2 Samuel 12

rifa (RIFA) vs ACF

ACF Almeida Corrigida Fiel

¹ إِسّكّْ سِيذِي نَاثَانْ غَارْ ذَاوُوذْ. ڒَْامِي غَارسْ يُوذفْ نتَّا، إِنَّا أَسْ:

¹ E o SENHOR enviou Natã a Davi; e, apresentando-se ele a Davi, disse-lhe: Havia numa cidade dois homens, um rico e outro pobre.

² بُو-وَاڭْڒَا غَارسْ أَبَارُّو ن وُودْجِي ذ إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ.

² O rico possuía muitíssimas ovelhas e vacas.

³ أَمزْڒُوضْ مَاشَا وَارْ غَارسْ وَالُو مْغِيرْ إِشْثْ ن ثْحُوڒِيثْ ذ ثَامژْيَانْثْ إِ ثُوغَا د-إِسْغَا. نتَّا ثُوغَا إِسّشَّا إِ-ت ؤُ ثذْوڒْ ثْمقَّارْ غَارسْ ؤُ غَارْ إِحنْجِيرنْ نّسْ. ثشَّا زڭْ ؤُڒقُّوزْ ن وغْرُومْ نّسْ ؤُ ثسْوَا زڭْ ؤُفنْجَاڒْ نّسْ ؤُ ثطّصْ خْ إِفَادّنْ نّسْ. ثُوغَا-ت إِ نتَّا أَمْ يِيشْثْ ن يدْجِيسْ.

³ Mas o pobre não tinha coisa nenhuma, senão uma pequena cordeira que comprara e criara; e ela tinha crescido com ele e com seus filhos; do seu bocado comia, e do seu copo bebia, e dormia em seu regaço, e a tinha como filha.

⁴ ؤُمِي د-يُوسَا إِجّْ ن ؤُمْسبْرِيذْ غَارْ ورْيَازْ بُو-وَاڭْڒَا، يوْعَارْ خَاسْ حِيمَا أَذْ إِسّوْجذْ مَاشَّا إِ ؤُمْسبْرِيذْ إِ غَارسْ د-يُوسِينْ زڭْ إِجّْ ن وُودْجِي نّسْ نِيغْ زڭْ إِجّْ ن إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ نّسْ. س ؤُينِّي إِكْسِي نتَّا ثَاحُوڒِيثْ ثَامژْيَانْثْ ن ورْيَازْ أَمزْڒُوضْ ؤُشَا إِسّوْجذْ إِ-ت إِ ورْيَازْ نِّي ثُوغَا غَارسْ د-يُوسِينْ.“

⁴ E, vindo um viajante ao homem rico, deixou este de tomar das suas ovelhas e das suas vacas para assar para o viajante que viera a ele; e tomou a cordeira do homem pobre, e a preparou para o homem que viera a ele.

⁵ يَارْغَا ؤُخيّقْ ن ذَاوُوذْ أَطَّاسْ خْ ورْيَازْ نِّي، إِنَّا إِ نَاثَانْ: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، أَرْيَازْ إِ إِڭِّينْ أَيَا، ثكَّارْ أَسْ-د ڒْموْثْ،

⁵ Então o furor de Davi se acendeu em grande maneira contra aquele homem, e disse a Natã: Vive o Senhor, que digno de morte é o homem que fez isso.

⁶ ؤُشَا ثَاحُوڒِيثْ ثَامژْيَانْثْ أَذْ ت إِخْڒفْ أَربْعَا ن ثْسقَّارْ، مِينْزِي نتَّا إِڭَّا أَيَا، وَارْ ذَايسْ يَارْحِيمْ.“

⁶ E pela cordeira tornará a dar o quadruplicado, porque fez tal coisa, e porque não se compadeceu.

⁷ خنِّي إِنَّا نَاثَانْ إِ ذَاوُوذْ: ”شكْ سِيمَانْثْ نّشْ ذ أَرْيَازْ نِّي. أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل: نشّْ ذهْنغْ شكْ ذ أَجدْجِيذْ خْ إِسْرَائِيل ؤُ نشّْ سّْنجْمغْ شكْ زڭْ ؤُفُوسْ ن شَاوُولْ.

⁷ Então disse Natã a Davi: Tu és este homem. Assim diz o Senhor Deus de Israel: Eu te ungi rei sobre Israel, e eu te livrei das mãos de Saul;

⁸ نشّْ وْشِيغْ أَشْ ثَادَّارْثْ ن سِيذِي نّشْ ذ ثمْغَارِينْ ن سِيذِي نّشْ خْ إِفَادّنْ نّشْ ؤُ نشّْ وْشِيغْ أَشْ ثَادَّارْثْ ن إِسْرَائِيل ذ يَاهُوذَا. مَاڒَا أَيَا ذْرُوسْ، إِڒِي أَذْ أَرْنِيغْ وَا نِيغْ ثَا إِ شكْ.

⁸ E te dei a casa de teu senhor, e as mulheres de teu senhor em teu seio, e também te dei a casa de Israel e de Judá, e, se isto é pouco, mais te acrescentaria tais e tais coisas.

⁹ مَايمِّي ثسّحْقَارذْ أَوَاڒْ ن سِيذِي ؤُ ثڭِّيذْ مِينْ إِدْجَانْ ذ أَعفَّانْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّسْ؟ شكْ ثنْغِيذْ أَحِيتِّي ؤُرِييَا س سِّيفْ ؤُ ثكْسِيذْ ثَامْغَارْثْ نّسْ، ثڭِّيذْ ت ذ ثَامْغَارْثْ إِ يِيخفْ نّشْ ؤُشَا ثنْغِيذْ أَرْيَازْ نّسْ س سِّيفْ ن أَيْثْ ن عَامُّونْ.

⁹ Por que, pois, desprezaste a palavra do Senhor, fazendo o mal diante de seus olhos? A Urias, o heteu, feriste à espada, e a sua mulher tomaste por tua mulher; e a ele mataste com a espada dos filhos de Amom.

¹⁰ خنِّي ڒخُّو، سِّيفْ وَارْ إِتّْحيِّيذْ إِ ڒبْذَا خْ ثَادَّارْثْ نّشْ، مَاغَارْ شكْ ثسّحْقَارذْ أَيِي ؤُ ثكْسِيذْ ثَامْغَارْثْ ن ؤُحِيتِّي ؤُرِييَا، حِيمَا أَذْ ثذْوڒْ ذ ثَامْغَارْثْ نّشْ.

¹⁰ Agora, pois, não se apartará a espada jamais da tua casa, porquanto me desprezaste, e tomaste a mulher de Urias, o heteu, para ser tua mulher.

¹¹ أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي: خْژَارْ، نشّْ أَذْ خَاكْ سّكَّارغْ ثُوعفّْنَا زِي ثَادَّارْثْ نّشْ ؤُ نشّْ أَذْ أَشْ كّْسغْ ثِيمْغَارِينْ نّشْ زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ نّشْ، أَذْ ثنْثْ وْشغْ إِ جَّارْ نّشْ ؤُ نتَّا أَذْ إِطّصْ أَكْ-ذ ثمْغَارِينْ نّشْ غَارْ ثْفُوشْثْ ذڭْ ؤُجنَّا.

¹¹ Assim diz o Senhor: Eis que suscitarei da tua própria casa o mal sobre ti, e tomarei tuas mulheres perante os teus olhos, e as darei a teu próximo, o qual se deitará com tuas mulheres perante este sol.

¹² مَاغَارْ شكْ ثڭِّيذْ ت س ثْنُوفّْرَا، مَاشَا نشّْ أَذْ ڭّغْ أَيَا زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ ن مَارَّا إِسْرَائِيل ؤُ غَارْ ثِيفَاوْثْ ن ثْفُوشْثْ.“

¹² Porque tu o fizeste em oculto, mas eu farei este negócio perante todo o Israel e perante o sol.

¹³ خَاسْ ؤُشَا إِنَّا ذَاوُوذْ إِ نَاثَانْ: ”نشّْ خْضِيغْ أَكْ-ذ سِيذِي!“ إِنَّا نَاثَانْ إِ ذَاوُوذْ: ”سِيذِي إِغْفَارْ دّنْبْ نّشْ، وَارْ ثْمتِّيذْ شَا.

¹³ Então disse Davi a Natã: Pequei contra o Senhor. E disse Natã a Davi: Também o Senhor perdoou o teu pecado; não morrerás.

¹⁴ مَاشَا، ؤُمِي شكْ ثَارِّيذْ ڒْعذْيَانْ ن سِيذِي أَذْ شقّْفنْ أَطَّاسْ، س ثِيذتّْ إِتّْخصَّا أَذْ إِمّثْ مِّيشْ إِ ذ أَشْ د-إِتّْوَارْونْ.“

¹⁴ Todavia, porquanto com este feito deste lugar sobremaneira a que os inimigos do Senhor blasfemem, também o filho que te nasceu certamente morrerá.

¹⁵ خنِّي يُويُورْ نَاثَانْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ. سِيذِي إِڒْقفْ أَحنْجِيرْ إِ ثُوغَا د-ثُورُووْ ثمْغَارْثْ ن ؤُرِييَا إِ ذَاوُوذْ ؤُشَا إِذْوڒْ إِحْڒشْ أَطَّاسْ.

¹⁵ Então Natã foi para sua casa; e o Senhor feriu a criança que a mulher de Urias dera a Davi, e adoeceu gravemente.

¹⁶ ذَاوُوذْ يَارْزُو أَربِّي ذِي طّْوعْ ن ؤُحنْجِيرْ. إِژُومّْ ذَاوُوذْ بْڒَا قطُّو ؤُ نتَّا يُوذفْ، إِزّڒْ خْ ثمُّورْثْ ذِي دْجِيڒثْ.

¹⁶ E buscou Davi a Deus pela criança; e jejuou Davi, e entrou, e passou a noite prostrado sobre a terra.

¹⁷ إِمْغَارنْ ن ثَادَّارْثْ نّسْ ؤُسِينْ-د، بدّنْ غَارسْ حِيمَا أَذْ ث أَرّنْ أَذْ د-إِكَّارْ زِي ثمُّورْثْ. نتَّا مَاشَا وَارْ إِخْسْ ؤُ وَارْ إِشِّي أَغْرُومْ أَكِيذْسنْ.

¹⁷ Então os anciãos da sua casa se levantaram e foram a ele, para o levantar da terra; porém ele não quis, e não comeu pão com eles.

¹⁸ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ سبْعَا إِمْسَارْ أَقَا أَحنْجِيرْ إِمُّوثْ. إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ ڭّْوذنْ أَذْ أَسْ إِنِينْ، أَقَا أَحنْجِيرْ إِمُّوثْ، مَاغَارْ نِيثْنِي نَّانْ: ”خْزَارْ، ؤُمِي أَحنْجِيرْ ثُوغَا إِدَّارْ عَاذْ، نسِّيوڒْ أَكِيذسْ، مَاشَا وَارْ غَارْنغْ إِسْڒِي شَا. مَامّشْ إِ نْزمَّارْ ڒخُّو أَذْ أَسْ نِينِي: ’أَحنْجِيرْ إِمُّوثْ‘؟ نتَّا أَذْ إِڭّْ ثُوعفّْنَا ذڭْ إِخفْ نّسْ.“

¹⁸ E sucedeu que ao sétimo dia morreu a criança; e temiam os servos de Davi dizer-lhe que a criança estava morta, porque diziam: Eis que, sendo a criança ainda viva, lhe falávamos, porém não dava ouvidos à nossa voz; como, pois, lhe diremos que a criança está morta? Porque mais lhe afligiria.

¹⁹ ذَاوُوذْ إِژْرَا أَقَا إِمْسخَّارنْ نّسْ سَّاوَاڒنْ س ثْحسّشْثْ جَارْ أَسنْ ؤُ ذَاوُوذْ يُوشَا إِلَّا أَحنْجِيرْ ثُوغَا إِمُّوثْ. نتَّا إِنَّا إِ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”مَا إِمُّوثْ ؤُحنْجِيرْ؟“ نِيثْنِي نَّانْ أَسْ: ”أَقَا إِمُّوثْ!“

¹⁹ Viu, porém, Davi que seus servos falavam baixo, e entendeu Davi que a criança estava morta, pelo que disse Davi a seus servos: Está morta a criança? E eles disseram: Está morta.

²⁰ خنِّي إِكَّارْ ذَاوُوذْ زِي ثمُّورْثْ، إِسِّيرْذْ، إِذْهنْ إِخفْ نّسْ، إِبدّڒْ أَرُّوضْ نّسْ. نتَّا يُوذفْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن سِيذِي، إِسْجذْ. ؤُمِي خنِّي يَارڭّْوحْ غَارْ ثَادَّارْثْ، إِتَّارْ أَغْرُومْ ؤُ نِيثْنِي سَّارْسنْ أَغْرُومْ زَّاثسْ ؤُشَا إِشَّا.

²⁰ Então Davi se levantou da terra, e se lavou, e se ungiu, e mudou de roupas, e entrou na casa do Senhor, e adorou. Então foi à sua casa, e pediu pão; e lhe puseram pão, e comeu.

²¹ نَّانْ أَسْ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”مِينْ ثڭِّيذْ شكْ ڒخُّو؟ ؤُمِي أَحنْجِيرْ عَاذْ إِدَّارْ، ثْژُومّذْ ذِي طّْوعْ نّسْ ؤُ ثْرُوذْ. مَاشَا أَوَارْنِي ڒَامِي إِمُّوثْ ؤُحنْجِيرْ، ثكَّارذْ ؤُشَا ثشِّيذْ أَغْرُومْ.“

²¹ E disseram-lhe seus servos: Que é isto que fizeste? Pela criança viva jejuaste e choraste; porém depois que morreu a criança te levantaste e comeste pão.

²² نتَّا يَارَّا-د خَاسنْ: ”ؤُمِي أَحنْجِيرْ عَاذْ إِدَّارْ، ژُومّغْ ؤُ رُوغْ، مَاغَارْ نشّْ نِّيغْ: ’وِي إِسّْننْ، سِيذِي أَذْ خَافِي إِحِينّْ ؤُ أَحنْجِيرْ أَذْ إِدَّارْ.‘

²² E disse ele: Vivendo ainda a criança, jejuei e chorei, porque dizia: Quem sabe se DEUS se compadecerá de mim, e viverá a criança?

²³ ڒخُّو مَاشَا إِمُّوثْ. مَايمِّي غَا ژُومّغْ عَاذْ؟ مَا زمَّارغْ أَذْ ث-إِ-د-أَرّغْ؟ نشّْ أَذْ غَارسْ رَاحغْ إِشْثْ ن ثْوَاڒَا، مَاشَا نتَّا وَارْ د غَارِي إِتّْعِيقِّيبْ.“

²³ Porém, agora que está morta, por que jejuaria eu? Poderei eu fazê-la voltar? Eu irei a ela, porém ela não voltará para mim.

²⁴ ذَاوُوذْ إِسّْفوّجْ ثَامْغَارْثْ نّسْ بَاثْ-شَابَاعْ ؤُ نتَّا يُوذفْ خَاسْ، إِطّصْ أَكِيذسْ. نتَّاثْ ثُورُووْ-د إِجّْ ن ؤُحنْجِيرْ، إِڭَّا أَسْ سُولِيمَانْ. سِيذِي ثُوغَا إِتّخْسْ إِ-ث

²⁴ Então consolou Davi a Bate-Seba, sua mulher, e entrou a ela, e se deitou com ela, e ela deu à luz um filho, e deu-lhe o nome de Salomão; e o Senhor o amou.

²⁵ ؤُشَا إِڭَّا أَسْ يَاذِيذْ-يَاهْ س ؤُفُوسْ ن ؤُنَابِي نَاثَانْ، أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِخْسْ سِيذِي.

²⁵ E enviou pela mão do profeta Natã, dando-lhe o nome de Jedidias, por amor ao Senhor.

²⁶ يُووَابْ إِمّْنغْ أَكْ-ذ رَابَّا ن أَيْثْ ن عَامُّونْ ؤُ نتَّا إِحوّسْ ثَانْذِينْثْ ن ؤُجدْجِيذْ.

²⁶ Ora pelejou Joabe contra Rabá, dos filhos de Amom, e tomou a cidade real.

²⁷ خَاسْ ؤُشَا إِسّكّْ يُووَابْ إِرقَّاسنْ غَارْ ذَاوُوذْ، إِنَّا: ”نشّْ مّنْغغْ أَكْ-ذ رَابَّا طّْفغْ ؤُڒَا ذ ثَانْذِينْثْ ن وَامَانْ.

²⁷ Então mandou Joabe mensageiros a Davi, e disse: Pelejei contra Rabá, e também tomei a cidade das águas.

²⁸ سْمُونْ مِينْ إِقِّيمنْ ن ڒْعسْكَارْ ؤُشَا نّضْ إِ ثنْذِينْثْ، طّفْ إِ-ت، نِيغْ أَذْ طّْفغْ نشّْ ثَانْذِينْثْ ؤُشَا أَذْ خَاسْ ڒَاغَانْ س يِيسمْ إِنُو.“

²⁸ Ajunta, pois, agora o restante do povo, e cerca a cidade, e toma-a, para que tomando eu a cidade, não se aclame sobre ela o meu nome.

²⁹ خنِّي إِسّْمُونْ ذَاوُوذْ مَارَّا ڒْعسْكَارْ، إِفّغْ غَارْ رَابَّا، إِمّْنغْ أَكِيذسْ ؤُشَا إِطّفْ إِ-ت.

²⁹ Então ajuntou Davi a todo o povo, e marchou para Rabá, e pelejou contra ela, e a tomou.

³⁰ إِكّسْ تَّاجْ خْ ؤُزدْجِيفْ ن ؤُجدْجِيذْ، ونِّي س يِيجّْ ن ڒوْزنْ ن إِشْثْ ن ثَالِينْثْ ن وُورغْ ؤُ خَاسْ ثَايَاقُوثِينْ إِغْڒَانْ، ؤُشَا ثُوسَا-د تَّاجْ خْ ؤُزدْجِيفْ ن ذَاوُوذْ. نتَّا يِيوِي عَاوذْ إِشْثْ ن ثْكشَّاضْثْ ذ ثَامقّْرَانْثْ أَطَّاسْ زِي ثنْذِينْثْ.

³⁰ E tirou a coroa da cabeça do seu rei, cujo peso era de um talento de ouro, e havia nela pedras preciosas, e foi posta sobre a cabeça de Davi; e da cidade levou mui grande despojo.

³¹ ڒْڭنْسْ نِّي ذَايسْ إِدْجَانْ إِسُّوفّغْ إِ-ث ؤُ إِحْجمْ خَاسنْ س ڒْمنْشَارَاثْ ذ إِيَاڒْزِيمنْ ن وُوزَّاڒْ ذ شّْوَاقَارْ ن وُوزَّاڒْ ؤُشَا نتَّا إِجَّا إِ-ثنْ أَذْ عْذُونْ س ڒْكُوشَّاثْ ن لَّاجُورْ. أَمُّو إِ إِڭَّا نتَّا أَكْ-ذ مَارَّا ثِيندَّامْ ن أَيْثْ ن عَامُّونْ. خنِّي إِعْقبْ ذَاوُوذْ ذ مَارَّا ڒْڭنْسْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ.

³¹ E, trazendo o povo que havia nela, o pôs às serras, e às talhadeiras de ferro, e aos machados de ferro, e os fez passar por forno de tijolos; e assim fez a todas as cidades dos filhos de Amom; e voltou Davi e todo o povo para Jerusalém.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 12 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →