2 Samuel 13

rifa (RIFA) vs VC

VC Versão Católica

¹ إِمْسَارْ أَوَارْنِي أَيَا، أَقَا أَبْشَالُومْ، مِّيسْ ن ذَاوُوذْ، ثُوغَا غَارسْ إِشْثْ ن ؤُتْشْمَاسْ ذَايسْ أَژْرِي، قَّارنْ أَسْ ثَامَارْ، ؤُشَا أَمْنُونْ، مِّيسْ ن ذَاوُوذْ، إِعْشقْ إِ-ت.

¹ Aconteceu, depois disso, que Amnon, filho de Davi, se enamorou de Tamar, irmã de Absalão, filho de Davi, que era muito bela.

² أَمْنُونْ ثُوغَا إِشْضنْ أَطَّاسْ أَڒَامِي إِهْڒشْ خْ سِّيبّثْ ن ؤُتْشْمَاسْ ثَامَارْ، مَاغَارْ نتَّاثْ ثُوغَا ذ ثَاعْزَارشْثْ، ؤُشَا ثُوغَا وَارْ إِزمَّارْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن أَمْنُونْ أَذْ أَسْ إِڭّْ شَا.

² Amnon se consumia de tal modo por Tamar, sua irmã, a ponto de ficar doente, pois ela era virgem e parecia-lhe impossível fazer-lhe o que quer que fosse.

³ أَمْنُونْ ثُوغَا غَارسْ إِجّْ ن ؤُمدُّوكّڒْ قَّارنْ أَسّْ يُونَاذَابْ، إِجّْ ن مِّيسْ ن شِيمْعَا، ؤُمَاسْ ن ذَاوُوذْ. يُونَاذَابْ ثُوغَا ذ إِجّْ ن ورْيَازْ ذ أَحْرَايْمِي أَطَّاسْ.

³ Ora, Amnon tinha um amigo chamado Jonadab, filho de Semaa, irmão de Davi, o qual era muito sagaz.

⁴ نتَّا إِنَّا أَسْ: ”مَايمِّي ثْشضْنذْ أَمُّو زِي ثُوفُّوثْ أَڒْ ثُوفُّوثْ، شكْ، مِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ؟ مَا وَارْ ثخْسذْ شكْ أَذْ أَيِي ث ثْعَاوْذذْ؟“ أَمْنُونْ يَارَّا-د خَاسْ: ”نشّْعشْقغْ ثَامَارْ، ؤُتْشْمَاسْ ن ؤُمَا أَبْشَالُومْ.“

⁴ Disse ele a Amnon: Por que, ó príncipe, estás tão abatido todas as manhãs? Não mo queres dizer? É que amo Tamar, respondeu Amnon, a irmã de meu irmão Absalão.

⁵ إِنَّا أَسْ يُونَاذَابْ: ”زّڒْ ذِي قَامَا ؤُ أڭّْ إِخفْ نّشْ ثْهڒْشذْ. مَاڒَا خنِّي يُوسَا-د بَابَاشْ، حِيمَا أَذْ خَاكْ إِسِّيجّْ، إِنِي أَسْ: ’أجّْ ؤُتْشْمَا ثَامَارْ أَذْ غَارِي د-ثَاسْ مَاحنْذْ أَذْ أَيِي ثوْشْ مَاشَّا ؤُ أَذْ ثسّوْجذْ مَاشَّا زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ إِنُو، حِيمَا أَذْ ژَترْغْ، أَذْ شّغْ زڭْ ؤُفُوسْ نّسْ.‘ “

⁵ Jonadab disse-lhe: Deita em tua cama, e finge-te doente. Quando o teu pai vier ver-te, tu lhe dirás: Permite que Tamar venha dar-me de comer, preparando a comida diante de mim, a fim de que eu coma iguarias preparadas por sua mão.

⁶ أَمْنُونْ إِزّڒْ ذِينْ، إِسّْنِيعْمِيڒْ إِهْڒشْ. ؤُمِي د-يُوسَا ؤُجدْجِيذْ، حِيمَا أَذْ خَاسْ إِسِّيجّْ، إِنَّا أَمْنُونْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”أجّْ أَذْ د-ثَاسْ ؤُتْشْمَا ثَامَارْ مَاحنْذْ نتَّاثْ أَذْ أَيِي ثسّوْجذْ ثْنَاينْ ن ثْغَارْيِيطَاثِينْ ؤُ نشّْ أَذْ ثنْثْ شّغْ زڭْ ؤُفُوسْ نّسْ.“

⁶ Amnon deitou-se e fingiu que estava enfermo. Quando o rei veio visitá-lo, ele disse-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha preparar à minha vista dois pasteizinhos, para que eu coma de sua mão.

⁷ ذَاوُوذْ إِسّكّْ إِجّْ غَارْ ثَامَارْ، ذِي ثَادَّارْثْ نّسْ، حِيمَا أَذْ أَسْ إِنَّا: ”رُوحْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن ؤُمَامْ أَمْنُونْ ؤُ سوْجذْ أَسْ مَاشَّا.“

⁷ Davi mandou dizer a Tamar, no palácio: Vai à casa de teu irmão Amnon e prepara-lhe sua refeição.

⁸ ثَامَارْ ثُويُورْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن ؤُمَاسْ أَمْنُونْ ونِّي ذِينْ إِزّْڒنْ ذِي قَامَا. نتَّاثْ ثكْسِي أَرشْثِي، ثڭّْوَا ث ؤُ ثسّوْجذْ ثِيغَارْيِيطَاثِينْ زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ نّسْ ؤُشَا ثڭّْوَا ثِيغَارْيِيطَاثِينْ.

⁸ Tamar foi ter com o seu irmão Amnon, que estava deitado. Tomou farinha, amassou e fez os pastéis à sua vista.

⁹ نتَّاثْ ثكْسِي مَارْمِيثَا ثڭِّيذْ-إِ-ت زَّاثسْ، مَاشَا نتَّا يُوڭِي أَذْ إِشّْ. خنِّي إِنَّا أَمْنُونْ: ”أجّْ أَذْ خَافِي فّْغنْ مَارَّا!“ ؤُ مَارَّا فّْغنْ خَاسْ.

⁹ Depois de tê-los cozido, tomou a panela e despejou-a diante dele, mas Amnon não quis comer, e disse: Manda sair todos daqui. E retiraram-se todos os que estavam junto dele,

¹⁰ خنِّي إِنَّا أَمْنُونْ إِ ثَامَارْ: ”أَوِي-د مَاشَّا ذڭْ وخَّامْ، حِيمَا أَذْ شّغْ زڭْ ؤُفُوسْ نّمْ.“ ؤُ ثَامَارْ ثكْسِي ثِيغَارْيِيطَاثِينْ إِ ثُوغَا ثڭَّا ؤُ ثِيوْيِي ثنْثْ إِ ؤُمَاسْ أَمْنُونْ ذڭْ وخَّامْ.

¹⁰ Amnon disse então a Tamar: Traze o prato no meu quarto, para que eu coma de tua mão. Tamar tomou os pastéis que fizera e levou-os ao seu irmão no quarto.

¹¹ نتَّاثْ ثسِّيژّْوِيضْ إِ-ثنْثْ س ؤُفُوسْ نّسْ غَارسْ مَاحنْذْ أَذْ إِشّْ. نتَّا إِطّفْ إِ-ت، إِنَّا أَسْ: ”أَسْ-د، طّصْ غَارِي، ؤُتْشْمَا!“

¹¹ E quando ela os oferecia a Amnon para que comesse, este segurou-a, dizendo: Vem, deita-te comigo, minha irmã!

¹² مَاشَا نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”لَّ، أَ ؤُمَا، وَارْ ذ أَيِي سّخْسَارِي شَا، مَاغَارْ أَمُّو وَارْ إِتّْوَاڭّْ ذِي إِسْرَائِيل. وَارْ تّڭّْ شَا ڒفْضِيحثْ-أَ!

¹² Não, meu irmão, disse-lhe ela; não me violentes. Não se faz uma tal coisa em Israel. Não cometas semelhante infâmia.

¹³ مَانِي غَا ؤُيُورغْ ذِي ڒفْضِيحثْ إِنُو؟ ؤُ شكْ، شكْ أَذْ ثِيڒِيذْ ذ إِجّنْ زڭْ إِبُوهَاڒِييّنْ ذِي إِسْرَائِيل. سِيوڒْ مَاشَا أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ، مِينْزِي نتَّا وَارْ ذ أَيِي إِتّطّفْ خَاكْ.“

¹³ Aonde levaria eu o meu opróbrio? E tu serias olhado como um ímpio em Israel! É melhor que fales ao rei: ele não recusará dar-me a ti.

¹⁴ مَاشَا أَمْنُونْ وَارْ إِخْسْ شَا أَذْ غَارسْ إِسڒْ، مَاشَا إِجْهذْ خَاسْ ؤُشَا إِسّْبهْذڒْ إِ-ت، إِطّصْ أَكِيذسْ.

¹⁴ Mas ele não quis dar-lhe ouvidos e, como era mais forte que ela, violentou-a e se deitou com ela.

¹⁵ ذَاوحْذَا نّسْ إِعِيفّْ إِ-ت س يِيجّْ ن ؤُعِيفِّي ذ أَمقّْرَانْ أَطَّاسْ، مِينْزِي أَعِيفِّي إِ زِي ت إِعِيفّْ، ثُوغَا-ث ذ ثَامقّْرَانْثْ خْ ثَايْرِي إِ زِي ثُوغَا ت إِعْشقْ. أَمْنُونْ إِنَّا أَسْ: ”كَّارْ، أَڭّْوجْ!“

¹⁵ E logo a seguir Amnon concebeu uma profunda aversão por ela, mais violenta do que o amor que antes lhe tivera. Levanta-te, disse-lhe ele, e vai-te!

¹⁶ خنِّي إِنَّا أَسْ: ”وَارْ ذِينْ ڒسْبَابْ مَاحنْذْ أَذْ أَيِي ثسّكّذْ. ثُوعفّْنَا-يَا أَذْ ثِيڒِي عَاذْ ذ ڒْعِيبْ ذ أَمقّْرَانْ خْ مِينْ ذ أَيِي ثڭِّيذْ.“ نتَّا مَاشَا وَارْ إِخْسْ أَذْ غَارسْ إِسڒْ.

¹⁶ Não, meu irmão, respondeu ela; o ultraje que me farias, expulsando-me, seria ainda mais grave do que o que me acabas de fazer. Ele, porém, não quis ouvi-la;

¹⁷ إِڒَاغَا خْ ؤُمْسخَّارْ نّسْ ونِّي إِ خَاسْ إِتّْسخَّارنْ، إِنَّا أَسْ: ”سكّْ ثَا خَافِي غَارْ بَارَّا ؤُ بلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسْ!“

¹⁷ chamou o seu servo e disse-lhe: Põe fora daqui esta moça que me está importunando, e fecha a porta atrás dela.

¹⁸ نتَّاثْ ثُوغَا خَاسْ أَرُّوضْ س إِفَاسّنْ ذ إِزِيرَارنْ، مَاغَارْ أَمُّو إِ يَارْضنْثْ يسِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ مِينْ غَا كّنْثْ ذ ثِيعْزَارِييِّينْ. أَمْسخَّارْ نّسْ يِيوْيِي ت غَارْ بَارَّا، إِبلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسْ.

¹⁸ {Ela trazia um vestido comprido, como se vestiam outrora as donzelas filhas do rei.} O servo expulsou-a, fechando a porta atrás dela.

¹⁹ ثَامَارْ ثْزُوزَّارْ إِغّضْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ ؤُ ثْشَارّڭْ أَرُّوضْ س إِفَاسّنْ ذ إِزِيرَارنْ إِ ثْيَارْضْ، ثسَّارْسْ إِفَاسّنْ نّسْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ، أَمْ ثُويُورْ ثسْغُويُّو.

¹⁹ Tamar derramou então cinza sobre a cabeça, rasgou o seu longo vestido e, pondo a mão sobre a cabeça, afastou-se gritando.

²⁰ ؤُمَاسْ أَبْشَالُومْ إِسّقْسَا ت: ”مَا ثُوغَا ؤُمَامْ أَمْنُونْ أَكِيذمْ؟ ڒخُّو خنِّي، ؤُتْشْمَا، سُوسمْ، نتَّا ذ ؤُمَامْ. وَارْ ذ أَمْ إِتّقّسْ بُو ڒْحَاڒْ!“ ؤُ ثَامَارْ ثقِّيمْ وحّْذسْ ذِي ثَادَّارْثْ ن ؤُمَاسْ أَبْشَالُومْ.

²⁰ Seu irmão Absalão disse-lhe: Esteve realmente contigo Amnon, teu irmão? Por agora, cala-te, minha irmã; ele é teu irmão: não penses mais nisso. E Tamar permaneceu consternada, na casa de seu irmão Absalão.

²¹ ڒَْامِي إِسْڒَا ؤُجدْجِيذْ ذَاوُوذْ خْ مَارَّا ثِيمسْڒَايِينْ-أَ، إِذْوڒْ إِخيّقْ أَطَّاسْ.

²¹ O rei Davi soube de tudo o que se tinha passado, e inflamou-se com violência a sua cólera, mas não quis afligir seu filho Amnon, pois o amava por ser o seu primogênito.

²² أَبْشَالُومْ وَارْ إِسِّيوڒْ عَاذْ أَكْ-ذ أَمْنُونْ، وَارْ إِدْجِي ذِي ثْشُونِي ؤُڒَا ذِي ثُوعفّْنَا، مَاغَارْ أَبْشَالُومْ إِعِيفّْ أَمْنُونْ مِينْزِي وَانِيثَا ثُوغَا إِسّْبهْذڒْ ؤُتْشْمَاسْ ثَامَارْ.

²² Quanto a Absalão, este não disse a Amnon uma só palavra, nem boa nem má, porque o odiava, por ter ele violado sua irmã Tamar.

²³ أَوَارْنِي ڒَامِي عْذُونْ ثْنَاينْ ن إِسڭّْوُوسَا مُوننْ، إِمْسَارْ، أَقَا أَبْشَالُومْ ثُوغَا غَارسْ إِروَّانْ ذِي بَاعْلْ-حَاصُورْ نِّي إِدْجَانْ غَارْ إِفْرَايِيمْ ؤُ أَبْشَالُومْ إِعَارْضْ مَارَّا أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ.

²³ Passados dois anos, Absalão tosquiava suas ovelhas em Baal Hasor, perto de Efraim, e convidou todos os filhos do rei.

²⁴ يُويُورْ أَبْشَالُومْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، أَمْسخَّارْ نّشْ غَارسْ إِروَّانْ! أجّْ ؤُجدْجِيذْ س مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ أَذْ ؤُيُورنْ أَكْ-ذ ؤُمْسخَّارْ نّشْ.“

²⁴ Veio ter com o rei e disse-lhe: Eis que se tosquiam as ovelhas de teu servo; venha, pois, o rei com os seus familiares à casa do teu servo.

²⁵ مَاشَا أَجدْجِيذْ يَارَّا-د خْ أَبْشَالُومْ: ”لَّ، أَ مِّي، أجّْ أَنغْ وَارْ د-نتِّيسْ مَارَّا، حِيمَا وَارْ خَاكْ نتّڭّْ دّْقڒْ!“ نتَّا إِزيَّارْ خَاسْ، مَاشَا نتَّا وَارْ إِخْسْ أَكِيذسْ يُويُورْ، مَاشَا وَاخَّا أَمنِّي إِبَاركْ إِ-ث.

²⁵ O rei disse-lhe: Não, meu filho, não iremos todos, para não te sermos pesados. Malgrado instâncias de Absalão, o rei não quis ir, e o abençoou.

²⁶ خنِّي إِنَّا أَبْشَالُومْ: ”مَاڒَا لَّا، أجّْ ؤُمَا أَمْنُونْ أَذْ كِيذْنغْ يُويُورْ!“ أَجدْجِيذْ إِنَّا أَسْ: ”مَايمِّي أَكِيذكْ إِ غَا يُويُورْ؟“

²⁶ Absalão replicou: Se tu não vens, deixa ao menos que venha conosco o meu irmão Amnon. Por que, disse Davi, iria ele contigo?

²⁷ ؤُمِي خَاسْ إِزيَّارْ أَبْشَالُومْ، إِجَّا نتَّا أَذْ ؤُيُورنْ أَمْنُونْ ذ مَارَّا أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ أَكِيذسْ.

²⁷ Mas Absalão tanto insistiu que Davi deixou partir com ele Amnon e todos os filhos do rei. E Absalão organizou um banquete real.

²⁸ أَبْشَالُومْ يُومُورْ إِمْسخَّارنْ نّسْ، إِنَّا: ”حْضَامْ، خْمِي غَا يَارشّقْ ؤُڒْ ن أَمْنُونْ زِي بِينُو ؤُ نشّْ أَذْ أَومْ إِنِيغْ: ’وْثمْ أَمْنُونْ!‘، خنِّي إِتّْخصَّا كنِّيوْ أَذْ ث نْغمْ. وَارْ تّڭّْوذمْ شَا! مَا نشّْ سِيمَانْثْ إِنُو وَارْ ث ؤُمُورغْ إِ كنِّيوْ؟ إِڒِيمْ ذ إِرْيَازنْ ؤُ إِڒِيمْ ذ أَيْثْ ن بُو-ثرْيَاسْثْ.“

²⁸ Ora, Absalão dera aos seus criados a ordem seguinte: Ouvi! Quando Amnon tiver o coração alegre por causa do vinho, e eu vos disser: Feri Amnon!, então vós o matareis; não tenhais medo, porque sou eu quem vo-lo ordena. Coragem, e sede homens fortes!

²⁹ إِمْسخَّارنْ ن أَبْشَالُومْ ڭِّينْ أَكْ-ذ أَمْنُونْ أَمْ مَامّشْ إِ ثُوغَا خَاسنْ إِڭَّا أَبْشَالُومْ. خنِّي كَّارنْ مَارَّا إِحنْجِيرنْ ن ؤُجدْجِيذْ، نْيِينْ، كُوڒْ أَرْيَازْ خْ ؤُسَارْذُونْ نّسْ، ؤُشَا أَروْڒنْ.

²⁹ Os servos de Absalão fizeram a Amnon conforme o seu senhor lhes ordenara. Então todos os filhos do rei se levantaram, montaram nas suas mulas e fugiram.

³⁰ ؤُمِي نِيثْنِي ثُوغَا أَثنْ عَاذْ ذڭْ وبْرِيذْ، إِمْسَارْ، أَقَا ڒخْبَارْ يِيوضْ غَارْ ذَاوُوذْ، نَّانْ: ”أَبْشَالُومْ إِنْغَا مَارَّا إِحنْجِيرنْ ن ذَاوُوذْ، وَارْ إِقِّيمْ ؤُڒَا ذ إِجّنْ زَّايْسنْ.“

³⁰ Estavam ainda a caminho, quando chegou ao rei o boato que dizia: Absalão feriu todos os príncipes; nenhum se salvou!

³¹ ؤُشَا إِكَّارْ ذَاوُوذْ، إِشَارّڭْ أَرُّوضْ نّسْ، إِزّڒْ خْ ثمُّورْثْ. مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ بدّنْ ذِينْ غَارسْ س وَارُّوضْ نْسنْ إِشَارّْڭنْ.

³¹ O rei levantou-se, rasgou suas vestes e prostrou-se por terra; e todos os que o rodeavam rasgaram também as suas vestes.

³² مَاشَا يُونَاذَابْ، مِّيسْ ن شِيمْعَا، ؤُمَاسْ ن ذَاوُوذْ، إِسِّيوڒْ، إِنَّا: ”إِتّْخصَّا إِ سِيذِي إِنُو وَارْ إِتّْغِيڒْ ذڭْ إِخفْ نّسْ، أَقَا نْغِينْ مَارَّا إِحُوذْرِييّنْ، إِحنْجِيرنْ ن ؤُجدْجِيذْ. أَمْنُونْ وَاهَا إِ إِتّْوَانْغنْ، مَاغَارْ أَبْشَالُومْ إِڭَّا أَيَا ذِي ڒْبَاڒْ نّسْ زڭْ وَاسّْ إِ ذِي إِسّْخَارّڭْ وَانِيثَا ؤُتْشْمَاسْ ثَامَارْ.

³² Mas Jonadab, filho de Semaa, irmão de Davi, tomou a palavra: Não pense o rei, meu senhor, que foram assassinados todos os jovens. Só Amnon morreu, porque Absalão decidira matá-lo desde o dia em que ele violou sua irmã Tamar.

³³ أجّْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ، وَارْ ذ أَسْ إِتّْغِيمِي ڒْحَاڒْ ڒخُّو، أَذْ يِينِي: ’مَارَّا أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ تّْوَانْغنْ!‘، مَاغَارْ أَمْنُونْ وَاهَا إِمُّوثْ.“

³³ Não acredite o rei, meu senhor, que morreram todos os príncipes. Só Amnon pereceu,

³⁴ أَبْشَالُومْ ثُوغَا يَارْوڒْ. ؤُشَا أَمْسخَّارْ ونِّي إِتّْعسَّانْ، إِسّْڭعّذْ ثَامُوغْڒِي نّسْ، ؤُ خْزَارْ، أَقَا إِوْذَانْ أَطَّاسْ ؤُسِينْ-د زڭْ وبْرِيذْ إِ إِدْجَانْ أَوَارْنِي أَسْ، زڭْ ؤُغزْذِيسْ ن وذْرَارْ.

³⁴ e seus outros irmãos estão vivos. Entretanto, Absalão fugira. A sentinela, levantando os olhos, viu uma grande tropa que descia pelo declive do caminho de Horonaim, e veio anunciar ao rei: Vi homens que vinham pelo caminho de Horonaim, no flanco da montanha.

³⁵ خنِّي إِنَّا يُونَاذَابْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”خْزَارْ، أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ إِ د-تَّاسنْ. أَقَا إِمْسَارْ أَمْ مَامّشْ إِنَّا ؤُمْسخَّارْ نّشْ.“

³⁵ Jonadab disse ao rei: São os príncipes que chegam; é bem como tinha dito o teu servo.

³⁶ ؤُشَا إِمْسَارْ ؤُمِي إِكمّڒْ أَوَاڒْ نّسْ، أَقَا خضْرنْ-د أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ. نِيثْنِي سّْڭعّْذنْ ثْمِيجَّا نْسنْ، رُونْ. ؤُڒَا ذ أَجدْجِيذْ ذ مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ كْسِينْ ذڭْ إِمطَّاونْ.

³⁶ Falava ele ainda, quando entraram os filhos do rei e puseram-se a chorar. Então o rei e todos os seus derramaram abundantes lágrimas.

³⁷ أَبْشَالُومْ ثُوغَا يَارْوڒْ، يُويُورْ غَارْ ثَالْمَايْ، مِّيسْ ن عَامِّيخُورْ، أَجدْجِيذْ ن جَاشُورْ. ذَاوُوذْ إِشْضنْ خْ مِّيسْ مَارَّا ؤُسَّانْ.

³⁷ Quanto a Absalão, fugira para junto de Tolomai, filho de Amiud, rei de Gessur.

³⁸ أَبْشَالُومْ ثُوغَا يَارْوڒْ، يُويُورْ غَارْ جَاشُورْ. نتَّا إِقِّيمْ ذِينِّي ثْڒَاثَا ن إِسڭّْوُوسَا.

³⁸ Enquanto isso, Davi continuava de luto pelo filho. E Absalão permaneceu três anos em Gessur, para onde fugira.

³⁹ أَيَا إِسّْبدّْ أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ مَاحنْذْ أَذْ إِفّغْ إِ ؤُمنْغِي أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ، مَاغَارْ نتَّا إِسّْعزَّا إِخفْ نّسْ زِي جِّيهثْ ن ڒْموْثْ ن أَمْنُونْ، مَاغَارْ وَانِيثَا أَقَا إِمُّوثْ.

³⁹ O ânimo do rei cessou de irritar-se contra Absalão, tendo-se consolado da perda de Amnon.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 13 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →