِ يِيخفْ نّسْ إِجّْ ن ؤُمَايْضُو إِقدّْسنْ، إِسّْبدّْ إِ-ث ذِي ثغْزُورْثْ ن ؤُجدْجِيذْ، مِينْزِي إِنَّا: ”نشّْ وَارْ غَارِي بُو مِّي إِ غَا إِسّعْقڒْ إِسمْ إِنُو.“ نتَّا إِڒَاغَا أَسْ إِ ؤُمَايْضُو نِّي س يِيسمْ نّسْ. أَڒْ أَسّْ-أَ قَّارنْ أَسْ إِ ؤُمَايْضُو نِّي ’أَفُوسْ ن أَبْشَالُومْ‘.

¹⁸ Ora, Absalão, quando ainda vivia, tinha tomado e levantado para si uma coluna, que está no vale do rei, porque dizia: Filho nenhum tenho para conservar a memória do meu nome. E chamou aquela coluna pelo seu próprio nome; por isso até ao dia de hoje se chama o Pilar de Absalão.

¹⁹ خنِّي إِنَّا أَخِيمَاعَاصْ، مِّيسْ ن صَاذُوقْ: ”أجّْ أَيِي أَذْ أَزّْڒغْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ أَذْ أَسْ سِّيوْضغْ ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ، أَقَا سِيذِي إِحْضَا ث زڭْ إِفَاسّنْ ن ڒْعذْيَانْ نّسْ.“

¹⁹ Então disse Aimaás, filho de Zadoque: Deixa-me correr, e denunciarei ao rei que já o Senhor o vingou da mão de seus inimigos.

²⁰ مَاشَا يُووَابْ إِنَّا أَسْ: ”أَسّْ-أَ وَارْ ثسِّيوْضذْ شَا ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ، مَاشَا ذڭْ إِجّْ ن وَاسّْ نّغْنِي ثْزمَّارذْ أَذْ ثسِّيوْضذْ ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ. أَسّْ-أَ وَارْ ثسِّيوْضذْ أَرقَّاسْ ذ أَصبْحَانْ مَاغَارْ مِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ إِمُّوثْ.“

²⁰ Mas Joabe lhe disse: Tu não serás hoje o portador de novas, porém outro dia as levarás; mas hoje não darás a nova, porque é morto o filho do rei.

²¹ إِنَّا يُووَابْ إِ ؤُكُوشِي: ”ؤُيُورْ، إِنِي إِ ؤُجدْجِيذْ، مِينْ ثژْرِيذْ شكْ!“ أَكُوشِي إِبنْذقْ زَّاثْ إِ يُووَابْ ؤُشَا خنِّي يُوزّڒْ.

²¹ E disse Joabe a Cusi: Vai tu, e dize ao rei o que viste. E Cusi se inclinou a Joabe, e correu.

²² خنِّي أَخِيمَاعَاصْ، مِّيسْ ن صَاذُوقْ، إِنَّا إِشْثْ ن ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ إِ يُووَابْ: ”أَذْ د-يَاسْ وِي إِخْسنْ، أجّْ أَيِي ؤُڒَا ذ نشّْ أَذْ أَزّْڒغْ أَوَارْنِي إِ ؤُكُوشِي!“ إِنَّا يُووَابْ: ”مَايمِّي ثخْسذْ عَاذْ أَذْ ثَازّْڒذْ، أَ مِّي؟ وَارْ إِتّْوَافْ عَاذْ أَرقَّاسْ ذ أَصبْحَانْ إِ شكْ، مَاحنْذْ أَذْ ث ثسِّيوْضذْ!“

²² E prosseguiu Aimaás, filho de Zadoque, e disse a Joabe: Seja o que for deixa-me também correr após Cusi. E disse Joabe: Para que agora correrias tu, meu filho, pois não tens mensagem conveniente?

²³ إِنَّا: ”أَذْ د-يَاسْ وِي إِخْسنْ، نشّْ خْسغْ أَذْ ذِينْ أَزّْڒغْ.“ خنِّي إِنَّا أَسْ يُووَابْ: ”أَزّڒْ!“ ؤُشَا أَخِيمَاعَاصْ يُوزّڒْ خْ وبْرِيذْ ن ؤُذوَّارْ ن لْ-ؤُرْذُونْ ؤُشَا إِزَّارْ نتَّا أَكُوشِي.

²³ Seja o que for, disse Aimaás, correrei. E Joabe lhe disse: Corre. E Aimaás correu pelo caminho da planície, e passou a Cusi.

²⁴ ذَاوُوذْ إِقِّيمْ جَارْ ثْنَاينْ ن ثوُّورَا ن ثنْذِينْثْ. أَعسَّاسْ إِڭعّذْ ثَازقَّا ن ثوَّارْثْ إِ إِدْجَانْ غَارْ ڒْحِيضْ، إِسّْڭعّذْ ثَامُوغْڒِي نّسْ، إِشيّعْ، إِژْرَا إِجّْ ن ورْيَازْ إِتَّازّڒْ، نتَّا وحّْذسْ.

²⁴ E Davi estava assentado entre as duas portas; e a sentinela subiu ao terraço da porta junto ao muro; e levantou os olhos, e olhou, e eis que um homem corria só.

²⁵ أَعسَّاسْ إِڒَاغَا، إِنَّا إِ-ت إِ ؤُجدْجِيذْ. أَجدْجِيذْ إِنَّا: ”مَاڒَا نتَّا وحّْذسْ، خنِّي أَذْ يَاوضْ إِجّْ ن ڒخْبَارْ ذ أَصبْحَانْ!“ يَارْنِي إِقَارّبْ-د ورْيَازْ.

²⁵ Gritou, pois, a sentinela, e o disse ao rei: Se vem só, há novas em sua boca. E vinha andando e chegando.

²⁶ خنِّي إِژْرَا ؤُعسَّاسْ عَاذْ إِجّْ ن ورْيَازْ نّغْنِي إِتَّازّڒْ ؤُشَا إِڒَاغَا غَارْ ؤُعسَّاسْ ن ثوَّارْثْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، إِتَّازّڒْ ذِينْ عَاذْ إِجّْ ن ورْيَازْ نّغْنِي، ؤُڒَا ذ نتَّا وحّْذسْ.“ أَجدْجِيذْ إِنَّا: ”ؤُڒَا ذ نتَّا أَذْ يَاوضْ إِجّْ ن ڒخْبَارْ ذ أَصبْحَانْ.“

²⁶ Então viu a sentinela outro homem que corria, e a sentinela gritou ao porteiro, e disse: Eis que lá vem outro homem correndo só. Então disse o rei: Também traz este novas.

²⁷ أَعسَّاسْ إِنَّا عَاوذْ: ”نشّْ تّْوَاڒِيغْ أَمزْوَارُو إِڭُّورْ أَمْ أَخِيمَاعَاصْ، مِّيسْ ن صَاذُوقْ.“ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”وَا ذ إِجّْ ن ورْيَازْ إِصْبحْ، نتَّا أَذْ د-يَاسْ س يِيجّْ ن ؤُرقَّاسْ ذ أَصبْحَانْ.“

²⁷ Disse mais a sentinela: Vejo o correr do primeiro, que parece ser o correr de Aimaás, filho de Zadoque. Então disse o rei: Este é homem de bem, e virá com boas novas.

²⁸ أَخِيمَاعَاصْ إِڒَاغَا، إِنَّا إِ ؤُجدْجِيذْ: ”ڒهْنَا!“ ؤُ نتَّا إِبنْذقْ زَّاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، إِنَّا: ”أَذْ إِتّْوَابَاركْ سِيذِي، أَربِّي نّشْ، ونِّي ذ أَشْ إِسلّْمنْ إِرْيَازنْ نِّي إِڭعّْذنْ أَفُوسْ نْسنْ خْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ.“

²⁸ Gritou, pois, Aimaás, e disse ao rei: Paz. E inclinou-se ao rei com o rosto em terra, e disse: Bendito seja o SENHOR, que entregou os homens que levantaram a mão contra o rei meu senhor.

²⁹ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”مَا أَحُوذْرِي، أَبْشَالُومْ، أَقَا-ث مْلِيحْ؟“ إِنَّا أَخِيمَاعَاصْ: ”نشّْ ژْرِيغْ إِجّْ ن ؤُبَارُّو ذ أَمقّْرَانْ ؤُمِي يُووَابْ، أَمْسخَّارْ ن ؤُجدْجِيذْ، إِسّكّْ أَمْسخَّارْ نّشْ، مَاشَا نشّْ وَارْ سِّينغْ مِينْ إِمْسَارنْ.“

²⁹ Então disse o rei: Vai bem com o jovem, com Absalão? E disse Aimaás: Vi um grande alvoroço, quando Joabe mandou o servo do rei, e a mim teu servo; porém não sei o que era.

³⁰ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”حيّذْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ، بدّْ ذَا!“ ؤُ نتَّا إِحيّذْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ، إِقِّيمْ إِبدّْ ذِينِّي.

³⁰ E disse o rei: Vira-te, e põe-te aqui. E virou-se, e parou.

³¹ ؤُشَا خْزَارْ، يُوسَا-د ؤُڒَا ذ أَكُوشِي. أَكُوشِي إِنَّا: ”خْزَارْ، إِجّْ ن ڒخْبَارْ ذ أَصبْحَانْ إِ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ. سِيذِي إِحْضَا شكْ زڭْ ؤُفُوسْ ن مَارَّا إِنِّي خَاكْ إِغوّْغنْ.“

³¹ E eis que vinha Cusi; e disse Cusi: Anunciar-se-á ao rei meu senhor que hoje o SENHOR te vingou da mão de todos os que se levantaram contra ti.

³² خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ؤُكُوشِي: ”مَا أَحُوذْرِي، أَبْشَالُومْ، أَقَا-ث مْلِيحْ؟“ إِنَّا ؤُكُوشِي: ”إِڒِي أَذْ ذوْڒنْ مَارَّا ڒْعذْيَانْ ن سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ ذ مَارَّا إِنِّي خَاكْ إِغوّْغنْ مَاحنْذْ أَذْ شكْ ڭّنْ ثُوعفّْنَا أَمْ ؤُحُوضْرِي.“

³² Então disse o rei a Cusi: Vai bem com o jovem, com Absalão? E disse Cusi: Sejam como aquele jovem os inimigos do rei meu senhor, e todos os que se levantam contra ti para mal.

³³ — ausente —

³³ Então o rei se perturbou, e subiu à sala que estava por cima da porta, e chorou; e andando, dizia assim: Meu filho Absalão, meu filho, meu filho, Absalão! Quem me dera que eu morrera por ti, Absalão, meu filho, meu filho!

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 18 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →