2 Samuel 12

rifa (RIFA) vs VC

VC Versão Católica

¹ إِسّكّْ سِيذِي نَاثَانْ غَارْ ذَاوُوذْ. ڒَْامِي غَارسْ يُوذفْ نتَّا، إِنَّا أَسْ:

¹ O Senhor mandou a Davi o profeta Natã; este entrou em sua casa e disse-lhe: Dois homens moravam na mesma cidade, um rico e outro pobre.

² بُو-وَاڭْڒَا غَارسْ أَبَارُّو ن وُودْجِي ذ إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ.

² O rico possuía ovelhas e bois em grande quantidade;

³ أَمزْڒُوضْ مَاشَا وَارْ غَارسْ وَالُو مْغِيرْ إِشْثْ ن ثْحُوڒِيثْ ذ ثَامژْيَانْثْ إِ ثُوغَا د-إِسْغَا. نتَّا ثُوغَا إِسّشَّا إِ-ت ؤُ ثذْوڒْ ثْمقَّارْ غَارسْ ؤُ غَارْ إِحنْجِيرنْ نّسْ. ثشَّا زڭْ ؤُڒقُّوزْ ن وغْرُومْ نّسْ ؤُ ثسْوَا زڭْ ؤُفنْجَاڒْ نّسْ ؤُ ثطّصْ خْ إِفَادّنْ نّسْ. ثُوغَا-ت إِ نتَّا أَمْ يِيشْثْ ن يدْجِيسْ.

³ o pobre, porém, só tinha uma ovelha, pequenina, que ele comprara. Ele a criava e ela crescia junto dele, com os seus filhos, comendo do seu pão, bebendo do seu copo e dormindo no seu seio; era para ele como uma filha.

⁴ ؤُمِي د-يُوسَا إِجّْ ن ؤُمْسبْرِيذْ غَارْ ورْيَازْ بُو-وَاڭْڒَا، يوْعَارْ خَاسْ حِيمَا أَذْ إِسّوْجذْ مَاشَّا إِ ؤُمْسبْرِيذْ إِ غَارسْ د-يُوسِينْ زڭْ إِجّْ ن وُودْجِي نّسْ نِيغْ زڭْ إِجّْ ن إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ نّسْ. س ؤُينِّي إِكْسِي نتَّا ثَاحُوڒِيثْ ثَامژْيَانْثْ ن ورْيَازْ أَمزْڒُوضْ ؤُشَا إِسّوْجذْ إِ-ت إِ ورْيَازْ نِّي ثُوغَا غَارسْ د-يُوسِينْ.“

⁴ Certo dia, chegou à casa do homem rico a visita de um estranho, e ele, não querendo tomar de suas ovelhas nem de seus bois para aprontá-los e dar de comer ao hóspede que lhe tinha chegado, foi e apoderou-se da ovelhinha do pobre, preparando-a para o seu hóspede.

⁵ يَارْغَا ؤُخيّقْ ن ذَاوُوذْ أَطَّاسْ خْ ورْيَازْ نِّي، إِنَّا إِ نَاثَانْ: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، أَرْيَازْ إِ إِڭِّينْ أَيَا، ثكَّارْ أَسْ-د ڒْموْثْ،

⁵ Davi, indignado contra tal homem, disse a Natã: Pela vida de Deus! O homem que fez isso merece a morte.

⁶ ؤُشَا ثَاحُوڒِيثْ ثَامژْيَانْثْ أَذْ ت إِخْڒفْ أَربْعَا ن ثْسقَّارْ، مِينْزِي نتَّا إِڭَّا أَيَا، وَارْ ذَايسْ يَارْحِيمْ.“

⁶ Ele restituirá sete vezes o valor da ovelha, por ter feito isso e não ter tido compaixão.

⁷ خنِّي إِنَّا نَاثَانْ إِ ذَاوُوذْ: ”شكْ سِيمَانْثْ نّشْ ذ أَرْيَازْ نِّي. أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل: نشّْ ذهْنغْ شكْ ذ أَجدْجِيذْ خْ إِسْرَائِيل ؤُ نشّْ سّْنجْمغْ شكْ زڭْ ؤُفُوسْ ن شَاوُولْ.

⁷ Natã disse então a Davi: Tu és esse homem. Eis o que diz o Senhor Deus de Israel: ungi-te rei de Israel, salvei-te das mãos de Saul,

⁸ نشّْ وْشِيغْ أَشْ ثَادَّارْثْ ن سِيذِي نّشْ ذ ثمْغَارِينْ ن سِيذِي نّشْ خْ إِفَادّنْ نّشْ ؤُ نشّْ وْشِيغْ أَشْ ثَادَّارْثْ ن إِسْرَائِيل ذ يَاهُوذَا. مَاڒَا أَيَا ذْرُوسْ، إِڒِي أَذْ أَرْنِيغْ وَا نِيغْ ثَا إِ شكْ.

⁸ dei-te a casa do teu senhor e pus as suas mulheres nos teus braços. Entreguei-te a casa de Israel e de Judá e, se isso fosse ainda pouco, eu teria ajuntado outros favores.

⁹ مَايمِّي ثسّحْقَارذْ أَوَاڒْ ن سِيذِي ؤُ ثڭِّيذْ مِينْ إِدْجَانْ ذ أَعفَّانْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّسْ؟ شكْ ثنْغِيذْ أَحِيتِّي ؤُرِييَا س سِّيفْ ؤُ ثكْسِيذْ ثَامْغَارْثْ نّسْ، ثڭِّيذْ ت ذ ثَامْغَارْثْ إِ يِيخفْ نّشْ ؤُشَا ثنْغِيذْ أَرْيَازْ نّسْ س سِّيفْ ن أَيْثْ ن عَامُّونْ.

⁹ Por que desprezaste o Senhor, fazendo o que é mau aos seus olhos? Feriste com a espada Urias, o hiteu, para fazer de sua mulher a tua esposa, e o fizeste perecer pela espada dos amonitas.

¹⁰ خنِّي ڒخُّو، سِّيفْ وَارْ إِتّْحيِّيذْ إِ ڒبْذَا خْ ثَادَّارْثْ نّشْ، مَاغَارْ شكْ ثسّحْقَارذْ أَيِي ؤُ ثكْسِيذْ ثَامْغَارْثْ ن ؤُحِيتِّي ؤُرِييَا، حِيمَا أَذْ ثذْوڒْ ذ ثَامْغَارْثْ نّشْ.

¹⁰ Por isso, jamais se afastará a espada de tua casa, porque me desprezaste, tomando a mulher de Urias, o hiteu, para fazer dela a tua esposa.

¹¹ أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي: خْژَارْ، نشّْ أَذْ خَاكْ سّكَّارغْ ثُوعفّْنَا زِي ثَادَّارْثْ نّشْ ؤُ نشّْ أَذْ أَشْ كّْسغْ ثِيمْغَارِينْ نّشْ زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ نّشْ، أَذْ ثنْثْ وْشغْ إِ جَّارْ نّشْ ؤُ نتَّا أَذْ إِطّصْ أَكْ-ذ ثمْغَارِينْ نّشْ غَارْ ثْفُوشْثْ ذڭْ ؤُجنَّا.

¹¹ Eis o que diz o Senhor: vou fazer com que se levantem contra ti males vindos de tua própria casa. Sob os teus olhos, tomarei as tuas mulheres e dá-las-ei a um outro que dormirá com elas à luz do sol!

¹² مَاغَارْ شكْ ثڭِّيذْ ت س ثْنُوفّْرَا، مَاشَا نشّْ أَذْ ڭّغْ أَيَا زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ ن مَارَّا إِسْرَائِيل ؤُ غَارْ ثِيفَاوْثْ ن ثْفُوشْثْ.“

¹² Porque agiste em segredo, mas eu o farei diante de todo o Israel e diante do sol.

¹³ خَاسْ ؤُشَا إِنَّا ذَاوُوذْ إِ نَاثَانْ: ”نشّْ خْضِيغْ أَكْ-ذ سِيذِي!“ إِنَّا نَاثَانْ إِ ذَاوُوذْ: ”سِيذِي إِغْفَارْ دّنْبْ نّشْ، وَارْ ثْمتِّيذْ شَا.

¹³ Davi disse a Natã: Pequei contra o Senhor. Natã respondeu-lhe: O Senhor perdoa o teu pecado; não morrerás.

¹⁴ مَاشَا، ؤُمِي شكْ ثَارِّيذْ ڒْعذْيَانْ ن سِيذِي أَذْ شقّْفنْ أَطَّاسْ، س ثِيذتّْ إِتّْخصَّا أَذْ إِمّثْ مِّيشْ إِ ذ أَشْ د-إِتّْوَارْونْ.“

¹⁴ Todavia, como desprezaste o Senhor com essa ação, morrerá o filho que te nasceu.

¹⁵ خنِّي يُويُورْ نَاثَانْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ. سِيذِي إِڒْقفْ أَحنْجِيرْ إِ ثُوغَا د-ثُورُووْ ثمْغَارْثْ ن ؤُرِييَا إِ ذَاوُوذْ ؤُشَا إِذْوڒْ إِحْڒشْ أَطَّاسْ.

¹⁵ E Natã voltou para sua casa. O Senhor feriu o menino que a mulher de Urias tinha dado a Davi, e ele adoeceu gravemente.

¹⁶ ذَاوُوذْ يَارْزُو أَربِّي ذِي طّْوعْ ن ؤُحنْجِيرْ. إِژُومّْ ذَاوُوذْ بْڒَا قطُّو ؤُ نتَّا يُوذفْ، إِزّڒْ خْ ثمُّورْثْ ذِي دْجِيڒثْ.

¹⁶ Davi suplicou ao Senhor pelo menino; jejuou e passou a noite em sua casa prostrado por terra, vestido com um saco.

¹⁷ إِمْغَارنْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ ؤُسِينْ-د، بدّنْ غَارسْ حِيمَا أَذْ ث أَرّنْ أَذْ د-إِكَّارْ زِي ثمُّورْثْ. نتَّا مَاشَا وَارْ إِخْسْ ؤُ وَارْ إِشِّي أَغْرُومْ أَكِيذْسنْ.

¹⁷ Os anciãos de sua casa, de pé junto dele, insistiam em que ele se levantasse do chão, mas ele não o quis, nem tomou com eles alimento algum.

¹⁸ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ سبْعَا إِمْسَارْ أَقَا أَحنْجِيرْ إِمُّوثْ. إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ ڭّْوذنْ أَذْ أَسْ إِنِينْ، أَقَا أَحنْجِيرْ إِمُّوثْ، مَاغَارْ نِيثْنِي نَّانْ: ”خْزَارْ، ؤُمِي أَحنْجِيرْ ثُوغَا إِدَّارْ عَاذْ، نسِّيوڒْ أَكِيذسْ، مَاشَا وَارْ غَارْنغْ إِسْڒِي شَا. مَامّشْ إِ نْزمَّارْ ڒخُّو أَذْ أَسْ نِينِي: ’أَحنْجِيرْ إِمُّوثْ‘؟ نتَّا أَذْ إِڭّْ ثُوعفّْنَا ذڭْ إِخفْ نّسْ.“

¹⁸ Ao sétimo dia, morreu o menino, e os servos do rei não ousavam dar-lhe a notícia, pensando: Quando o menino ainda vivia, nós lhe falávamos e ele não queria ouvir-nos; quanto mais se afligirá agora, se lhe anunciarmos que o menino morreu? Seria uma desgraça.

¹⁹ ذَاوُوذْ إِژْرَا أَقَا إِمْسخَّارنْ نّسْ سَّاوَاڒنْ س ثْحسّشْثْ جَارْ أَسنْ ؤُ ذَاوُوذْ يُوشَا إِلَّا أَحنْجِيرْ ثُوغَا إِمُّوثْ. نتَّا إِنَّا إِ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”مَا إِمُّوثْ ؤُحنْجِيرْ؟“ نِيثْنِي نَّانْ أَسْ: ”أَقَا إِمُّوثْ!“

¹⁹ Davi notou que seus servos cochichavam entre si, e compreendeu que o menino morrera. Perguntou-lhes: Morreu o menino? Sim, responderam-lhe.

²⁰ خنِّي إِكَّارْ ذَاوُوذْ زِي ثمُّورْثْ، إِسِّيرْذْ، إِذْهنْ إِخفْ نّسْ، إِبدّڒْ أَرُّوضْ نّسْ. نتَّا يُوذفْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن سِيذِي، إِسْجذْ. ؤُمِي خنِّي يَارڭّْوحْ غَارْ ثَادَّارْثْ، إِتَّارْ أَغْرُومْ ؤُ نِيثْنِي سَّارْسنْ أَغْرُومْ زَّاثسْ ؤُشَا إِشَّا.

²⁰ Então Davi levantou-se do chão, lavou-se, perfumou-se, mudou de roupa e entrou na casa do Senhor para se prostrar. De volta à sua casa, mandou que lhe servissem a refeição, e comeu.

²¹ نَّانْ أَسْ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”مِينْ ثڭِّيذْ شكْ ڒخُّو؟ ؤُمِي أَحنْجِيرْ عَاذْ إِدَّارْ، ثْژُومّذْ ذِي طّْوعْ نّسْ ؤُ ثْرُوذْ. مَاشَا أَوَارْنِي ڒَامِي إِمُّوثْ ؤُحنْجِيرْ، ثكَّارذْ ؤُشَا ثشِّيذْ أَغْرُومْ.“

²¹ Seus servos disseram-lhe: Que fazes? Quando a criança ainda vivia, jejuavas e choravas; agora, que morreu, tu te levantas e comes.

²² نتَّا يَارَّا-د خَاسنْ: ”ؤُمِي أَحنْجِيرْ عَاذْ إِدَّارْ، ژُومّغْ ؤُ رُوغْ، مَاغَارْ نشّْ نِّيغْ: ’وِي إِسّْننْ، سِيذِي أَذْ خَافِي إِحِينّْ ؤُ أَحنْجِيرْ أَذْ إِدَّارْ.‘

²² Eu jejuava e orava pelo menino enquanto vivia, respondeu ele, porque dizia comigo: Quem sabe, talvez o Senhor terá pena de mim e o menino ficará bom?

²³ ڒخُّو مَاشَا إِمُّوثْ. مَايمِّي غَا ژُومّغْ عَاذْ؟ مَا زمَّارغْ أَذْ ث-إِ-د-أَرّغْ؟ نشّْ أَذْ غَارسْ رَاحغْ إِشْثْ ن ثْوَاڒَا، مَاشَا نتَّا وَارْ د غَارِي إِتّْعِيقِّيبْ.“

²³ Mas agora, que morreu, para que jejuar ainda? Posso por acaso fazê-lo voltar à vida? Eu é que irei para junto dele; ele, porém, não voltará mais a mim!

²⁴ ذَاوُوذْ إِسّْفوّجْ ثَامْغَارْثْ نّسْ بَاثْ-شَابَاعْ ؤُ نتَّا يُوذفْ خَاسْ، إِطّصْ أَكِيذسْ. نتَّاثْ ثُورُووْ-د إِجّْ ن ؤُحنْجِيرْ، إِڭَّا أَسْ سُولِيمَانْ. سِيذِي ثُوغَا إِتّخْسْ إِ-ث

²⁴ Davi consolou Betsabé, sua mulher. Foi procurá-la e dormiu com ela. Ela concebeu e deu à luz um filho, ao qual chamou Salomão. O Senhor o amou,

²⁵ ؤُشَا إِڭَّا أَسْ يَاذِيذْ-يَاهْ س ؤُفُوسْ ن ؤُنَابِي نَاثَانْ، أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِخْسْ سِيذِي.

²⁵ e revelou isto a Davi por intermédio do profeta Natã, que deu ao menino o sobrenome de Amado-de-Javé, segundo a ordem do Senhor.

²⁶ يُووَابْ إِمّْنغْ أَكْ-ذ رَابَّا ن أَيْثْ ن عَامُّونْ ؤُ نتَّا إِحوّسْ ثَانْذِينْثْ ن ؤُجدْجِيذْ.

²⁶ Joab, que sitiava Raba dos amonitas, apoderou-se da cidade das Águas.

²⁷ خَاسْ ؤُشَا إِسّكّْ يُووَابْ إِرقَّاسنْ غَارْ ذَاوُوذْ، إِنَّا: ”نشّْ مّنْغغْ أَكْ-ذ رَابَّا طّْفغْ ؤُڒَا ذ ثَانْذِينْثْ ن وَامَانْ.

²⁷ E enviou a Davi mensageiros com esta notícia: Assaltei Raba e ocupei a cidade das Águas.

²⁸ سْمُونْ مِينْ إِقِّيمنْ ن ڒْعسْكَارْ ؤُشَا نّضْ إِ ثنْذِينْثْ، طّفْ إِ-ت، نِيغْ أَذْ طّْفغْ نشّْ ثَانْذِينْثْ ؤُشَا أَذْ خَاسْ ڒَاغَانْ س يِيسمْ إِنُو.“

²⁸ Ajunta o resto do exército, vem acampar perto da cidade e tomá-la, para não acontecer que, tomando-a eu, seja-lhe dado o meu nome.

²⁹ خنِّي إِسّْمُونْ ذَاوُوذْ مَارَّا ڒْعسْكَارْ، إِفّغْ غَارْ رَابَّا، إِمّْنغْ أَكِيذسْ ؤُشَا إِطّفْ إِ-ت.

²⁹ Reuniu Davi todo o exército e foi contra Raba, assaltando-a e tomando-a.

³⁰ إِكّسْ تَّاجْ خْ ؤُزدْجِيفْ ن ؤُجدْجِيذْ، ونِّي س يِيجّْ ن ڒوْزنْ ن إِشْثْ ن ثَالِينْثْ ن وُورغْ ؤُ خَاسْ ثَايَاقُوثِينْ إِغْڒَانْ، ؤُشَا ثُوسَا-د تَّاجْ خْ ؤُزدْجِيفْ ن ذَاوُوذْ. نتَّا يِيوِي عَاوذْ إِشْثْ ن ثْكشَّاضْثْ ذ ثَامقّْرَانْثْ أَطَّاسْ زِي ثنْذِينْثْ.

³⁰ Tirou a coroa da cabeça de Milcom. Esta pesava um talento de ouro, e era ornada de uma pedra preciosa, que foi colocada sobre a cabeça de Davi. O rei levou da cidade grande quantidade de despojos.

³¹ ڒْڭنْسْ نِّي ذَايسْ إِدْجَانْ إِسُّوفّغْ إِ-ث ؤُ إِحْجمْ خَاسنْ س ڒْمنْشَارَاثْ ذ إِيَاڒْزِيمنْ ن وُوزَّاڒْ ذ شّْوَاقَارْ ن وُوزَّاڒْ ؤُشَا نتَّا إِجَّا إِ-ثنْ أَذْ عْذُونْ س ڒْكُوشَّاثْ ن لَّاجُورْ. أَمُّو إِ إِڭَّا نتَّا أَكْ-ذ مَارَّا ثِيندَّامْ ن أَيْثْ ن عَامُّونْ. خنِّي إِعْقبْ ذَاوُوذْ ذ مَارَّا ڒْڭنْسْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ.

³¹ Quanto à sua população, fê-la sair para empregá-la em serrar, em trabalhar com a picareta e o machado e em fazer tijolos. Assim fez com todas as cidades dos amonitas. E Davi voltou com todas as suas tropas para Jerusalém.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 12 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →