2 Samuel 18

rifa (RIFA) vs NTLH

NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000

¹ إِسدّْ ذَاوُوذْ ڒْڭنْسْ نِّي ثُوغَا غَارسْ إِدْجَانْ ؤُ إِڭَّا خَاسنْ إِمقّْرَاننْ خْ وَاڒفْ ذ إِمقّْرَاننْ خْ مْيَا.

¹ O rei Davi juntou todos os seus soldados, dividiu-os em grupos de mil e em grupos de cem e colocou oficiais para comandá-los.

² ذَاوُوذْ إِسّكّْ ڒْڭنْسْ. إِشْثْ ن ثُوڒُوثْ زَّايْسنْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن يُووَابْ، إِشْثْ ن تُّوڒُوثْ سَاذُو ؤُفُوسْ ن أَبِيشَايْ، مِّيسْ ن صَارُويَا، ؤُمَاسْ ن يُووَابْ، ذ إِشْثْ ن ثُوڒُوثْ سَاذُو أَفُوسْ ن إِتَّايْ، زِي جَاثْ. إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ڒْڭنْسْ: ”ؤُڒَا ذ نشّْ أَذْ أَكِيذْومْ فّْغغْ غَارْ ؤُمنْغِي.“

² Então mandou que saíssem em três grupos, um comandado por Joabe, outro por Abisai, irmão de Joabe (a mãe deles era Zeruia), e outro por Itai, da cidade de Gate. E o rei disse aos seus homens: — Eu também irei com vocês.

³ مَاشَا ڒْڭنْسْ إِنَّا: ”شكْ وَارْ كِيذْنغْ ثفّْغضْ شَا غَارْ ؤُمنْغِي، مَاغَارْ مَاڒَا نشِّينْ نَارْوڒْ س ثِيذتّْ، وَارْ كِيذْنغْ ڒهِّينْ. مَاڒَا أَزْينْ زَّايْنغْ إِمُّوثْ، وَارْ كِيذْنغْ ڒهِّينْ. مَاغَارْ شكْ ڒخُّو ثْسكّْوِّيذْ أَمْعشْرَا ن ڒُوڒُوفْ زَّايْنغْ. س ؤُينِّي ڒخُّو مْلِيهْ، مَاڒَا شكْ أَذْ أَنغْ ثوْشذْ أَفُوسْ زِي ثنْذِينْثْ.“

³ Eles responderam: — O senhor não deve ir. Se formos obrigados a fugir ou se os inimigos matarem a metade do nosso exército, isso não fará nenhuma diferença para eles. Mas o senhor vale por dez mil de nós. Será melhor que o senhor fique aqui na cidade e nos mande socorro.

⁴ خنِّي إِنَّا أَسنْ ؤُجدْجِيذْ: ”نشّْ أَذْ ڭّغْ مِينْ ثتّْوَاڒَامْ مْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نْومْ!“ أَجدْجِيذْ إِبدّْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ ؤُ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِفّغْ س ڒْمْيَاوَاثْ ذ ڒُوڒُوفْ.

⁴ — Eu farei o que vocês acharem melhor! — respondeu o rei. Então ficou ao lado do portão enquanto os seus soldados saíam marchando em grupos de mil e de cem.

⁵ يُومُورْ ؤُجدْجِيذْ إِ يُووَابْ، أَبِيشَايْ ذ إِتَّايْ: ”أڭّْ س ؤُحَاوڒْ أَكْ-ذ ؤُحُوذْرِي، أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ، ذِي طّْوعْ إِنُو.“ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِسْڒَا إِ ؤُجدْجِيذْ أَمْ يُومُورْ مَارَّا إِمقّْرَاننْ خْ أَبْشَالُومْ.

⁵ Ele deu a seguinte ordem a Joabe, Abisai e Itai: — Se vocês gostam de mim, tratem o jovem Absalão com delicadeza. E toda a tropa ouviu Davi dar essa ordem a todos os oficiais.

⁶ ڒْڭنْسْ إِفّغْ غَارْ إِيَّارْ، غَارْ ؤُمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ إِسْرَائِيل. أَمنْغِي إِكَّارْ ذڭْ وزْغَارْ ن إِفْرَايِيمْ.

⁶ O exército de Davi avançou contra os israelitas no campo e lutou contra eles na floresta de Efraim.

⁷ تّْوَاغلّْبنْ ذِينْ إِرْيَازنْ ن ڒْڭنْسْ ن إِسْرَائِيل زَّاثْ إِ وُوذمْ ن إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ. ذڭْ وَاسّْ نِّي ثمْسَارْ ذِينْ إِشْثْ ن ثشْثِي ثَامقّْرَانْثْ أَڒَامِي وْضَانْ عِيشْرِينْ-أَڒفْ ن يرْيَازنْ.

⁷ E os soldados de Davi derrotaram os israelitas. Foi uma derrota terrível: vinte mil homens foram mortos naquele dia.

⁸ أَمنْغِي إِفّغْ سّنِّي ذِي مَارَّا جّْوَايهْ. ذڭْ وَاسّْ نِّي إِسَارْضْ وزْغَارْ إِرْيَازنْ زِي ڒْڭنْسْ كْثَارْ زڭْ إِنِّي إِسَارْضْ سِّيفْ.

⁸ A luta se espalhou por toda aquela região, e morreram mais homens na floresta do que no campo de batalha.

⁹ إِمْسَارْ أَبْشَالُومْ إِبدّْ ثِيطّْ ذِي ثِيطّْ أَكْ-ذ إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ. أَبْشَالُومْ إِنْيَا خْ إِجّْ ن ؤُسرْذُونْ. ؤُمِي أَسرْذُونْ يُويُورْ سَاذُو ڒفْرُوعْ إِمْشُوبّْشنْ ن يِيشْثْ ن ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ أَمقّْرَانْ، إِنُّوغْ نتَّا س ؤُزدْجِيفْ نّسْ ذِي ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ أَڒَامِي إِقِّيمْ إِتّنُّويڒْ جَارْ ؤُجنَّا ذ ثمُّورْثْ ذ ؤُسرْذُونْ يُويُورْ سْوَادَّايْ نّسْ.

⁹ De repente, Absalão se encontrou com alguns dos soldados de Davi. Absalão ia montado numa mula, e, ao passar por baixo de um grande carvalho, a sua cabeça ficou presa nos galhos. A mula continuou a correr, e Absalão ficou pendurado.

¹⁰ إِجّْ ن ورْيَازْ إِژْرَا إِ-ث، إِحَاجَا ث إِ يُووَابْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، نشّْ ژْرِيغْ أَبْشَالُومْ يُويڒْ غَارْ إِشْثْ ن ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ.“

¹⁰ Um dos homens de Davi viu Absalão e disse a Joabe: — Eu vi Absalão pendurado num carvalho!

¹¹ إِنَّا يُووَابْ إِ ورْيَازْ إِ ذ أَسْ إِحَاجَانْ أَيَا: ”خْزَارْ، شكْ ثژْرِيذْ ث، مَايمِّي وَارْ ث ثژْوِيضذْ شَا ذِينِّي غَارْ ثمُّورْثْ؟ خنِّي إِڒِي نشّْ أَذْ أَشْ وْشغْعشْرَا ن ؤُقِييَّاثْ ن نُّوقَارْثْ ذ إِجّْ ن وبْيَاسْ!“

¹¹ Joabe disse: — Você viu? Então por que não o matou ali mesmo? Eu teria dado a você dez barras de prata e um cinto.

¹² إِنَّا ورْيَازْ إِ يُووَابْ: ”وَارْ وزّْنغْ ؤُڒَا ذ أَڒفْ ن ؤُقِييَّاثْ ن نُّوقَارْثْ ذڭْ إِفَاسّنْ إِنُو، وَارْ سّْوِيژِّيضغْ أَفُوسْ إِنُو خْ مِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ، مَاغَارْ أَجدْجِيذْ يُومُورْ إِ شكْ ذ أَبِيشَايْ ذ إِتَّايْ ذڭْ إِمزُّوغنْ ن ڒْڭنْسْ، إِنَّا: ’أجّْ كُوڒْ إِجّْ أَذْ إِحْضَا خْ ؤُحُوضْرِي أَبْشَالُومْ!‘

¹² Mas o homem respondeu: — Mesmo que o senhor me desse mil barras de prata, eu não levantaria um dedo contra o filho do rei. Nós todos ouvimos o rei ordenar ao senhor, a Abisai e a Itai: “Se vocês gostam de mim, tratem o jovem Absalão com delicadeza.”

¹³ مَاڒَا نشّْ أَذْ ڭّغْ س ڒْغشّْ أَكْ-ذ ڒعْمَارْ نّسْ - أَقَا إِ ؤُجدْجِيذْ وَارْ ثقِّيمْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ ثْخمّڒْ - خنِّي شكْ أَذْ خَافِي ثكَّارذْ.“

¹³ Se eu tivesse desobedecido e matado Absalão, o rei saberia disso — ele sabe de tudo —, e o senhor não me defenderia.

¹⁴ خنِّي إِنَّا يُووَابْ: ”نشّْ وَارْ خَاكْ تّْرَاجِيغْ.“ ؤُ نتَّا إِكْسِي ثْڒَاثَا ن لَانْسَاثْ، إِجُّو أَسْ ثنْثْ ذڭْ وُوڒْ ن أَبْشَالُومْ، أَمْ نتَّا عَاذْ يُويڒْ إِدَّارْ ذِي ڒْوسْطْ ن ثْشجَّارْثْ ن يِيڭّْ.

¹⁴ — Não vou perder mais tempo com você! — disse Joabe. Então Joabe pegou três lanças e as enterrou no peito de Absalão enquanto ele ainda estava vivo, pendurado no carvalho.

¹⁵ عشْرَا ن إِمْسخَّارنْ إِنِّي ذ أَسْ يَاربُّونْ ڒسْنَاحْ إِ يُووَابْ، نّْضنْ أَسْ ؤُشَا وْثِينْ أَبْشَالُومْ، نْغِينْ ث.

¹⁵ E dez soldados de Joabe cercaram Absalão e acabaram de matá-lo.

¹⁶ خنِّي إِسُوضْ يُووَابْ ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي ؤُشَا إِعْقبْ-د ڒْڭنْسْ مَارَّا زڭْ وضْفَارْ ن إِسْرَائِيل، مِينْزِي يُووَابْ إِخْسْ أَذْ إِحَاوڒْ خْ ڒْڭنْسْ.

¹⁶ Aí Joabe tocou a corneta a fim de parar a luta. As suas tropas pararam de perseguir os israelitas e voltaram.

¹⁷ نِيثْنِي كْسِينْ أَبْشَالُومْ، نْضَارنْ ث ذڭْ وزْغَارْ ذِي ثسْرَافْثْ ثُودْجغْ ؤُ سَّارْبُونْ خَاسْ إِجّْ ن ؤُعُورِّيشْ ن يژْرَا إِمْغَارْ أَطَّاسْ. مَارَّا إِسْرَائِيل إِطّفْ ذِي ثَاروْڒَا، كُوڒْ أَرْيَازْ غَارْ ؤُقِيضُونْ نّسْ.

¹⁷ Eles pegaram o corpo de Absalão e o jogaram numa cova funda na floresta e o cobriram com uma enorme pilha de pedras. Então todos os israelitas fugiram, cada um para a sua casa.

¹⁸ ؤُمِي ثُوغَا إِدَّارْ، إِكْسِي أَبْشَالُومْ إِ يِيخفْ نّسْ إِجّْ ن ؤُمَايْضُو إِقدّْسنْ، إِسّْبدّْ إِ-ث ذِي ثغْزُورْثْ ن ؤُجدْجِيذْ، مِينْزِي إِنَّا: ”نشّْ وَارْ غَارِي بُو مِّي إِ غَا إِسّعْقڒْ إِسمْ إِنُو.“ نتَّا إِڒَاغَا أَسْ إِ ؤُمَايْضُو نِّي س يِيسمْ نّسْ. أَڒْ أَسّْ-أَ قَّارنْ أَسْ إِ ؤُمَايْضُو نِّي ’أَفُوسْ ن أَبْشَالُومْ‘.

¹⁸ Quando ainda vivia, Absalão construiu um monumento para si mesmo no vale dos Reis porque ele não tinha nenhum filho para manter vivo o seu nome. E deu o seu próprio nome ao monumento, que até hoje é conhecido como o Monumento de Absalão.

¹⁹ خنِّي إِنَّا أَخِيمَاعَاصْ، مِّيسْ ن صَاذُوقْ: ”أجّْ أَيِي أَذْ أَزّْڒغْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ أَذْ أَسْ سِّيوْضغْ ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ، أَقَا سِيذِي إِحْضَا ث زڭْ إِفَاسّنْ ن ڒْعذْيَانْ نّسْ.“

¹⁹ Então Aimaás, filho de Zadoque, disse a Joabe: — Deixe que eu vá correndo dar ao rei a notícia de que o

²⁰ مَاشَا يُووَابْ إِنَّا أَسْ: ”أَسّْ-أَ وَارْ ثسِّيوْضذْ شَا ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ، مَاشَا ذڭْ إِجّْ ن وَاسّْ نّغْنِي ثْزمَّارذْ أَذْ ثسِّيوْضذْ ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ. أَسّْ-أَ وَارْ ثسِّيوْضذْ أَرقَّاسْ ذ أَصبْحَانْ مَاغَارْ مِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ إِمُّوثْ.“

²⁰ — Não! — respondeu Joabe. — Hoje você não vai levar nenhuma boa notícia. Outro dia você poderá fazer isso, mas hoje não, porque o filho do rei morreu.

²¹ إِنَّا يُووَابْ إِ ؤُكُوشِي: ”ؤُيُورْ، إِنِي إِ ؤُجدْجِيذْ، مِينْ ثژْرِيذْ شكْ!“ أَكُوشِي إِبنْذقْ زَّاثْ إِ يُووَابْ ؤُشَا خنِّي يُوزّڒْ.

²¹ Então disse ao seu escravo etíope: — Vá você e diga ao rei o que viu. O escravo curvou-se diante de Joabe e saiu correndo.

²² خنِّي أَخِيمَاعَاصْ، مِّيسْ ن صَاذُوقْ، إِنَّا إِشْثْ ن ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ إِ يُووَابْ: ”أَذْ د-يَاسْ وِي إِخْسنْ، أجّْ أَيِي ؤُڒَا ذ نشّْ أَذْ أَزّْڒغْ أَوَارْنِي إِ ؤُكُوشِي!“ إِنَّا يُووَابْ: ”مَايمِّي ثخْسذْ عَاذْ أَذْ ثَازّْڒذْ، أَ مِّي؟ وَارْ إِتّْوَافْ عَاذْ أَرقَّاسْ ذ أَصبْحَانْ إِ شكْ، مَاحنْذْ أَذْ ث ثسِّيوْضذْ!“

²² Aimaás insistiu: — Por favor, deixe-me levar as notícias também, não importa o que aconteça. — Por que você quer fazer isso, meu filho? — perguntou Joabe. — Você não receberá nenhuma recompensa por isso.

²³ إِنَّا: ”أَذْ د-يَاسْ وِي إِخْسنْ، نشّْ خْسغْ أَذْ ذِينْ أَزّْڒغْ.“ خنِّي إِنَّا أَسْ يُووَابْ: ”أَزّڒْ!“ ؤُشَا أَخِيمَاعَاصْ يُوزّڒْ خْ وبْرِيذْ ن ؤُذوَّارْ ن لْ-ؤُرْذُونْ ؤُشَا إِزَّارْ نتَّا أَكُوشِي.

²³ — Aconteça o que acontecer, eu quero ir! — repetiu Aimaás. — Então vá! — respondeu Joabe. Aí ele saiu correndo pela estrada do vale do rio Jordão e passou na frente do escravo etíope.

²⁴ ذَاوُوذْ إِقِّيمْ جَارْ ثْنَاينْ ن ثوُّورَا ن ثنْذِينْثْ. أَعسَّاسْ إِڭعّذْ ثَازقَّا ن ثوَّارْثْ إِ إِدْجَانْ غَارْ ڒْحِيضْ، إِسّْڭعّذْ ثَامُوغْڒِي نّسْ، إِشيّعْ، إِژْرَا إِجّْ ن ورْيَازْ إِتَّازّڒْ، نتَّا وحّْذسْ.

²⁴ Davi estava sentado entre o portão que dá para fora da cidade e o que dá para dentro. O vigia subiu para o alto da muralha e ficou no terraço do portão. Ele olhou para fora e viu um homem correndo sozinho.

²⁵ أَعسَّاسْ إِڒَاغَا، إِنَّا إِ-ت إِ ؤُجدْجِيذْ. أَجدْجِيذْ إِنَّا: ”مَاڒَا نتَّا وحّْذسْ، خنِّي أَذْ يَاوضْ إِجّْ ن ڒخْبَارْ ذ أَصبْحَانْ!“ يَارْنِي إِقَارّبْ-د ورْيَازْ.

²⁵ Então avisou o rei. E o rei disse: — Se ele está sozinho, vem trazendo boas notícias. E o corredor veio chegando.

²⁶ خنِّي إِژْرَا ؤُعسَّاسْ عَاذْ إِجّْ ن ورْيَازْ نّغْنِي إِتَّازّڒْ ؤُشَا إِڒَاغَا غَارْ ؤُعسَّاسْ ن ثوَّارْثْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، إِتَّازّڒْ ذِينْ عَاذْ إِجّْ ن ورْيَازْ نّغْنِي، ؤُڒَا ذ نتَّا وحّْذسْ.“ أَجدْجِيذْ إِنَّا: ”ؤُڒَا ذ نتَّا أَذْ يَاوضْ إِجّْ ن ڒخْبَارْ ذ أَصبْحَانْ.“

²⁶ Então o vigia viu outro homem correndo sozinho e gritou para o guarda do portão: — Veja! Vem vindo outro homem correndo! — Esse também está trazendo boas notícias! — respondeu Davi.

²⁷ أَعسَّاسْ إِنَّا عَاوذْ: ”نشّْ تّْوَاڒِيغْ أَمزْوَارُو إِڭُّورْ أَمْ أَخِيمَاعَاصْ، مِّيسْ ن صَاذُوقْ.“ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”وَا ذ إِجّْ ن ورْيَازْ إِصْبحْ، نتَّا أَذْ د-يَاسْ س يِيجّْ ن ؤُرقَّاسْ ذ أَصبْحَانْ.“

²⁷ O vigia disse: — Pelo jeito de correr, o primeiro homem deve ser Aimaás, filho de Zadoque! — Ele é um bom rapaz — disse o rei — e deve estar trazendo boas notícias.

²⁸ أَخِيمَاعَاصْ إِڒَاغَا، إِنَّا إِ ؤُجدْجِيذْ: ”ڒهْنَا!“ ؤُ نتَّا إِبنْذقْ زَّاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، إِنَّا: ”أَذْ إِتّْوَابَاركْ سِيذِي، أَربِّي نّشْ، ونِّي ذ أَشْ إِسلّْمنْ إِرْيَازنْ نِّي إِڭعّْذنْ أَفُوسْ نْسنْ خْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ.“

²⁸ Aimaás gritou para o rei: — Tudo vai bem! Então ajoelhou-se diante dele e encostou o rosto no chão, dizendo: — Que o

²⁹ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”مَا أَحُوذْرِي، أَبْشَالُومْ، أَقَا-ث مْلِيحْ؟“ إِنَّا أَخِيمَاعَاصْ: ”نشّْ ژْرِيغْ إِجّْ ن ؤُبَارُّو ذ أَمقّْرَانْ ؤُمِي يُووَابْ، أَمْسخَّارْ ن ؤُجدْجِيذْ، إِسّكّْ أَمْسخَّارْ نّشْ، مَاشَا نشّْ وَارْ سِّينغْ مِينْ إِمْسَارنْ.“

²⁹ — O jovem Absalão está bem? — perguntou o rei. Aimaás respondeu: — No momento em que o seu oficial Joabe me mandou vir, eu vi uma grande agitação, porém não sei dizer o que era.

³⁰ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”حيّذْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ، بدّْ ذَا!“ ؤُ نتَّا إِحيّذْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ، إِقِّيمْ إِبدّْ ذِينِّي.

³⁰ — Fique de lado e espere! — disse o rei. Ele ficou de lado e esperou.

³¹ ؤُشَا خْزَارْ، يُوسَا-د ؤُڒَا ذ أَكُوشِي. أَكُوشِي إِنَّا: ”خْزَارْ، إِجّْ ن ڒخْبَارْ ذ أَصبْحَانْ إِ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ. سِيذِي إِحْضَا شكْ زڭْ ؤُفُوسْ ن مَارَّا إِنِّي خَاكْ إِغوّْغنْ.“

³¹ Então o mensageiro etíope chegou e disse ao rei: — Ó rei, eu tenho boas notícias para o senhor! Hoje o

³² خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ؤُكُوشِي: ”مَا أَحُوذْرِي، أَبْشَالُومْ، أَقَا-ث مْلِيحْ؟“ إِنَّا ؤُكُوشِي: ”إِڒِي أَذْ ذوْڒنْ مَارَّا ڒْعذْيَانْ ن سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ ذ مَارَّا إِنِّي خَاكْ إِغوّْغنْ مَاحنْذْ أَذْ شكْ ڭّنْ ثُوعفّْنَا أَمْ ؤُحُوضْرِي.“

³² — E o jovem Absalão está bem? — perguntou o rei. O mensageiro respondeu: — Eu gostaria que o que aconteceu com ele acontecesse com todos os inimigos do senhor e com todos os que se revoltam contra o senhor.

³³ — ausente —

³³ Então o rei ficou profundamente triste. Subiu à sala que ficava por cima do portão e começou a chorar. Ele andava para lá e para cá e gritava: — Ó meu filho! Meu filho Absalão! Absalão, meu filho! Eu preferiria ter morrido no seu lugar, meu filho!

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 18 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →