2 Samuel 13

rifa (RIFA) vs NTLH

NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000

¹ إِمْسَارْ أَوَارْنِي أَيَا، أَقَا أَبْشَالُومْ، مِّيسْ ن ذَاوُوذْ، ثُوغَا غَارسْ إِشْثْ ن ؤُتْشْمَاسْ ذَايسْ أَژْرِي، قَّارنْ أَسْ ثَامَارْ، ؤُشَا أَمْنُونْ، مِّيسْ ن ذَاوُوذْ، إِعْشقْ إِ-ت.

¹ Absalão, filho de Davi, tinha uma irmã muito bonita, que se chamava Tamar. Outro filho de Davi, chamado Amnom, apaixonou-se por ela.

² أَمْنُونْ ثُوغَا إِشْضنْ أَطَّاسْ أَڒَامِي إِهْڒشْ خْ سِّيبّثْ ن ؤُتْشْمَاسْ ثَامَارْ، مَاغَارْ نتَّاثْ ثُوغَا ذ ثَاعْزَارشْثْ، ؤُشَا ثُوغَا وَارْ إِزمَّارْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن أَمْنُونْ أَذْ أَسْ إِڭّْ شَا.

² Ele estava tão apaixonado, que até ficou doente. Amnom pensava que era impossível possuir a sua meia-irmã; ela era virgem e por isso não tinha o direito de se encontrar com nenhum homem.

³ أَمْنُونْ ثُوغَا غَارسْ إِجّْ ن ؤُمدُّوكّڒْ قَّارنْ أَسّْ يُونَاذَابْ، إِجّْ ن مِّيسْ ن شِيمْعَا، ؤُمَاسْ ن ذَاوُوذْ. يُونَاذَابْ ثُوغَا ذ إِجّْ ن ورْيَازْ ذ أَحْرَايْمِي أَطَّاسْ.

³ Mas Amnom tinha um amigo muito esperto, chamado Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi.

⁴ نتَّا إِنَّا أَسْ: ”مَايمِّي ثْشضْنذْ أَمُّو زِي ثُوفُّوثْ أَڒْ ثُوفُّوثْ، شكْ، مِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ؟ مَا وَارْ ثخْسذْ شكْ أَذْ أَيِي ث ثْعَاوْذذْ؟“ أَمْنُونْ يَارَّا-د خَاسْ: ”نشّْعشْقغْ ثَامَارْ، ؤُتْشْمَاسْ ن ؤُمَا أَبْشَالُومْ.“

⁴ Jonadabe disse a Amnom: — Você é filho do rei e, no entanto, cada dia está mais triste. Diga-me por quê. — É que estou apaixonado por Tamar, a irmã de Absalão, o meu irmão por parte de pai! — respondeu Amnom.

⁵ إِنَّا أَسْ يُونَاذَابْ: ”زّڒْ ذِي قَامَا ؤُ أڭّْ إِخفْ نّشْ ثْهڒْشذْ. مَاڒَا خنِّي يُوسَا-د بَابَاشْ، حِيمَا أَذْ خَاكْ إِسِّيجّْ، إِنِي أَسْ: ’أجّْ ؤُتْشْمَا ثَامَارْ أَذْ غَارِي د-ثَاسْ مَاحنْذْ أَذْ أَيِي ثوْشْ مَاشَّا ؤُ أَذْ ثسّوْجذْ مَاشَّا زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ إِنُو، حِيمَا أَذْ ژَترْغْ، أَذْ شّغْ زڭْ ؤُفُوسْ نّسْ.‘ “

⁵ Então Jonadabe disse: — Finja que está doente e vá se deitar. Quando o seu pai vier, diga a ele: “Por favor, deixe que a minha irmã Tamar venha me dar de comer. Que ela prepare a comida aqui onde eu possa vê-la e que ela mesma me sirva a comida.”

⁶ أَمْنُونْ إِزّڒْ ذِينْ، إِسّْنِيعْمِيڒْ إِهْڒشْ. ؤُمِي د-يُوسَا ؤُجدْجِيذْ، حِيمَا أَذْ خَاسْ إِسِّيجّْ، إِنَّا أَمْنُونْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”أجّْ أَذْ د-ثَاسْ ؤُتْشْمَا ثَامَارْ مَاحنْذْ نتَّاثْ أَذْ أَيِي ثسّوْجذْ ثْنَاينْ ن ثْغَارْيِيطَاثِينْ ؤُ نشّْ أَذْ ثنْثْ شّغْ زڭْ ؤُفُوسْ نّسْ.“

⁶ E Amnom se deitou e fingiu que estava doente. O rei Davi foi visitá-lo, e Amnom disse: — Por favor, deixe que Tamar venha e prepare alguns bolos aqui onde eu possa vê-la, e que ela mesma os sirva para mim.

⁷ ذَاوُوذْ إِسّكّْ إِجّْ غَارْ ثَامَارْ، ذِي ثَادَّارْثْ نّسْ، حِيمَا أَذْ أَسْ إِنَّا: ”رُوحْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن ؤُمَامْ أَمْنُونْ ؤُ سوْجذْ أَسْ مَاشَّا.“

⁷ Então Davi mandou dizer a Tamar, no palácio: — Vá à casa de Amnom e prepare alguma comida para ele.

⁸ ثَامَارْ ثُويُورْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن ؤُمَاسْ أَمْنُونْ ونِّي ذِينْ إِزّْڒنْ ذِي قَامَا. نتَّاثْ ثكْسِي أَرشْثِي، ثڭّْوَا ث ؤُ ثسّوْجذْ ثِيغَارْيِيطَاثِينْ زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ نّسْ ؤُشَا ثڭّْوَا ثِيغَارْيِيطَاثِينْ.

⁸ Ela foi e o encontrou de cama. Aí pegou um pouco de massa, preparou-a e fez alguns bolos ali onde ele podia vê-la. Então assou os bolos

⁹ نتَّاثْ ثكْسِي مَارْمِيثَا ثڭِّيذْ-إِ-ت زَّاثسْ، مَاشَا نتَّا يُوڭِي أَذْ إِشّْ. خنِّي إِنَّا أَمْنُونْ: ”أجّْ أَذْ خَافِي فّْغنْ مَارَّا!“ ؤُ مَارَّا فّْغنْ خَاسْ.

⁹ e os tirou da forma para Amnom comer. Mas ele não quis e disse: — Mande todo mundo sair. Todos saíram.

¹⁰ خنِّي إِنَّا أَمْنُونْ إِ ثَامَارْ: ”أَوِي-د مَاشَّا ذڭْ وخَّامْ، حِيمَا أَذْ شّغْ زڭْ ؤُفُوسْ نّمْ.“ ؤُ ثَامَارْ ثكْسِي ثِيغَارْيِيطَاثِينْ إِ ثُوغَا ثڭَّا ؤُ ثِيوْيِي ثنْثْ إِ ؤُمَاسْ أَمْنُونْ ذڭْ وخَّامْ.

¹⁰ E Amnom disse a Tamar: — Traga os bolos aqui para a minha cama e sirva-os para mim. Então ela levou os bolos para ele.

¹¹ نتَّاثْ ثسِّيژّْوِيضْ إِ-ثنْثْ س ؤُفُوسْ نّسْ غَارسْ مَاحنْذْ أَذْ إِشّْ. نتَّا إِطّفْ إِ-ت، إِنَّا أَسْ: ”أَسْ-د، طّصْ غَارِي، ؤُتْشْمَا!“

¹¹ Quando os ofereceu a Amnom, ele a agarrou e disse: — Deite-se comigo, minha irmã!

¹² مَاشَا نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”لَّ، أَ ؤُمَا، وَارْ ذ أَيِي سّخْسَارِي شَا، مَاغَارْ أَمُّو وَارْ إِتّْوَاڭّْ ذِي إِسْرَائِيل. وَارْ تّڭّْ شَا ڒفْضِيحثْ-أَ!

¹² Porém ela respondeu: — Não, meu irmão! Não me obrigue a fazer isso! Não se faz uma coisa dessas em Israel. Não faça essa loucura!

¹³ مَانِي غَا ؤُيُورغْ ذِي ڒفْضِيحثْ إِنُو؟ ؤُ شكْ، شكْ أَذْ ثِيڒِيذْ ذ إِجّنْ زڭْ إِبُوهَاڒِييّنْ ذِي إِسْرَائِيل. سِيوڒْ مَاشَا أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ، مِينْزِي نتَّا وَارْ ذ أَيِي إِتّطّفْ خَاكْ.“

¹³ Como eu poderia aparecer depois disso diante dos outros? E você ficaria completamente desmoralizado em Israel. Por favor, fale com o rei, e eu estou certa de que ele me dará a você.

¹⁴ مَاشَا أَمْنُونْ وَارْ إِخْسْ شَا أَذْ غَارسْ إِسڒْ، مَاشَا إِجْهذْ خَاسْ ؤُشَا إِسّْبهْذڒْ إِ-ت، إِطّصْ أَكِيذسْ.

¹⁴ Mas Amnom não quis ouvir o que Tamar dizia. E, como era mais forte, ele a forçou e teve relações com ela.

¹⁵ ذَاوحْذَا نّسْ إِعِيفّْ إِ-ت س يِيجّْ ن ؤُعِيفِّي ذ أَمقّْرَانْ أَطَّاسْ، مِينْزِي أَعِيفِّي إِ زِي ت إِعِيفّْ، ثُوغَا-ث ذ ثَامقّْرَانْثْ خْ ثَايْرِي إِ زِي ثُوغَا ت إِعْشقْ. أَمْنُونْ إِنَّا أَسْ: ”كَّارْ، أَڭّْوجْ!“

¹⁵ Depois teve nojo dela e a odiou ainda mais do que a tinha amado antes. Então disse: — Saia daqui!

¹⁶ خنِّي إِنَّا أَسْ: ”وَارْ ذِينْ ڒسْبَابْ مَاحنْذْ أَذْ أَيِي ثسّكّذْ. ثُوعفّْنَا-يَا أَذْ ثِيڒِي عَاذْ ذ ڒْعِيبْ ذ أَمقّْرَانْ خْ مِينْ ذ أَيِي ثڭِّيذْ.“ نتَّا مَاشَا وَارْ إِخْسْ أَذْ غَارسْ إِسڒْ.

¹⁶ Tamar respondeu: — Não, meu irmão! Você me mandar embora assim é um crime ainda maior do que o que você acaba de cometer! Mas Amnom não quis escutar o que ela dizia.

¹⁷ إِڒَاغَا خْ ؤُمْسخَّارْ نّسْ ونِّي إِ خَاسْ إِتّْسخَّارنْ، إِنَّا أَسْ: ”سكّْ ثَا خَافِي غَارْ بَارَّا ؤُ بلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسْ!“

¹⁷ Chamou o seu empregado particular e disse: — Tire essa mulher da minha frente! Ponha-a para fora e feche a porta!

¹⁸ نتَّاثْ ثُوغَا خَاسْ أَرُّوضْ س إِفَاسّنْ ذ إِزِيرَارنْ، مَاغَارْ أَمُّو إِ يَارْضنْثْ يسِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ مِينْ غَا كّنْثْ ذ ثِيعْزَارِييِّينْ. أَمْسخَّارْ نّسْ يِيوْيِي ت غَارْ بَارَّا، إِبلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسْ.

¹⁸ Então o empregado pôs Tamar para fora e fechou a porta. Ela estava usando um vestido longo, de mangas compridas — a roupa que as princesas solteiras usavam naquele tempo.

¹⁹ ثَامَارْ ثْزُوزَّارْ إِغّضْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ ؤُ ثْشَارّڭْ أَرُّوضْ س إِفَاسّنْ ذ إِزِيرَارنْ إِ ثْيَارْضْ، ثسَّارْسْ إِفَاسّنْ نّسْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ، أَمْ ثُويُورْ ثسْغُويُّو.

¹⁹ Aí ela pôs cinza na cabeça, rasgou o vestido e saiu gritando, cobrindo o rosto com as mãos.

²⁰ ؤُمَاسْ أَبْشَالُومْ إِسّقْسَا ت: ”مَا ثُوغَا ؤُمَامْ أَمْنُونْ أَكِيذمْ؟ ڒخُّو خنِّي، ؤُتْشْمَا، سُوسمْ، نتَّا ذ ؤُمَامْ. وَارْ ذ أَمْ إِتّقّسْ بُو ڒْحَاڒْ!“ ؤُ ثَامَارْ ثقِّيمْ وحّْذسْ ذِي ثَادَّارْثْ ن ؤُمَاسْ أَبْشَالُومْ.

²⁰ O seu irmão Absalão perguntou: — Amnom fez mal a você? Não conte isso a ninguém, minha irmã. Afinal de contas, ele é seu meio-irmão. Não leve isso muito a sério. Assim Tamar ficou vivendo triste e sozinha na casa de Absalão.

²¹ ڒَْامِي إِسْڒَا ؤُجدْجِيذْ ذَاوُوذْ خْ مَارَّا ثِيمسْڒَايِينْ-أَ، إِذْوڒْ إِخيّقْ أَطَّاسْ.

²¹ Quando o rei Davi soube do que tinha acontecido, ficou furioso.

²² أَبْشَالُومْ وَارْ إِسِّيوڒْ عَاذْ أَكْ-ذ أَمْنُونْ، وَارْ إِدْجِي ذِي ثْشُونِي ؤُڒَا ذِي ثُوعفّْنَا، مَاغَارْ أَبْشَالُومْ إِعِيفّْ أَمْنُونْ مِينْزِي وَانِيثَا ثُوغَا إِسّْبهْذڒْ ؤُتْشْمَاسْ ثَامَارْ.

²² Absalão não disse nem uma palavra a Amnom, mas ficou com ódio dele porque havia forçado a sua irmã Tamar.

²³ أَوَارْنِي ڒَامِي عْذُونْ ثْنَاينْ ن إِسڭّْوُوسَا مُوننْ، إِمْسَارْ، أَقَا أَبْشَالُومْ ثُوغَا غَارسْ إِروَّانْ ذِي بَاعْلْ-حَاصُورْ نِّي إِدْجَانْ غَارْ إِفْرَايِيمْ ؤُ أَبْشَالُومْ إِعَارْضْ مَارَّا أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ.

²³ Dois anos depois, Absalão estava cortando a lã das suas ovelhas em Baal-Hazor, perto da cidade de Efraim, e convidou todos os filhos do rei para irem até lá.

²⁴ يُويُورْ أَبْشَالُومْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، أَمْسخَّارْ نّشْ غَارسْ إِروَّانْ! أجّْ ؤُجدْجِيذْ س مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ أَذْ ؤُيُورنْ أَكْ-ذ ؤُمْسخَّارْ نّشْ.“

²⁴ Ele foi falar com o rei Davi e disse: — Meu rei, eu estou cortando a lã das minhas ovelhas. Gostaria que o senhor e os seus funcionários também fossem até lá.

²⁵ مَاشَا أَجدْجِيذْ يَارَّا-د خْ أَبْشَالُومْ: ”لَّ، أَ مِّي، أجّْ أَنغْ وَارْ د-نتِّيسْ مَارَّا، حِيمَا وَارْ خَاكْ نتّڭّْ دّْقڒْ!“ نتَّا إِزيَّارْ خَاسْ، مَاشَا نتَّا وَارْ إِخْسْ أَكِيذسْ يُويُورْ، مَاشَا وَاخَّا أَمنِّي إِبَاركْ إِ-ث.

²⁵ Davi respondeu: — Não, meu filho. Se todos nós fôssemos, daríamos muito trabalho a você. Absalão insistiu, mas o rei não quis ir e lhe disse que podia ir embora.

²⁶ خنِّي إِنَّا أَبْشَالُومْ: ”مَاڒَا لَّا، أجّْ ؤُمَا أَمْنُونْ أَذْ كِيذْنغْ يُويُورْ!“ أَجدْجِيذْ إِنَّا أَسْ: ”مَايمِّي أَكِيذكْ إِ غَا يُويُورْ؟“

²⁶ Mas Absalão disse: — Está bem. Então deixe que pelo menos o meu irmão Amnom vá. — Por que motivo ele iria com você? — perguntou o rei.

²⁷ ؤُمِي خَاسْ إِزيَّارْ أَبْشَالُومْ، إِجَّا نتَّا أَذْ ؤُيُورنْ أَمْنُونْ ذ مَارَّا أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ أَكِيذسْ.

²⁷ Mas Absalão continuou a insistir, até que por fim Davi deixou que Amnom e todos os seus outros filhos fossem. Absalão preparou um banquete de rei

²⁸ أَبْشَالُومْ يُومُورْ إِمْسخَّارنْ نّسْ، إِنَّا: ”حْضَامْ، خْمِي غَا يَارشّقْ ؤُڒْ ن أَمْنُونْ زِي بِينُو ؤُ نشّْ أَذْ أَومْ إِنِيغْ: ’وْثمْ أَمْنُونْ!‘، خنِّي إِتّْخصَّا كنِّيوْ أَذْ ث نْغمْ. وَارْ تّڭّْوذمْ شَا! مَا نشّْ سِيمَانْثْ إِنُو وَارْ ث ؤُمُورغْ إِ كنِّيوْ؟ إِڒِيمْ ذ إِرْيَازنْ ؤُ إِڒِيمْ ذ أَيْثْ ن بُو-ثرْيَاسْثْ.“

²⁸ e deu as seguintes instruções aos seus empregados: — Prestem atenção em Amnom. Quando ele estiver bêbado, eu darei uma ordem, e vocês o matarão. Não tenham medo, pois a responsabilidade será minha. Sejam corajosos e decididos!

²⁹ إِمْسخَّارنْ ن أَبْشَالُومْ ڭِّينْ أَكْ-ذ أَمْنُونْ أَمْ مَامّشْ إِ ثُوغَا خَاسنْ إِڭَّا أَبْشَالُومْ. خنِّي كَّارنْ مَارَّا إِحنْجِيرنْ ن ؤُجدْجِيذْ، نْيِينْ، كُوڒْ أَرْيَازْ خْ ؤُسَارْذُونْ نّسْ، ؤُشَا أَروْڒنْ.

²⁹ Os empregados mataram Amnom, como Absalão havia mandado. Então todos os outros filhos de Davi montaram suas mulas e fugiram.

³⁰ ؤُمِي نِيثْنِي ثُوغَا أَثنْ عَاذْ ذڭْ وبْرِيذْ، إِمْسَارْ، أَقَا ڒخْبَارْ يِيوضْ غَارْ ذَاوُوذْ، نَّانْ: ”أَبْشَالُومْ إِنْغَا مَارَّا إِحنْجِيرنْ ن ذَاوُوذْ، وَارْ إِقِّيمْ ؤُڒَا ذ إِجّنْ زَّايْسنْ.“

³⁰ Enquanto eles estavam voltando para casa, Davi recebeu esta notícia: “Absalão matou todos os seus filhos; não escapou nenhum!”

³¹ ؤُشَا إِكَّارْ ذَاوُوذْ، إِشَارّڭْ أَرُّوضْ نّسْ، إِزّڒْ خْ ثمُّورْثْ. مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ بدّنْ ذِينْ غَارسْ س وَارُّوضْ نْسنْ إِشَارّْڭنْ.

³¹ Então o rei se levantou, rasgou as suas roupas em sinal de tristeza e se jogou no chão. E todos os servidores dele que estavam ali também rasgaram as suas roupas.

³² مَاشَا يُونَاذَابْ، مِّيسْ ن شِيمْعَا، ؤُمَاسْ ن ذَاوُوذْ، إِسِّيوڒْ، إِنَّا: ”إِتّْخصَّا إِ سِيذِي إِنُو وَارْ إِتّْغِيڒْ ذڭْ إِخفْ نّسْ، أَقَا نْغِينْ مَارَّا إِحُوذْرِييّنْ، إِحنْجِيرنْ ن ؤُجدْجِيذْ. أَمْنُونْ وَاهَا إِ إِتّْوَانْغنْ، مَاغَارْ أَبْشَالُومْ إِڭَّا أَيَا ذِي ڒْبَاڒْ نّسْ زڭْ وَاسّْ إِ ذِي إِسّْخَارّڭْ وَانِيثَا ؤُتْشْمَاسْ ثَامَارْ.

³² Mas Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi, disse: — Senhor, eles não mataram todos os seus filhos. Somente Amnom morreu. Pelo jeito de Absalão, a gente podia ver que ele havia resolvido fazer isso desde o dia em que Amnom forçou a sua irmã Tamar.

³³ أجّْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ، وَارْ ذ أَسْ إِتّْغِيمِي ڒْحَاڒْ ڒخُّو، أَذْ يِينِي: ’مَارَّا أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ تّْوَانْغنْ!‘، مَاغَارْ أَمْنُونْ وَاهَا إِمُّوثْ.“

³³ Por isso, eu não acredito na notícia de que todos os seus filhos morreram; somente Amnom foi morto.

³⁴ أَبْشَالُومْ ثُوغَا يَارْوڒْ. ؤُشَا أَمْسخَّارْ ونِّي إِتّْعسَّانْ، إِسّْڭعّذْ ثَامُوغْڒِي نّسْ، ؤُ خْزَارْ، أَقَا إِوْذَانْ أَطَّاسْ ؤُسِينْ-د زڭْ وبْرِيذْ إِ إِدْجَانْ أَوَارْنِي أَسْ، زڭْ ؤُغزْذِيسْ ن وذْرَارْ.

³⁴ Enquanto isso, Absalão fugiu. Naquele momento o soldado que estava de guarda viu muita gente descendo o monte, na estrada de Horonaim. Ele foi até o lugar onde o rei estava e disse: — Alguns homens estão descendo o monte, na estrada de Horonaim.

³⁵ خنِّي إِنَّا يُونَاذَابْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”خْزَارْ، أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ إِ د-تَّاسنْ. أَقَا إِمْسَارْ أَمْ مَامّشْ إِنَّا ؤُمْسخَّارْ نّشْ.“

³⁵ Então Jonadabe disse a Davi: — São os seus filhos que estão voltando, justamente como eu disse.

³⁶ ؤُشَا إِمْسَارْ ؤُمِي إِكمّڒْ أَوَاڒْ نّسْ، أَقَا خضْرنْ-د أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ. نِيثْنِي سّْڭعّْذنْ ثْمِيجَّا نْسنْ، رُونْ. ؤُڒَا ذ أَجدْجِيذْ ذ مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ كْسِينْ ذڭْ إِمطَّاونْ.

³⁶ Logo que ele acabou de dizer isso, os filhos de Davi entraram. Eles começaram a chorar alto, e Davi e os seus oficiais também choraram muito.

³⁷ أَبْشَالُومْ ثُوغَا يَارْوڒْ، يُويُورْ غَارْ ثَالْمَايْ، مِّيسْ ن عَامِّيخُورْ، أَجدْجِيذْ ن جَاشُورْ. ذَاوُوذْ إِشْضنْ خْ مِّيسْ مَارَّا ؤُسَّانْ.

³⁷ Absalão fugiu e foi ficar com o rei da cidade de Gesur, chamado Talmai, filho de Amiúde. E por muito tempo Davi chorou a morte do seu filho Amnom.

³⁸ أَبْشَالُومْ ثُوغَا يَارْوڒْ، يُويُورْ غَارْ جَاشُورْ. نتَّا إِقِّيمْ ذِينِّي ثْڒَاثَا ن إِسڭّْوُوسَا.

³⁸ Absalão ficou três anos em Gesur.

³⁹ أَيَا إِسّْبدّْ أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ مَاحنْذْ أَذْ إِفّغْ إِ ؤُمنْغِي أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ، مَاغَارْ نتَّا إِسّْعزَّا إِخفْ نّسْ زِي جِّيهثْ ن ڒْموْثْ ن أَمْنُونْ، مَاغَارْ وَانِيثَا أَقَا إِمُّوثْ.

³⁹ Então o rei Davi começou a sentir muita saudade dele, pois agora já estava conformado com a morte de Amnom.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 13 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →