2 Samuel 13

rifa (RIFA) vs ARC

ARC Almeida Revista e Corrigida 2009

¹ إِمْسَارْ أَوَارْنِي أَيَا، أَقَا أَبْشَالُومْ، مِّيسْ ن ذَاوُوذْ، ثُوغَا غَارسْ إِشْثْ ن ؤُتْشْمَاسْ ذَايسْ أَژْرِي، قَّارنْ أَسْ ثَامَارْ، ؤُشَا أَمْنُونْ، مِّيسْ ن ذَاوُوذْ، إِعْشقْ إِ-ت.

¹ E aconteceu, depois disso, que, tendo Absalão, filho de Davi, uma irmã formosa, cujo nome era Tamar, Amnom, filho de Davi, amou-a.

² أَمْنُونْ ثُوغَا إِشْضنْ أَطَّاسْ أَڒَامِي إِهْڒشْ خْ سِّيبّثْ ن ؤُتْشْمَاسْ ثَامَارْ، مَاغَارْ نتَّاثْ ثُوغَا ذ ثَاعْزَارشْثْ، ؤُشَا ثُوغَا وَارْ إِزمَّارْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن أَمْنُونْ أَذْ أَسْ إِڭّْ شَا.

² E angustiou-se Amnom, até adoecer, por Tamar, sua irmã, porque era virgem; e parecia, aos olhos de Amnom, dificultoso fazer-lhe coisa alguma.

³ أَمْنُونْ ثُوغَا غَارسْ إِجّْ ن ؤُمدُّوكّڒْ قَّارنْ أَسّْ يُونَاذَابْ، إِجّْ ن مِّيسْ ن شِيمْعَا، ؤُمَاسْ ن ذَاوُوذْ. يُونَاذَابْ ثُوغَا ذ إِجّْ ن ورْيَازْ ذ أَحْرَايْمِي أَطَّاسْ.

³ Tinha, porém, Amnom um amigo, cujo nome era Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi. E era Jonadabe homem mui sagaz.

⁴ نتَّا إِنَّا أَسْ: ”مَايمِّي ثْشضْنذْ أَمُّو زِي ثُوفُّوثْ أَڒْ ثُوفُّوثْ، شكْ، مِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ؟ مَا وَارْ ثخْسذْ شكْ أَذْ أَيِي ث ثْعَاوْذذْ؟“ أَمْنُونْ يَارَّا-د خَاسْ: ”نشّْعشْقغْ ثَامَارْ، ؤُتْشْمَاسْ ن ؤُمَا أَبْشَالُومْ.“

⁴ E ele lhe disse: Por que tu de manhã em manhã tanto emagreces, sendo filho do rei? Não mo farás saber a mim? Então, lhe disse Amnom: Amo a Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.

⁵ إِنَّا أَسْ يُونَاذَابْ: ”زّڒْ ذِي قَامَا ؤُ أڭّْ إِخفْ نّشْ ثْهڒْشذْ. مَاڒَا خنِّي يُوسَا-د بَابَاشْ، حِيمَا أَذْ خَاكْ إِسِّيجّْ، إِنِي أَسْ: ’أجّْ ؤُتْشْمَا ثَامَارْ أَذْ غَارِي د-ثَاسْ مَاحنْذْ أَذْ أَيِي ثوْشْ مَاشَّا ؤُ أَذْ ثسّوْجذْ مَاشَّا زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ إِنُو، حِيمَا أَذْ ژَترْغْ، أَذْ شّغْ زڭْ ؤُفُوسْ نّسْ.‘ “

⁵ E Jonadabe lhe disse: Deita-te na tua cama, e finge-te doente; e, quando teu pai te vier visitar, dize-lhe: Peço- te que minha irmã Tamar venha, e me dê de comer pão, e prepare a comida diante dos meus olhos, para que eu a veja e coma da sua mão.

⁶ أَمْنُونْ إِزّڒْ ذِينْ، إِسّْنِيعْمِيڒْ إِهْڒشْ. ؤُمِي د-يُوسَا ؤُجدْجِيذْ، حِيمَا أَذْ خَاسْ إِسِّيجّْ، إِنَّا أَمْنُونْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”أجّْ أَذْ د-ثَاسْ ؤُتْشْمَا ثَامَارْ مَاحنْذْ نتَّاثْ أَذْ أَيِي ثسّوْجذْ ثْنَاينْ ن ثْغَارْيِيطَاثِينْ ؤُ نشّْ أَذْ ثنْثْ شّغْ زڭْ ؤُفُوسْ نّسْ.“

⁶ Deitou-se, pois, Amnom e fingiu-se doente; e, vindo o rei visitá-lo, disse Amnom ao rei: Peço-te que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos diante dos meus olhos, para que eu coma de sua mão.

⁷ ذَاوُوذْ إِسّكّْ إِجّْ غَارْ ثَامَارْ، ذِي ثَادَّارْثْ نّسْ، حِيمَا أَذْ أَسْ إِنَّا: ”رُوحْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن ؤُمَامْ أَمْنُونْ ؤُ سوْجذْ أَسْ مَاشَّا.“

⁷ Mandou, então, Davi a casa, a Tamar, dizendo: Vai a casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe alguma comida.

⁸ ثَامَارْ ثُويُورْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن ؤُمَاسْ أَمْنُونْ ونِّي ذِينْ إِزّْڒنْ ذِي قَامَا. نتَّاثْ ثكْسِي أَرشْثِي، ثڭّْوَا ث ؤُ ثسّوْجذْ ثِيغَارْيِيطَاثِينْ زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ نّسْ ؤُشَا ثڭّْوَا ثِيغَارْيِيطَاثِينْ.

⁸ E foi Tamar a casa de Amnom, seu irmão (ele, porém, estava deitado), e tomou massa, e a amassou, e fez bolos diante dos seus olhos, e cozeu os bolos.

⁹ نتَّاثْ ثكْسِي مَارْمِيثَا ثڭِّيذْ-إِ-ت زَّاثسْ، مَاشَا نتَّا يُوڭِي أَذْ إِشّْ. خنِّي إِنَّا أَمْنُونْ: ”أجّْ أَذْ خَافِي فّْغنْ مَارَّا!“ ؤُ مَارَّا فّْغنْ خَاسْ.

⁹ E tomou a assadeira e os tirou diante dele; porém ele recusou comer. E disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram dele.

¹⁰ خنِّي إِنَّا أَمْنُونْ إِ ثَامَارْ: ”أَوِي-د مَاشَّا ذڭْ وخَّامْ، حِيمَا أَذْ شّغْ زڭْ ؤُفُوسْ نّمْ.“ ؤُ ثَامَارْ ثكْسِي ثِيغَارْيِيطَاثِينْ إِ ثُوغَا ثڭَّا ؤُ ثِيوْيِي ثنْثْ إِ ؤُمَاسْ أَمْنُونْ ذڭْ وخَّامْ.

¹⁰ Então, disse Amnom a Tamar: Traze a comida à câmara e comerei da tua mão. E tomou Tamar os bolos que fizera e os trouxe a Amnom, seu irmão, à câmara.

¹¹ نتَّاثْ ثسِّيژّْوِيضْ إِ-ثنْثْ س ؤُفُوسْ نّسْ غَارسْ مَاحنْذْ أَذْ إِشّْ. نتَّا إِطّفْ إِ-ت، إِنَّا أَسْ: ”أَسْ-د، طّصْ غَارِي، ؤُتْشْمَا!“

¹¹ E, chegando-lhos, para que comesse, pegou dela e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, irmã minha.

¹² مَاشَا نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”لَّ، أَ ؤُمَا، وَارْ ذ أَيِي سّخْسَارِي شَا، مَاغَارْ أَمُّو وَارْ إِتّْوَاڭّْ ذِي إِسْرَائِيل. وَارْ تّڭّْ شَا ڒفْضِيحثْ-أَ!

¹² Porém ela lhe disse: Não, irmão meu, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.

¹³ مَانِي غَا ؤُيُورغْ ذِي ڒفْضِيحثْ إِنُو؟ ؤُ شكْ، شكْ أَذْ ثِيڒِيذْ ذ إِجّنْ زڭْ إِبُوهَاڒِييّنْ ذِي إِسْرَائِيل. سِيوڒْ مَاشَا أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ، مِينْزِي نتَّا وَارْ ذ أَيِي إِتّطّفْ خَاكْ.“

¹³ Porque, aonde iria eu com a minha vergonha? E tu serias como um dos loucos de Israel. Agora, pois, peço- te que fales ao rei, porque não me negará a ti.

¹⁴ مَاشَا أَمْنُونْ وَارْ إِخْسْ شَا أَذْ غَارسْ إِسڒْ، مَاشَا إِجْهذْ خَاسْ ؤُشَا إِسّْبهْذڒْ إِ-ت، إِطّصْ أَكِيذسْ.

¹⁴ Porém ele não quis dar ouvidos à sua voz; antes, sendo mais forte do que ela, a forçou e se deitou com ela.

¹⁵ ذَاوحْذَا نّسْ إِعِيفّْ إِ-ت س يِيجّْ ن ؤُعِيفِّي ذ أَمقّْرَانْ أَطَّاسْ، مِينْزِي أَعِيفِّي إِ زِي ت إِعِيفّْ، ثُوغَا-ث ذ ثَامقّْرَانْثْ خْ ثَايْرِي إِ زِي ثُوغَا ت إِعْشقْ. أَمْنُونْ إِنَّا أَسْ: ”كَّارْ، أَڭّْوجْ!“

¹⁵ Depois, Amnom a aborreceu com grandíssimo aborrecimento, porque maior era o aborrecimento com que a aborrecia do que o amor com que a amara. E disse-lhe Amnom: Levanta-te e vai-te.

¹⁶ خنِّي إِنَّا أَسْ: ”وَارْ ذِينْ ڒسْبَابْ مَاحنْذْ أَذْ أَيِي ثسّكّذْ. ثُوعفّْنَا-يَا أَذْ ثِيڒِي عَاذْ ذ ڒْعِيبْ ذ أَمقّْرَانْ خْ مِينْ ذ أَيِي ثڭِّيذْ.“ نتَّا مَاشَا وَارْ إِخْسْ أَذْ غَارسْ إِسڒْ.

¹⁶ Então, ela lhe disse: Não há razão de me despedires assim; maior seria este mal do que o outro que já me tens feito. Porém não lhe quis dar ouvidos.

¹⁷ إِڒَاغَا خْ ؤُمْسخَّارْ نّسْ ونِّي إِ خَاسْ إِتّْسخَّارنْ، إِنَّا أَسْ: ”سكّْ ثَا خَافِي غَارْ بَارَّا ؤُ بلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسْ!“

¹⁷ E chamou a seu moço que o servia e disse: Deita a esta fora e fecha a porta após ela.

¹⁸ نتَّاثْ ثُوغَا خَاسْ أَرُّوضْ س إِفَاسّنْ ذ إِزِيرَارنْ، مَاغَارْ أَمُّو إِ يَارْضنْثْ يسِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ مِينْ غَا كّنْثْ ذ ثِيعْزَارِييِّينْ. أَمْسخَّارْ نّسْ يِيوْيِي ت غَارْ بَارَّا، إِبلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسْ.

¹⁸ E trazia ela uma roupa de muitas cores (porque assim se vestiam as filhas virgens dos reis, com capas), e seu criado a deitou fora e fechou a porta após ela.

¹⁹ ثَامَارْ ثْزُوزَّارْ إِغّضْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ ؤُ ثْشَارّڭْ أَرُّوضْ س إِفَاسّنْ ذ إِزِيرَارنْ إِ ثْيَارْضْ، ثسَّارْسْ إِفَاسّنْ نّسْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ، أَمْ ثُويُورْ ثسْغُويُّو.

¹⁹ Então, Tamar tomou cinza sobre a sua cabeça, e a roupa de muitas cores que trazia rasgou, e pôs as mãos sobre a cabeça, e foi-se andando e clamando.

²⁰ ؤُمَاسْ أَبْشَالُومْ إِسّقْسَا ت: ”مَا ثُوغَا ؤُمَامْ أَمْنُونْ أَكِيذمْ؟ ڒخُّو خنِّي، ؤُتْشْمَا، سُوسمْ، نتَّا ذ ؤُمَامْ. وَارْ ذ أَمْ إِتّقّسْ بُو ڒْحَاڒْ!“ ؤُ ثَامَارْ ثقِّيمْ وحّْذسْ ذِي ثَادَّارْثْ ن ؤُمَاسْ أَبْشَالُومْ.

²⁰ E Absalão, seu irmão, lhe disse: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora, pois, irmã minha, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o teu coração por isso. Assim ficou Tamar e esteve solitária em casa de Absalão, seu irmão.

²¹ ڒَْامِي إِسْڒَا ؤُجدْجِيذْ ذَاوُوذْ خْ مَارَّا ثِيمسْڒَايِينْ-أَ، إِذْوڒْ إِخيّقْ أَطَّاسْ.

²¹ E, ouvindo o rei Davi todas essas coisas, muito se acendeu em ira.

²² أَبْشَالُومْ وَارْ إِسِّيوڒْ عَاذْ أَكْ-ذ أَمْنُونْ، وَارْ إِدْجِي ذِي ثْشُونِي ؤُڒَا ذِي ثُوعفّْنَا، مَاغَارْ أَبْشَالُومْ إِعِيفّْ أَمْنُونْ مِينْزِي وَانِيثَا ثُوغَا إِسّْبهْذڒْ ؤُتْشْمَاسْ ثَامَارْ.

²² Porém Absalão não falou com Amnom, nem mal nem bem; porque Absalão aborrecia a Amnom, por ter forçado a Tamar, sua irmã.

²³ أَوَارْنِي ڒَامِي عْذُونْ ثْنَاينْ ن إِسڭّْوُوسَا مُوننْ، إِمْسَارْ، أَقَا أَبْشَالُومْ ثُوغَا غَارسْ إِروَّانْ ذِي بَاعْلْ-حَاصُورْ نِّي إِدْجَانْ غَارْ إِفْرَايِيمْ ؤُ أَبْشَالُومْ إِعَارْضْ مَارَّا أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ.

²³ E aconteceu que, passados dois anos inteiros, Absalão tinha tosquiadores em Baal-Hazor, que está junto a Efraim, e convidou Absalão a todos os filhos do rei.

²⁴ يُويُورْ أَبْشَالُومْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، أَمْسخَّارْ نّشْ غَارسْ إِروَّانْ! أجّْ ؤُجدْجِيذْ س مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ أَذْ ؤُيُورنْ أَكْ-ذ ؤُمْسخَّارْ نّشْ.“

²⁴ E veio Absalão ao rei e disse: Eis que teu servo tem tosquiadores; peço que o rei e os seus servos venham com o teu servo.

²⁵ مَاشَا أَجدْجِيذْ يَارَّا-د خْ أَبْشَالُومْ: ”لَّ، أَ مِّي، أجّْ أَنغْ وَارْ د-نتِّيسْ مَارَّا، حِيمَا وَارْ خَاكْ نتّڭّْ دّْقڒْ!“ نتَّا إِزيَّارْ خَاسْ، مَاشَا نتَّا وَارْ إِخْسْ أَكِيذسْ يُويُورْ، مَاشَا وَاخَّا أَمنِّي إِبَاركْ إِ-ث.

²⁵ O rei, porém, disse a Absalão: Não, filho meu, não vamos todos juntos, para não te sermos pesados. E instou com ele; porém ele não quis ir, mas o abençoou.

²⁶ خنِّي إِنَّا أَبْشَالُومْ: ”مَاڒَا لَّا، أجّْ ؤُمَا أَمْنُونْ أَذْ كِيذْنغْ يُويُورْ!“ أَجدْجِيذْ إِنَّا أَسْ: ”مَايمِّي أَكِيذكْ إِ غَا يُويُورْ؟“

²⁶ Então, disse Absalão: Quando não, deixa ir conosco Amnom, meu irmão. Porém o rei lhe disse: Para que iria contigo?

²⁷ ؤُمِي خَاسْ إِزيَّارْ أَبْشَالُومْ، إِجَّا نتَّا أَذْ ؤُيُورنْ أَمْنُونْ ذ مَارَّا أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ أَكِيذسْ.

²⁷ E, instando Absalão com ele, deixou ir com ele a Amnom e a todos os filhos do rei.

²⁸ أَبْشَالُومْ يُومُورْ إِمْسخَّارنْ نّسْ، إِنَّا: ”حْضَامْ، خْمِي غَا يَارشّقْ ؤُڒْ ن أَمْنُونْ زِي بِينُو ؤُ نشّْ أَذْ أَومْ إِنِيغْ: ’وْثمْ أَمْنُونْ!‘، خنِّي إِتّْخصَّا كنِّيوْ أَذْ ث نْغمْ. وَارْ تّڭّْوذمْ شَا! مَا نشّْ سِيمَانْثْ إِنُو وَارْ ث ؤُمُورغْ إِ كنِّيوْ؟ إِڒِيمْ ذ إِرْيَازنْ ؤُ إِڒِيمْ ذ أَيْثْ ن بُو-ثرْيَاسْثْ.“

²⁸ E Absalão deu ordem aos seus moços, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre do vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom! Então, o matareis; não temais; porventura, não sou eu quem vo-lo ordenou? Esforçai-vos e sede valentes.

²⁹ إِمْسخَّارنْ ن أَبْشَالُومْ ڭِّينْ أَكْ-ذ أَمْنُونْ أَمْ مَامّشْ إِ ثُوغَا خَاسنْ إِڭَّا أَبْشَالُومْ. خنِّي كَّارنْ مَارَّا إِحنْجِيرنْ ن ؤُجدْجِيذْ، نْيِينْ، كُوڒْ أَرْيَازْ خْ ؤُسَارْذُونْ نّسْ، ؤُشَا أَروْڒنْ.

²⁹ E os moços de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lho havia ordenado. Então, todos os filhos do rei se levantaram, e montaram cada um no seu mulo, e fugiram.

³⁰ ؤُمِي نِيثْنِي ثُوغَا أَثنْ عَاذْ ذڭْ وبْرِيذْ، إِمْسَارْ، أَقَا ڒخْبَارْ يِيوضْ غَارْ ذَاوُوذْ، نَّانْ: ”أَبْشَالُومْ إِنْغَا مَارَّا إِحنْجِيرنْ ن ذَاوُوذْ، وَارْ إِقِّيمْ ؤُڒَا ذ إِجّنْ زَّايْسنْ.“

³⁰ E aconteceu que, estando eles ainda no caminho, veio a nova a Davi, de que se dizia: Absalão feriu todos os filhos do rei, e nenhum deles ficou.

³¹ ؤُشَا إِكَّارْ ذَاوُوذْ، إِشَارّڭْ أَرُّوضْ نّسْ، إِزّڒْ خْ ثمُّورْثْ. مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ بدّنْ ذِينْ غَارسْ س وَارُّوضْ نْسنْ إِشَارّْڭنْ.

³¹ Então, o rei se levantou, e rasgou as suas vestes, e se lançou por terra; da mesma maneira todos os seus servos estavam com vestes rotas.

³² مَاشَا يُونَاذَابْ، مِّيسْ ن شِيمْعَا، ؤُمَاسْ ن ذَاوُوذْ، إِسِّيوڒْ، إِنَّا: ”إِتّْخصَّا إِ سِيذِي إِنُو وَارْ إِتّْغِيڒْ ذڭْ إِخفْ نّسْ، أَقَا نْغِينْ مَارَّا إِحُوذْرِييّنْ، إِحنْجِيرنْ ن ؤُجدْجِيذْ. أَمْنُونْ وَاهَا إِ إِتّْوَانْغنْ، مَاغَارْ أَبْشَالُومْ إِڭَّا أَيَا ذِي ڒْبَاڒْ نّسْ زڭْ وَاسّْ إِ ذِي إِسّْخَارّڭْ وَانِيثَا ؤُتْشْمَاسْ ثَامَارْ.

³² Mas Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi, respondeu e disse: Não diga o meu senhor que mataram a todos os jovens filhos do rei, porque só morreu Amnom; porque assim o tinha resolvido fazer Absalão, desde o dia em que ele forçou a Tamar, sua irmã.

³³ أجّْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ، وَارْ ذ أَسْ إِتّْغِيمِي ڒْحَاڒْ ڒخُّو، أَذْ يِينِي: ’مَارَّا أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ تّْوَانْغنْ!‘، مَاغَارْ أَمْنُونْ وَاهَا إِمُّوثْ.“

³³ Não se lhe meta, pois, agora no coração do rei, meu senhor, tal coisa, dizendo: Morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.

³⁴ أَبْشَالُومْ ثُوغَا يَارْوڒْ. ؤُشَا أَمْسخَّارْ ونِّي إِتّْعسَّانْ، إِسّْڭعّذْ ثَامُوغْڒِي نّسْ، ؤُ خْزَارْ، أَقَا إِوْذَانْ أَطَّاسْ ؤُسِينْ-د زڭْ وبْرِيذْ إِ إِدْجَانْ أَوَارْنِي أَسْ، زڭْ ؤُغزْذِيسْ ن وذْرَارْ.

³⁴ E Absalão fugiu. E o jovem que estava de guarda levantou os seus olhos e olhou; e eis que muito povo vinha pelo caminho por detrás dele, pela banda do monte.

³⁵ خنِّي إِنَّا يُونَاذَابْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”خْزَارْ، أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ إِ د-تَّاسنْ. أَقَا إِمْسَارْ أَمْ مَامّشْ إِنَّا ؤُمْسخَّارْ نّشْ.“

³⁵ Então, disse Jonadabe ao rei: Eis aqui vêm os filhos do rei; conforme a palavra de teu servo, assim sucedeu.

³⁶ ؤُشَا إِمْسَارْ ؤُمِي إِكمّڒْ أَوَاڒْ نّسْ، أَقَا خضْرنْ-د أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ. نِيثْنِي سّْڭعّْذنْ ثْمِيجَّا نْسنْ، رُونْ. ؤُڒَا ذ أَجدْجِيذْ ذ مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ كْسِينْ ذڭْ إِمطَّاونْ.

³⁶ E aconteceu que, quando acabou de falar, os filhos do rei vieram, e levantaram a sua voz, e choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram com mui grande choro.

³⁷ أَبْشَالُومْ ثُوغَا يَارْوڒْ، يُويُورْ غَارْ ثَالْمَايْ، مِّيسْ ن عَامِّيخُورْ، أَجدْجِيذْ ن جَاشُورْ. ذَاوُوذْ إِشْضنْ خْ مِّيسْ مَارَّا ؤُسَّانْ.

³⁷ Assim, Absalão fugiu e se foi a Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi trouxe dó por seu filho todos aqueles dias.

³⁸ أَبْشَالُومْ ثُوغَا يَارْوڒْ، يُويُورْ غَارْ جَاشُورْ. نتَّا إِقِّيمْ ذِينِّي ثْڒَاثَا ن إِسڭّْوُوسَا.

³⁸ Assim, Absalão fugiu e foi para Gesur; esteve ali três anos.

³⁹ أَيَا إِسّْبدّْ أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ مَاحنْذْ أَذْ إِفّغْ إِ ؤُمنْغِي أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ، مَاغَارْ نتَّا إِسّْعزَّا إِخفْ نّسْ زِي جِّيهثْ ن ڒْموْثْ ن أَمْنُونْ، مَاغَارْ وَانِيثَا أَقَا إِمُّوثْ.

³⁹ Então, tinha o rei Davi saudades de Absalão, porque já se tinha consolado acerca de Amnom, que era morto.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 13 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →