2 Samuel 15
rifa (RIFA) vs VC
1 أَوَارْنِي ؤُيَا إِمْسَارْ، أَقَا أَبْشَالُومْ إِجَّا أَذْ أَسْ إِضبَّارَانْ إِجّْ ن ؤُكَارُّو ذ إِيْسَانْ ذ خمْسِينْ ن يرْيَازنْ إِنِّي إِتَّازّْڒنْ غَارْ زَّاثْ نّسْ.
1 Depois disso Absalão adquiriu para si um carro, cavalos e cinqüenta homens para escoltaram-no.
2 ثُوغَا إِتّكَّارْ أَبْشَالُومْ زِيشْ غَارْ ثُوفُّوثْ ن ڒْحَاڒْ ؤُشَا إِبدّْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ ن وبْرِيذْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ. ؤُشَا إِمْسَارْ، مڒْمِي مَا إِخْسْ إِجّْ ن ورْيَازْ أَذْ إِرَاحْ س إِشْثْ ن دّعْوثْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ إِ شّْرعْ، إِڒَاغَا-د خَاسْ غَارسْ، إِنَّا: ”زِي مَانْ ثَانْذِينْثْ شكْ؟“ مَاڒَا وَانِيثَا يَارَّا-د: ”أَمْسخَّارْ نّشْ زڭْ إِشْثْ زِي ثْقبَّاڒْ ن إِسْرَائِيل“،
2 Colocava-se desde cedo à beira do caminho, junto à grande porta, e interpelava todos os que vinham procurar o rei para um julgamento, dizendo: De que cidade és tu? O outro respondia: Teu servo é de tal tribo de Israel.
3 إِنَّا أَسْ أَبْشَالُومْ: ”خْزَارْ، دّعْوَا نّشْ مْلِيحْ ؤُ نِيشَانْ، مَاشَا غَارْ ؤُجدْجِيذْ وَارْ إِدْجِي ؤُڒَا ذ إِجّْ ونِّي غَاركْ غَا إِسْڒنْ.“
3 Vê, dizia-lhe Absalão; a tua causa é boa e justa; mas não há ninguém para te ouvir da parte do rei.
4 أَبْشَالُومْ يَارْنِي إِنَّا: ”مْڒِي ذ أَيِي ڭِّينْ ذ ڒْقَاضِي ذِي ثمُّورْثْ، مَاحنْذْ كُوڒْ أَرْيَازْ ونِّي غَارْ إِدْجَا ؤُمْشُوبّشْ نِيغْ دّعْوثْ، أَذْ غَارِي د-يَاسْ، نشّْ أَذْ أَسْ أَغغْ ثَاسْغَارْثْ؟“
4 E Absalão ajuntava: Oh, quem me dera ser juiz desta terra! Todo o que tivesse um litígio ou uma questão e viesse ter comigo, eu lhe faria justiça.
5 مَاڒَا إِقَارّبْ-د غَارسْ إِجّْ ن ورْيَازْ حِيمَا أَذْ أَسْ إِبنْذقْ، إِسّْوِيژّضْ أَفُوسْ نّسْ، إِطّفْ إِ-ث ؤُشَا إِسُّوذمْ إِ-ث.
5 E se alguém se aproximava para se prostrar diante dele, estendia a mão, detinha-o e beijava-o.
6 أَمُّو إِڭَّا أَبْشَالُومْ غَارْ مَارَّا إِنِّي إِدْجَانْ زِي إِسْرَائِيل، إِنِّي د-يُوسِينْ إِ شّْرعْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ. أَمُّو يُوشَارْ أَبْشَالُومْ ؤُڒْ ن يرْيَازنْ ن إِسْرَائِيل.
6 Assim fazia Absalão com todos os israelitas que vinham procurar o rei para qualquer julgamento. E desse modo conquistou os corações dos israelitas.
7 أَوَارْنِي أَربْعَا ن إِسڭّْوُوسَا إِمْسَارْ أَقَا أَبْشَالُومْ إِنَّا إِ ؤُجدْجِيذْ: ”أجّْ أَيِي أَذْ ؤُيُورغْ، أَذْ سّْقفْڒغْ ذِي حَابْرُونْ لْوَاعْذْ إِنُو إِ وَاعْذغْ إِ سِيذِي.
7 Quatro anos se passaram. Absalão disse ao rei: Deixa-me ir a Hebron para cumprir ali uma promessa que fiz ao Senhor.
8 مَاغَارْ أَمْسخَّارْ نّشْ إِڭَّا إِجّْ ن لْوَاعْذْ ؤُمِي ثُوغَا زدّْغغْ عَاذْ ذِي جَاشُورْ ذِي أَرَامْ، نِّيغْ: ’مَاڒَا سِيذِي إِجَّا أَيِي س ثِيذتّْ أَذْ د-ذوْڒغْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ، خنِّي أَذْ خذْمغْ إِ سِيذِي.‘ “
8 Quando o teu servo estava em Gessur, fez este voto: se Senhor me reconduzir a Jerusalém, irei prestar-lhe culto em Hebron.
9 خنِّي إِنَّا أَسْ ؤُجدْجِيذْ: ”ؤُيُورْ ذِي ڒهْنَا!“ إِكَّارْ نتَّا ؤُشَا يُويُورْ غَارْ حَابْرُونْ.
9 Vai em paz, disse-lhe o rei. E ele foi para Hebron.
10 أَبْشَالُومْ مَاشَا إِسّكّْ إِرْيَازنْ خْ إِضَارنْ غَارْ مَارَّا ثِيقبَّاڒْ ن إِسْرَائِيل حِيمَا أَذْ إِنِينْ: ”مَاڒَا كنِّيوْ ثسْڒَامْ إِ ؤُسُوضِي ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي، خنِّي إِتّْخصَّا أَذْ ثِينِيمْ: ’أَبْشَالُومْ ذ أَجدْجِيذْ ذِي حَابْرُونْ.‘ “
10 Absalão enviou emissários secretos a todas as tribos de Israel, com esta mensagem: Quando ouvirdes o som da trombeta, dizei: Absalão é rei em Hebron!
11 زِي ؤُرْشَالِيمْ ؤُيُورنْ أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ مِيثَاينْ ن يرْيَازنْ إِنِّي إِتّْوَاعَارْضنْ. نِيثْنِي ؤُيُورنْ أَكِيذسْ ذِي ڒهْنَا نْسنْ، وَارْ سِّيننْ خْ وَالُو.
11 Ora, tinham partido de Jerusalém com Absalão duzentos homens, convidados por ele, que o seguiam com simplicidade de coração, sem nada suspeitar.
12 ڒَامِي ذِينْ إِقدّمْ ثِيغَارْصَا، إِسّكّْ أَبْشَالُومْ عَاوذْ غَارْ أَخِيثُوفِيلْ، زِي جِيلُو، ونِّي ذ أَمْشَاوَارْ ن ذَاوُوذْ، زِي ثنْذِينْثْ نّسْ، زِي جِيلُو. أَمُّو إِ ثذْوڒْ ثْمعْمُوتْشْ ثْمقَّارْ ؤُشَا إِمَّارْنِي ڒْڭنْسْ إِ إِدْجَانْ غَارْ أَبْشَالُومْ.
12 Enquanto oferecia os sacrifícios, Absalão mandou chamar também Aquitofel, gilonita, conselheiro de Davi, à sua cidade de Gilo. E assim a conjuração se fortificava e se tornava cada vez mais numerosa em torno de Absalão.
13 خنِّي د-يُوسَا إِجّْ ن ؤُرقَّاسْ غَارْ ذَاوُوذْ، إِنَّا: ”ؤُڒْ ن كُوڒْ أَرْيَازْ إِذْوڒْ أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ!“
13 Vieram então anunciar a Davi: Os israelitas aderem a Absalão!
14 خنِّي إِنَّا ذَاوُوذْ إِ مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ، إِنِّي ثُوغَا غَارسْ إِدْجَانْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ: ”كَّارمْ، أَذْ نَارْوڒْ، مَاغَارْ وَارْ إِتّْغِيمِي غَارْنغْ ؤُڒَا ذ إِجّنْ نِّي إِ غَا إِنْجمْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن أَبْشَالُومْ. ذغْيَامْ ذڭْ وُوفُّوغْ نِيغْ نتَّا أَذْ إِقدْجبْ أَذْ خَانغْ إِحَارْثْ، أَذْ ذَايْنغْ إِڭّْ ثُوعفّْنَا ؤُشَا أَذْ إِوّثْ ثَانْذِينْثْ-أَ س ڒقْضعْ ن سِّيفْ.“
14 Davi disse então a todos os que estavam com ele em Jerusalém: Vamos, fujamos, porque não podemos de outro modo escapar a Absalão! Apressai-vos e parti, não suceda que ele nos surpreenda de repente, e nos inflija a ruína, passando a cidade ao fio da espada.
15 خنِّي نَّانْ إِمْسخَّارنْ ن ؤُجدْجِيذْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”خْزَارْ، إِمْسخَّارنْ نّشْ أَذْ ڭّنْ عْلَاحْسَابْ مَارَّا مِينْ غَا يِيخْضَارْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ.“
15 Os servos do rei disseram-lhe: Faça-se como ordenar o rei, meu senhor; somos teus servos.
16 أَمُّو إِ إِفّغْ ؤُجدْجِيذْ زِي ثنْذِينْثْ، أَكْ-ذ مَارَّا ثَادَّارْثْ نّسْ ذڭْ إِصُورَافْ نّسْ. أَجدْجِيذْ إِجَّاعشْرَا ن ثِييَّا مَاحنْذْ أَذْ حْضَانْثْ ثَادَّارْثْ.
16 O rei partiu a pé com toda a sua família, mas deixou dez concubinas para guardar o palácio.
17 ؤُمِي د-إِفّغْ ؤُجدْجِيذْ زِي ثنْذِينْثْ أَكْ-ذ مَارَّا ڒْڭنْسْ نّسْ ذڭْ إِصُورَافْ نّسْ، قِّيمنْ نِيثْنِي بدّنْ غَارْ ڒَاڭّْوَاجْ.
17 O rei saiu, pois, a pé com todos os seus servos, e se detiveram na última casa.
18 مَارَّا إِمْسخَّارنْ عْذُونْ خَاسْ ؤُڒَا ذ إِعسَّاسنْ ن أَرِّيمثْ نّسْ مَارَّا، ؤُ مَارَّا إِرقَّاسنْ نّسْ ن ثَازْڒَا. ؤُڒَا ذ مَارَّا أَيْثْ ن جَاثْ، ستَّا-مْيَا ن يرْيَازنْ نِّي د-يُوسِينْ ذڭْ إِصُورَافْ نّسْ زِي جَاثْ، أَقَا كِّينْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ.
18 Todo o seu exército desfilava ao seu lado; os cereteus, os feleteus e todos os geteus, em número de seiscentos homens que o tinham seguido desde Get, todos marchavam diante do rei.
19 خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ إِتَّايْ، ونِّي زڭْ أَيْثْ ن جَاثْ: ”مَايمِّي ثخْسذْ ؤُڒَا ذ شكْ أَذْ ثُويُورذْ أَكِيذْنغْ؟ عْقبْ ؤُ قِّيمْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، مَاغَارْ شكْ ذ إِجّْ ن ؤُبَارَّانِي، أَقَا شكْ بعْذَا ثتّْوَاسُّوفّْغذْ زِي ثمُّورْثْ نّشْ.
19 O rei disse a Etai, o geteu: Por que vens também tu conosco? Volta e fica com o {novo} rei, pois és um estrangeiro, e mesmo um exilado de tua terra.
20 إِضنَّاضْ إِ د-ثُوسِيذْ شكْ. مَا نشّْ أَذْ شكْ أَوْيغْ أَكِيذْنغْ أَسّْ-أَ حِيمَا أَذْ د-ثفّْغذْ، ؤُمِي إِ غَا ؤُيُورغْ نشّْ مَانِي مَا إِ تّْوَارِيغْ إِزمَّارْ أَذْ ڒَاحغْ. عْقبْ، أَوِي-د أَكِيذكْ أَيْثْمَاشْ. أَذْ كِيذكْ ثِيڒِي ثْمخْسِيوْثْ إِشوَّارنْ ذ ڒَامَانْ.“
20 Chegaste ontem, e hoje vou fazer que andes errante conosco, não sabendo eu mesmo aonde vou? Volta. Toma os teus contigo, e que o Senhor seja misericordioso e fiel para contigo.
21 مَاشَا إِتَّايْ يَارَّا-د خْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي ؤُ إِدَّارْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، ذڭْ ومْشَانْ مَانِي غَا يِيڒِي سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، مَا إِمُّوثْ نِيغْ إِدَّارْ، ذِينِّي إِ غَا يِيڒِي ؤُڒَا ذ أَمْسخَّارْ نّشْ!“
21 Mas Etai respondeu ao rei: Pela vida do Senhor, e pela vida do rei, meu senhor! Onde estiver o meu senhor e rei, ali estará também o teu servo, tanto para a morte como para a vida.
22 خنِّي إِنَّا ذَاوُوذْ إِ إِتَّايْ: ”ؤُيُورْ خنِّي، أكّْ-د!“ إِكَّا خَاسْ إِتَّايْ، ونِّي إِدْجَانْ زڭْ أَيْثْ ن جَاثْ، أَكْ-ذ مَارَّا إِرْيَازنْ نّسْ ذ إِحنْجِيرنْ إِ غَارسْ إِدْجَانْ.
22 Está bem, disse Davi, passa. E Etai, o geteu, desfilou com todos os seus homens e com toda a sua comitiva.
23 مَارَّا ثمُّورْثْ ثْرُو ؤُمِي إِكَّا ڒْڭنْسْ. أَجدْجِيذْ إِژْوَا ثِيغْزَارْثْ ن قِيذْرُونْ ؤُڒَا ذ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِژْوَا، طّْفنْ أَبْرِيذْ غَارْ ڒخْڒَا.
23 E estando o rei junto do Cedron, enquanto desfilava o povo diante dele, tomando o caminho da oliveira do deserto, toda a terra chorava em alta voz.
24 أَقَا ذِينْ ؤُڒَا ذ صَاذُوقْ ذ مَارَّا إِلَاوِييّنْ إِنِّي يَارْبُونْ تَّابُوثْ ن ڒْعَاهْذْ أَكِيذسْ. نِيثْنِي سَّارْسنْ تَّابُوثْ ن أَربِّي ؤُ أَبْيَاثَارْ إِڭعّذْ ذِينْ أَڒَامِي إِقْفڒْ ؤُعدُّو ن مَارَّا ڒْڭنْسْ زِي ثنْذِينْثْ.
24 Veio também Sadoc com todos os seus levitas, trazendo a arca da aliança de Deus. Depuseram-na, enquanto Abiatar subia, e até que tivesse passado todo o povo que tinha saído da cidade.
25 خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ صَاذُوقْ: ”أَرّْ تَّابُوثْ ن أَربِّي غَارْ ثنْذِينْثْ. مَاڒَا نشّْ ؤُفِيغْ أَرْضَا زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ ن سِيذِي، خنِّي نتَّا أَذْ أَيِي يَارّْ غَارْ ذَا، أَذْ أَيِي يَارّْ أَذْ ژَترْغْ تَّابُوثْ عَاوذْ ؤُڒَا ذ ثَازذِّيغْثْ.
25 Disse então o rei a Sadoc: Reconduz a arca de Deus à cidade. Se eu achar graça aos olhos do Senhor, ele me reconduzirá e me fará revê-la, bem como o lugar de sua habitação.
26 مَاشَا مَاڒَا نتَّا أَذْ يِينِي: ’شكْ وَارْ ذ أَيِي د-ثُوسِيذْ خْ ڒْخَاضَارْ!‘، أَقَا أَيِي ذَا، أجّْ إِ-ث أَذْ كِيذِي إِڭّْ مِينْ إِدْجَانْ ذ لمْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّسْ.“
26 Mas se disser que não quer mais saber de mim, eis-me aqui; faça de mim o que lhe aprouver.
27 يَارنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ؤُكهَّانْ صَاذُوقْ: ”مَا وَارْ ثدْجِيذْ شكْ ذ أَمْوَاڒَاوْ؟ عْقبْ ذِي ڒهْنَا غَارْ ثمُّورْثْ نّشْ ذ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ نْومْ أَكِيذْومْ: مِّيشْ أَخِيمَاعَاصْ، ذ يُونَاثَانْ، مِّيسْ ن أَبْيَاثَارْ.
27 O rei disse ainda a Sadoc: Vede: tu e Abiatar, voltai em paz para a cidade com Aquimaas, teu filho, e Jônatas, filho de Abiatar.
28 خْزَارْ، نشّْ أَذْ رَاجِيغْ ذِي ڒخْڒَا غَارْ مَانِيسْ ژكّْوَانْ خْ لْ-ؤُرْذُونْ، أَڒْ د غَا ثَاسْ ثبْرَاثْ زَّايْومْ غَارِي.“
28 Eu vou arrastar-me pelas campinas do deserto, esperando que me mandeis notícias.
29 خَاسْ ؤُشَا يِيوْيِي صَاذُوقْ أَكْ-ذ أَبْيَاثَارْ تَّابُوثْ ن أَربِّي غَارْ ؤُرْشَالِيمْ ؤُشَا قِّيمنْ ذِينِّي.
29 Sadoc e Abiatar reconduziram, pois, a arca de Deus para Jerusalém e lá ficaram.
30 ذَاوُوذْ إِڭعّذْ ثَاسَاونْثْ ن وذْرَارْ ن زِّيثُونْ. إِرُو أَمْ د-إِڭعّذْ. ثُوغَا أَزدْجِيفْ نّسْ إِرحّفْ، يُويُورْ خْ إِضَارنْ س ڒحْفَا. ؤُڒَا ذ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِ غَارسْ، كُوڒْ أَرْيَازْ زَّايسْ إِرحّفْ أَزدْجِيفْ نّسْ، ؤُشَا ڭعّْذنْ نِيثْنِي، رُونْ أَمْ ڭعّْذنْ.
30 Davi subiu chorando o monte das Oliveiras, cabeça coberta e descalço. Todo o povo que o acompanhava subia também chorando, com a cabeça coberta.
31 خنِّي حَاجَانْ أَسْ إِ ذَاوُوذْ، نَّانْ: ”أَخِيثُوفِيلْ ثُوغَا-ث جَارْ إِنِّي إِڭِّينْ ثَامعْمُوتْشْ خْ ؤُغزْذِيسْ ن أَبْشَالُومْ.“ ؤُشَا إِنَّا ذَاوُوذْ: ”أَ سِيذِي، سْبطّڒْ شّْوَارْ ن أَخِيثُوفِيلْ.“
31 Foi anunciado a Davi que Aquitofel estava também entre os conjurados de Absalão. Davi disse: Fazei que se frustrem, ó Senhor, meu Deus, os desígnios de Aquitofel!
32 ڒَْامِي ذَاوُوذْ يِيوضْ غَارْ ثْقِيشّثْ ن وذْرَارْ، مَانِي تّْنُومَانْ أَذْ سجْذنْ زَّاثْ إِ أَربِّي، خْزَارْ، يُوسَا-د حُوشَايْ، أَيَارْكِي، إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكِيذسْ س وَارُّوضْ إِشَارّْڭنْ ؤُ س ؤُشَاڒْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ.
32 Ora, chegando Davi ao cume do monte, no lugar onde se adorava Deus, veio-lhe ao encontro Cusai, o araquita, com a túnica em farrapos e a cabeça coberta de pó.
33 ذَاوُوذْ إِنَّا أَسْ: ”مَاڒَا شكْ ثژْوِيذْ أَكِيذِي، أَذْ خَافِي ثِيڒِيذْ ذ دّْقڒْ.
33 Davi disse-lhe: Se vieres comigo, ser-me-ás pesado;
34 مَاڒَا مَاشَا شكْ ثْعقْبذْ غَارْ ثنْذِينْثْ، أَذْ ثِينِيذْ إِ أَبْشَالُومْ: ’نشّْ أَذْ إِڒِيغْ ذ أَمْسخَّارْ نّشْ، أَ أَجدْجِيذْ! ثُوغَا أَيِي زِيشْ ذ أَمْسخَّارْ ن بَابَاشْ، ڒخُّو مَاشَا أَذْ إِڒِيغْ ذ أَمْسخَّارْ نّشْ!‘، خنِّي ثْزمَّارذْ أَذْ ثْبضْڒذْ شّْوَارْ ن أَخِيثُوفِيلْ.
34 mas se voltares à cidade e disseres a Absalão: eu quero ser, ó rei, teu servo, como fui outrora servo de teu pai; doravante servir-te-ei a ti - então desconcertarás a meu favor o desígnio de Aquitofel.
35 مَا وَارْ ذِينِّي غَاركْ إِكهَّاننْ صَاذُوقْ ذ أَبْيَاثَارْ؟ أَذْ إِمْسَارْ أَذْ ثْعَاوْذذْ مَارَّا مِينْ غَا ثسْڒذْ زِي ثَادَّارْثْ ن ؤُجدْجِيذْ إِ إِكهَّاننْ صَاذُوقْ ذ أَبْيَاثَارْ.
35 Terás lá contigo os sacerdotes Sadoc e Abiatar, a quem comunicarás tudo o que souberes no palácio real.
36 أَقَا نِيثْنِي غَارْسنْ ذِينِّي ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ نْسنْ، أَخِيمَاعَاصْ، مِّيسْ ن صَاذُوقْ، ذ يُونَاثَانْ، مِّيسْ ن أَبْيَاثَارْ. أَذْ أَيِي د-ثسِّيوْضمْ مَارَّا أَوَاڒْ إِ ثسْڒِيمْ زَّايْسنْ.“
36 Com eles estão os seus dois filhos, Aquimaas, filho de Sadoc, e Jônatas, filho de Abiatar; por eles me transmitireis tudo o que ouvirdes.
37 ؤُشَا حُوشَايْ، أَمدُّوكّڒْ ن ذَاوُوذْ، يُوذفْ غَارْ ثنْذِينْثْ ؤُشَا ؤُڒَا ذ أَبْشَالُومْ يُوذفْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ.
37 E Cusai, amigo de Davi, voltou para a cidade, no momento em que Absalão fazia a sua entrada em Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.