2 Samuel 13

rifa (RIFA) vs BKJ

¹ إِمْسَارْ أَوَارْنِي أَيَا، أَقَا أَبْشَالُومْ، مِّيسْ ن ذَاوُوذْ، ثُوغَا غَارسْ إِشْثْ ن ؤُتْشْمَاسْ ذَايسْ أَژْرِي، قَّارنْ أَسْ ثَامَارْ، ؤُشَا أَمْنُونْ، مِّيسْ ن ذَاوُوذْ، إِعْشقْ إِ-ت.

¹ E sucedeu depois disso, que Absalão, o filho de Davi, tinha uma irmã formosa, cujo nome era Tamar; e Amnon, o filho de Davi, a amava.

² أَمْنُونْ ثُوغَا إِشْضنْ أَطَّاسْ أَڒَامِي إِهْڒشْ خْ سِّيبّثْ ن ؤُتْشْمَاسْ ثَامَارْ، مَاغَارْ نتَّاثْ ثُوغَا ذ ثَاعْزَارشْثْ، ؤُشَا ثُوغَا وَارْ إِزمَّارْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن أَمْنُونْ أَذْ أَسْ إِڭّْ شَا.

² E Amnom ficou tão atormentado que caiu enfermo por causa da sua irmã Tamar; porquanto ela era virgem; e Amnom considerava difícil para ele fazer algo a ela.

³ أَمْنُونْ ثُوغَا غَارسْ إِجّْ ن ؤُمدُّوكّڒْ قَّارنْ أَسّْ يُونَاذَابْ، إِجّْ ن مِّيسْ ن شِيمْعَا، ؤُمَاسْ ن ذَاوُوذْ. يُونَاذَابْ ثُوغَا ذ إِجّْ ن ورْيَازْ ذ أَحْرَايْمِي أَطَّاسْ.

³ Amnom, porém, tinha um amigo, cujo nome era Jonadabe, o filho de Simeia, irmão de Davi; e Jonadabe era um homem mui sutil.

⁴ نتَّا إِنَّا أَسْ: ”مَايمِّي ثْشضْنذْ أَمُّو زِي ثُوفُّوثْ أَڒْ ثُوفُّوثْ، شكْ، مِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ؟ مَا وَارْ ثخْسذْ شكْ أَذْ أَيِي ث ثْعَاوْذذْ؟“ أَمْنُونْ يَارَّا-د خَاسْ: ”نشّْعشْقغْ ثَامَارْ، ؤُتْشْمَاسْ ن ؤُمَا أَبْشَالُومْ.“

⁴ E ele lhe disse: Por que estás tu, sendo o filho do rei, magro dia após dia? Não me contarás? E Amnon disse a ele: Eu amo Tamar, a irmã do meu irmão Absalão.

⁵ إِنَّا أَسْ يُونَاذَابْ: ”زّڒْ ذِي قَامَا ؤُ أڭّْ إِخفْ نّشْ ثْهڒْشذْ. مَاڒَا خنِّي يُوسَا-د بَابَاشْ، حِيمَا أَذْ خَاكْ إِسِّيجّْ، إِنِي أَسْ: ’أجّْ ؤُتْشْمَا ثَامَارْ أَذْ غَارِي د-ثَاسْ مَاحنْذْ أَذْ أَيِي ثوْشْ مَاشَّا ؤُ أَذْ ثسّوْجذْ مَاشَّا زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ إِنُو، حِيمَا أَذْ ژَترْغْ، أَذْ شّغْ زڭْ ؤُفُوسْ نّسْ.‘ “

⁵ E Jonadabe disse a ele: Deita-te na tua cama, e faz-te de enfermo; e quando o teu pai vier para te ver, diz a ele: Rogo-te que deixes Tamar, a minha irmã, vir e me dar alimento, e preparar a carne à minha vista, para que eu possa vê-la, e comer da sua mão.

⁶ أَمْنُونْ إِزّڒْ ذِينْ، إِسّْنِيعْمِيڒْ إِهْڒشْ. ؤُمِي د-يُوسَا ؤُجدْجِيذْ، حِيمَا أَذْ خَاسْ إِسِّيجّْ، إِنَّا أَمْنُونْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”أجّْ أَذْ د-ثَاسْ ؤُتْشْمَا ثَامَارْ مَاحنْذْ نتَّاثْ أَذْ أَيِي ثسّوْجذْ ثْنَاينْ ن ثْغَارْيِيطَاثِينْ ؤُ نشّْ أَذْ ثنْثْ شّغْ زڭْ ؤُفُوسْ نّسْ.“

⁶ Assim, Amnom se deitou, e se fez de enfermo; e quando o rei veio para o ver, Amnom disse ao rei: Rogo-te que deixes Tamar, minha irmã, vir fazer dois bolos à minha vista, para que eu possa comer da sua mão.

⁷ ذَاوُوذْ إِسّكّْ إِجّْ غَارْ ثَامَارْ، ذِي ثَادَّارْثْ نّسْ، حِيمَا أَذْ أَسْ إِنَّا: ”رُوحْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن ؤُمَامْ أَمْنُونْ ؤُ سوْجذْ أَسْ مَاشَّا.“

⁷ Então, Davi enviou à casa, a Tamar, dizendo: Vai agora até a casa do teu irmão Amnom e prepara alimento para ele.

⁸ ثَامَارْ ثُويُورْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن ؤُمَاسْ أَمْنُونْ ونِّي ذِينْ إِزّْڒنْ ذِي قَامَا. نتَّاثْ ثكْسِي أَرشْثِي، ثڭّْوَا ث ؤُ ثسّوْجذْ ثِيغَارْيِيطَاثِينْ زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ نّسْ ؤُشَا ثڭّْوَا ثِيغَارْيِيطَاثِينْ.

⁸ Assim, Tamar foi à casa do seu irmão Amnom; e ele estava deitado. E ela tomou farinha, e a amassou, e fez bolos à vista dele, e assou os bolos.

⁹ نتَّاثْ ثكْسِي مَارْمِيثَا ثڭِّيذْ-إِ-ت زَّاثسْ، مَاشَا نتَّا يُوڭِي أَذْ إِشّْ. خنِّي إِنَّا أَمْنُونْ: ”أجّْ أَذْ خَافِي فّْغنْ مَارَّا!“ ؤُ مَارَّا فّْغنْ خَاسْ.

⁹ E ela pegou uma panela, e os colocou diante dele; mas ele se recusou a comê-los. E Amnon disse: Retirai de mim todos os homens. E se retiraram todos os homens de diante dele.

¹⁰ خنِّي إِنَّا أَمْنُونْ إِ ثَامَارْ: ”أَوِي-د مَاشَّا ذڭْ وخَّامْ، حِيمَا أَذْ شّغْ زڭْ ؤُفُوسْ نّمْ.“ ؤُ ثَامَارْ ثكْسِي ثِيغَارْيِيطَاثِينْ إِ ثُوغَا ثڭَّا ؤُ ثِيوْيِي ثنْثْ إِ ؤُمَاسْ أَمْنُونْ ذڭْ وخَّامْ.

¹⁰ E Amnom disse a Tamar: Trazei o alimento à câmara, para que eu possa comer da tua mão. E Tamar tomou os bolos que ela havia feito, e os trouxe à câmara para Amnom, o seu irmão.

¹¹ نتَّاثْ ثسِّيژّْوِيضْ إِ-ثنْثْ س ؤُفُوسْ نّسْ غَارسْ مَاحنْذْ أَذْ إِشّْ. نتَّا إِطّفْ إِ-ت، إِنَّا أَسْ: ”أَسْ-د، طّصْ غَارِي، ؤُتْشْمَا!“

¹¹ E, quando ela os trouxe para ele comer, ele a agarrou e disse a ela: Vem te deitar comigo, minha irmã.

¹² مَاشَا نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”لَّ، أَ ؤُمَا، وَارْ ذ أَيِي سّخْسَارِي شَا، مَاغَارْ أَمُّو وَارْ إِتّْوَاڭّْ ذِي إِسْرَائِيل. وَارْ تّڭّْ شَا ڒفْضِيحثْ-أَ!

¹² E ela respondeu: Não, meu irmão, não me forces; porque tal coisa não deve ser feita em Israel; não faças esta loucura.

¹³ مَانِي غَا ؤُيُورغْ ذِي ڒفْضِيحثْ إِنُو؟ ؤُ شكْ، شكْ أَذْ ثِيڒِيذْ ذ إِجّنْ زڭْ إِبُوهَاڒِييّنْ ذِي إِسْرَائِيل. سِيوڒْ مَاشَا أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ، مِينْزِي نتَّا وَارْ ذ أَيِي إِتّطّفْ خَاكْ.“

¹³ E eu, para onde farei ir a minha vergonha? E, quanto a ti? Serás como um dos loucos de Israel. Agora, portanto, rogo-te, fala com o rei; porque ele não me negará a ti.

¹⁴ مَاشَا أَمْنُونْ وَارْ إِخْسْ شَا أَذْ غَارسْ إِسڒْ، مَاشَا إِجْهذْ خَاسْ ؤُشَا إِسّْبهْذڒْ إِ-ت، إِطّصْ أَكِيذسْ.

¹⁴ Todavia, ele não quis atentar à sua voz; mas, sendo mais forte do que ela, forçou-a, e se deitou com ela.

¹⁵ ذَاوحْذَا نّسْ إِعِيفّْ إِ-ت س يِيجّْ ن ؤُعِيفِّي ذ أَمقّْرَانْ أَطَّاسْ، مِينْزِي أَعِيفِّي إِ زِي ت إِعِيفّْ، ثُوغَا-ث ذ ثَامقّْرَانْثْ خْ ثَايْرِي إِ زِي ثُوغَا ت إِعْشقْ. أَمْنُونْ إِنَّا أَسْ: ”كَّارْ، أَڭّْوجْ!“

¹⁵ Então, Amnom odiou-a sobremaneira; de tal forma que o ódio com o qual a odiou foi maior do que o amor com que a amou. E Amnom disse a ela: Levanta-te e vai-te.

¹⁶ خنِّي إِنَّا أَسْ: ”وَارْ ذِينْ ڒسْبَابْ مَاحنْذْ أَذْ أَيِي ثسّكّذْ. ثُوعفّْنَا-يَا أَذْ ثِيڒِي عَاذْ ذ ڒْعِيبْ ذ أَمقّْرَانْ خْ مِينْ ذ أَيِي ثڭِّيذْ.“ نتَّا مَاشَا وَارْ إِخْسْ أَذْ غَارسْ إِسڒْ.

¹⁶ E ela disse a ele: Não há motivo; este mal de me despedires é maior do que o outro que me fizeste. Ele, porém, não quis atentar a ela.

¹⁷ إِڒَاغَا خْ ؤُمْسخَّارْ نّسْ ونِّي إِ خَاسْ إِتّْسخَّارنْ، إِنَّا أَسْ: ”سكّْ ثَا خَافِي غَارْ بَارَّا ؤُ بلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسْ!“

¹⁷ Então, ele chamou o seu servo que lhe servia, e disse: Retira, agora, esta mulher da minha presença, e tranca a porta após ela.

¹⁸ نتَّاثْ ثُوغَا خَاسْ أَرُّوضْ س إِفَاسّنْ ذ إِزِيرَارنْ، مَاغَارْ أَمُّو إِ يَارْضنْثْ يسِّيسْ ن ؤُجدْجِيذْ مِينْ غَا كّنْثْ ذ ثِيعْزَارِييِّينْ. أَمْسخَّارْ نّسْ يِيوْيِي ت غَارْ بَارَّا، إِبلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسْ.

¹⁸ E ela trazia uma vestimenta de diversas cores sobre si; porque com tais túnicas eram vestidas as filhas do rei que eram virgens. Então, o seu servo a trouxe para fora, e trancou a porta após ela.

¹⁹ ثَامَارْ ثْزُوزَّارْ إِغّضْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ ؤُ ثْشَارّڭْ أَرُّوضْ س إِفَاسّنْ ذ إِزِيرَارنْ إِ ثْيَارْضْ، ثسَّارْسْ إِفَاسّنْ نّسْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ، أَمْ ثُويُورْ ثسْغُويُّو.

¹⁹ E Tamar pôs cinzas sobre a sua cabeça, e rasgou a sua vestimenta de diversas cores que estava vestindo, e pôs sua mão sobre a cabeça, e seguiu chorando.

²⁰ ؤُمَاسْ أَبْشَالُومْ إِسّقْسَا ت: ”مَا ثُوغَا ؤُمَامْ أَمْنُونْ أَكِيذمْ؟ ڒخُّو خنِّي، ؤُتْشْمَا، سُوسمْ، نتَّا ذ ؤُمَامْ. وَارْ ذ أَمْ إِتّقّسْ بُو ڒْحَاڒْ!“ ؤُ ثَامَارْ ثقِّيمْ وحّْذسْ ذِي ثَادَّارْثْ ن ؤُمَاسْ أَبْشَالُومْ.

²⁰ E Absalão, seu irmão, disse a ela: Amnom, teu irmão, esteve contigo? Mas segura, agora, a tua paz, minha irmã; ele é teu irmão; não te turbes com esta coisa. Assim, Tamar permaneceu desolada na casa do seu irmão Absalão.

²¹ ڒَْامِي إِسْڒَا ؤُجدْجِيذْ ذَاوُوذْ خْ مَارَّا ثِيمسْڒَايِينْ-أَ، إِذْوڒْ إِخيّقْ أَطَّاسْ.

²¹ Mas quando o rei Davi ouviu todas estas coisas, ficou mui irado.

²² أَبْشَالُومْ وَارْ إِسِّيوڒْ عَاذْ أَكْ-ذ أَمْنُونْ، وَارْ إِدْجِي ذِي ثْشُونِي ؤُڒَا ذِي ثُوعفّْنَا، مَاغَارْ أَبْشَالُومْ إِعِيفّْ أَمْنُونْ مِينْزِي وَانِيثَا ثُوغَا إِسّْبهْذڒْ ؤُتْشْمَاسْ ثَامَارْ.

²² E Absalão não falou nem bem, nem mal com o seu irmão Amnom; porque Absalão odiou Amnom, porquanto ele havia forçado sua irmã Tamar.

²³ أَوَارْنِي ڒَامِي عْذُونْ ثْنَاينْ ن إِسڭّْوُوسَا مُوننْ، إِمْسَارْ، أَقَا أَبْشَالُومْ ثُوغَا غَارسْ إِروَّانْ ذِي بَاعْلْ-حَاصُورْ نِّي إِدْجَانْ غَارْ إِفْرَايِيمْ ؤُ أَبْشَالُومْ إِعَارْضْ مَارَّا أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ.

²³ E sucedeu, depois de dois anos completos, que Absalão tinha tosquiadores de ovelhas em Baal-Hazor, que fica ao lado de Efraim; e Absalão convidou todos os filhos do rei.

²⁴ يُويُورْ أَبْشَالُومْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، أَمْسخَّارْ نّشْ غَارسْ إِروَّانْ! أجّْ ؤُجدْجِيذْ س مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ أَذْ ؤُيُورنْ أَكْ-ذ ؤُمْسخَّارْ نّشْ.“

²⁴ E Absalão veio até o rei, e disse: Agora que o teu servo tem tosquiadores de ovelhas; suplico-te que o rei e os seus servos venham com o teu servo.

²⁵ مَاشَا أَجدْجِيذْ يَارَّا-د خْ أَبْشَالُومْ: ”لَّ، أَ مِّي، أجّْ أَنغْ وَارْ د-نتِّيسْ مَارَّا، حِيمَا وَارْ خَاكْ نتّڭّْ دّْقڒْ!“ نتَّا إِزيَّارْ خَاسْ، مَاشَا نتَّا وَارْ إِخْسْ أَكِيذسْ يُويُورْ، مَاشَا وَاخَّا أَمنِّي إِبَاركْ إِ-ث.

²⁵ E o rei disse a Absalão: Não, filho meu, não iremos todos de uma vez, para que não te sejamos por peso. E ele insistiu. Todavia, ele não quis ir, mas o abençoou.

²⁶ خنِّي إِنَّا أَبْشَالُومْ: ”مَاڒَا لَّا، أجّْ ؤُمَا أَمْنُونْ أَذْ كِيذْنغْ يُويُورْ!“ أَجدْجِيذْ إِنَّا أَسْ: ”مَايمِّي أَكِيذكْ إِ غَا يُويُورْ؟“

²⁶ Então, disse Absalão: Se não, rogo-te, deixa que o meu irmão Amnom venha conosco. E o rei disse a ele: Por que ele deveria ir contigo?

²⁷ ؤُمِي خَاسْ إِزيَّارْ أَبْشَالُومْ، إِجَّا نتَّا أَذْ ؤُيُورنْ أَمْنُونْ ذ مَارَّا أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ أَكِيذسْ.

²⁷ Absalão, porém, insistiu com ele para que deixasse Amnom e todos os filhos do rei irem com ele.

²⁸ أَبْشَالُومْ يُومُورْ إِمْسخَّارنْ نّسْ، إِنَّا: ”حْضَامْ، خْمِي غَا يَارشّقْ ؤُڒْ ن أَمْنُونْ زِي بِينُو ؤُ نشّْ أَذْ أَومْ إِنِيغْ: ’وْثمْ أَمْنُونْ!‘، خنِّي إِتّْخصَّا كنِّيوْ أَذْ ث نْغمْ. وَارْ تّڭّْوذمْ شَا! مَا نشّْ سِيمَانْثْ إِنُو وَارْ ث ؤُمُورغْ إِ كنِّيوْ؟ إِڒِيمْ ذ إِرْيَازنْ ؤُ إِڒِيمْ ذ أَيْثْ ن بُو-ثرْيَاسْثْ.“

²⁸ Ora, Absalão havia ordenado aos seus servos, dizendo: Marcai, pois, quando o coração de Amnom estiver alegre com vinho, e quando eu vos disser: Feri Amnom; então matai-o, não temais; não vo-lo ordenei eu? Sede corajosos e sede valentes.

²⁹ إِمْسخَّارنْ ن أَبْشَالُومْ ڭِّينْ أَكْ-ذ أَمْنُونْ أَمْ مَامّشْ إِ ثُوغَا خَاسنْ إِڭَّا أَبْشَالُومْ. خنِّي كَّارنْ مَارَّا إِحنْجِيرنْ ن ؤُجدْجِيذْ، نْيِينْ، كُوڒْ أَرْيَازْ خْ ؤُسَارْذُونْ نّسْ، ؤُشَا أَروْڒنْ.

²⁹ E os servos de Absalão fizeram a Amnom segundo Absalão havia ordenado. Então, todos os filhos do rei se levantaram, e cada qual subiu sobre sua mula, e fugiu.

³⁰ ؤُمِي نِيثْنِي ثُوغَا أَثنْ عَاذْ ذڭْ وبْرِيذْ، إِمْسَارْ، أَقَا ڒخْبَارْ يِيوضْ غَارْ ذَاوُوذْ، نَّانْ: ”أَبْشَالُومْ إِنْغَا مَارَّا إِحنْجِيرنْ ن ذَاوُوذْ، وَارْ إِقِّيمْ ؤُڒَا ذ إِجّنْ زَّايْسنْ.“

³⁰ E sucedeu, enquanto eles estavam no caminho, que chegaram novas a Davi, dizendo: Absalão matou todos os filhos do rei, e nenhum deles restou.

³¹ ؤُشَا إِكَّارْ ذَاوُوذْ، إِشَارّڭْ أَرُّوضْ نّسْ، إِزّڒْ خْ ثمُّورْثْ. مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ بدّنْ ذِينْ غَارسْ س وَارُّوضْ نْسنْ إِشَارّْڭنْ.

³¹ Então, o rei se levantou, e rasgou as suas vestes, e deitou-se sobre a terra; e todos os seus servos permaneceram junto com suas vestes rasgadas.

³² مَاشَا يُونَاذَابْ، مِّيسْ ن شِيمْعَا، ؤُمَاسْ ن ذَاوُوذْ، إِسِّيوڒْ، إِنَّا: ”إِتّْخصَّا إِ سِيذِي إِنُو وَارْ إِتّْغِيڒْ ذڭْ إِخفْ نّسْ، أَقَا نْغِينْ مَارَّا إِحُوذْرِييّنْ، إِحنْجِيرنْ ن ؤُجدْجِيذْ. أَمْنُونْ وَاهَا إِ إِتّْوَانْغنْ، مَاغَارْ أَبْشَالُومْ إِڭَّا أَيَا ذِي ڒْبَاڒْ نّسْ زڭْ وَاسّْ إِ ذِي إِسّْخَارّڭْ وَانِيثَا ؤُتْشْمَاسْ ثَامَارْ.

³² E Jonadabe, o filho de Simeia, irmão de Davi, respondeu e disse: Não suponha o meu senhor que mataram todos os moços filhos do rei; porque somente Amnom está morto; porquanto, por convocação de Absalão, foi isto determinado desde o dia em que ele forçou sua irmã Tamar.

³³ أجّْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ، وَارْ ذ أَسْ إِتّْغِيمِي ڒْحَاڒْ ڒخُّو، أَذْ يِينِي: ’مَارَّا أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ تّْوَانْغنْ!‘، مَاغَارْ أَمْنُونْ وَاهَا إِمُّوثْ.“

³³ Agora, portanto, não leve, o meu senhor, esta coisa ao seu coração, o pensar que todos os filhos do rei estão mortos; porque somente Amnom está morto.

³⁴ أَبْشَالُومْ ثُوغَا يَارْوڒْ. ؤُشَا أَمْسخَّارْ ونِّي إِتّْعسَّانْ، إِسّْڭعّذْ ثَامُوغْڒِي نّسْ، ؤُ خْزَارْ، أَقَا إِوْذَانْ أَطَّاسْ ؤُسِينْ-د زڭْ وبْرِيذْ إِ إِدْجَانْ أَوَارْنِي أَسْ، زڭْ ؤُغزْذِيسْ ن وذْرَارْ.

³⁴ Mas Absalão fugiu. E o moço que mantinha a guarda levantou os seus olhos, e viu, e eis que vinham muitas pessoas pelo caminho da encosta à sua retaguarda.

³⁵ خنِّي إِنَّا يُونَاذَابْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”خْزَارْ، أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ إِ د-تَّاسنْ. أَقَا إِمْسَارْ أَمْ مَامّشْ إِنَّا ؤُمْسخَّارْ نّشْ.“

³⁵ E Jonadabe disse ao rei: Eis que vêm os filhos do rei; como disse o teu servo, assim o é.

³⁶ ؤُشَا إِمْسَارْ ؤُمِي إِكمّڒْ أَوَاڒْ نّسْ، أَقَا خضْرنْ-د أَرَّاوْ ن ؤُجدْجِيذْ. نِيثْنِي سّْڭعّْذنْ ثْمِيجَّا نْسنْ، رُونْ. ؤُڒَا ذ أَجدْجِيذْ ذ مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ كْسِينْ ذڭْ إِمطَّاونْ.

³⁶ E sucedeu, tão logo ele terminou de falar, que chegaram os filhos do rei, e ergueram a sua voz e choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram mui amargamente.

³⁷ أَبْشَالُومْ ثُوغَا يَارْوڒْ، يُويُورْ غَارْ ثَالْمَايْ، مِّيسْ ن عَامِّيخُورْ، أَجدْجِيذْ ن جَاشُورْ. ذَاوُوذْ إِشْضنْ خْ مِّيسْ مَارَّا ؤُسَّانْ.

³⁷ Então Absalão fugiu, e foi até Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi se lamentava pelo seu filho todos os dias.

³⁸ أَبْشَالُومْ ثُوغَا يَارْوڒْ، يُويُورْ غَارْ جَاشُورْ. نتَّا إِقِّيمْ ذِينِّي ثْڒَاثَا ن إِسڭّْوُوسَا.

³⁸ Então Absalão fugiu, e foi até Gesur, e ali permaneceu três anos.

³⁹ أَيَا إِسّْبدّْ أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ مَاحنْذْ أَذْ إِفّغْ إِ ؤُمنْغِي أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ، مَاغَارْ نتَّا إِسّْعزَّا إِخفْ نّسْ زِي جِّيهثْ ن ڒْموْثْ ن أَمْنُونْ، مَاغَارْ وَانِيثَا أَقَا إِمُّوثْ.

³⁹ E a alma do rei Davi ansiava em ir até Absalão; porque ele estava consolado acerca de Amnom, sabendo que ele estava morto.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 13 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →