2 Samuel 12

rifa (RIFA) vs ARIB

ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica

¹ إِسّكّْ سِيذِي نَاثَانْ غَارْ ذَاوُوذْ. ڒَْامِي غَارسْ يُوذفْ نتَّا، إِنَّا أَسْ:

¹ O Senhor, pois, enviou Natã a Davi. E, entrando ele a ter com Davi, disse-lhe: Havia numa cidade dois homens, um rico e outro pobre.

² بُو-وَاڭْڒَا غَارسْ أَبَارُّو ن وُودْجِي ذ إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ.

² O rico tinha rebanhos e manadas em grande número;

³ أَمزْڒُوضْ مَاشَا وَارْ غَارسْ وَالُو مْغِيرْ إِشْثْ ن ثْحُوڒِيثْ ذ ثَامژْيَانْثْ إِ ثُوغَا د-إِسْغَا. نتَّا ثُوغَا إِسّشَّا إِ-ت ؤُ ثذْوڒْ ثْمقَّارْ غَارسْ ؤُ غَارْ إِحنْجِيرنْ نّسْ. ثشَّا زڭْ ؤُڒقُّوزْ ن وغْرُومْ نّسْ ؤُ ثسْوَا زڭْ ؤُفنْجَاڒْ نّسْ ؤُ ثطّصْ خْ إِفَادّنْ نّسْ. ثُوغَا-ت إِ نتَّا أَمْ يِيشْثْ ن يدْجِيسْ.

³ mas o pobre não tinha coisa alguma, senão uma pequena cordeira que comprara e criara; ela crescera em companhia dele e de seus filhos; do seu bocado comia, do seu copo bebia, e dormia em seu regaço; e ele a tinha como filha.

⁴ ؤُمِي د-يُوسَا إِجّْ ن ؤُمْسبْرِيذْ غَارْ ورْيَازْ بُو-وَاڭْڒَا، يوْعَارْ خَاسْ حِيمَا أَذْ إِسّوْجذْ مَاشَّا إِ ؤُمْسبْرِيذْ إِ غَارسْ د-يُوسِينْ زڭْ إِجّْ ن وُودْجِي نّسْ نِيغْ زڭْ إِجّْ ن إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ نّسْ. س ؤُينِّي إِكْسِي نتَّا ثَاحُوڒِيثْ ثَامژْيَانْثْ ن ورْيَازْ أَمزْڒُوضْ ؤُشَا إِسّوْجذْ إِ-ت إِ ورْيَازْ نِّي ثُوغَا غَارسْ د-يُوسِينْ.“

⁴ Chegou um viajante à casa do rico; e este, não querendo tomar das suas ovelhas e do seu gado para guisar para o viajante que viera a ele, tomou a cordeira do pobre e a preparou para o seu hóspede.

⁵ يَارْغَا ؤُخيّقْ ن ذَاوُوذْ أَطَّاسْ خْ ورْيَازْ نِّي، إِنَّا إِ نَاثَانْ: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، أَرْيَازْ إِ إِڭِّينْ أَيَا، ثكَّارْ أَسْ-د ڒْموْثْ،

⁵ Então a ira de Davi se acendeu em grande maneira contra aquele homem; e disse a Natã: Vive o Senhor, que digno de morte é o homem que fez isso.

⁶ ؤُشَا ثَاحُوڒِيثْ ثَامژْيَانْثْ أَذْ ت إِخْڒفْ أَربْعَا ن ثْسقَّارْ، مِينْزِي نتَّا إِڭَّا أَيَا، وَارْ ذَايسْ يَارْحِيمْ.“

⁶ Pela cordeira restituirá o quádruplo, porque fez tal coisa, e não teve compaixão.

⁷ خنِّي إِنَّا نَاثَانْ إِ ذَاوُوذْ: ”شكْ سِيمَانْثْ نّشْ ذ أَرْيَازْ نِّي. أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل: نشّْ ذهْنغْ شكْ ذ أَجدْجِيذْ خْ إِسْرَائِيل ؤُ نشّْ سّْنجْمغْ شكْ زڭْ ؤُفُوسْ ن شَاوُولْ.

⁷ Então disse Natã a Davi: Esse homem és tu! Assim diz o Senhor Deus de Israel: Eu te ungi rei sobre Israel, livrei-te da mão de Saul,

⁸ نشّْ وْشِيغْ أَشْ ثَادَّارْثْ ن سِيذِي نّشْ ذ ثمْغَارِينْ ن سِيذِي نّشْ خْ إِفَادّنْ نّشْ ؤُ نشّْ وْشِيغْ أَشْ ثَادَّارْثْ ن إِسْرَائِيل ذ يَاهُوذَا. مَاڒَا أَيَا ذْرُوسْ، إِڒِي أَذْ أَرْنِيغْ وَا نِيغْ ثَا إِ شكْ.

⁸ e te dei a casa de teu senhor, e as mulheres de teu senhor em teu seio; também te dei a casa de Israel e de Judá. E se isso fosse pouco, te acrescentaria outro tanto.

⁹ مَايمِّي ثسّحْقَارذْ أَوَاڒْ ن سِيذِي ؤُ ثڭِّيذْ مِينْ إِدْجَانْ ذ أَعفَّانْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّسْ؟ شكْ ثنْغِيذْ أَحِيتِّي ؤُرِييَا س سِّيفْ ؤُ ثكْسِيذْ ثَامْغَارْثْ نّسْ، ثڭِّيذْ ت ذ ثَامْغَارْثْ إِ يِيخفْ نّشْ ؤُشَا ثنْغِيذْ أَرْيَازْ نّسْ س سِّيفْ ن أَيْثْ ن عَامُّونْ.

⁹ Por que desprezaste a palavra do Senhor, fazendo o mal diante de seus olhos? A Urias, o heteu, mataste à espada, e a sua mulher tomaste para ser tua mulher; sim, a ele mataste com a espada dos amonitas.

¹⁰ خنِّي ڒخُّو، سِّيفْ وَارْ إِتّْحيِّيذْ إِ ڒبْذَا خْ ثَادَّارْثْ نّشْ، مَاغَارْ شكْ ثسّحْقَارذْ أَيِي ؤُ ثكْسِيذْ ثَامْغَارْثْ ن ؤُحِيتِّي ؤُرِييَا، حِيمَا أَذْ ثذْوڒْ ذ ثَامْغَارْثْ نّشْ.

¹⁰ Agora, pois, a espada jamais se apartará da tua casa, porquanto me desprezaste, e tomaste a mulher de Urias, o heteu, para ser tua mulher.

¹¹ أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي: خْژَارْ، نشّْ أَذْ خَاكْ سّكَّارغْ ثُوعفّْنَا زِي ثَادَّارْثْ نّشْ ؤُ نشّْ أَذْ أَشْ كّْسغْ ثِيمْغَارِينْ نّشْ زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ نّشْ، أَذْ ثنْثْ وْشغْ إِ جَّارْ نّشْ ؤُ نتَّا أَذْ إِطّصْ أَكْ-ذ ثمْغَارِينْ نّشْ غَارْ ثْفُوشْثْ ذڭْ ؤُجنَّا.

¹¹ Assim diz o Senhor: Eis que suscitarei da tua própria casa o mal sobre ti, e tomarei tuas mulheres perante os teus olhos, e as darei a teu próximo, o qual se deitará com tuas mulheres à luz deste sol.

¹² مَاغَارْ شكْ ثڭِّيذْ ت س ثْنُوفّْرَا، مَاشَا نشّْ أَذْ ڭّغْ أَيَا زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ ن مَارَّا إِسْرَائِيل ؤُ غَارْ ثِيفَاوْثْ ن ثْفُوشْثْ.“

¹² Pois tu o fizeste em oculto; mas eu farei este negócio perante todo o Israel e à luz do sol.

¹³ خَاسْ ؤُشَا إِنَّا ذَاوُوذْ إِ نَاثَانْ: ”نشّْ خْضِيغْ أَكْ-ذ سِيذِي!“ إِنَّا نَاثَانْ إِ ذَاوُوذْ: ”سِيذِي إِغْفَارْ دّنْبْ نّشْ، وَارْ ثْمتِّيذْ شَا.

¹³ Então disse Davi a Natã: Pequei contra o Senhor. Tornou Natã a Davi: Também o Senhor perdoou o teu pecado; não morreras.

¹⁴ مَاشَا، ؤُمِي شكْ ثَارِّيذْ ڒْعذْيَانْ ن سِيذِي أَذْ شقّْفنْ أَطَّاسْ، س ثِيذتّْ إِتّْخصَّا أَذْ إِمّثْ مِّيشْ إِ ذ أَشْ د-إِتّْوَارْونْ.“

¹⁴ Todavia, porquanto com este feito deste lugar a que os inimigos do Senhor blasfemem, o filho que te nasceu certamente morrerá.

¹⁵ خنِّي يُويُورْ نَاثَانْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ. سِيذِي إِڒْقفْ أَحنْجِيرْ إِ ثُوغَا د-ثُورُووْ ثمْغَارْثْ ن ؤُرِييَا إِ ذَاوُوذْ ؤُشَا إِذْوڒْ إِحْڒشْ أَطَّاسْ.

¹⁵ Então Natã foi para sua casa. Depois o Senhor feriu a criança que a mulher de Urias dera a Davi, de sorte que adoeceu gravemente.

¹⁶ ذَاوُوذْ يَارْزُو أَربِّي ذِي طّْوعْ ن ؤُحنْجِيرْ. إِژُومّْ ذَاوُوذْ بْڒَا قطُّو ؤُ نتَّا يُوذفْ، إِزّڒْ خْ ثمُّورْثْ ذِي دْجِيڒثْ.

¹⁶ Davi, pois, buscou a Deus pela criança, e observou rigoroso jejum e, recolhendo-se, passava a noite toda prostrado sobre a terra.

¹⁷ إِمْغَارنْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ ؤُسِينْ-د، بدّنْ غَارسْ حِيمَا أَذْ ث أَرّنْ أَذْ د-إِكَّارْ زِي ثمُّورْثْ. نتَّا مَاشَا وَارْ إِخْسْ ؤُ وَارْ إِشِّي أَغْرُومْ أَكِيذْسنْ.

¹⁷ Então os anciãos da sua casa se puseram ao lado dele para o fazerem levantar-se da terra; porém ele não quis, nem comeu com eles.

¹⁸ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ سبْعَا إِمْسَارْ أَقَا أَحنْجِيرْ إِمُّوثْ. إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ ڭّْوذنْ أَذْ أَسْ إِنِينْ، أَقَا أَحنْجِيرْ إِمُّوثْ، مَاغَارْ نِيثْنِي نَّانْ: ”خْزَارْ، ؤُمِي أَحنْجِيرْ ثُوغَا إِدَّارْ عَاذْ، نسِّيوڒْ أَكِيذسْ، مَاشَا وَارْ غَارْنغْ إِسْڒِي شَا. مَامّشْ إِ نْزمَّارْ ڒخُّو أَذْ أَسْ نِينِي: ’أَحنْجِيرْ إِمُّوثْ‘؟ نتَّا أَذْ إِڭّْ ثُوعفّْنَا ذڭْ إِخفْ نّسْ.“

¹⁸ Ao sétimo dia a criança morreu; e temiam os servos de Davi dizer-lhe que a criança tinha morrido; pois diziam: Eis que, sendo a criança ainda viva, lhe falávamos, porém ele não dava ouvidos à nossa voz; como, pois, lhe diremos que a criança morreu? Poderá cometer um desatino.

¹⁹ ذَاوُوذْ إِژْرَا أَقَا إِمْسخَّارنْ نّسْ سَّاوَاڒنْ س ثْحسّشْثْ جَارْ أَسنْ ؤُ ذَاوُوذْ يُوشَا إِلَّا أَحنْجِيرْ ثُوغَا إِمُّوثْ. نتَّا إِنَّا إِ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”مَا إِمُّوثْ ؤُحنْجِيرْ؟“ نِيثْنِي نَّانْ أَسْ: ”أَقَا إِمُّوثْ!“

¹⁹ Davi, porém, percebeu que seus servos cochichavam entre si, e entendeu que a criança havia morrido; pelo que perguntou a seus servos: Morreu a criança? E eles responderam: Morreu.

²⁰ خنِّي إِكَّارْ ذَاوُوذْ زِي ثمُّورْثْ، إِسِّيرْذْ، إِذْهنْ إِخفْ نّسْ، إِبدّڒْ أَرُّوضْ نّسْ. نتَّا يُوذفْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن سِيذِي، إِسْجذْ. ؤُمِي خنِّي يَارڭّْوحْ غَارْ ثَادَّارْثْ، إِتَّارْ أَغْرُومْ ؤُ نِيثْنِي سَّارْسنْ أَغْرُومْ زَّاثسْ ؤُشَا إِشَّا.

²⁰ Então Davi se levantou da terra, lavou-se, ungiu-se, e mudou de vestes; e, entrando na casa do Senhor, adorou. Depois veio a sua casa, e pediu o que comer; e lho deram, e ele comeu.

²¹ نَّانْ أَسْ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”مِينْ ثڭِّيذْ شكْ ڒخُّو؟ ؤُمِي أَحنْجِيرْ عَاذْ إِدَّارْ، ثْژُومّذْ ذِي طّْوعْ نّسْ ؤُ ثْرُوذْ. مَاشَا أَوَارْنِي ڒَامِي إِمُّوثْ ؤُحنْجِيرْ، ثكَّارذْ ؤُشَا ثشِّيذْ أَغْرُومْ.“

²¹ Então os seus servos lhe disseram: Que é isso que fizeste? pela criança viva jejuaste e choraste; porém depois que a criança morreu te levantaste e comeste.

²² نتَّا يَارَّا-د خَاسنْ: ”ؤُمِي أَحنْجِيرْ عَاذْ إِدَّارْ، ژُومّغْ ؤُ رُوغْ، مَاغَارْ نشّْ نِّيغْ: ’وِي إِسّْننْ، سِيذِي أَذْ خَافِي إِحِينّْ ؤُ أَحنْجِيرْ أَذْ إِدَّارْ.‘

²² Respondeu ele: Quando a criança ainda vivia, jejuei e chorei, pois dizia: Quem sabe se o Senhor não se compadecerá de mim, de modo que viva a criança?

²³ ڒخُّو مَاشَا إِمُّوثْ. مَايمِّي غَا ژُومّغْ عَاذْ؟ مَا زمَّارغْ أَذْ ث-إِ-د-أَرّغْ؟ نشّْ أَذْ غَارسْ رَاحغْ إِشْثْ ن ثْوَاڒَا، مَاشَا نتَّا وَارْ د غَارِي إِتّْعِيقِّيبْ.“

²³ Todavia, agora que é morta, por que ainda jejuaria eu? Poderei eu fazê-la voltar? Eu irei para ela, porém ela não voltará para mim.

²⁴ ذَاوُوذْ إِسّْفوّجْ ثَامْغَارْثْ نّسْ بَاثْ-شَابَاعْ ؤُ نتَّا يُوذفْ خَاسْ، إِطّصْ أَكِيذسْ. نتَّاثْ ثُورُووْ-د إِجّْ ن ؤُحنْجِيرْ، إِڭَّا أَسْ سُولِيمَانْ. سِيذِي ثُوغَا إِتّخْسْ إِ-ث

²⁴ Então consolou Davi a Bate-Seba, sua mulher, e entrou, e se deitou com ela. E teve ela um filho, e Davi lhe deu o nome de Salomão. E o Senhor o amou;

²⁵ ؤُشَا إِڭَّا أَسْ يَاذِيذْ-يَاهْ س ؤُفُوسْ ن ؤُنَابِي نَاثَانْ، أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِخْسْ سِيذِي.

²⁵ e mandou, por intermédio do profeta Natã, dar-lhe o nome de Jedidias, por amor do Senhor.

²⁶ يُووَابْ إِمّْنغْ أَكْ-ذ رَابَّا ن أَيْثْ ن عَامُّونْ ؤُ نتَّا إِحوّسْ ثَانْذِينْثْ ن ؤُجدْجِيذْ.

²⁶ Ora, pelejou Joabe contra Rabá, dos amonitas, e tomou a cidade real.

²⁷ خَاسْ ؤُشَا إِسّكّْ يُووَابْ إِرقَّاسنْ غَارْ ذَاوُوذْ، إِنَّا: ”نشّْ مّنْغغْ أَكْ-ذ رَابَّا طّْفغْ ؤُڒَا ذ ثَانْذِينْثْ ن وَامَانْ.

²⁷ Então mandou Joabe mensageiros a Davi, e disse: Pelejei contra Rabá, e já tomei a cidade das águas.

²⁸ سْمُونْ مِينْ إِقِّيمنْ ن ڒْعسْكَارْ ؤُشَا نّضْ إِ ثنْذِينْثْ، طّفْ إِ-ت، نِيغْ أَذْ طّْفغْ نشّْ ثَانْذِينْثْ ؤُشَا أَذْ خَاسْ ڒَاغَانْ س يِيسمْ إِنُو.“

²⁸ Ajunta, pois, agora o resto do povo, acampa contra a cidade e toma-a, para que eu não a tome e seja o meu nome aclamado sobre ela.

²⁹ خنِّي إِسّْمُونْ ذَاوُوذْ مَارَّا ڒْعسْكَارْ، إِفّغْ غَارْ رَابَّا، إِمّْنغْ أَكِيذسْ ؤُشَا إِطّفْ إِ-ت.

²⁹ Então Davi ajuntou todo o povo, e marchou para Rabá; pelejou contra ela, e a tomou.

³⁰ إِكّسْ تَّاجْ خْ ؤُزدْجِيفْ ن ؤُجدْجِيذْ، ونِّي س يِيجّْ ن ڒوْزنْ ن إِشْثْ ن ثَالِينْثْ ن وُورغْ ؤُ خَاسْ ثَايَاقُوثِينْ إِغْڒَانْ، ؤُشَا ثُوسَا-د تَّاجْ خْ ؤُزدْجِيفْ ن ذَاوُوذْ. نتَّا يِيوِي عَاوذْ إِشْثْ ن ثْكشَّاضْثْ ذ ثَامقّْرَانْثْ أَطَّاسْ زِي ثنْذِينْثْ.

³⁰ Também tirou a coroa da cabeça do seu rei; e o peso dela era de um talento de ouro e havia nela uma pedra preciosa; e foi posta sobre a cabeça de Davi, que levou da cidade mui grande despojo.

³¹ ڒْڭنْسْ نِّي ذَايسْ إِدْجَانْ إِسُّوفّغْ إِ-ث ؤُ إِحْجمْ خَاسنْ س ڒْمنْشَارَاثْ ذ إِيَاڒْزِيمنْ ن وُوزَّاڒْ ذ شّْوَاقَارْ ن وُوزَّاڒْ ؤُشَا نتَّا إِجَّا إِ-ثنْ أَذْ عْذُونْ س ڒْكُوشَّاثْ ن لَّاجُورْ. أَمُّو إِ إِڭَّا نتَّا أَكْ-ذ مَارَّا ثِيندَّامْ ن أَيْثْ ن عَامُّونْ. خنِّي إِعْقبْ ذَاوُوذْ ذ مَارَّا ڒْڭنْسْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ.

³¹ E, trazendo os seus habitantes, os pôs a trabalhar com serras, trilhos de ferro, machados de ferro, e em fornos de tijolos; e assim fez a todas as cidades dos amonitas. Depois voltou Davi e todo o povo para Jerusalém.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 12 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →