2 Samuel 15

rifa (RIFA) vs NTLH

NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000

¹ أَوَارْنِي ؤُيَا إِمْسَارْ، أَقَا أَبْشَالُومْ إِجَّا أَذْ أَسْ إِضبَّارَانْ إِجّْ ن ؤُكَارُّو ذ إِيْسَانْ ذ خمْسِينْ ن يرْيَازنْ إِنِّي إِتَّازّْڒنْ غَارْ زَّاثْ نّسْ.

¹ Depois disso Absalão mandou preparar para si um carro com cavalos e cinquenta homens para correrem na sua frente.

² ثُوغَا إِتّكَّارْ أَبْشَالُومْ زِيشْ غَارْ ثُوفُّوثْ ن ڒْحَاڒْ ؤُشَا إِبدّْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ ن وبْرِيذْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ. ؤُشَا إِمْسَارْ، مڒْمِي مَا إِخْسْ إِجّْ ن ورْيَازْ أَذْ إِرَاحْ س إِشْثْ ن دّعْوثْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ إِ شّْرعْ، إِڒَاغَا-د خَاسْ غَارسْ، إِنَّا: ”زِي مَانْ ثَانْذِينْثْ شكْ؟“ مَاڒَا وَانِيثَا يَارَّا-د: ”أَمْسخَّارْ نّشْ زڭْ إِشْثْ زِي ثْقبَّاڒْ ن إِسْرَائِيل“،

² Ele se levantava cedo e ficava no portão da cidade, onde a estrada terminava. Quando uma pessoa chegava ali com algum caso para o rei Davi resolver, Absalão a chamava e perguntava de onde era. E, quando a pessoa respondia: “Senhor, eu sou de tal tribo de Israel”,

³ إِنَّا أَسْ أَبْشَالُومْ: ”خْزَارْ، دّعْوَا نّشْ مْلِيحْ ؤُ نِيشَانْ، مَاشَا غَارْ ؤُجدْجِيذْ وَارْ إِدْجِي ؤُڒَا ذ إِجّْ ونِّي غَاركْ غَا إِسْڒنْ.“

³ Absalão dizia: “Olhe! A lei está do seu lado, mas não há um representante do rei para ouvir o seu caso.”

⁴ أَبْشَالُومْ يَارْنِي إِنَّا: ”مْڒِي ذ أَيِي ڭِّينْ ذ ڒْقَاضِي ذِي ثمُّورْثْ، مَاحنْذْ كُوڒْ أَرْيَازْ ونِّي غَارْ إِدْجَا ؤُمْشُوبّشْ نِيغْ دّعْوثْ، أَذْ غَارِي د-يَاسْ، نشّْ أَذْ أَسْ أَغغْ ثَاسْغَارْثْ؟“

⁴ Absalão também dizia: “Ah! Se eu fosse o juiz aqui! Então qualquer pessoa que tivesse uma questão ou um pedido poderia me procurar, e eu faria justiça.”

⁵ مَاڒَا إِقَارّبْ-د غَارسْ إِجّْ ن ورْيَازْ حِيمَا أَذْ أَسْ إِبنْذقْ، إِسّْوِيژّضْ أَفُوسْ نّسْ، إِطّفْ إِ-ث ؤُشَا إِسُّوذمْ إِ-ث.

⁵ E, quando alguém chegava perto de Absalão para se curvar diante dele, ele o segurava, abraçava e beijava.

⁶ أَمُّو إِڭَّا أَبْشَالُومْ غَارْ مَارَّا إِنِّي إِدْجَانْ زِي إِسْرَائِيل، إِنِّي د-يُوسِينْ إِ شّْرعْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ. أَمُّو يُوشَارْ أَبْشَالُومْ ؤُڒْ ن يرْيَازنْ ن إِسْرَائِيل.

⁶ Absalão fazia isso com todos os israelitas que iam pedir ao rei Davi que fizesse justiça, e assim ele conquistava o coração do povo de Israel.

⁷ أَوَارْنِي أَربْعَا ن إِسڭّْوُوسَا إِمْسَارْ أَقَا أَبْشَالُومْ إِنَّا إِ ؤُجدْجِيذْ: ”أجّْ أَيِي أَذْ ؤُيُورغْ، أَذْ سّْقفْڒغْ ذِي حَابْرُونْ لْوَاعْذْ إِنُو إِ وَاعْذغْ إِ سِيذِي.

⁷ Quatro anos depois, Absalão disse ao rei Davi: — Deixe-me ir à cidade de Hebrom para pagar uma promessa que fiz a Deus, o

⁸ مَاغَارْ أَمْسخَّارْ نّشْ إِڭَّا إِجّْ ن لْوَاعْذْ ؤُمِي ثُوغَا زدّْغغْ عَاذْ ذِي جَاشُورْ ذِي أَرَامْ، نِّيغْ: ’مَاڒَا سِيذِي إِجَّا أَيِي س ثِيذتّْ أَذْ د-ذوْڒغْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ، خنِّي أَذْ خذْمغْ إِ سِيذِي.‘ “

⁸ Enquanto estava morando em Gesur, na Síria, eu prometi que, se o Senhor me trouxesse de volta a Jerusalém, eu o adoraria em Hebrom.

⁹ خنِّي إِنَّا أَسْ ؤُجدْجِيذْ: ”ؤُيُورْ ذِي ڒهْنَا!“ إِكَّارْ نتَّا ؤُشَا يُويُورْ غَارْ حَابْرُونْ.

⁹ — Vá em paz! — disse o rei. Aí Absalão foi a Hebrom.

¹⁰ أَبْشَالُومْ مَاشَا إِسّكّْ إِرْيَازنْ خْ إِضَارنْ غَارْ مَارَّا ثِيقبَّاڒْ ن إِسْرَائِيل حِيمَا أَذْ إِنِينْ: ”مَاڒَا كنِّيوْ ثسْڒَامْ إِ ؤُسُوضِي ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي، خنِّي إِتّْخصَّا أَذْ ثِينِيمْ: ’أَبْشَالُومْ ذ أَجدْجِيذْ ذِي حَابْرُونْ.‘ “

¹⁰ Mas enviou mensageiros a todas as tribos de Israel, para dizerem o seguinte: — Quando vocês ouvirem o toque de cornetas, digam: “Absalão se tornou rei em Hebrom!”

¹¹ زِي ؤُرْشَالِيمْ ؤُيُورنْ أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ مِيثَاينْ ن يرْيَازنْ إِنِّي إِتّْوَاعَارْضنْ. نِيثْنِي ؤُيُورنْ أَكِيذسْ ذِي ڒهْنَا نْسنْ، وَارْ سِّيننْ خْ وَالُو.

¹¹ Duzentos homens saíram de Jerusalém com Absalão, como convidados; eles não sabiam nada daquele plano e foram com toda a boa-fé.

¹² ڒَامِي ذِينْ إِقدّمْ ثِيغَارْصَا، إِسّكّْ أَبْشَالُومْ عَاوذْ غَارْ أَخِيثُوفِيلْ، زِي جِيلُو، ونِّي ذ أَمْشَاوَارْ ن ذَاوُوذْ، زِي ثنْذِينْثْ نّسْ، زِي جِيلُو. أَمُّو إِ ثذْوڒْ ثْمعْمُوتْشْ ثْمقَّارْ ؤُشَا إِمَّارْنِي ڒْڭنْسْ إِ إِدْجَانْ غَارْ أَبْشَالُومْ.

¹² Enquanto estava oferecendo sacrifícios , Absalão também mandou chamar Aitofel, da cidade de Gilo. Aitofel era um dos conselheiros de Davi. Assim a revolta contra o rei ficou mais forte, e os seguidores de Absalão aumentaram.

¹³ خنِّي د-يُوسَا إِجّْ ن ؤُرقَّاسْ غَارْ ذَاوُوذْ، إِنَّا: ”ؤُڒْ ن كُوڒْ أَرْيَازْ إِذْوڒْ أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ!“

¹³ Então veio um mensageiro e contou a Davi que os israelitas haviam passado para o lado de Absalão.

¹⁴ خنِّي إِنَّا ذَاوُوذْ إِ مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ، إِنِّي ثُوغَا غَارسْ إِدْجَانْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ: ”كَّارمْ، أَذْ نَارْوڒْ، مَاغَارْ وَارْ إِتّْغِيمِي غَارْنغْ ؤُڒَا ذ إِجّنْ نِّي إِ غَا إِنْجمْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن أَبْشَالُومْ. ذغْيَامْ ذڭْ وُوفُّوغْ نِيغْ نتَّا أَذْ إِقدْجبْ أَذْ خَانغْ إِحَارْثْ، أَذْ ذَايْنغْ إِڭّْ ثُوعفّْنَا ؤُشَا أَذْ إِوّثْ ثَانْذِينْثْ-أَ س ڒقْضعْ ن سِّيفْ.“

¹⁴ Aí Davi disse a todos os seus oficiais que estavam com ele em Jerusalém: — Se queremos escapar de Absalão, temos de fugir logo. Vamos depressa; se não, ele vai nos alcançar aqui, vai nos vencer e matar todos os que estiverem na cidade!

¹⁵ خنِّي نَّانْ إِمْسخَّارنْ ن ؤُجدْجِيذْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”خْزَارْ، إِمْسخَّارنْ نّشْ أَذْ ڭّنْ عْلَاحْسَابْ مَارَّا مِينْ غَا يِيخْضَارْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ.“

¹⁵ — Sim. Nós, os seus servidores, estamos prontos para fazer tudo o que o senhor disser! — responderam eles.

¹⁶ أَمُّو إِ إِفّغْ ؤُجدْجِيذْ زِي ثنْذِينْثْ، أَكْ-ذ مَارَّا ثَادَّارْثْ نّسْ ذڭْ إِصُورَافْ نّسْ. أَجدْجِيذْ إِجَّاعشْرَا ن ثِييَّا مَاحنْذْ أَذْ حْضَانْثْ ثَادَّارْثْ.

¹⁶ Aí o rei saiu acompanhado por toda a sua família e pelos seus funcionários. Deixou somente dez concubinas para cuidarem do palácio.

¹⁷ ؤُمِي د-إِفّغْ ؤُجدْجِيذْ زِي ثنْذِينْثْ أَكْ-ذ مَارَّا ڒْڭنْسْ نّسْ ذڭْ إِصُورَافْ نّسْ، قِّيمنْ نِيثْنِي بدّنْ غَارْ ڒَاڭّْوَاجْ.

¹⁷ Quando o rei e todo o seu povo estavam saindo da cidade, pararam na última casa.

¹⁸ مَارَّا إِمْسخَّارنْ عْذُونْ خَاسْ ؤُڒَا ذ إِعسَّاسنْ ن أَرِّيمثْ نّسْ مَارَّا، ؤُ مَارَّا إِرقَّاسنْ نّسْ ن ثَازْڒَا. ؤُڒَا ذ مَارَّا أَيْثْ ن جَاثْ، ستَّا-مْيَا ن يرْيَازنْ نِّي د-يُوسِينْ ذڭْ إِصُورَافْ نّسْ زِي جَاثْ، أَقَا كِّينْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ.

¹⁸ Todos os funcionários ficaram de pé diante do rei enquanto os queretitas e os peletitas desfilaram em frente dele. Os seiscentos soldados que o haviam seguido desde a cidade de Gate também passaram diante dele.

¹⁹ خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ إِتَّايْ، ونِّي زڭْ أَيْثْ ن جَاثْ: ”مَايمِّي ثخْسذْ ؤُڒَا ذ شكْ أَذْ ثُويُورذْ أَكِيذْنغْ؟ عْقبْ ؤُ قِّيمْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، مَاغَارْ شكْ ذ إِجّْ ن ؤُبَارَّانِي، أَقَا شكْ بعْذَا ثتّْوَاسُّوفّْغذْ زِي ثمُّورْثْ نّشْ.

¹⁹ Então Davi disse a Itai, o líder deles: — Por que é que você está indo com a gente? Volte e fique com o novo rei. Você é um estrangeiro, um refugiado que está longe da sua pátria.

²⁰ إِضنَّاضْ إِ د-ثُوسِيذْ شكْ. مَا نشّْ أَذْ شكْ أَوْيغْ أَكِيذْنغْ أَسّْ-أَ حِيمَا أَذْ د-ثفّْغذْ، ؤُمِي إِ غَا ؤُيُورغْ نشّْ مَانِي مَا إِ تّْوَارِيغْ إِزمَّارْ أَذْ ڒَاحغْ. عْقبْ، أَوِي-د أَكِيذكْ أَيْثْمَاشْ. أَذْ كِيذكْ ثِيڒِي ثْمخْسِيوْثْ إِشوَّارنْ ذ ڒَامَانْ.“

²⁰ Você só viveu aqui pouco tempo. Então por que eu faria você seguir comigo? Eu não sei para onde vou. Volte e leve os seus companheiros. E que o amor e a fidelidade do Senhor estejam com você!

²¹ مَاشَا إِتَّايْ يَارَّا-د خْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي ؤُ إِدَّارْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، ذڭْ ومْشَانْ مَانِي غَا يِيڒِي سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، مَا إِمُّوثْ نِيغْ إِدَّارْ، ذِينِّي إِ غَا يِيڒِي ؤُڒَا ذ أَمْسخَّارْ نّشْ!“

²¹ Porém Itai respondeu: — Ó rei, eu juro, em nome do

²² خنِّي إِنَّا ذَاوُوذْ إِ إِتَّايْ: ”ؤُيُورْ خنِّي، أكّْ-د!“ إِكَّا خَاسْ إِتَّايْ، ونِّي إِدْجَانْ زڭْ أَيْثْ ن جَاثْ، أَكْ-ذ مَارَّا إِرْيَازنْ نّسْ ذ إِحنْجِيرنْ إِ غَارسْ إِدْجَانْ.

²² — Muito bem! — respondeu Davi. — Então passe adiante! Itai foi em frente com todos os seus homens e os seus dependentes.

²³ مَارَّا ثمُّورْثْ ثْرُو ؤُمِي إِكَّا ڒْڭنْسْ. أَجدْجِيذْ إِژْوَا ثِيغْزَارْثْ ن قِيذْرُونْ ؤُڒَا ذ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِژْوَا، طّْفنْ أَبْرِيذْ غَارْ ڒخْڒَا.

²³ Enquanto os seguidores de Davi saíam, o povo chorava alto. O rei atravessou o riacho de Cedrom, e todos os seus homens também, e foram na direção do deserto.

²⁴ أَقَا ذِينْ ؤُڒَا ذ صَاذُوقْ ذ مَارَّا إِلَاوِييّنْ إِنِّي يَارْبُونْ تَّابُوثْ ن ڒْعَاهْذْ أَكِيذسْ. نِيثْنِي سَّارْسنْ تَّابُوثْ ن أَربِّي ؤُ أَبْيَاثَارْ إِڭعّذْ ذِينْ أَڒَامِي إِقْفڒْ ؤُعدُّو ن مَارَّا ڒْڭنْسْ زِي ثنْذِينْثْ.

²⁴ Zadoque, o sacerdote, estava com eles, e também os levitas , carregando a arca sagrada da aliança. Os levitas colocaram a arca no chão até que todo o povo acabou de sair da cidade. Abiatar também estava ali.

²⁵ خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ صَاذُوقْ: ”أَرّْ تَّابُوثْ ن أَربِّي غَارْ ثنْذِينْثْ. مَاڒَا نشّْ ؤُفِيغْ أَرْضَا زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ ن سِيذِي، خنِّي نتَّا أَذْ أَيِي يَارّْ غَارْ ذَا، أَذْ أَيِي يَارّْ أَذْ ژَترْغْ تَّابُوثْ عَاوذْ ؤُڒَا ذ ثَازذِّيغْثْ.

²⁵ Então o rei disse a Zadoque: — Leve a arca da aliança de volta para a cidade. Se o

²⁶ مَاشَا مَاڒَا نتَّا أَذْ يِينِي: ’شكْ وَارْ ذ أَيِي د-ثُوسِيذْ خْ ڒْخَاضَارْ!‘، أَقَا أَيِي ذَا، أجّْ إِ-ث أَذْ كِيذِي إِڭّْ مِينْ إِدْجَانْ ذ لمْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّسْ.“

²⁶ Mas, se ele não está satisfeito, que faça comigo o que quiser!

²⁷ يَارنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ؤُكهَّانْ صَاذُوقْ: ”مَا وَارْ ثدْجِيذْ شكْ ذ أَمْوَاڒَاوْ؟ عْقبْ ذِي ڒهْنَا غَارْ ثمُّورْثْ نّشْ ذ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ نْومْ أَكِيذْومْ: مِّيشْ أَخِيمَاعَاصْ، ذ يُونَاثَانْ، مِّيسْ ن أَبْيَاثَارْ.

²⁷ E Davi continuou a falar com Zadoque: — Olhe! Leve seu filho Aimaás e também Jônatas, filho de Abiatar, e volte em paz para a cidade.

²⁸ خْزَارْ، نشّْ أَذْ رَاجِيغْ ذِي ڒخْڒَا غَارْ مَانِيسْ ژكّْوَانْ خْ لْ-ؤُرْذُونْ، أَڒْ د غَا ثَاسْ ثبْرَاثْ زَّايْومْ غَارِي.“

²⁸ Enquanto isso, eu vou ficar esperando nos caminhos do deserto, até receber notícias de vocês.

²⁹ خَاسْ ؤُشَا يِيوْيِي صَاذُوقْ أَكْ-ذ أَبْيَاثَارْ تَّابُوثْ ن أَربِّي غَارْ ؤُرْشَالِيمْ ؤُشَا قِّيمنْ ذِينِّي.

²⁹ Então Zadoque e Abiatar levaram a arca de volta para Jerusalém e ficaram lá.

³⁰ ذَاوُوذْ إِڭعّذْ ثَاسَاونْثْ ن وذْرَارْ ن زِّيثُونْ. إِرُو أَمْ د-إِڭعّذْ. ثُوغَا أَزدْجِيفْ نّسْ إِرحّفْ، يُويُورْ خْ إِضَارنْ س ڒحْفَا. ؤُڒَا ذ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِ غَارسْ، كُوڒْ أَرْيَازْ زَّايسْ إِرحّفْ أَزدْجِيفْ نّسْ، ؤُشَا ڭعّْذنْ نِيثْنِي، رُونْ أَمْ ڭعّْذنْ.

³⁰ Davi subiu o monte das Oliveiras chorando; ele estava descalço e havia coberto a cabeça em sinal de tristeza. Todos os que o seguiam cobriram a cabeça e também choravam.

³¹ خنِّي حَاجَانْ أَسْ إِ ذَاوُوذْ، نَّانْ: ”أَخِيثُوفِيلْ ثُوغَا-ث جَارْ إِنِّي إِڭِّينْ ثَامعْمُوتْشْ خْ ؤُغزْذِيسْ ن أَبْشَالُومْ.“ ؤُشَا إِنَّا ذَاوُوذْ: ”أَ سِيذِي، سْبطّڒْ شّْوَارْ ن أَخِيثُوفِيلْ.“

³¹ Quando contaram a Davi que Aitofel havia passado para o lado de Absalão, ele disse: — Ó

³² ڒَْامِي ذَاوُوذْ يِيوضْ غَارْ ثْقِيشّثْ ن وذْرَارْ، مَانِي تّْنُومَانْ أَذْ سجْذنْ زَّاثْ إِ أَربِّي، خْزَارْ، يُوسَا-د حُوشَايْ، أَيَارْكِي، إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكِيذسْ س وَارُّوضْ إِشَارّْڭنْ ؤُ س ؤُشَاڒْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ.

³² Quando Davi chegou ao alto do monte, onde havia um lugar de adoração, o seu fiel amigo Husai, da família dos arquitas, foi encontrar-se com ele ali. Husai estava com as roupas rasgadas e tinha posto terra na cabeça em sinal de tristeza.

³³ ذَاوُوذْ إِنَّا أَسْ: ”مَاڒَا شكْ ثژْوِيذْ أَكِيذِي، أَذْ خَافِي ثِيڒِيذْ ذ دّْقڒْ.

³³ Davi lhe disse: — Não venha comigo, pois isso não me ajudará.

³⁴ مَاڒَا مَاشَا شكْ ثْعقْبذْ غَارْ ثنْذِينْثْ، أَذْ ثِينِيذْ إِ أَبْشَالُومْ: ’نشّْ أَذْ إِڒِيغْ ذ أَمْسخَّارْ نّشْ، أَ أَجدْجِيذْ! ثُوغَا أَيِي زِيشْ ذ أَمْسخَّارْ ن بَابَاشْ، ڒخُّو مَاشَا أَذْ إِڒِيغْ ذ أَمْسخَّارْ نّشْ!‘، خنِّي ثْزمَّارذْ أَذْ ثْبضْڒذْ شّْوَارْ ن أَخِيثُوفِيلْ.

³⁴ Mas você poderá me ajudar, fazendo com que os conselhos de Aitofel fiquem sem efeito. Quando voltar à cidade, diga a Absalão: “Ó rei, eu agora vou servir o senhor como servia o seu pai.”

³⁵ مَا وَارْ ذِينِّي غَاركْ إِكهَّاننْ صَاذُوقْ ذ أَبْيَاثَارْ؟ أَذْ إِمْسَارْ أَذْ ثْعَاوْذذْ مَارَّا مِينْ غَا ثسْڒذْ زِي ثَادَّارْثْ ن ؤُجدْجِيذْ إِ إِكهَّاننْ صَاذُوقْ ذ أَبْيَاثَارْ.

³⁵ Os sacerdotes Zadoque e Abiatar vão estar lá, e você contará a eles tudo o que ouvir no palácio do rei.

³⁶ أَقَا نِيثْنِي غَارْسنْ ذِينِّي ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ نْسنْ، أَخِيمَاعَاصْ، مِّيسْ ن صَاذُوقْ، ذ يُونَاثَانْ، مِّيسْ ن أَبْيَاثَارْ. أَذْ أَيِي د-ثسِّيوْضمْ مَارَّا أَوَاڒْ إِ ثسْڒِيمْ زَّايْسنْ.“

³⁶ Os filhos deles, Aimaás e Jônatas, vão estar lá também, e você poderá me mandar por eles todas as informações que conseguir.

³⁷ ؤُشَا حُوشَايْ، أَمدُّوكّڒْ ن ذَاوُوذْ، يُوذفْ غَارْ ثنْذِينْثْ ؤُشَا ؤُڒَا ذ أَبْشَالُومْ يُوذفْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ.

³⁷ Então Husai, o conselheiro particular de Davi, foi e chegou à cidade justamente quando Absalão estava chegando lá.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 15 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →