2 Samuel 18

rifa (RIFA) vs NAA

NAA Nova Almeida Atualizada 2017

¹ إِسدّْ ذَاوُوذْ ڒْڭنْسْ نِّي ثُوغَا غَارسْ إِدْجَانْ ؤُ إِڭَّا خَاسنْ إِمقّْرَاننْ خْ وَاڒفْ ذ إِمقّْرَاننْ خْ مْيَا.

¹ Davi contou os soldados que tinha consigo e pôs sobre eles capitães de mil e capitães de cem.

² ذَاوُوذْ إِسّكّْ ڒْڭنْسْ. إِشْثْ ن ثُوڒُوثْ زَّايْسنْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن يُووَابْ، إِشْثْ ن تُّوڒُوثْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن أَبِيشَايْ، مِّيسْ ن صَارُويَا، ؤُمَاسْ ن يُووَابْ، ذ إِشْثْ ن ثُوڒُوثْ سَاذُو أَفُوسْ ن إِتَّايْ، زِي جَاثْ. إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ڒْڭنْسْ: ”ؤُڒَا ذ نشّْ أَذْ أَكِيذْومْ فّْغغْ غَارْ ؤُمنْغِي.“

² Então Davi enviou o povo: uma terça parte sob o comando de Joabe, outra sob o comando de Abisai, filho de Zeruia e irmão de Joabe, e a outra sob o comando de Itai, o geteu. E o rei disse ao povo: — Eu também irei com vocês.

³ مَاشَا ڒْڭنْسْ إِنَّا: ”شكْ وَارْ كِيذْنغْ ثفّْغضْ شَا غَارْ ؤُمنْغِي، مَاغَارْ مَاڒَا نشِّينْ نَارْوڒْ س ثِيذتّْ، وَارْ كِيذْنغْ ڒهِّينْ. مَاڒَا أَزْينْ زَّايْنغْ إِمُّوثْ، وَارْ كِيذْنغْ ڒهِّينْ. مَاغَارْ شكْ ڒخُّو ثْسكّْوِّيذْ أَمْعشْرَا ن ڒُوڒُوفْ زَّايْنغْ. س ؤُينِّي ڒخُّو مْلِيهْ، مَاڒَا شكْ أَذْ أَنغْ ثوْشذْ أَفُوسْ زِي ثنْذِينْثْ.“

³ Mas eles disseram: — O senhor não deveria ir, porque, se formos obrigados a fugir, não se importarão conosco, nem ainda que metade de nós morra; mas o senhor vale por dez mil de nós. Será melhor que da cidade o senhor nos preste socorro.

⁴ خنِّي إِنَّا أَسنْ ؤُجدْجِيذْ: ”نشّْ أَذْ ڭّغْ مِينْ ثتّْوَاڒَامْ مْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نْومْ!“ أَجدْجِيذْ إِبدّْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ ؤُ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِفّغْ س ڒْمْيَاوَاثْ ذ ڒُوڒُوفْ.

⁴ Davi respondeu: — O que vocês acharem melhor, isso farei. O rei se pôs ao lado do portão da cidade, e todo o povo saiu a centenas e a milhares.

⁵ يُومُورْ ؤُجدْجِيذْ إِ يُووَابْ، أَبِيشَايْ ذ إِتَّايْ: ”أڭّْ س ؤُحَاوڒْ أَكْ-ذ ؤُحُوذْرِي، أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ، ذِي طّْوعْ إِنُو.“ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِسْڒَا إِ ؤُجدْجِيذْ أَمْ يُومُورْ مَارَّا إِمقّْرَاننْ خْ أَبْشَالُومْ.

⁵ E o rei deu ordem a Joabe, a Abisai e a Itai, dizendo: — Por amor a mim, tratem com brandura o jovem Absalão. Todo o povo ouviu quando o rei dava a ordem a todos os capitães a respeito de Absalão.

⁶ ڒْڭنْسْ إِفّغْ غَارْ إِيَّارْ، غَارْ ؤُمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ إِسْرَائِيل. أَمنْغِي إِكَّارْ ذڭْ وزْغَارْ ن إِفْرَايِيمْ.

⁶ Assim, o povo saiu ao campo, a encontrar-se com Israel, e a batalha teve lugar na floresta de Efraim.

⁷ تّْوَاغلّْبنْ ذِينْ إِرْيَازنْ ن ڒْڭنْسْ ن إِسْرَائِيل زَّاثْ إِ وُوذمْ ن إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ. ذڭْ وَاسّْ نِّي ثمْسَارْ ذِينْ إِشْثْ ن ثشْثِي ثَامقّْرَانْثْ أَڒَامِي وْضَانْ عِيشْرِينْ-أَڒفْ ن يرْيَازنْ.

⁷ Ali, o povo de Israel foi batido diante dos servos de Davi; e, naquele mesmo dia, houve ali grande derrota, com a perda de vinte mil homens.

⁸ أَمنْغِي إِفّغْ سّنِّي ذِي مَارَّا جّْوَايهْ. ذڭْ وَاسّْ نِّي إِسَارْضْ وزْغَارْ إِرْيَازنْ زِي ڒْڭنْسْ كْثَارْ زڭْ إِنِّي إِسَارْضْ سِّيفْ.

⁸ A batalha se estendeu por toda aquela região, e, naquele dia, a floresta consumiu mais gente do que a espada.

⁹ إِمْسَارْ أَبْشَالُومْ إِبدّْ ثِيطّْ ذِي ثِيطّْ أَكْ-ذ إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ. أَبْشَالُومْ إِنْيَا خْ إِجّْ ن ؤُسرْذُونْ. ؤُمِي أَسرْذُونْ يُويُورْ سَاذُو ڒفْرُوعْ إِمْشُوبّْشنْ ن يِيشْثْ ن ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ أَمقّْرَانْ، إِنُّوغْ نتَّا س ؤُزدْجِيفْ نّسْ ذِي ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ أَڒَامِي إِقِّيمْ إِتّنُّويڒْ جَارْ ؤُجنَّا ذ ثمُّورْثْ ذ ؤُسرْذُونْ يُويُورْ سْوَادَّايْ نّسْ.

⁹ Absalão, montado em sua mula, encontrou-se com os homens de Davi. Quando a mula passou debaixo dos ramos de um grande carvalho, a cabeça de Absalão ficou presa nos ramos. Ele ficou pendurado entre o céu e a terra, enquanto a mula, que ele montava, passou adiante.

¹⁰ إِجّْ ن ورْيَازْ إِژْرَا إِ-ث، إِحَاجَا ث إِ يُووَابْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، نشّْ ژْرِيغْ أَبْشَالُومْ يُويڒْ غَارْ إِشْثْ ن ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ.“

¹⁰ Um homem viu isso e foi dizer a Joabe: — Eu vi Absalão pendurado num carvalho.

¹¹ إِنَّا يُووَابْ إِ ورْيَازْ إِ ذ أَسْ إِحَاجَانْ أَيَا: ”خْزَارْ، شكْ ثژْرِيذْ ث، مَايمِّي وَارْ ث ثژْوِيضذْ شَا ذِينِّي غَارْ ثمُّورْثْ؟ خنِّي إِڒِي نشّْ أَذْ أَشْ وْشغْعشْرَا ن ؤُقِييَّاثْ ن نُّوقَارْثْ ذ إِجّْ ن وبْيَاسْ!“

¹¹ Então Joabe disse ao homem que lhe trouxe a notícia: — O quê?! Você o viu? E por que não o abateu ali mesmo, derrubando-o por terra? Eu teria dado a você dez moedas de prata e um cinto.

¹² إِنَّا ورْيَازْ إِ يُووَابْ: ”وَارْ وزّْنغْ ؤُڒَا ذ أَڒفْ ن ؤُقِييَّاثْ ن نُّوقَارْثْ ذڭْ إِفَاسّنْ إِنُو، وَارْ سّْوِيژِّيضغْ أَفُوسْ إِنُو خْ مِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ، مَاغَارْ أَجدْجِيذْ يُومُورْ إِ شكْ ذ أَبِيشَايْ ذ إِتَّايْ ذڭْ إِمزُّوغنْ ن ڒْڭنْسْ، إِنَّا: ’أجّْ كُوڒْ إِجّْ أَذْ إِحْضَا خْ ؤُحُوضْرِي أَبْشَالُومْ!‘

¹² Mas o homem disse a Joabe: — Ainda que me pusessem nas mãos mil moedas de prata, não estenderia a mão contra o filho do rei, pois ouvimos muito bem que o rei deu uma ordem ao senhor, a Abisai e a Itai, dizendo: “Poupem o jovem Absalão”.

¹³ مَاڒَا نشّْ أَذْ ڭّغْ س ڒْغشّْ أَكْ-ذ ڒعْمَارْ نّسْ - أَقَا إِ ؤُجدْجِيذْ وَارْ ثقِّيمْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ ثْخمّڒْ - خنِّي شكْ أَذْ خَافِي ثكَّارذْ.“

¹³ Se eu tivesse agido traiçoeiramente contra a vida dele, nada disso poderia ser escondido do rei, e nem mesmo o senhor me defenderia.

¹⁴ خنِّي إِنَّا يُووَابْ: ”نشّْ وَارْ خَاكْ تّْرَاجِيغْ.“ ؤُ نتَّا إِكْسِي ثْڒَاثَا ن لَانْسَاثْ، إِجُّو أَسْ ثنْثْ ذڭْ وُوڒْ ن أَبْشَالُومْ، أَمْ نتَّا عَاذْ يُويڒْ إِدَّارْ ذِي ڒْوسْطْ ن ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ.

¹⁴ Então Joabe disse: — Não vou perder mais tempo com você. Joabe pegou três dardos e com eles traspassou o coração de Absalão, enquanto ele ainda estava vivo, pendurado no carvalho.

¹⁵ عشْرَا ن إِمْسخَّارنْ إِنِّي ذ أَسْ يَاربُّونْ ڒسْنَاحْ إِ يُووَابْ، نّْضنْ أَسْ ؤُشَا وْثِينْ أَبْشَالُومْ، نْغِينْ ث.

¹⁵ Dez jovens, que levavam as armas de Joabe, cercaram Absalão e acabaram de matá-lo.

¹⁶ خنِّي إِسُوضْ يُووَابْ ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي ؤُشَا إِعْقبْ-د ڒْڭنْسْ مَارَّا زڭْ وضْفَارْ ن إِسْرَائِيل، مِينْزِي يُووَابْ إِخْسْ أَذْ إِحَاوڒْ خْ ڒْڭنْسْ.

¹⁶ Então Joabe tocou a trombeta, e o povo voltou de perseguir Israel, porque Joabe deteve o povo.

¹⁷ نِيثْنِي كْسِينْ أَبْشَالُومْ، نْضَارنْ ث ذڭْ وزْغَارْ ذِي ثسْرَافْثْ ثُودْجغْ ؤُ سَّارْبُونْ خَاسْ إِجّْ ن ؤُعُورِّيشْ ن يژْرَا إِمْغَارْ أَطَّاسْ. مَارَّا إِسْرَائِيل إِطّفْ ذِي ثَاروْڒَا، كُوڒْ أَرْيَازْ غَارْ ؤُقِيضُونْ نّسْ.

¹⁷ Levaram Absalão e o jogaram numa grande cova na floresta. E levantaram sobre ele um enorme monte de pedras. E todo o Israel fugiu, cada um para a sua casa.

¹⁸ ؤُمِي ثُوغَا إِدَّارْ، إِكْسِي أَبْشَالُومْ إِ يِيخفْ نّسْ إِجّْ ن ؤُمَايْضُو إِقدّْسنْ، إِسّْبدّْ إِ-ث ذِي ثغْزُورْثْ ن ؤُجدْجِيذْ، مِينْزِي إِنَّا: ”نشّْ وَارْ غَارِي بُو مِّي إِ غَا إِسّعْقڒْ إِسمْ إِنُو.“ نتَّا إِڒَاغَا أَسْ إِ ؤُمَايْضُو نِّي س يِيسمْ نّسْ. أَڒْ أَسّْ-أَ قَّارنْ أَسْ إِ ؤُمَايْضُو نِّي ’أَفُوسْ ن أَبْشَالُومْ‘.

¹⁸ Ora, quando ainda vivia, Absalão tinha levantado para si uma coluna, que está no vale do Rei, porque dizia: “Não tenho nenhum filho para conservar a memória do meu nome.” E deu o seu próprio nome à coluna, que até hoje se chama o Monumento de Absalão.

¹⁹ خنِّي إِنَّا أَخِيمَاعَاصْ، مِّيسْ ن صَاذُوقْ: ”أجّْ أَيِي أَذْ أَزّْڒغْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ أَذْ أَسْ سِّيوْضغْ ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ، أَقَا سِيذِي إِحْضَا ث زڭْ إِفَاسّنْ ن ڒْعذْيَانْ نّسْ.“

¹⁹ Então Aimaás, filho de Zadoque, disse a Joabe: — Deixe que eu vá correndo dar ao rei a notícia de que o

²⁰ مَاشَا يُووَابْ إِنَّا أَسْ: ”أَسّْ-أَ وَارْ ثسِّيوْضذْ شَا ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ، مَاشَا ذڭْ إِجّْ ن وَاسّْ نّغْنِي ثْزمَّارذْ أَذْ ثسِّيوْضذْ ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ. أَسّْ-أَ وَارْ ثسِّيوْضذْ أَرقَّاسْ ذ أَصبْحَانْ مَاغَارْ مِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ إِمُّوثْ.“

²⁰ Mas Joabe lhe disse: — Hoje você não será o portador de boas notícias. Você poderá fazer isso outro dia, mas hoje não, porque está morto o filho do rei.

²¹ إِنَّا يُووَابْ إِ ؤُكُوشِي: ”ؤُيُورْ، إِنِي إِ ؤُجدْجِيذْ، مِينْ ثژْرِيذْ شكْ!“ أَكُوشِي إِبنْذقْ زَّاثْ إِ يُووَابْ ؤُشَا خنِّي يُوزّڒْ.

²¹ Então Joabe disse a um etíope: — Vá e diga ao rei o que você viu. Ele inclinou-se diante de Joabe e saiu correndo.

²² خنِّي أَخِيمَاعَاصْ، مِّيسْ ن صَاذُوقْ، إِنَّا إِشْثْ ن ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ إِ يُووَابْ: ”أَذْ د-يَاسْ وِي إِخْسنْ، أجّْ أَيِي ؤُڒَا ذ نشّْ أَذْ أَزّْڒغْ أَوَارْنِي إِ ؤُكُوشِي!“ إِنَّا يُووَابْ: ”مَايمِّي ثخْسذْ عَاذْ أَذْ ثَازّْڒذْ، أَ مِّي؟ وَارْ إِتّْوَافْ عَاذْ أَرقَّاسْ ذ أَصبْحَانْ إِ شكْ، مَاحنْذْ أَذْ ث ثسِّيوْضذْ!“

²² Porém Aimaás, filho de Zadoque, tornou a falar com Joabe: — Aconteça o que acontecer, deixe-me também correr atrás do etíope. Joabe perguntou: — Por que você quer correr, meu filho, se não terá recompensa pela notícia?

²³ إِنَّا: ”أَذْ د-يَاسْ وِي إِخْسنْ، نشّْ خْسغْ أَذْ ذِينْ أَزّْڒغْ.“ خنِّي إِنَّا أَسْ يُووَابْ: ”أَزّڒْ!“ ؤُشَا أَخِيمَاعَاصْ يُوزّڒْ خْ وبْرِيذْ ن ؤُذوَّارْ ن لْ-ؤُرْذُونْ ؤُشَا إِزَّارْ نتَّا أَكُوشِي.

²³ Aimaás respondeu: — Aconteça o que acontecer, vou correr. Então Joabe lhe disse: — Corra. Aimaás correu pelo caminho da planície e passou o etíope.

²⁴ ذَاوُوذْ إِقِّيمْ جَارْ ثْنَاينْ ن ثوُّورَا ن ثنْذِينْثْ. أَعسَّاسْ إِڭعّذْ ثَازقَّا ن ثوَّارْثْ إِ إِدْجَانْ غَارْ ڒْحِيضْ، إِسّْڭعّذْ ثَامُوغْڒِي نّسْ، إِشيّعْ، إِژْرَا إِجّْ ن ورْيَازْ إِتَّازّڒْ، نتَّا وحّْذسْ.

²⁴ Davi estava sentado entre os dois portões da entrada da cidade. A sentinela subiu ao terraço do portão sobre a muralha e, levantando os olhos, viu que um homem vinha correndo sozinho.

²⁵ أَعسَّاسْ إِڒَاغَا، إِنَّا إِ-ت إِ ؤُجدْجِيذْ. أَجدْجِيذْ إِنَّا: ”مَاڒَا نتَّا وحّْذسْ، خنِّي أَذْ يَاوضْ إِجّْ ن ڒخْبَارْ ذ أَصبْحَانْ!“ يَارْنِي إِقَارّبْ-د ورْيَازْ.

²⁵ A sentinela gritou e avisou o rei. O rei disse: — Se vem sozinho, traz boas notícias. E vinha andando e chegando.

²⁶ خنِّي إِژْرَا ؤُعسَّاسْ عَاذْ إِجّْ ن ورْيَازْ نّغْنِي إِتَّازّڒْ ؤُشَا إِڒَاغَا غَارْ ؤُعسَّاسْ ن ثوَّارْثْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، إِتَّازّڒْ ذِينْ عَاذْ إِجّْ ن ورْيَازْ نّغْنِي، ؤُڒَا ذ نتَّا وحّْذسْ.“ أَجدْجِيذْ إِنَّا: ”ؤُڒَا ذ نتَّا أَذْ يَاوضْ إِجّْ ن ڒخْبَارْ ذ أَصبْحَانْ.“

²⁶ Então a sentinela viu outro homem que corria e gritou para o porteiro: — Eis que vem outro homem correndo sozinho. Então o rei disse: — Também este traz boas notícias.

²⁷ أَعسَّاسْ إِنَّا عَاوذْ: ”نشّْ تّْوَاڒِيغْ أَمزْوَارُو إِڭُّورْ أَمْ أَخِيمَاعَاصْ، مِّيسْ ن صَاذُوقْ.“ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”وَا ذ إِجّْ ن ورْيَازْ إِصْبحْ، نتَّا أَذْ د-يَاسْ س يِيجّْ ن ؤُرقَّاسْ ذ أَصبْحَانْ.“

²⁷ A sentinela continuou: — Vejo o jeito de correr do primeiro. Parece ser o jeito de correr de Aimaás, filho de Zadoque. Então o rei disse: — Este homem é de bem e trará boas notícias.

²⁸ أَخِيمَاعَاصْ إِڒَاغَا، إِنَّا إِ ؤُجدْجِيذْ: ”ڒهْنَا!“ ؤُ نتَّا إِبنْذقْ زَّاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، إِنَّا: ”أَذْ إِتّْوَابَاركْ سِيذِي، أَربِّي نّشْ، ونِّي ذ أَشْ إِسلّْمنْ إِرْيَازنْ نِّي إِڭعّْذنْ أَفُوسْ نْسنْ خْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ.“

²⁸ Aimaás gritou e disse ao rei: — Paz! Inclinou-se diante do rei com o rosto em terra e disse: — Bendito seja o

²⁹ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”مَا أَحُوذْرِي، أَبْشَالُومْ، أَقَا-ث مْلِيحْ؟“ إِنَّا أَخِيمَاعَاصْ: ”نشّْ ژْرِيغْ إِجّْ ن ؤُبَارُّو ذ أَمقّْرَانْ ؤُمِي يُووَابْ، أَمْسخَّارْ ن ؤُجدْجِيذْ، إِسّكّْ أَمْسخَّارْ نّشْ، مَاشَا نشّْ وَارْ سِّينغْ مِينْ إِمْسَارنْ.“

²⁹ Então o rei perguntou: — Vai bem o jovem Absalão? Aimaás respondeu: — Vi um grande alvoroço, quando Joabe enviou este seu servo, ó rei, porém não sei o que era.

³⁰ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”حيّذْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ، بدّْ ذَا!“ ؤُ نتَّا إِحيّذْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ، إِقِّيمْ إِبدّْ ذِينِّي.

³⁰ O rei disse: — Fique ali ao lado e espere. Ele ficou ao lado e esperou.

³¹ ؤُشَا خْزَارْ، يُوسَا-د ؤُڒَا ذ أَكُوشِي. أَكُوشِي إِنَّا: ”خْزَارْ، إِجّْ ن ڒخْبَارْ ذ أَصبْحَانْ إِ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ. سِيذِي إِحْضَا شكْ زڭْ ؤُفُوسْ ن مَارَّا إِنِّي خَاكْ إِغوّْغنْ.“

³¹ Então o etíope chegou e disse: — Boas notícias para o rei, meu senhor! Hoje o

³² خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ؤُكُوشِي: ”مَا أَحُوذْرِي، أَبْشَالُومْ، أَقَا-ث مْلِيحْ؟“ إِنَّا ؤُكُوشِي: ”إِڒِي أَذْ ذوْڒنْ مَارَّا ڒْعذْيَانْ ن سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ ذ مَارَّا إِنِّي خَاكْ إِغوّْغنْ مَاحنْذْ أَذْ شكْ ڭّنْ ثُوعفّْنَا أَمْ ؤُحُوضْرِي.“

³² Então o rei perguntou ao etíope: — Vai bem o jovem Absalão? O etíope respondeu: — Que aquilo que aconteceu com aquele jovem aconteça com os inimigos do rei, meu senhor, e todos os que se levantam contra ele.

³³ — ausente —

³³ Então o rei, profundamente comovido, subiu à sala que estava por cima do portão e chorou. E, andando, dizia: — Meu filho Absalão, meu filho, meu filho Absalão! Quem me dera que eu tivesse morrido em seu lugar, Absalão, meu filho, meu filho!

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 18 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →