2 Reis 5

rifa (RIFA) vs NTLH

NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000

¹ نُوعْمَانْ، أَكُومَانْذَارْ ن ڒْعسْكَارْ ن ؤُجدْجِيذْ ن أَرَامْ، ثُوغَا-ث ذ إِجّْ ن ورْيَازْ غَارسْ سُّومْعثْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِيسْ نّسْ ؤُ ثُوغَا غَارسْ شَّانْ أَطَّاسْ، مَاغَارْ زَّايسْ إِ يِيوِي سِيذِي أَسنْجمْ إِ أَرَامْ. أَرْيَازْ نِّي ثُوغَا ذ إِجّْ ن بُو-ثغْرُوضْثْ إِمحْضنْ، مَاشَا ثُوغَا ذَايسْ ڒْبَارْصْ.

¹ Naamã, o comandante do exército da Síria, era muito respeitado e estimado pelo rei do seu país porque, por meio de Naamã, o Senhor Deus tinha dado a vitória ao exército dos sírios. Ele era um soldado valente, mas sofria de uma terrível doença da pele.

² ثُوغَا ذِينْ بَانْذِييَّاثْ زِي أَرَامْ، إِوْينْثْ-د إِشْثْ ن ثبْڒِيغْثْ زِي ثمُّورْثْ ن إِسْرَائِيل ذ ثَامحْبُوسْثْ. ثُوغَا-ت ثْخدّمْ إِ ثمْغَارْثْ ن نُوعْمَانْ.

² Num dos seus ataques contra Israel, os sírios haviam levado como prisioneira uma menina israelita, que ficou sendo escrava da mulher de Naamã.

³ ثنَّا إِ لَالَّاسْ: ”مْڒِي ثُوغَا سِيذِي إِنُو غَارْ ؤُنَابِي ذِي سَامَارْيَا، خنِّي إِڒِي نتَّا أَذْ ث إِسّْڭنْفَا زِي ڒْبَارْسْ نّسْ.“

³ Um dia a menina disse à patroa: — Eu gostaria que o meu patrão fosse falar com o

⁴ خنِّي يُويُورْ وَانِيثَا، حِيمَا أَذْ ث إِحَاجَا إِ سِيذِيسْ نّسْ، إِنَّا: ”أَمُّو ذ وَامُّو إِ ثسِّيوڒْ ثبْڒِيغْثْ زِي ثمُّورْثْ ن إِسْرَائِيل.“

⁴ Então Naamã foi falar com o rei e contou o que a menina tinha dito.

⁵ خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ ن أَرَامْ: ”ؤُيُورْ ذِينْ ؤُ نشّْ أَذْ سّكّغْ إِشْثْ ن ثبْرَاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل.“ نتَّا يُويُورْ ذڭْ وبْرِيذْ ؤُشَا إِكْسِيعشْرَا ثَالِينْثَاثْ ن نُّوقَارْثْ ذ ستَّا-أَڒَافْ شِيقْلُو ن وُورغْ ذعشْرَا ن وَارُّوضْ إِشْنَانْ.

⁵ E o rei ordenou: — Vá falar com o rei de Israel e entregue esta carta a ele. Então Naamã saiu, levando uns trezentos e cinquenta quilos de prata, e uns setenta quilos de ouro, e dez mudas de roupas finas.

⁶ نتَّا إِسِّيوضْ ثَابْرَاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل، أَمُّو إِ يُورَا: ”ڒخُّو خنِّي، خْزَارْ، مَاڒَا ثِيوضْ-د ثبْرَاثْ-أَ غَاركْ، أَقَا نشّْ سّكّغْ-د غَاركْ عَاوذْ أَمْسخَّارْ إِنُو نُوعْمَانْ، مَاحنْذْ أَذْ ث ثسّْڭنْفِيذْ زِي ڒْبَارْصْ نّسْ.“

⁶ A carta que ele levava dizia assim: “Esta carta é para apresentar Naamã, que é meu oficial. Eu quero que você o cure.”

⁷ ؤُمِي إِغْرَا ؤُجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل ثَابْرَاثْ، إِشَارّڭْ أَرُّوضْ نّسْ، إِڒَاغَا: ”نشّْ مَاغَارْ مَا ذ أَربِّي أَڒَامِي زمَّارغْ أَذْ سّدَّارغْ إِجّْ ن ؤُمتِّينْ أَڒَامِي نتَّا د-إِسّكّْ ورْيَازْ-أَ غَارِي، مَاحنْذْ أَذْ ث سّْڭنْفِيغْ زِي ڒْبَارْصْ نّسْ؟ إِوَا، سّْنمْ، ؤُ خْزَارمْ، أَقَا نتَّا يَارزُّو أَيِي ڒسْبَابْ وَاهَا!“

⁷ Quando o rei de Israel leu a carta, rasgou as suas roupas em sinal de medo e exclamou: — Como é que o rei da Síria quer que eu cure este homem? Será que ele pensa que eu sou Deus e que tenho o poder de dar a vida e de tirá-la? Ele está querendo briga!

⁸ ؤُمِي إِسْڒَا إِلِيشَاعْ، أَرْيَازْ ن أَربِّي، بلِّي أَجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل إِشَارّڭْ أَرُّوضْ نّسْ، إِمْسَارْ أَقَا نتَّا إِسّكّْ إِجّْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، حِيمَا أَذْ أَسْ يِينِي: ”مَايمِّي ثْشَارّْڭذْ أَرُّوضْ نّشْ؟ أجّْ إِ-ث أَذْ غَارِي د-يَاسْ، حِيمَا خنِّي نتَّا أَذْ إِسّنْ، أَقَا ذِينْ إِجّْ ن ؤُنَابِي ذِي إِسْرَائِيل.“

⁸ O profeta Eliseu soube do que havia acontecido e mandou dizer ao rei: — Por que o senhor está tão preocupado? Mande que esse homem venha falar comigo, e eu mostrarei a ele que há um profeta em Israel!

⁹ أَمُّو د-يُوسَا نُوعْمَانْ أَكْ-ذ إِيْسَانْ ذ ؤُكَارُّو نّسْ ؤُشَا إِبدّْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ثَادَّارْثْ ن إِلِيشَاعْ.

⁹ Então Naamã foi com os seus cavalos e carros e parou na porta da casa de Eliseu.

¹⁰ خنِّي إِسّكّْ إِلِيشَاعْ إِجّْ ن ؤُرقَّاسْ غَارسْ، إِقَّارْ: ”ؤُيُورْ ؤُ سِّيرْذْ إِخفْ نّشْ سبْعَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ذِي لْ-ؤُرْذُونْ، خنِّي أَذْ ثذْوڒْ أَرِّيمثْ نّشْ ثڭّنْفَا ؤُشَا شكْ أَذْ ثِيڒِيذْ ذ أَمزْذَاڭْ.“

¹⁰ Eliseu mandou que um empregado saísse e dissesse a ele que fosse se lavar sete vezes no rio Jordão, pois assim ficaria completamente curado da sua doença.

¹¹ إِفُّوڭمْ نُوعْمَانْ، ؤُشَا يُويُورْ، إِقَّارْ: ”خْزَارْ، نشّْ نِّيغْ ذڭْ إِخفْ إِنُو: ’نتَّا أَذْ إِفّغْ غَارْ بَارَّا، أَذْ إِبدّْ ذِينْ، مَاحنْذْ أَذْ إِڒَاغَا إِسمْ ن سِيذِي، أَربِّي نّسْ، ؤُشَا أَذْ إِسّكّْ س ؤُفُوسْ نّسْ أَمْشَانْ إِ ذَايسْ إِدْجَانْ ڒْبَارْصْ ؤُ أَمُّو إِ غَا إِڭّنْفَا ڒْبَارْصْ.‘

¹¹ Mas Naamã ficou muito zangado e disse: — Eu pensava que pelo menos o profeta ia sair e falar comigo e que oraria ao

¹² مَا وَارْ إِدْجِي أَبَانَا ذ فَارْفَارْ، إِغزْرَانْ ن ذِيمَاشْقْ، حْسنْ خْ مَارَّا إِغزْرَانْ ن إِسْرَائِيل؟ مَا وَارْ زمَّارغْ أَذْ ذِينِّي سِّيرْذغْ، حِيمَا أَذْ زذْڭغْ؟“ نتَّا إِنّقْڒبْ ؤُشَا يُويُورْ، إِسْعَارْ أَطَّاسْ.

¹² Além disso, por acaso, os rios Abana e Farpar, em Damasco, não são melhores do que qualquer rio da terra de Israel? Será que eu não poderia me lavar neles e ficar curado? E foi embora muito bravo.

¹³ إِمْسخَّارنْ نّسْ ؤُسِينْ-د غَارسْ، سِّيوْڒنْ أَكِيذسْ، نَّانْ: ”بَابَا، مْڒِي أَنَابِي نِّي إِتَّارْ زَّايكْ شَا مِينْ إِوْعَارنْ، إِڒِي ثڭِّيذْ ث؟ إِ مَاڒَا إِنَّا خَاكْ عَاذْ: ’سِيرْذْ إِخفْ نّشْ ؤُشَا أَذْ ثْذوْڒذْ شكْ ثِيزْذِيڭذْ؟‘ “

¹³ Então os seus empregados foram até o lugar onde ele estava e disseram: — Se o profeta mandasse o senhor fazer alguma coisa difícil, por acaso, o senhor não faria? Por que é que o senhor não pode ir se lavar, como ele disse, e ficar curado?

¹⁴ خنِّي إِهْوَا-د غَارْ لْ-ؤُرْذُونْ ؤُشَا إِسّغْضصْ إِخفْ نّسْ سبْعَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ذِي لْ-ؤُرْذُونْ أَمْ مَامّشْ إِنَّا وَاوَاڒْ ن ؤُنَابِي ن أَربِّي ؤُشَا ثذْوڒْ أَرِّيمثْ نّسْ ثڭّنْفَا أَمْ أَرِّيمثْ ن إِجّْ ن ؤُحنْجِيرْ ؤُ نتَّا إِذْوڒْ إِزْذِيڭْ.

¹⁴ Então Naamã desceu até o rio Jordão e mergulhou sete vezes, como Eliseu tinha dito. E ficou completamente curado. A sua carne ficou firme e sadia como a de uma criança.

¹⁵ خنِّي إِعْقبْ غَارْ ورْيَازْ ن أَربِّي أَكْ-ذ مَارَّا ڒْعسْكَارْ نّسْ ؤُشَا يِيوضْ ذِينْ، إِبدّْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، ڒخُّو سّْنغْ، أَقَا وَارْ إِدْجِي أَربِّي مَانِي مَا خْ مَارَّا ثَامُّورْثْ مْغِيرْ ذِي إِسْرَائِيل وَاهَا. خنِّي ڒخُّو، عَافكْ، كْسِي إِشْثْ ن ثَارْزفْثْ زڭْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ!“

¹⁵ Depois ele voltou com todos os seus homens até o lugar onde Eliseu estava e disse: — Agora eu sei que no mundo inteiro não existe nenhum deus, a não ser o Deus de Israel. Aceite um presente meu, por favor.

¹⁶ مَاشَا نتَّا إِنَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي ونِّي ؤُمِي بدّغْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ، نشّْ وَارْ كسِّيغْ وَالُو!“ ؤُ نتَّا إِسّْحشّمْ إِ-ث، حِيمَا أَذْ إِكْسِي شَا، مَاشَا نتَّا يُوڭِي.

¹⁶ Eliseu respondeu: — Juro pelo Naamã insistiu com ele para que aceitasse, mas ele não quis.

¹⁷ إِنَّا نُوعْمَانْ: ”مَاڒَا لَّا، إِڒِي خنِّي أَذْ إِمّوْشْ إِ ؤُمْسخَّارْ نّشْ أَطَّاسْ ن ؤُشَاڒْ، أَنشْثْ زمَّارنْ ثْنَاينْ ن إِسرْذَانْ أَذْ أَرْبُونْ، مَاغَارْ أَمْسخَّارْ نّشْ وَارْ إِتِّيوِي عَاذْ ثَاغَارْصْثْ ن وشْمَاضْ نِيغْ ثَاغَارْصْثْ إِ إِربِّيثنْ إِنّغْنِي مْغِيرْ إِ سِيذِي وَاهَا.

¹⁷ Aí Naamã disse: — Já que o senhor não quer aceitar o meu presente, então deixe que eu leve para casa duas mulas carregadas de terra , pois de agora em diante eu não vou oferecer

¹⁸ مَاشَا إِڒِي أَذْ إِغْفَارْ سِيذِي إِ ؤُمْسخَّارْ نّشْ ثَا وَاهَا، مَاڒَا سِيذِي إِنُو أَذْ يَاذفْ غَارْ زَّاوشْثْ ن رِيمُّونْ حِيمَا أَذْ إِبنْذقْ أَمْ إِتّْعمّذْ ذِينِّي خْ ؤُغِيڒْ إِنُو، أَقَا نشّْ خنِّي أَذْ بنْذْقغْ أَمُّو ذِي زَّاوشْثْ ن رِيمُّونْ. مَاڒَا أَذْ بنْذْقغْ أَمُّو ذِي زَّاوشْثْ ن رِيمُّونْ، إِڒِي أَذْ إِغْفَارْ سِيذِي ثَامسْڒَاشْثْ نِّي إِ ؤُمْسخَّارْ نّشْ.“

¹⁸ Mas eu gostaria que ele me perdoasse uma coisa, que é a seguinte: quando eu tiver de acompanhar o meu rei ao templo de Rimom, o deus da Síria, para ali adorar, eu vou ter de adorá-lo também. Que o Senhor Deus me perdoe por isso!

¹⁹ إِنَّا أَسْ: ”ؤُيُورْ ذِي ڒهْنَا!“ ؤُ نتَّا إِسَافَارْ ثَامُّورْثْ، إِڭّْوجْ خَاسْ إِجّْ ن وبْرِيذْ.

¹⁹ Eliseu disse: — Adeus! Boa viagem! Quando Naamã já estava um pouco longe,

²⁰ إِنَّا جِيحَازِي، أَمْسخَّارْ ن إِلِيشَاعْ، أَرْيَازْ ن أَربِّي: ”خْزَارْ، سِيذِي إِنُو إِسّْعِيزّْ خْ نَاعْمَانْ، أَرَامِييُو، مَاحنْذْ أَذْ إِكْسِي شَا زڭْ ؤُفُوسْ نّسْ زِي مِينْ ثُوغَا إِ د-يِيوِي نتَّا. س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، نشّْ أَذْ ث أَردّْفغْ ذغْيَا ؤُشَا أَذْ زَّايسْ كْسِيغْ شَا!“

²⁰ Geazi, o empregado de Eliseu, começou a pensar: — O meu patrão deixou que Naamã fosse embora sem pagar nada. Ele devia ter aceitado o que o sírio estava oferecendo. Juro pelo

²¹ جِيحَازِي يُويُورْ، يَارْذفْ نُوعْمَانْ. ؤُمِي نُوعْمَانْ إِژْرَا، أَقَا نتَّا يُوزّڒْ أَوَارْنِي أَسْ، إِضْرَا-د زڭْ ؤُكَارُّو، مَاحنْذْ أَكِيذسْ إِمْسَاڭَارْ، إِنَّا: ”مْلِيحْ؟“

²¹ Então Geazi saiu correndo. Quando Naamã viu que um homem vinha correndo atrás dele, desceu do carro e perguntou: — Aconteceu alguma coisa?

²² نتَّا يَارَّا-د خَاسْ: ”مْلِيحْ. سِيذِي إِنُو إِسّكّْ أَيِي-د مَاحنْذْ أَذْ يِينِي: ’أَقَا، غَارْ ڒخُّو عَاذْ ؤُسِينْ-د ثْنَاينْ ن إِحُوذْرِييّنْ زڭْ أَيْثْ ن إِنَابِييّنْ زڭْ إِذُورَارْ ن إِفْرَايِيمْ. أوْشْ أَسنْ خنِّي إِشْثْ ن ثَالِينْثْ ن نُّوقَارْثْ ذ ثْيُويَا ن وَارُّوضْ إِشْنَانْ.‘ “

²² — Não! — respondeu Geazi. — Mas o meu patrão mandou dizer que agora mesmo chegaram dois membros de um grupo de profetas da região montanhosa de Efraim. Então ele gostaria que o senhor desse a ele uns trinta quilos de prata e duas mudas de roupas finas.

²³ إِنَّا نُوعْمَانْ: ”عَافَاكْ، كْسِي زَّايِي ثْنَاينْ ثَالِينْثْ ن نُّوقَارْثْ.“ نتَّا إِحشّمْ إِ-ث ؤُ إِڭَّا ثْنَاينْ ثَالِينْثْ ن نُّوقَارْثْ ذِي ثْنَاينْ ن ثشْيَارِينْ ؤُشَا إِوْشَا ثْنَاينْ ن وَارُّوضْ إِشْنَانْ إِ ثْنَاينْ ن إِمْسخَّارنْ نّسْ، إِنِّي ثنْ يَارْبُونْ غَارْ زَّاثْ نّسْ.

²³ Naamã disse: — Por favor, leve sessenta quilos de prata. E insistiu com ele. Então pôs a prata em dois sacos, entregou a prata e as duas mudas de roupas finas a dois dos seus empregados e mandou que eles fossem na frente de Geazi.

²⁴ ؤُمِي يِيوضْ غَارْ ڒْڭعّْذثْ، إِكْسِي ثنْ زڭْ إِفَاسّنْ نْسنْ ؤُشَا إِنُّوفَّارْ إِ-ثنْ ذِي ثَادَّارْثْ. إِجَّا إِرْيَازنْ أَذْ ؤُيُورنْ ؤُشَا فّْغنْ نِيثْنِي.

²⁴ Quando eles chegaram ao morro onde Eliseu morava, Geazi pegou os dois sacos e carregou-os para dentro de casa. Depois mandou embora os empregados de Naamã,

²⁵ أَوَارْنِي مَانْ أَيَا يُوذفْ ؤُشَا إِبدّْ زَّاثْ إِ بَابْ نّسْ. إِلِيشَاعْ إِسّقْسَا ث: ”مَانِيسْ د-ثُوسِيذْ، أَ جِيحَازِي؟“ ؤُشَا نتَّا يَارَّا-د: ”أَمْسخَّارْ نّشْ وَارْ د-إِفِّيغْ شَا مَانِي.“

²⁵ entrou em casa de novo e foi falar com Eliseu. Este perguntou: — Onde é que você foi? — Eu não fui a lugar nenhum! — respondeu Geazi.

²⁶ مَاشَا إِلِيشَاعْ إِنَّا أَسْ: ”مَا وَارْ ثُوغِي ؤُڒْ إِنُو ذِينْ إِحْضَارْ ؤُمِي د-إِضْرَا ورْيَازْ زڭْ ؤُكَارُّو نّسْ إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكِيذكْ؟ مَاغَارْ مَا ذ ڒْحَاڒْ أَذْ ثْمنْعذْ نُّوقَارْثْ ذ وَارُّوضْ ذ ثْشجُّورَا ن زِّيثُونْ ذ إِمَارْجَاعنْ ن ؤُضِيڒْ ذ وُودْجِي ذ إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ ذ إِسمْغَانْ ذ ثِييَّا؟

²⁶ Mas Eliseu disse: — O meu espírito estava com você quando aquele homem desceu do carro para falar com você. Esta não era ocasião para você aceitar dinheiro e roupas, plantações de oliveiras e de uvas, ovelhas e gado ou empregados e empregadas.

²⁷ ڒْبَارْصْ ن نُوعْمَانْ أَذْ إِڒْسقْ إِ ڒبْذَا ذَايكْ ؤُ ذِي زَّارِيعثْ نّشْ!“ خنِّي إِفّغْ زِي زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ س ڒْبَارْصْ، ذ أَشمْڒَاڒْ أَمْ وذْفڒْ.

²⁷ Portanto, a doença de Naamã vai pegar em você, e os seus descendentes a terão para sempre. Quando saiu dali Geazi tinha pegado a doença, e a sua pele estava branca como a neve.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Reis 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Reis 5 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →