2 Reis 5

rifa (RIFA) vs VC

VC Versão Católica

¹ نُوعْمَانْ، أَكُومَانْذَارْ ن ڒْعسْكَارْ ن ؤُجدْجِيذْ ن أَرَامْ، ثُوغَا-ث ذ إِجّْ ن ورْيَازْ غَارسْ سُّومْعثْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِيسْ نّسْ ؤُ ثُوغَا غَارسْ شَّانْ أَطَّاسْ، مَاغَارْ زَّايسْ إِ يِيوِي سِيذِي أَسنْجمْ إِ أَرَامْ. أَرْيَازْ نِّي ثُوغَا ذ إِجّْ ن بُو-ثغْرُوضْثْ إِمحْضنْ، مَاشَا ثُوغَا ذَايسْ ڒْبَارْصْ.

¹ Naamã, general do exército do rei da Síria, gozava de grande prestígio diante de seu amo, e era muito considerado, porque, por meio dele, o Senhor salvou a Síria; era um homem valente, mas leproso.

² ثُوغَا ذِينْ بَانْذِييَّاثْ زِي أَرَامْ، إِوْينْثْ-د إِشْثْ ن ثبْڒِيغْثْ زِي ثمُّورْثْ ن إِسْرَائِيل ذ ثَامحْبُوسْثْ. ثُوغَا-ت ثْخدّمْ إِ ثمْغَارْثْ ن نُوعْمَانْ.

² Ora, tendo os sírios feito uma incursão no território de Israel, levaram consigo uma jovem, a qual ficou a serviço da mulher de Naamã.

³ ثنَّا إِ لَالَّاسْ: ”مْڒِي ثُوغَا سِيذِي إِنُو غَارْ ؤُنَابِي ذِي سَامَارْيَا، خنِّي إِڒِي نتَّا أَذْ ث إِسّْڭنْفَا زِي ڒْبَارْسْ نّسْ.“

³ Ela disse à sua senhora: Ah, se meu amo fosse ter com o profeta que reside em Samaria, ele o curaria da lepra!

⁴ خنِّي يُويُورْ وَانِيثَا، حِيمَا أَذْ ث إِحَاجَا إِ سِيذِيسْ نّسْ، إِنَّا: ”أَمُّو ذ وَامُّو إِ ثسِّيوڒْ ثبْڒِيغْثْ زِي ثمُّورْثْ ن إِسْرَائِيل.“

⁴ Ouvindo isso, Naamã foi e contou ao seu soberano o que dissera a jovem israelita.

⁵ خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ ن أَرَامْ: ”ؤُيُورْ ذِينْ ؤُ نشّْ أَذْ سّكّغْ إِشْثْ ن ثبْرَاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل.“ نتَّا يُويُورْ ذڭْ وبْرِيذْ ؤُشَا إِكْسِيعشْرَا ثَالِينْثَاثْ ن نُّوقَارْثْ ذ ستَّا-أَڒَافْ شِيقْلُو ن وُورغْ ذعشْرَا ن وَارُّوضْ إِشْنَانْ.

⁵ O rei da Síria respondeu-lhe: Vai, que eu enviarei uma carta ao rei de Israel. Naamã partiu com dez talentos de prata, seis mil siclos de ouro e dez vestes de festa.

⁶ نتَّا إِسِّيوضْ ثَابْرَاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل، أَمُّو إِ يُورَا: ”ڒخُّو خنِّي، خْزَارْ، مَاڒَا ثِيوضْ-د ثبْرَاثْ-أَ غَاركْ، أَقَا نشّْ سّكّغْ-د غَاركْ عَاوذْ أَمْسخَّارْ إِنُو نُوعْمَانْ، مَاحنْذْ أَذْ ث ثسّْڭنْفِيذْ زِي ڒْبَارْصْ نّسْ.“

⁶ Levou ao rei de Israel uma carta concebida nestes termos: Ao receberes esta carta, saberás que te mando Naamã, meu servo, para que o cures da lepra.

⁷ ؤُمِي إِغْرَا ؤُجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل ثَابْرَاثْ، إِشَارّڭْ أَرُّوضْ نّسْ، إِڒَاغَا: ”نشّْ مَاغَارْ مَا ذ أَربِّي أَڒَامِي زمَّارغْ أَذْ سّدَّارغْ إِجّْ ن ؤُمتِّينْ أَڒَامِي نتَّا د-إِسّكّْ ورْيَازْ-أَ غَارِي، مَاحنْذْ أَذْ ث سّْڭنْفِيغْ زِي ڒْبَارْصْ نّسْ؟ إِوَا، سّْنمْ، ؤُ خْزَارمْ، أَقَا نتَّا يَارزُّو أَيِي ڒسْبَابْ وَاهَا!“

⁷ Tendo lido a missiva, o rei de Israel rasgou as vestes e exclamou: Sou eu porventura um deus, que possa dar a morte ou a vida, para que esse me mande dizer que cure um homem da lepra? Vede bem que ele anda buscando pretextos contra mim.

⁸ ؤُمِي إِسْڒَا إِلِيشَاعْ، أَرْيَازْ ن أَربِّي، بلِّي أَجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل إِشَارّڭْ أَرُّوضْ نّسْ، إِمْسَارْ أَقَا نتَّا إِسّكّْ إِجّْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، حِيمَا أَذْ أَسْ يِينِي: ”مَايمِّي ثْشَارّْڭذْ أَرُّوضْ نّشْ؟ أجّْ إِ-ث أَذْ غَارِي د-يَاسْ، حِيمَا خنِّي نتَّا أَذْ إِسّنْ، أَقَا ذِينْ إِجّْ ن ؤُنَابِي ذِي إِسْرَائِيل.“

⁸ Quando Eliseu, o homem de Deus, soube que o rei tinha rasgado as vestes, mandou-lhe dizer: Por que rasgaste as tuas vestes? Que ele venha a mim, e saberá que há um profeta em Israel.

⁹ أَمُّو د-يُوسَا نُوعْمَانْ أَكْ-ذ إِيْسَانْ ذ ؤُكَارُّو نّسْ ؤُشَا إِبدّْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ثَادَّارْثْ ن إِلِيشَاعْ.

⁹ Naamã veio com seu carro e seus cavalos e parou à porta de Eliseu.

¹⁰ خنِّي إِسّكّْ إِلِيشَاعْ إِجّْ ن ؤُرقَّاسْ غَارسْ، إِقَّارْ: ”ؤُيُورْ ؤُ سِّيرْذْ إِخفْ نّشْ سبْعَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ذِي لْ-ؤُرْذُونْ، خنِّي أَذْ ثذْوڒْ أَرِّيمثْ نّشْ ثڭّنْفَا ؤُشَا شكْ أَذْ ثِيڒِيذْ ذ أَمزْذَاڭْ.“

¹⁰ Este mandou-lhe dizer por um mensageiro: Vai, lava-te sete vezes no Jordão e tua carne ficará limpa.

¹¹ إِفُّوڭمْ نُوعْمَانْ، ؤُشَا يُويُورْ، إِقَّارْ: ”خْزَارْ، نشّْ نِّيغْ ذڭْ إِخفْ إِنُو: ’نتَّا أَذْ إِفّغْ غَارْ بَارَّا، أَذْ إِبدّْ ذِينْ، مَاحنْذْ أَذْ إِڒَاغَا إِسمْ ن سِيذِي، أَربِّي نّسْ، ؤُشَا أَذْ إِسّكّْ س ؤُفُوسْ نّسْ أَمْشَانْ إِ ذَايسْ إِدْجَانْ ڒْبَارْصْ ؤُ أَمُّو إِ غَا إِڭّنْفَا ڒْبَارْصْ.‘

¹¹ Naamã se foi, despeitado, dizendo: Eu pensava que ele viria em pessoa, e, diante de mim, invocaria o Senhor, seu Deus, poria a mão no lugar infetado e me curaria da lepra.

¹² مَا وَارْ إِدْجِي أَبَانَا ذ فَارْفَارْ، إِغزْرَانْ ن ذِيمَاشْقْ، حْسنْ خْ مَارَّا إِغزْرَانْ ن إِسْرَائِيل؟ مَا وَارْ زمَّارغْ أَذْ ذِينِّي سِّيرْذغْ، حِيمَا أَذْ زذْڭغْ؟“ نتَّا إِنّقْڒبْ ؤُشَا يُويُورْ، إِسْعَارْ أَطَّاسْ.

¹² Porventura os rios de Damasco, o Abana e o Farfar, não são melhores que todas as águas de Israel? Não me poderia eu lavar neles e ficar limpo? E, voltando-se, retirou-se encolerizado.

¹³ إِمْسخَّارنْ نّسْ ؤُسِينْ-د غَارسْ، سِّيوْڒنْ أَكِيذسْ، نَّانْ: ”بَابَا، مْڒِي أَنَابِي نِّي إِتَّارْ زَّايكْ شَا مِينْ إِوْعَارنْ، إِڒِي ثڭِّيذْ ث؟ إِ مَاڒَا إِنَّا خَاكْ عَاذْ: ’سِيرْذْ إِخفْ نّشْ ؤُشَا أَذْ ثْذوْڒذْ شكْ ثِيزْذِيڭذْ؟‘ “

¹³ Mas seus servos, aproximando-se dele, disseram-lhe: Meu pai, mesmo que o profeta te tivesse ordenado algo difícil, não o deverias fazer? Quanto mais agora que ele te disse: Lava-te e serás curado.

¹⁴ خنِّي إِهْوَا-د غَارْ لْ-ؤُرْذُونْ ؤُشَا إِسّغْضصْ إِخفْ نّسْ سبْعَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ذِي لْ-ؤُرْذُونْ أَمْ مَامّشْ إِنَّا وَاوَاڒْ ن ؤُنَابِي ن أَربِّي ؤُشَا ثذْوڒْ أَرِّيمثْ نّسْ ثڭّنْفَا أَمْ أَرِّيمثْ ن إِجّْ ن ؤُحنْجِيرْ ؤُ نتَّا إِذْوڒْ إِزْذِيڭْ.

¹⁴ Naamã desceu ao Jordão e banhou-se ali sete vezes, como lhe ordenara o homem de Deus, e sua carne tornou-se tenra como a de uma criança.

¹⁵ خنِّي إِعْقبْ غَارْ ورْيَازْ ن أَربِّي أَكْ-ذ مَارَّا ڒْعسْكَارْ نّسْ ؤُشَا يِيوضْ ذِينْ، إِبدّْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، ڒخُّو سّْنغْ، أَقَا وَارْ إِدْجِي أَربِّي مَانِي مَا خْ مَارَّا ثَامُّورْثْ مْغِيرْ ذِي إِسْرَائِيل وَاهَا. خنِّي ڒخُّو، عَافكْ، كْسِي إِشْثْ ن ثَارْزفْثْ زڭْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ!“

¹⁵ Voltando então para o homem de Deus, com toda a sua comitiva, entrou, apresentou-se diante dele e disse: Reconheço que não há outro Deus em toda a terra, senão o de Israel. Aceita este presente do teu servo.

¹⁶ مَاشَا نتَّا إِنَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي ونِّي ؤُمِي بدّغْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ، نشّْ وَارْ كسِّيغْ وَالُو!“ ؤُ نتَّا إِسّْحشّمْ إِ-ث، حِيمَا أَذْ إِكْسِي شَا، مَاشَا نتَّا يُوڭِي.

¹⁶ Pela vida do Senhor a quem sirvo, replicou Eliseu, não aceitarei nada. E apesar da instância de Naamã, ele recusou.

¹⁷ إِنَّا نُوعْمَانْ: ”مَاڒَا لَّا، إِڒِي خنِّي أَذْ إِمّوْشْ إِ ؤُمْسخَّارْ نّشْ أَطَّاسْ ن ؤُشَاڒْ، أَنشْثْ زمَّارنْ ثْنَاينْ ن إِسرْذَانْ أَذْ أَرْبُونْ، مَاغَارْ أَمْسخَّارْ نّشْ وَارْ إِتِّيوِي عَاذْ ثَاغَارْصْثْ ن وشْمَاضْ نِيغْ ثَاغَارْصْثْ إِ إِربِّيثنْ إِنّغْنِي مْغِيرْ إِ سِيذِي وَاهَا.

¹⁷ Então Naamã disse: Se não o aceitas, permite ao menos que se dê ao teu servo da terra deste país, tanto quanto possam carregar duas mulas, porque doravante este teu servo não oferecerá mais holocausto nem sacrifício a outros deuses, mas só ao Senhor.

¹⁸ مَاشَا إِڒِي أَذْ إِغْفَارْ سِيذِي إِ ؤُمْسخَّارْ نّشْ ثَا وَاهَا، مَاڒَا سِيذِي إِنُو أَذْ يَاذفْ غَارْ زَّاوشْثْ ن رِيمُّونْ حِيمَا أَذْ إِبنْذقْ أَمْ إِتّْعمّذْ ذِينِّي خْ ؤُغِيڒْ إِنُو، أَقَا نشّْ خنِّي أَذْ بنْذْقغْ أَمُّو ذِي زَّاوشْثْ ن رِيمُّونْ. مَاڒَا أَذْ بنْذْقغْ أَمُّو ذِي زَّاوشْثْ ن رِيمُّونْ، إِڒِي أَذْ إِغْفَارْ سِيذِي ثَامسْڒَاشْثْ نِّي إِ ؤُمْسخَّارْ نّشْ.“

¹⁸ Entretanto, que o Senhor perdoe ao teu servo no seguinte: Quando o meu soberano entrar no templo de Remon para adorar, apoiando-se no meu braço, e que eu também me prostrar no templo de Remon, que o Senhor perdoe esse gesto ao teu servo.

¹⁹ إِنَّا أَسْ: ”ؤُيُورْ ذِي ڒهْنَا!“ ؤُ نتَّا إِسَافَارْ ثَامُّورْثْ، إِڭّْوجْ خَاسْ إِجّْ ن وبْرِيذْ.

¹⁹ Eliseu respondeu: Faze-o tranqüilamente. E Naamã o deixou.

²⁰ إِنَّا جِيحَازِي، أَمْسخَّارْ ن إِلِيشَاعْ، أَرْيَازْ ن أَربِّي: ”خْزَارْ، سِيذِي إِنُو إِسّْعِيزّْ خْ نَاعْمَانْ، أَرَامِييُو، مَاحنْذْ أَذْ إِكْسِي شَا زڭْ ؤُفُوسْ نّسْ زِي مِينْ ثُوغَا إِ د-يِيوِي نتَّا. س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، نشّْ أَذْ ث أَردّْفغْ ذغْيَا ؤُشَا أَذْ زَّايسْ كْسِيغْ شَا!“

²⁰ Naamã estava já a certa distância, quando Giezi, servo de Eliseu, disse consigo: Eis que meu amo poupou a esse sírio, Naamã, recusando aceitar de sua mão o que ele tinha trazido. Pela vida de Deus! Vou correr atrás dele, e obterei dele alguma coisa.

²¹ جِيحَازِي يُويُورْ، يَارْذفْ نُوعْمَانْ. ؤُمِي نُوعْمَانْ إِژْرَا، أَقَا نتَّا يُوزّڒْ أَوَارْنِي أَسْ، إِضْرَا-د زڭْ ؤُكَارُّو، مَاحنْذْ أَكِيذسْ إِمْسَاڭَارْ، إِنَّا: ”مْلِيحْ؟“

²¹ E Giezi foi ao alcance de Naamã, o qual, vendo-o correr, desceu do carro e veio-lhe ao encontro. E disse-lhe: Tudo vai bem?

²² نتَّا يَارَّا-د خَاسْ: ”مْلِيحْ. سِيذِي إِنُو إِسّكّْ أَيِي-د مَاحنْذْ أَذْ يِينِي: ’أَقَا، غَارْ ڒخُّو عَاذْ ؤُسِينْ-د ثْنَاينْ ن إِحُوذْرِييّنْ زڭْ أَيْثْ ن إِنَابِييّنْ زڭْ إِذُورَارْ ن إِفْرَايِيمْ. أوْشْ أَسنْ خنِّي إِشْثْ ن ثَالِينْثْ ن نُّوقَارْثْ ذ ثْيُويَا ن وَارُّوضْ إِشْنَانْ.‘ “

²² Sim, respondeu Giezi; meu senhor manda-me dizer-te: Acabam de chegar à minha casa, da montanha de Efraim, dois jovens, filhos de profetas. Rogo-te que me dês para eles um talento de prata e dois hábitos de festa.

²³ إِنَّا نُوعْمَانْ: ”عَافَاكْ، كْسِي زَّايِي ثْنَاينْ ثَالِينْثْ ن نُّوقَارْثْ.“ نتَّا إِحشّمْ إِ-ث ؤُ إِڭَّا ثْنَاينْ ثَالِينْثْ ن نُّوقَارْثْ ذِي ثْنَاينْ ن ثشْيَارِينْ ؤُشَا إِوْشَا ثْنَاينْ ن وَارُّوضْ إِشْنَانْ إِ ثْنَاينْ ن إِمْسخَّارنْ نّسْ، إِنِّي ثنْ يَارْبُونْ غَارْ زَّاثْ نّسْ.

²³ Naamã respondeu: É melhor que leves dois talentos. Naamã insistiu e, atando dois talentos e dois hábitos de festa em dois sacos, entregou-os a dois de seus escravos para que os levassem a Giezi.

²⁴ ؤُمِي يِيوضْ غَارْ ڒْڭعّْذثْ، إِكْسِي ثنْ زڭْ إِفَاسّنْ نْسنْ ؤُشَا إِنُّوفَّارْ إِ-ثنْ ذِي ثَادَّارْثْ. إِجَّا إِرْيَازنْ أَذْ ؤُيُورنْ ؤُشَا فّْغنْ نِيثْنِي.

²⁴ Quando atingiram a colina, Giezi tomou os objetos de suas mãos e guardou-os na sua casa. Depois disso, despediu os dois homens e estes se retiraram.

²⁵ أَوَارْنِي مَانْ أَيَا يُوذفْ ؤُشَا إِبدّْ زَّاثْ إِ بَابْ نّسْ. إِلِيشَاعْ إِسّقْسَا ث: ”مَانِيسْ د-ثُوسِيذْ، أَ جِيحَازِي؟“ ؤُشَا نتَّا يَارَّا-د: ”أَمْسخَّارْ نّشْ وَارْ د-إِفِّيغْ شَا مَانِي.“

²⁵ E, tendo entrado, apresentou-se ao seu amo. Eliseu disse-lhe: De onde vens, Giezi? Teu servo não foi a parte alguma, respondeu ele.

²⁶ مَاشَا إِلِيشَاعْ إِنَّا أَسْ: ”مَا وَارْ ثُوغِي ؤُڒْ إِنُو ذِينْ إِحْضَارْ ؤُمِي د-إِضْرَا ورْيَازْ زڭْ ؤُكَارُّو نّسْ إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكِيذكْ؟ مَاغَارْ مَا ذ ڒْحَاڒْ أَذْ ثْمنْعذْ نُّوقَارْثْ ذ وَارُّوضْ ذ ثْشجُّورَا ن زِّيثُونْ ذ إِمَارْجَاعنْ ن ؤُضِيڒْ ذ وُودْجِي ذ إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ ذ إِسمْغَانْ ذ ثِييَّا؟

²⁶ Mas Eliseu replicou: Não estava porventura presente o meu espírito, quando um homem saltou de seu carro ao teu encontro? É este o momento de aceitar dinheiro, adquirir vestes, oliveiras e vinhas, ovelhas e bois, servos e servas?

²⁷ ڒْبَارْصْ ن نُوعْمَانْ أَذْ إِڒْسقْ إِ ڒبْذَا ذَايكْ ؤُ ذِي زَّارِيعثْ نّشْ!“ خنِّي إِفّغْ زِي زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ س ڒْبَارْصْ، ذ أَشمْڒَاڒْ أَمْ وذْفڒْ.

²⁷ A lepra de Naamã se pegará a ti e a toda a tua descendência para sempre. E Giezi saiu da presença de Eliseu coberto de uma lepra branca como a neve.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Reis 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Reis 5 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →