2 Samuel 13

rifa (RIFA) vs NVT

NVT Nova Versão Transformadora

¹ إِمْسَارْ أَوَارْنِي أَيَا، أَقَا أَبْشَالُومْ، مِّيسْ ن ذَاوُوذْ، ثُوغَا غَارسْ إِشْثْ ن ؤُتْشْمَاسْ ذَايسْ أَژْرِي، قَّارنْ أَسْ ثَامَارْ، ؤُشَا أَمْنُونْ، مِّيسْ ن ذَاوُوذْ، إِعْشقْ إِ-ت.

¹ Absalão, filho de Davi, tinha uma irmã muito bonita chamada Tamar. Amnom, outro filho de Davi, apaixonou-se por ela.

² أَمْنُونْ ثُوغَا إِشْضنْ أَطَّاسْ أَڒَامِي إِهْڒشْ خْ سِّيبّثْ ن ؤُتْشْمَاسْ ثَامَارْ، مَاغَارْ نتَّاثْ ثُوغَا ذ ثَاعْزَارشْثْ، ؤُشَا ثُوغَا وَارْ إِزمَّارْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن أَمْنُونْ أَذْ أَسْ إِڭّْ شَا.

² Amnom ficou tão obcecado por Tamar que adoeceu. Ela era virgem, e Amnom imaginou que seria impossível possuí-la.

³ أَمْنُونْ ثُوغَا غَارسْ إِجّْ ن ؤُمدُّوكّڒْ قَّارنْ أَسّْ يُونَاذَابْ، إِجّْ ن مِّيسْ ن شِيمْعَا، ؤُمَاسْ ن ذَاوُوذْ. يُونَاذَابْ ثُوغَا ذ إِجّْ ن ورْيَازْ ذ أَحْرَايْمِي أَطَّاسْ.

³ Contudo, Amnom tinha um amigo muito astuto, seu primo Jonadabe. Ele era filho de Simeia, irmão de Davi.

⁴ نتَّا إِنَّا أَسْ: ”مَايمِّي ثْشضْنذْ أَمُّو زِي ثُوفُّوثْ أَڒْ ثُوفُّوثْ، شكْ، مِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ؟ مَا وَارْ ثخْسذْ شكْ أَذْ أَيِي ث ثْعَاوْذذْ؟“ أَمْنُونْ يَارَّا-د خَاسْ: ”نشّْعشْقغْ ثَامَارْ، ؤُتْشْمَاسْ ن ؤُمَا أَبْشَالُومْ.“

⁴ Certo dia, Jonadabe disse a Amnom: “Qual é o problema? Por que o filho do rei parece tão abatido todos os dias?”. Amnom lhe respondeu: “Estou apaixonado por Tamar, irmã de meu irmão Absalão”.

⁵ إِنَّا أَسْ يُونَاذَابْ: ”زّڒْ ذِي قَامَا ؤُ أڭّْ إِخفْ نّشْ ثْهڒْشذْ. مَاڒَا خنِّي يُوسَا-د بَابَاشْ، حِيمَا أَذْ خَاكْ إِسِّيجّْ، إِنِي أَسْ: ’أجّْ ؤُتْشْمَا ثَامَارْ أَذْ غَارِي د-ثَاسْ مَاحنْذْ أَذْ أَيِي ثوْشْ مَاشَّا ؤُ أَذْ ثسّوْجذْ مَاشَّا زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ إِنُو، حِيمَا أَذْ ژَترْغْ، أَذْ شّغْ زڭْ ؤُفُوسْ نّسْ.‘ “

⁵ “Faça o seguinte”, disse Jonadabe. “Deite-se e finja que está doente. Quando seu pai o visitar, peça-lhe que deixe Tamar vir e preparar algo para você comer. Peça que ela prepare o alimento aqui mesmo, para que você a veja e ela o sirva.”

⁶ أَمْنُونْ إِزّڒْ ذِينْ، إِسّْنِيعْمِيڒْ إِهْڒشْ. ؤُمِي د-يُوسَا ؤُجدْجِيذْ، حِيمَا أَذْ خَاسْ إِسِّيجّْ، إِنَّا أَمْنُونْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”أجّْ أَذْ د-ثَاسْ ؤُتْشْمَا ثَامَارْ مَاحنْذْ نتَّاثْ أَذْ أَيِي ثسّوْجذْ ثْنَاينْ ن ثْغَارْيِيطَاثِينْ ؤُ نشّْ أَذْ ثنْثْ شّغْ زڭْ ؤُفُوسْ نّسْ.“

⁶ Então Amnom se deitou e fingiu que estava doente. Quando o rei foi vê-lo, Amnom lhe pediu: “Por favor, permita que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos aqui mesmo, para que eu a veja e ela os sirva para mim”.

⁷ ذَاوُوذْ إِسّكّْ إِجّْ غَارْ ثَامَارْ، ذِي ثَادَّارْثْ نّسْ، حِيمَا أَذْ أَسْ إِنَّا: ”رُوحْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن ؤُمَامْ أَمْنُونْ ؤُ سوْجذْ أَسْ مَاشَّا.“

⁷ Davi concordou e mandou Tamar ir à casa de Amnom preparar algo para ele comer.

⁸ ثَامَارْ ثُويُورْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن ؤُمَاسْ أَمْنُونْ ونِّي ذِينْ إِزّْڒنْ ذِي قَامَا. نتَّاثْ ثكْسِي أَرشْثِي، ثڭّْوَا ث ؤُ ثسّوْجذْ ثِيغَارْيِيطَاثِينْ زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ نّسْ ؤُشَا ثڭّْوَا ثِيغَارْيِيطَاثِينْ.

⁸ Quando Tamar chegou à casa de Amnom, foi até o lugar onde ele estava deitado, para que ele pudesse vê-la preparar a massa. Então ela assou os bolos, conforme ele tinha pedido.

⁹ نتَّاثْ ثكْسِي مَارْمِيثَا ثڭِّيذْ-إِ-ت زَّاثسْ، مَاشَا نتَّا يُوڭِي أَذْ إِشّْ. خنِّي إِنَّا أَمْنُونْ: ”أجّْ أَذْ خَافِي فّْغنْ مَارَّا!“ ؤُ مَارَّا فّْغنْ خَاسْ.

⁹ Contudo, quando ela colocou a bandeja diante de Amnom, ele se recusou a comer. “Saiam todos daqui”, disse ele a seus servos. E todos saíram.

¹⁰ خنِّي إِنَّا أَمْنُونْ إِ ثَامَارْ: ”أَوِي-د مَاشَّا ذڭْ وخَّامْ، حِيمَا أَذْ شّغْ زڭْ ؤُفُوسْ نّمْ.“ ؤُ ثَامَارْ ثكْسِي ثِيغَارْيِيطَاثِينْ إِ ثُوغَا ثڭَّا ؤُ ثِيوْيِي ثنْثْ إِ ؤُمَاسْ أَمْنُونْ ذڭْ وخَّامْ.

¹⁰ Então Amnom disse a Tamar: “Agora traga os bolos ao meu quarto e dê-me de comer”. Tamar fez conforme ele pediu.

¹¹ نتَّاثْ ثسِّيژّْوِيضْ إِ-ثنْثْ س ؤُفُوسْ نّسْ غَارسْ مَاحنْذْ أَذْ إِشّْ. نتَّا إِطّفْ إِ-ت، إِنَّا أَسْ: ”أَسْ-د، طّصْ غَارِي، ؤُتْشْمَا!“

¹¹ Quando, porém, ela lhe ofereceu a comida, ele a agarrou e exigiu: “Venha para a cama comigo, minha irmã!”.

¹² مَاشَا نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”لَّ، أَ ؤُمَا، وَارْ ذ أَيِي سّخْسَارِي شَا، مَاغَارْ أَمُّو وَارْ إِتّْوَاڭّْ ذِي إِسْرَائِيل. وَارْ تّڭّْ شَا ڒفْضِيحثْ-أَ!

¹² “Não, meu irmão! Não me violente!”, exclamou Tamar. “Isso não se faz em Israel! Não faça essa loucura!

¹³ مَانِي غَا ؤُيُورغْ ذِي ڒفْضِيحثْ إِنُو؟ ؤُ شكْ، شكْ أَذْ ثِيڒِيذْ ذ إِجّنْ زڭْ إِبُوهَاڒِييّنْ ذِي إِسْرَائِيل. سِيوڒْ مَاشَا أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ، مِينْزِي نتَّا وَارْ ذ أَيِي إِتّطّفْ خَاكْ.“

¹³ Como eu poderia viver com tamanha vergonha? E você cairia em desgraça em Israel! Por favor, fale com o rei, e ele permitirá que você se case comigo!”

¹⁴ مَاشَا أَمْنُونْ وَارْ إِخْسْ شَا أَذْ غَارسْ إِسڒْ، مَاشَا إِجْهذْ خَاسْ ؤُشَا إِسّْبهْذڒْ إِ-ت، إِطّصْ أَكِيذسْ.

¹⁴ Mas Amnom não quis ouvi-la e, como era mais forte que ela, violentou-a.

¹⁵ ذَاوحْذَا نّسْ إِعِيفّْ إِ-ت س يِيجّْ ن ؤُعِيفِّي ذ أَمقّْرَانْ أَطَّاسْ، مِينْزِي أَعِيفِّي إِ زِي ت إِعِيفّْ، ثُوغَا-ث ذ ثَامقّْرَانْثْ خْ ثَايْرِي إِ زِي ثُوغَا ت إِعْشقْ. أَمْنُونْ إِنَّا أَسْ: ”كَّارْ، أَڭّْوجْ!“

¹⁵ Então a paixão de Amnom se transformou em profundo desprezo, e seu desprezo por ela foi mais intenso que a paixão que havia sentido. “Saia daqui!”, gritou para ela.

¹⁶ خنِّي إِنَّا أَسْ: ”وَارْ ذِينْ ڒسْبَابْ مَاحنْذْ أَذْ أَيِي ثسّكّذْ. ثُوعفّْنَا-يَا أَذْ ثِيڒِي عَاذْ ذ ڒْعِيبْ ذ أَمقّْرَانْ خْ مِينْ ذ أَيِي ثڭِّيذْ.“ نتَّا مَاشَا وَارْ إِخْسْ أَذْ غَارسْ إِسڒْ.

¹⁶ “Não, não!”, respondeu Tamar. “Mandar-me embora agora seria pior do que o mal que você me fez.” Amnom, porém, não quis ouvi-la.

¹⁷ إِڒَاغَا خْ ؤُمْسخَّارْ نّسْ ونِّي إِ خَاسْ إِتّْسخَّارنْ، إِنَّا أَسْ: ”سكّْ ثَا خَافِي غَارْ بَارَّا ؤُ بلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسْ!“

¹⁷ Chamou seu servo e ordenou: “Ponha esta mulher para fora daqui e tranque a porta!”.

¹⁸ نتَّاثْ ثُوغَا خَاسْ أَرُّوضْ س إِفَاسّنْ ذ إِزِيرَارنْ، مَاغَارْ أَمُّو إِ يَارْضنْثْ يسِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ مِينْ غَا كّنْثْ ذ ثِيعْزَارِييِّينْ. أَمْسخَّارْ نّسْ يِيوْيِي ت غَارْ بَارَّا، إِبلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسْ.

¹⁸ O servo a pôs para fora e trancou a porta. Tamar vestia uma túnica longa, como era costume naqueles dias entre as filhas virgens do rei.

¹⁹ ثَامَارْ ثْزُوزَّارْ إِغّضْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ ؤُ ثْشَارّڭْ أَرُّوضْ س إِفَاسّنْ ذ إِزِيرَارنْ إِ ثْيَارْضْ، ثسَّارْسْ إِفَاسّنْ نّسْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ، أَمْ ثُويُورْ ثسْغُويُّو.

¹⁹ Então rasgou sua túnica, jogou cinzas sobre a cabeça e, cobrindo o rosto com as mãos, foi embora chorando.

²⁰ ؤُمَاسْ أَبْشَالُومْ إِسّقْسَا ت: ”مَا ثُوغَا ؤُمَامْ أَمْنُونْ أَكِيذمْ؟ ڒخُّو خنِّي، ؤُتْشْمَا، سُوسمْ، نتَّا ذ ؤُمَامْ. وَارْ ذ أَمْ إِتّقّسْ بُو ڒْحَاڒْ!“ ؤُ ثَامَارْ ثقِّيمْ وحّْذسْ ذِي ثَادَّارْثْ ن ؤُمَاسْ أَبْشَالُومْ.

²⁰ Seu irmão Absalão a viu e perguntou: “É verdade que Amnom esteve com você? Bem, minha irmã, é melhor ficar quieta, pois Amnom é seu irmão. Não se aflija com isso”. Então Tamar, como uma mulher desolada, foi morar na casa de seu irmão Absalão.

²¹ ڒَْامِي إِسْڒَا ؤُجدْجِيذْ ذَاوُوذْ خْ مَارَّا ثِيمسْڒَايِينْ-أَ، إِذْوڒْ إِخيّقْ أَطَّاسْ.

²¹ Quando o rei Davi soube o que havia acontecido, ficou furioso.

²² أَبْشَالُومْ وَارْ إِسِّيوڒْ عَاذْ أَكْ-ذ أَمْنُونْ، وَارْ إِدْجِي ذِي ثْشُونِي ؤُڒَا ذِي ثُوعفّْنَا، مَاغَارْ أَبْشَالُومْ إِعِيفّْ أَمْنُونْ مِينْزِي وَانِيثَا ثُوغَا إِسّْبهْذڒْ ؤُتْشْمَاسْ ثَامَارْ.

²² E, embora Absalão não tivesse dito nada a Amnom a esse respeito, odiou Amnom profundamente pelo que ele havia feito à sua irmã.

²³ أَوَارْنِي ڒَامِي عْذُونْ ثْنَاينْ ن إِسڭّْوُوسَا مُوننْ، إِمْسَارْ، أَقَا أَبْشَالُومْ ثُوغَا غَارسْ إِروَّانْ ذِي بَاعْلْ-حَاصُورْ نِّي إِدْجَانْ غَارْ إِفْرَايِيمْ ؤُ أَبْشَالُومْ إِعَارْضْ مَارَّا أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ.

²³ Dois anos depois, quando as ovelhas de Absalão estavam sendo tosquiadas em Baal-Hazor, perto de Efraim, Absalão convidou todos os filhos do rei para uma festa.

²⁴ يُويُورْ أَبْشَالُومْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، أَمْسخَّارْ نّشْ غَارسْ إِروَّانْ! أجّْ ؤُجدْجِيذْ س مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ أَذْ ؤُيُورنْ أَكْ-ذ ؤُمْسخَّارْ نّشْ.“

²⁴ Foi até o rei e disse: “Meus tosquiadores estão trabalhando. Gostaria que o rei e seus servos celebrassem essa ocasião comigo”.

²⁵ مَاشَا أَجدْجِيذْ يَارَّا-د خْ أَبْشَالُومْ: ”لَّ، أَ مِّي، أجّْ أَنغْ وَارْ د-نتِّيسْ مَارَّا، حِيمَا وَارْ خَاكْ نتّڭّْ دّْقڒْ!“ نتَّا إِزيَّارْ خَاسْ، مَاشَا نتَّا وَارْ إِخْسْ أَكِيذسْ يُويُورْ، مَاشَا وَاخَّا أَمنِّي إِبَاركْ إِ-ث.

²⁵ Mas o rei respondeu: “Não, meu filho. Se todos nós fôssemos, seria um peso para você”. Embora Absalão insistisse, o rei se recusou a ir, mas abençoou Absalão.

²⁶ خنِّي إِنَّا أَبْشَالُومْ: ”مَاڒَا لَّا، أجّْ ؤُمَا أَمْنُونْ أَذْ كِيذْنغْ يُويُورْ!“ أَجدْجِيذْ إِنَّا أَسْ: ”مَايمِّي أَكِيذكْ إِ غَا يُويُورْ؟“

²⁶ “Está bem”, disse Absalão. “Se o senhor não pode vir, permita que meu irmão Amnom vá conosco.” “Por que Amnom?”, perguntou o rei.

²⁷ ؤُمِي خَاسْ إِزيَّارْ أَبْشَالُومْ، إِجَّا نتَّا أَذْ ؤُيُورنْ أَمْنُونْ ذ مَارَّا أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ أَكِيذسْ.

²⁷ Mas Absalão continuou a insistir até que, finalmente, o rei concordou em deixar seus filhos, incluindo Amnom, irem à festa.

²⁸ أَبْشَالُومْ يُومُورْ إِمْسخَّارنْ نّسْ، إِنَّا: ”حْضَامْ، خْمِي غَا يَارشّقْ ؤُڒْ ن أَمْنُونْ زِي بِينُو ؤُ نشّْ أَذْ أَومْ إِنِيغْ: ’وْثمْ أَمْنُونْ!‘، خنِّي إِتّْخصَّا كنِّيوْ أَذْ ث نْغمْ. وَارْ تّڭّْوذمْ شَا! مَا نشّْ سِيمَانْثْ إِنُو وَارْ ث ؤُمُورغْ إِ كنِّيوْ؟ إِڒِيمْ ذ إِرْيَازنْ ؤُ إِڒِيمْ ذ أَيْثْ ن بُو-ثرْيَاسْثْ.“

²⁸ Absalão disse a seus homens: “Esperem até Amnom estar bêbado; então, quando eu ordenar, matem-no. Não tenham medo. A responsabilidade é minha. Sejam corajosos e valentes!”.

²⁹ إِمْسخَّارنْ ن أَبْشَالُومْ ڭِّينْ أَكْ-ذ أَمْنُونْ أَمْ مَامّشْ إِ ثُوغَا خَاسنْ إِڭَّا أَبْشَالُومْ. خنِّي كَّارنْ مَارَّا إِحنْجِيرنْ ن ؤُجدْجِيذْ، نْيِينْ، كُوڒْ أَرْيَازْ خْ ؤُسَارْذُونْ نّسْ، ؤُشَا أَروْڒنْ.

²⁹ Assim, quando Absalão deu o sinal, eles mataram Amnom. Os outros filhos do rei montaram em suas mulas e fugiram.

³⁰ ؤُمِي نِيثْنِي ثُوغَا أَثنْ عَاذْ ذڭْ وبْرِيذْ، إِمْسَارْ، أَقَا ڒخْبَارْ يِيوضْ غَارْ ذَاوُوذْ، نَّانْ: ”أَبْشَالُومْ إِنْغَا مَارَّا إِحنْجِيرنْ ن ذَاوُوذْ، وَارْ إِقِّيمْ ؤُڒَا ذ إِجّنْ زَّايْسنْ.“

³⁰ Quando ainda estavam a caminho de Jerusalém, a notícia chegou a Davi: “Absalão matou todos os filhos do rei; não restou um sequer com vida!”.

³¹ ؤُشَا إِكَّارْ ذَاوُوذْ، إِشَارّڭْ أَرُّوضْ نّسْ، إِزّڒْ خْ ثمُّورْثْ. مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ بدّنْ ذِينْ غَارسْ س وَارُّوضْ نْسنْ إِشَارّْڭنْ.

³¹ O rei se levantou, rasgou suas roupas e lançou-se no chão. Seus conselheiros também rasgaram suas roupas.

³² مَاشَا يُونَاذَابْ، مِّيسْ ن شِيمْعَا، ؤُمَاسْ ن ذَاوُوذْ، إِسِّيوڒْ، إِنَّا: ”إِتّْخصَّا إِ سِيذِي إِنُو وَارْ إِتّْغِيڒْ ذڭْ إِخفْ نّسْ، أَقَا نْغِينْ مَارَّا إِحُوذْرِييّنْ، إِحنْجِيرنْ ن ؤُجدْجِيذْ. أَمْنُونْ وَاهَا إِ إِتّْوَانْغنْ، مَاغَارْ أَبْشَالُومْ إِڭَّا أَيَا ذِي ڒْبَاڒْ نّسْ زڭْ وَاسّْ إِ ذِي إِسّْخَارّڭْ وَانِيثَا ؤُتْشْمَاسْ ثَامَارْ.

³² Nesse momento, Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi, chegou e disse: “Não pense, meu senhor, que todos os filhos do rei foram mortos! Foi apenas Amnom! Absalão tramava isso desde que Amnom violentou sua irmã Tamar.

³³ أجّْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ، وَارْ ذ أَسْ إِتّْغِيمِي ڒْحَاڒْ ڒخُّو، أَذْ يِينِي: ’مَارَّا أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ تّْوَانْغنْ!‘، مَاغَارْ أَمْنُونْ وَاهَا إِمُّوثْ.“

³³ O meu senhor, o rei, não deve acreditar que todos os seus filhos estão mortos! Apenas Amnom morreu”.

³⁴ أَبْشَالُومْ ثُوغَا يَارْوڒْ. ؤُشَا أَمْسخَّارْ ونِّي إِتّْعسَّانْ، إِسّْڭعّذْ ثَامُوغْڒِي نّسْ، ؤُ خْزَارْ، أَقَا إِوْذَانْ أَطَّاسْ ؤُسِينْ-د زڭْ وبْرِيذْ إِ إِدْجَانْ أَوَارْنِي أَسْ، زڭْ ؤُغزْذِيسْ ن وذْرَارْ.

³⁴ Enquanto isso, Absalão fugiu. Então a sentinela sobre o muro de Jerusalém viu muita gente descendo o monte pela estrada que vinha do oeste.

³⁵ خنِّي إِنَّا يُونَاذَابْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”خْزَارْ، أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ إِ د-تَّاسنْ. أَقَا إِمْسَارْ أَمْ مَامّشْ إِنَّا ؤُمْسخَّارْ نّشْ.“

³⁵ E Jonadabe disse ao rei: “Veja! Lá estão eles! São os filhos do rei voltando, como eu tinha dito”.

³⁶ ؤُشَا إِمْسَارْ ؤُمِي إِكمّڒْ أَوَاڒْ نّسْ، أَقَا خضْرنْ-د أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ. نِيثْنِي سّْڭعّْذنْ ثْمِيجَّا نْسنْ، رُونْ. ؤُڒَا ذ أَجدْجِيذْ ذ مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ كْسِينْ ذڭْ إِمطَّاونْ.

³⁶ Logo eles chegaram, chorando e soluçando, e o rei e todos os seus servos choraram amargamente com eles.

³⁷ أَبْشَالُومْ ثُوغَا يَارْوڒْ، يُويُورْ غَارْ ثَالْمَايْ، مِّيسْ ن عَامِّيخُورْ، أَجدْجِيذْ ن جَاشُورْ. ذَاوُوذْ إِشْضنْ خْ مِّيسْ مَارَّا ؤُسَّانْ.

³⁷ Davi chorou muitos dias por seu filho Amnom. Absalão fugiu para a terra de Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur,

³⁸ أَبْشَالُومْ ثُوغَا يَارْوڒْ، يُويُورْ غَارْ جَاشُورْ. نتَّا إِقِّيمْ ذِينِّي ثْڒَاثَا ن إِسڭّْوُوسَا.

³⁸ onde permaneceu por três anos.

³⁹ أَيَا إِسّْبدّْ أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ مَاحنْذْ أَذْ إِفّغْ إِ ؤُمنْغِي أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ، مَاغَارْ نتَّا إِسّْعزَّا إِخفْ نّسْ زِي جِّيهثْ ن ڒْموْثْ ن أَمْنُونْ، مَاغَارْ وَانِيثَا أَقَا إِمُّوثْ.

³⁹ E o rei Davi, conformado com a morte de Amnom, abandonou a ideia de perseguir Absalão.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 13 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →