2 Samuel 15

rifa (RIFA) vs NAA

NAA Nova Almeida Atualizada 2017

¹ أَوَارْنِي ؤُيَا إِمْسَارْ، أَقَا أَبْشَالُومْ إِجَّا أَذْ أَسْ إِضبَّارَانْ إِجّْ ن ؤُكَارُّو ذ إِيْسَانْ ذ خمْسِينْ ن يرْيَازنْ إِنِّي إِتَّازّْڒنْ غَارْ زَّاثْ نّسْ.

¹ Depois disso, Absalão arranjou uma carruagem, cavalos e cinquenta homens que corressem na sua frente.

² ثُوغَا إِتّكَّارْ أَبْشَالُومْ زِيشْ غَارْ ثُوفُّوثْ ن ڒْحَاڒْ ؤُشَا إِبدّْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ ن وبْرِيذْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ. ؤُشَا إِمْسَارْ، مڒْمِي مَا إِخْسْ إِجّْ ن ورْيَازْ أَذْ إِرَاحْ س إِشْثْ ن دّعْوثْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ إِ شّْرعْ، إِڒَاغَا-د خَاسْ غَارسْ، إِنَّا: ”زِي مَانْ ثَانْذِينْثْ شكْ؟“ مَاڒَا وَانِيثَا يَارَّا-د: ”أَمْسخَّارْ نّشْ زڭْ إِشْثْ زِي ثْقبَّاڒْ ن إِسْرَائِيل“،

² Ele se levantava cedo e ficava à beira do caminho que levava ao portão da cidade. Quando passava um homem que tinha alguma demanda que devia ser submetida ao rei para julgamento, Absalão o chamava a si e lhe dizia: “De que cidade você é?” Quando ele respondia: “Este seu servo é de tal tribo de Israel”,

³ إِنَّا أَسْ أَبْشَالُومْ: ”خْزَارْ، دّعْوَا نّشْ مْلِيحْ ؤُ نِيشَانْ، مَاشَا غَارْ ؤُجدْجِيذْ وَارْ إِدْجِي ؤُڒَا ذ إِجّْ ونِّي غَاركْ غَا إِسْڒنْ.“

³ Absalão lhe dizia: “Olhe, a sua causa é boa e justa, mas você não tem quem o ouça da parte do rei.”

⁴ أَبْشَالُومْ يَارْنِي إِنَّا: ”مْڒِي ذ أَيِي ڭِّينْ ذ ڒْقَاضِي ذِي ثمُّورْثْ، مَاحنْذْ كُوڒْ أَرْيَازْ ونِّي غَارْ إِدْجَا ؤُمْشُوبّشْ نِيغْ دّعْوثْ، أَذْ غَارِي د-يَاسْ، نشّْ أَذْ أَسْ أَغغْ ثَاسْغَارْثْ؟“

⁴ Absalão dizia mais: “Ah! Quem me dera ser juiz na terra, para que viesse a mim todo homem que tivesse demanda ou questão, para que eu lhe fizesse justiça!”

⁵ مَاڒَا إِقَارّبْ-د غَارسْ إِجّْ ن ورْيَازْ حِيمَا أَذْ أَسْ إِبنْذقْ، إِسّْوِيژّضْ أَفُوسْ نّسْ، إِطّفْ إِ-ث ؤُشَا إِسُّوذمْ إِ-ث.

⁵ Também, quando alguém se aproximava para inclinar-se diante dele, ele estendia as mãos, abraçava-o e o beijava.

⁶ أَمُّو إِڭَّا أَبْشَالُومْ غَارْ مَارَّا إِنِّي إِدْجَانْ زِي إِسْرَائِيل، إِنِّي د-يُوسِينْ إِ شّْرعْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ. أَمُّو يُوشَارْ أَبْشَالُومْ ؤُڒْ ن يرْيَازنْ ن إِسْرَائِيل.

⁶ Absalão agia desta maneira com todo o Israel que vinha ao rei para pedir justiça e, assim, conquistava o coração dos homens de Israel.

⁷ أَوَارْنِي أَربْعَا ن إِسڭّْوُوسَا إِمْسَارْ أَقَا أَبْشَالُومْ إِنَّا إِ ؤُجدْجِيذْ: ”أجّْ أَيِي أَذْ ؤُيُورغْ، أَذْ سّْقفْڒغْ ذِي حَابْرُونْ لْوَاعْذْ إِنُو إِ وَاعْذغْ إِ سِيذِي.

⁷ Ao fim de quatro anos, Absalão disse ao rei: — Deixe-me ir a Hebrom cumprir o voto que fiz ao

⁸ مَاغَارْ أَمْسخَّارْ نّشْ إِڭَّا إِجّْ ن لْوَاعْذْ ؤُمِي ثُوغَا زدّْغغْ عَاذْ ذِي جَاشُورْ ذِي أَرَامْ، نِّيغْ: ’مَاڒَا سِيذِي إِجَّا أَيِي س ثِيذتّْ أَذْ د-ذوْڒغْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ، خنِّي أَذْ خذْمغْ إِ سِيذِي.‘ “

⁸ Porque, quando estava morando em Gesur, na Síria, este seu servo fez um voto, dizendo: “Se o Senhor me trouxer de volta a Jerusalém, prestarei culto ao Senhor .”

⁹ خنِّي إِنَّا أَسْ ؤُجدْجِيذْ: ”ؤُيُورْ ذِي ڒهْنَا!“ إِكَّارْ نتَّا ؤُشَا يُويُورْ غَارْ حَابْرُونْ.

⁹ Então o rei disse: — Vá em paz. E Absalão levantou-se e foi para Hebrom.

¹⁰ أَبْشَالُومْ مَاشَا إِسّكّْ إِرْيَازنْ خْ إِضَارنْ غَارْ مَارَّا ثِيقبَّاڒْ ن إِسْرَائِيل حِيمَا أَذْ إِنِينْ: ”مَاڒَا كنِّيوْ ثسْڒَامْ إِ ؤُسُوضِي ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي، خنِّي إِتّْخصَّا أَذْ ثِينِيمْ: ’أَبْشَالُومْ ذ أَجدْجِيذْ ذِي حَابْرُونْ.‘ “

¹⁰ Absalão enviou emissários secretos por todas as tribos de Israel, dizendo: — Quando ouvirem o som das trombetas, digam: “Absalão é rei em Hebrom!”

¹¹ زِي ؤُرْشَالِيمْ ؤُيُورنْ أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ مِيثَاينْ ن يرْيَازنْ إِنِّي إِتّْوَاعَارْضنْ. نِيثْنِي ؤُيُورنْ أَكِيذسْ ذِي ڒهْنَا نْسنْ، وَارْ سِّيننْ خْ وَالُو.

¹¹ De Jerusalém foram com Absalão duzentos homens convidados, porém iam na sua simplicidade, porque nada sabiam daquele plano.

¹² ڒَامِي ذِينْ إِقدّمْ ثِيغَارْصَا، إِسّكّْ أَبْشَالُومْ عَاوذْ غَارْ أَخِيثُوفِيلْ، زِي جِيلُو، ونِّي ذ أَمْشَاوَارْ ن ذَاوُوذْ، زِي ثنْذِينْثْ نّسْ، زِي جِيلُو. أَمُّو إِ ثذْوڒْ ثْمعْمُوتْشْ ثْمقَّارْ ؤُشَا إِمَّارْنِي ڒْڭنْسْ إِ إِدْجَانْ غَارْ أَبْشَالُومْ.

¹² Enquanto oferecia os seus sacrifícios, Absalão também mandou chamar Aitofel, o gilonita, do conselho de Davi, da sua cidade de Gilo. Assim a conspiração tornou-se poderosa, e o povo que tomava o partido de Absalão crescia em número.

¹³ خنِّي د-يُوسَا إِجّْ ن ؤُرقَّاسْ غَارْ ذَاوُوذْ، إِنَّا: ”ؤُڒْ ن كُوڒْ أَرْيَازْ إِذْوڒْ أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ!“

¹³ Então um mensageiro veio a Davi, dizendo: — Todo o povo de Israel está seguindo Absalão.

¹⁴ خنِّي إِنَّا ذَاوُوذْ إِ مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ، إِنِّي ثُوغَا غَارسْ إِدْجَانْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ: ”كَّارمْ، أَذْ نَارْوڒْ، مَاغَارْ وَارْ إِتّْغِيمِي غَارْنغْ ؤُڒَا ذ إِجّنْ نِّي إِ غَا إِنْجمْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن أَبْشَالُومْ. ذغْيَامْ ذڭْ وُوفُّوغْ نِيغْ نتَّا أَذْ إِقدْجبْ أَذْ خَانغْ إِحَارْثْ، أَذْ ذَايْنغْ إِڭّْ ثُوعفّْنَا ؤُشَا أَذْ إِوّثْ ثَانْذِينْثْ-أَ س ڒقْضعْ ن سِّيفْ.“

¹⁴ Diante disto, Davi disse a todos os servos que estavam com ele em Jerusalém: — Levantem-se, e vamos fugir, porque não poderemos nos salvar de Absalão. Saiam o mais depressa possível, para que ele não nos alcance, lance sobre nós a ruína e passe a cidade a fio de espada.

¹⁵ خنِّي نَّانْ إِمْسخَّارنْ ن ؤُجدْجِيذْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”خْزَارْ، إِمْسخَّارنْ نّشْ أَذْ ڭّنْ عْلَاحْسَابْ مَارَّا مِينْ غَا يِيخْضَارْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ.“

¹⁵ Então os servos do rei lhe disseram: — Eis aqui os seus servos, dispostos a fazer tudo o que o rei, nosso senhor, determinar.

¹⁶ أَمُّو إِ إِفّغْ ؤُجدْجِيذْ زِي ثنْذِينْثْ، أَكْ-ذ مَارَّا ثَادَّارْثْ نّسْ ذڭْ إِصُورَافْ نّسْ. أَجدْجِيذْ إِجَّاعشْرَا ن ثِييَّا مَاحنْذْ أَذْ حْضَانْثْ ثَادَّارْثْ.

¹⁶ O rei saiu, e todos os de sua casa o seguiram. Deixou, porém, dez concubinas para cuidarem do palácio.

¹⁷ ؤُمِي د-إِفّغْ ؤُجدْجِيذْ زِي ثنْذِينْثْ أَكْ-ذ مَارَّا ڒْڭنْسْ نّسْ ذڭْ إِصُورَافْ نّسْ، قِّيمنْ نِيثْنِي بدّنْ غَارْ ڒَاڭّْوَاجْ.

¹⁷ Quando o rei e todo o povo estavam saindo da cidade, pararam na última casa.

¹⁸ مَارَّا إِمْسخَّارنْ عْذُونْ خَاسْ ؤُڒَا ذ إِعسَّاسنْ ن أَرِّيمثْ نّسْ مَارَّا، ؤُ مَارَّا إِرقَّاسنْ نّسْ ن ثَازْڒَا. ؤُڒَا ذ مَارَّا أَيْثْ ن جَاثْ، ستَّا-مْيَا ن يرْيَازنْ نِّي د-يُوسِينْ ذڭْ إِصُورَافْ نّسْ زِي جَاثْ، أَقَا كِّينْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ.

¹⁸ Todos os seus servos passaram por ele. Também toda a guarda real e todos os geteus, seiscentos homens que o seguiram de Gate, passaram diante do rei.

¹⁹ خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ إِتَّايْ، ونِّي زڭْ أَيْثْ ن جَاثْ: ”مَايمِّي ثخْسذْ ؤُڒَا ذ شكْ أَذْ ثُويُورذْ أَكِيذْنغْ؟ عْقبْ ؤُ قِّيمْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، مَاغَارْ شكْ ذ إِجّْ ن ؤُبَارَّانِي، أَقَا شكْ بعْذَا ثتّْوَاسُّوفّْغذْ زِي ثمُّورْثْ نّشْ.

¹⁹ Então o rei disse a Itai, o geteu: — Por que também você está indo conosco? Volte e fique com quem vier a ser o rei, porque você é estrangeiro e desterrado de sua pátria.

²⁰ إِضنَّاضْ إِ د-ثُوسِيذْ شكْ. مَا نشّْ أَذْ شكْ أَوْيغْ أَكِيذْنغْ أَسّْ-أَ حِيمَا أَذْ د-ثفّْغذْ، ؤُمِي إِ غَا ؤُيُورغْ نشّْ مَانِي مَا إِ تّْوَارِيغْ إِزمَّارْ أَذْ ڒَاحغْ. عْقبْ، أَوِي-د أَكِيذكْ أَيْثْمَاشْ. أَذْ كِيذكْ ثِيڒِي ثْمخْسِيوْثْ إِشوَّارنْ ذ ڒَامَانْ.“

²⁰ Você chegou ontem, e por que hoje eu já o levaria conosco a vaguear, quando eu mesmo não sei para onde vou? Volte e leve consigo os seus companheiros. E que a misericórdia e a fidelidade o acompanhem.

²¹ مَاشَا إِتَّايْ يَارَّا-د خْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي ؤُ إِدَّارْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، ذڭْ ومْشَانْ مَانِي غَا يِيڒِي سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، مَا إِمُّوثْ نِيغْ إِدَّارْ، ذِينِّي إِ غَا يِيڒِي ؤُڒَا ذ أَمْسخَّارْ نّشْ!“

²¹ Porém Itai respondeu ao rei: — Tão certo como vive o

²² خنِّي إِنَّا ذَاوُوذْ إِ إِتَّايْ: ”ؤُيُورْ خنِّي، أكّْ-د!“ إِكَّا خَاسْ إِتَّايْ، ونِّي إِدْجَانْ زڭْ أَيْثْ ن جَاثْ، أَكْ-ذ مَارَّا إِرْيَازنْ نّسْ ذ إِحنْجِيرنْ إِ غَارسْ إِدْجَانْ.

²² Então Davi disse a Itai: — Vá e passe adiante. E assim passaram adiante Itai, o geteu, todos os seus homens e todas as crianças que estavam com ele.

²³ مَارَّا ثمُّورْثْ ثْرُو ؤُمِي إِكَّا ڒْڭنْسْ. أَجدْجِيذْ إِژْوَا ثِيغْزَارْثْ ن قِيذْرُونْ ؤُڒَا ذ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِژْوَا، طّْفنْ أَبْرِيذْ غَارْ ڒخْڒَا.

²³ Toda a terra chorava em alta voz. E todo o povo e também o rei passaram o ribeiro de Cedrom, seguindo o caminho do deserto.

²⁴ أَقَا ذِينْ ؤُڒَا ذ صَاذُوقْ ذ مَارَّا إِلَاوِييّنْ إِنِّي يَارْبُونْ تَّابُوثْ ن ڒْعَاهْذْ أَكِيذسْ. نِيثْنِي سَّارْسنْ تَّابُوثْ ن أَربِّي ؤُ أَبْيَاثَارْ إِڭعّذْ ذِينْ أَڒَامِي إِقْفڒْ ؤُعدُّو ن مَارَّا ڒْڭنْسْ زِي ثنْذِينْثْ.

²⁴ Eis que Zadoque também estava ali, e com ele todos os levitas que levavam a arca da aliança de Deus. Puseram ali a arca de Deus, até que todo o povo acabou de sair da cidade.

²⁵ خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ صَاذُوقْ: ”أَرّْ تَّابُوثْ ن أَربِّي غَارْ ثنْذِينْثْ. مَاڒَا نشّْ ؤُفِيغْ أَرْضَا زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ ن سِيذِي، خنِّي نتَّا أَذْ أَيِي يَارّْ غَارْ ذَا، أَذْ أَيِي يَارّْ أَذْ ژَترْغْ تَّابُوثْ عَاوذْ ؤُڒَا ذ ثَازذِّيغْثْ.

²⁵ Então o rei disse a Zadoque: — Leve a arca de Deus de volta para a cidade. Se eu encontrar favor aos olhos do

²⁶ مَاشَا مَاڒَا نتَّا أَذْ يِينِي: ’شكْ وَارْ ذ أَيِي د-ثُوسِيذْ خْ ڒْخَاضَارْ!‘، أَقَا أَيِي ذَا، أجّْ إِ-ث أَذْ كِيذِي إِڭّْ مِينْ إِدْجَانْ ذ لمْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّسْ.“

²⁶ Se ele, porém, disser: “Não tenho prazer em você”, eis-me aqui; faça de mim o que achar melhor.

²⁷ يَارنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ؤُكهَّانْ صَاذُوقْ: ”مَا وَارْ ثدْجِيذْ شكْ ذ أَمْوَاڒَاوْ؟ عْقبْ ذِي ڒهْنَا غَارْ ثمُّورْثْ نّشْ ذ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ نْومْ أَكِيذْومْ: مِّيشْ أَخِيمَاعَاصْ، ذ يُونَاثَانْ، مِّيسْ ن أَبْيَاثَارْ.

²⁷ O rei disse mais a Zadoque, o sacerdote: — Ó vidente, volte em paz para a cidade com o seu filho Aimaás e com Abiatar e o filho dele, Jônatas.

²⁸ خْزَارْ، نشّْ أَذْ رَاجِيغْ ذِي ڒخْڒَا غَارْ مَانِيسْ ژكّْوَانْ خْ لْ-ؤُرْذُونْ، أَڒْ د غَا ثَاسْ ثبْرَاثْ زَّايْومْ غَارِي.“

²⁸ Vejam: vou ficar esperando nos vaus do deserto até que me venham notícias de vocês.

²⁹ خَاسْ ؤُشَا يِيوْيِي صَاذُوقْ أَكْ-ذ أَبْيَاثَارْ تَّابُوثْ ن أَربِّي غَارْ ؤُرْشَالِيمْ ؤُشَا قِّيمنْ ذِينِّي.

²⁹ Então Zadoque e Abiatar levaram a arca de Deus de volta para Jerusalém e lá ficaram.

³⁰ ذَاوُوذْ إِڭعّذْ ثَاسَاونْثْ ن وذْرَارْ ن زِّيثُونْ. إِرُو أَمْ د-إِڭعّذْ. ثُوغَا أَزدْجِيفْ نّسْ إِرحّفْ، يُويُورْ خْ إِضَارنْ س ڒحْفَا. ؤُڒَا ذ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِ غَارسْ، كُوڒْ أَرْيَازْ زَّايسْ إِرحّفْ أَزدْجِيفْ نّسْ، ؤُشَا ڭعّْذنْ نِيثْنِي، رُونْ أَمْ ڭعّْذنْ.

³⁰ Davi seguiu pela encosta do monte das Oliveiras, subindo e chorando; tinha a cabeça coberta e caminhava descalço. Todo o povo que ia com ele, de cabeça coberta, subiu chorando.

³¹ خنِّي حَاجَانْ أَسْ إِ ذَاوُوذْ، نَّانْ: ”أَخِيثُوفِيلْ ثُوغَا-ث جَارْ إِنِّي إِڭِّينْ ثَامعْمُوتْشْ خْ ؤُغزْذِيسْ ن أَبْشَالُومْ.“ ؤُشَا إِنَّا ذَاوُوذْ: ”أَ سِيذِي، سْبطّڒْ شّْوَارْ ن أَخِيثُوفِيلْ.“

³¹ Então contaram a Davi que Aitofel estava entre os que conspiravam com Absalão. Por isso Davi orou, dizendo: — Ó

³² ڒَْامِي ذَاوُوذْ يِيوضْ غَارْ ثْقِيشّثْ ن وذْرَارْ، مَانِي تّْنُومَانْ أَذْ سجْذنْ زَّاثْ إِ أَربِّي، خْزَارْ، يُوسَا-د حُوشَايْ، أَيَارْكِي، إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكِيذسْ س وَارُّوضْ إِشَارّْڭنْ ؤُ س ؤُشَاڒْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ.

³² Quando Davi chegou ao alto do monte, onde se costuma adorar a Deus, eis que Husai, o arquita, veio encontrar-se com ele, de manto rasgado e com terra sobre a cabeça.

³³ ذَاوُوذْ إِنَّا أَسْ: ”مَاڒَا شكْ ثژْوِيذْ أَكِيذِي، أَذْ خَافِي ثِيڒِيذْ ذ دّْقڒْ.

³³ Davi lhe disse: — Se você for comigo, será um peso para mim.

³⁴ مَاڒَا مَاشَا شكْ ثْعقْبذْ غَارْ ثنْذِينْثْ، أَذْ ثِينِيذْ إِ أَبْشَالُومْ: ’نشّْ أَذْ إِڒِيغْ ذ أَمْسخَّارْ نّشْ، أَ أَجدْجِيذْ! ثُوغَا أَيِي زِيشْ ذ أَمْسخَّارْ ن بَابَاشْ، ڒخُّو مَاشَا أَذْ إِڒِيغْ ذ أَمْسخَّارْ نّشْ!‘، خنِّي ثْزمَّارذْ أَذْ ثْبضْڒذْ شّْوَارْ ن أَخِيثُوفِيلْ.

³⁴ Mas, se voltar para a cidade e disser a Absalão: “Eu serei, ó rei, seu servo; como no passado fui servo de seu pai, assim agora serei seu servo”, você poderá me ajudar a frustrar o conselho de Aitofel.

³⁵ مَا وَارْ ذِينِّي غَاركْ إِكهَّاننْ صَاذُوقْ ذ أَبْيَاثَارْ؟ أَذْ إِمْسَارْ أَذْ ثْعَاوْذذْ مَارَّا مِينْ غَا ثسْڒذْ زِي ثَادَّارْثْ ن ؤُجدْجِيذْ إِ إِكهَّاننْ صَاذُوقْ ذ أَبْيَاثَارْ.

³⁵ Os sacerdotes Zadoque e Abiatar estarão lá com você. Conte a esses sacerdotes tudo o que você ouvir no palácio real.

³⁶ أَقَا نِيثْنِي غَارْسنْ ذِينِّي ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ نْسنْ، أَخِيمَاعَاصْ، مِّيسْ ن صَاذُوقْ، ذ يُونَاثَانْ، مِّيسْ ن أَبْيَاثَارْ. أَذْ أَيِي د-ثسِّيوْضمْ مَارَّا أَوَاڒْ إِ ثسْڒِيمْ زَّايْسنْ.“

³⁶ Lá estão também os filhos deles, Aimaás, filho de Zadoque, e Jônatas, filho de Abiatar. Por meio deles vocês podem me mandar notícias de todas as coisas que ouvirem.

³⁷ ؤُشَا حُوشَايْ، أَمدُّوكّڒْ ن ذَاوُوذْ، يُوذفْ غَارْ ثنْذِينْثْ ؤُشَا ؤُڒَا ذ أَبْشَالُومْ يُوذفْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ.

³⁷ Então Husai, amigo de Davi, foi para a cidade, e Absalão entrou em Jerusalém.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 15 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →