2 Reis 5

rifa (RIFA) vs NAA

NAA Nova Almeida Atualizada 2017

¹ نُوعْمَانْ، أَكُومَانْذَارْ ن ڒْعسْكَارْ ن ؤُجدْجِيذْ ن أَرَامْ، ثُوغَا-ث ذ إِجّْ ن ورْيَازْ غَارسْ سُّومْعثْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِيسْ نّسْ ؤُ ثُوغَا غَارسْ شَّانْ أَطَّاسْ، مَاغَارْ زَّايسْ إِ يِيوِي سِيذِي أَسنْجمْ إِ أَرَامْ. أَرْيَازْ نِّي ثُوغَا ذ إِجّْ ن بُو-ثغْرُوضْثْ إِمحْضنْ، مَاشَا ثُوغَا ذَايسْ ڒْبَارْصْ.

¹ Naamã, comandante do exército do rei da Síria, era grande homem diante do seu senhor e de muito conceito, porque por meio dele o Senhor tinha dado a vitória à Síria. Ele era herói de guerra, porém sofria de lepra.

² ثُوغَا ذِينْ بَانْذِييَّاثْ زِي أَرَامْ، إِوْينْثْ-د إِشْثْ ن ثبْڒِيغْثْ زِي ثمُّورْثْ ن إِسْرَائِيل ذ ثَامحْبُوسْثْ. ثُوغَا-ت ثْخدّمْ إِ ثمْغَارْثْ ن نُوعْمَانْ.

² Tropas saíram da Síria, e da terra de Israel levaram cativa uma menina, que ficou ao serviço da mulher de Naamã.

³ ثنَّا إِ لَالَّاسْ: ”مْڒِي ثُوغَا سِيذِي إِنُو غَارْ ؤُنَابِي ذِي سَامَارْيَا، خنِّي إِڒِي نتَّا أَذْ ث إِسّْڭنْفَا زِي ڒْبَارْسْ نّسْ.“

³ Um dia a menina disse à sua senhora: — Quem dera o meu senhor estivesse na presença do profeta que está em Samaria; ele o curaria da sua lepra.

⁴ خنِّي يُويُورْ وَانِيثَا، حِيمَا أَذْ ث إِحَاجَا إِ سِيذِيسْ نّسْ، إِنَّا: ”أَمُّو ذ وَامُّو إِ ثسِّيوڒْ ثبْڒِيغْثْ زِي ثمُّورْثْ ن إِسْرَائِيل.“

⁴ Então Naamã foi contar isso ao seu senhor, dizendo: — Assim e assim falou a jovem que é da terra de Israel.

⁵ خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ ن أَرَامْ: ”ؤُيُورْ ذِينْ ؤُ نشّْ أَذْ سّكّغْ إِشْثْ ن ثبْرَاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل.“ نتَّا يُويُورْ ذڭْ وبْرِيذْ ؤُشَا إِكْسِيعشْرَا ثَالِينْثَاثْ ن نُّوقَارْثْ ذ ستَّا-أَڒَافْ شِيقْلُو ن وُورغْ ذعشْرَا ن وَارُّوضْ إِشْنَانْ.

⁵ O rei da Síria respondeu: — Vá! Eu enviarei uma carta ao rei de Israel. Então Naamã partiu e levou consigo trezentos e quarenta quilos de prata, setenta e dois quilos de ouro e dez mudas de roupa.

⁶ نتَّا إِسِّيوضْ ثَابْرَاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل، أَمُّو إِ يُورَا: ”ڒخُّو خنِّي، خْزَارْ، مَاڒَا ثِيوضْ-د ثبْرَاثْ-أَ غَاركْ، أَقَا نشّْ سّكّغْ-د غَاركْ عَاوذْ أَمْسخَّارْ إِنُو نُوعْمَانْ، مَاحنْذْ أَذْ ث ثسّْڭنْفِيذْ زِي ڒْبَارْصْ نّسْ.“

⁶ Levou também ao rei de Israel a carta, que dizia: “Tão logo esta carta chegar a você, saiba que eu lhe enviei Naamã, meu servo, para que você o cure da sua lepra.”

⁷ ؤُمِي إِغْرَا ؤُجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل ثَابْرَاثْ، إِشَارّڭْ أَرُّوضْ نّسْ، إِڒَاغَا: ”نشّْ مَاغَارْ مَا ذ أَربِّي أَڒَامِي زمَّارغْ أَذْ سّدَّارغْ إِجّْ ن ؤُمتِّينْ أَڒَامِي نتَّا د-إِسّكّْ ورْيَازْ-أَ غَارِي، مَاحنْذْ أَذْ ث سّْڭنْفِيغْ زِي ڒْبَارْصْ نّسْ؟ إِوَا، سّْنمْ، ؤُ خْزَارمْ، أَقَا نتَّا يَارزُّو أَيِي ڒسْبَابْ وَاهَا!“

⁷ Quando o rei de Israel acabou de ler a carta, rasgou as suas roupas em sinal de medo e disse: — Por acaso sou Deus, com poder de tirar a vida ou dá-la, para que este envie a mim um homem para eu curá-lo de sua lepra? Como vocês podem notar e ver, ele está procurando um pretexto contra mim.

⁸ ؤُمِي إِسْڒَا إِلِيشَاعْ، أَرْيَازْ ن أَربِّي، بلِّي أَجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل إِشَارّڭْ أَرُّوضْ نّسْ، إِمْسَارْ أَقَا نتَّا إِسّكّْ إِجّْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، حِيمَا أَذْ أَسْ يِينِي: ”مَايمِّي ثْشَارّْڭذْ أَرُّوضْ نّشْ؟ أجّْ إِ-ث أَذْ غَارِي د-يَاسْ، حِيمَا خنِّي نتَّا أَذْ إِسّنْ، أَقَا ذِينْ إِجّْ ن ؤُنَابِي ذِي إِسْرَائِيل.“

⁸ Mas, quando Eliseu, homem de Deus, ouviu que o rei de Israel havia rasgado as suas roupas, mandou dizer ao rei: — Por que o senhor rasgou as suas roupas? Deixe-o vir a mim, e ele saberá que há profeta em Israel.

⁹ أَمُّو د-يُوسَا نُوعْمَانْ أَكْ-ذ إِيْسَانْ ذ ؤُكَارُّو نّسْ ؤُشَا إِبدّْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ثَادَّارْثْ ن إِلِيشَاعْ.

⁹ Então Naamã foi com os seus cavalos e os seus carros e parou à porta da casa de Eliseu.

¹⁰ خنِّي إِسّكّْ إِلِيشَاعْ إِجّْ ن ؤُرقَّاسْ غَارسْ، إِقَّارْ: ”ؤُيُورْ ؤُ سِّيرْذْ إِخفْ نّشْ سبْعَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ذِي لْ-ؤُرْذُونْ، خنِّي أَذْ ثذْوڒْ أَرِّيمثْ نّشْ ثڭّنْفَا ؤُشَا شكْ أَذْ ثِيڒِيذْ ذ أَمزْذَاڭْ.“

¹⁰ Eliseu lhe mandou um mensageiro, dizendo: — Vá e lave-se sete vezes no Jordão, e a sua carne será restaurada, e você ficará limpo.

¹¹ إِفُّوڭمْ نُوعْمَانْ، ؤُشَا يُويُورْ، إِقَّارْ: ”خْزَارْ، نشّْ نِّيغْ ذڭْ إِخفْ إِنُو: ’نتَّا أَذْ إِفّغْ غَارْ بَارَّا، أَذْ إِبدّْ ذِينْ، مَاحنْذْ أَذْ إِڒَاغَا إِسمْ ن سِيذِي، أَربِّي نّسْ، ؤُشَا أَذْ إِسّكّْ س ؤُفُوسْ نّسْ أَمْشَانْ إِ ذَايسْ إِدْجَانْ ڒْبَارْصْ ؤُ أَمُّو إِ غَا إِڭّنْفَا ڒْبَارْصْ.‘

¹¹ Mas Naamã ficou indignado e se foi, dizendo: — Eu pensava que ele certamente sairia para falar comigo, ficaria em pé, invocaria o nome do

¹² مَا وَارْ إِدْجِي أَبَانَا ذ فَارْفَارْ، إِغزْرَانْ ن ذِيمَاشْقْ، حْسنْ خْ مَارَّا إِغزْرَانْ ن إِسْرَائِيل؟ مَا وَارْ زمَّارغْ أَذْ ذِينِّي سِّيرْذغْ، حِيمَا أَذْ زذْڭغْ؟“ نتَّا إِنّقْڒبْ ؤُشَا يُويُورْ، إِسْعَارْ أَطَّاسْ.

¹² Por acaso não são Abana e Farfar, rios de Damasco, melhores do que todas as águas de Israel? Será que eu não poderia me lavar neles e ficar limpo? Deu meia-volta e foi embora muito irritado.

¹³ إِمْسخَّارنْ نّسْ ؤُسِينْ-د غَارسْ، سِّيوْڒنْ أَكِيذسْ، نَّانْ: ”بَابَا، مْڒِي أَنَابِي نِّي إِتَّارْ زَّايكْ شَا مِينْ إِوْعَارنْ، إِڒِي ثڭِّيذْ ث؟ إِ مَاڒَا إِنَّا خَاكْ عَاذْ: ’سِيرْذْ إِخفْ نّشْ ؤُشَا أَذْ ثْذوْڒذْ شكْ ثِيزْذِيڭذْ؟‘ “

¹³ Então os seus oficiais se aproximaram e lhe disseram: — Meu pai, se o profeta tivesse dito alguma coisa difícil, por acaso o senhor não faria? Muito mais agora que ele apenas disse: “Lave-se e você ficará limpo.”

¹⁴ خنِّي إِهْوَا-د غَارْ لْ-ؤُرْذُونْ ؤُشَا إِسّغْضصْ إِخفْ نّسْ سبْعَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ذِي لْ-ؤُرْذُونْ أَمْ مَامّشْ إِنَّا وَاوَاڒْ ن ؤُنَابِي ن أَربِّي ؤُشَا ثذْوڒْ أَرِّيمثْ نّسْ ثڭّنْفَا أَمْ أَرِّيمثْ ن إِجّْ ن ؤُحنْجِيرْ ؤُ نتَّا إِذْوڒْ إِزْذِيڭْ.

¹⁴ Então Naamã desceu e mergulhou no Jordão sete vezes, conforme a palavra do homem de Deus; e a sua pele se tornou como a pele de uma criança, e ficou limpo.

¹⁵ خنِّي إِعْقبْ غَارْ ورْيَازْ ن أَربِّي أَكْ-ذ مَارَّا ڒْعسْكَارْ نّسْ ؤُشَا يِيوضْ ذِينْ، إِبدّْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ، إِنَّا: ”خْزَارْ، ڒخُّو سّْنغْ، أَقَا وَارْ إِدْجِي أَربِّي مَانِي مَا خْ مَارَّا ثَامُّورْثْ مْغِيرْ ذِي إِسْرَائِيل وَاهَا. خنِّي ڒخُّو، عَافكْ، كْسِي إِشْثْ ن ثَارْزفْثْ زڭْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ!“

¹⁵ Depois ele voltou ao homem de Deus, ele e toda a sua comitiva. Veio, pôs-se diante dele e disse: — Eis que, agora, reconheço que em toda a terra não há Deus, a não ser em Israel. E agora, por favor, aceite um presente deste seu servo.

¹⁶ مَاشَا نتَّا إِنَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي ونِّي ؤُمِي بدّغْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ، نشّْ وَارْ كسِّيغْ وَالُو!“ ؤُ نتَّا إِسّْحشّمْ إِ-ث، حِيمَا أَذْ إِكْسِي شَا، مَاشَا نتَّا يُوڭِي.

¹⁶ Porém ele respondeu: — Tão certo como vive o Naamã insistiu com ele para que aceitasse, mas ele recusou.

¹⁷ إِنَّا نُوعْمَانْ: ”مَاڒَا لَّا، إِڒِي خنِّي أَذْ إِمّوْشْ إِ ؤُمْسخَّارْ نّشْ أَطَّاسْ ن ؤُشَاڒْ، أَنشْثْ زمَّارنْ ثْنَاينْ ن إِسرْذَانْ أَذْ أَرْبُونْ، مَاغَارْ أَمْسخَّارْ نّشْ وَارْ إِتِّيوِي عَاذْ ثَاغَارْصْثْ ن وشْمَاضْ نِيغْ ثَاغَارْصْثْ إِ إِربِّيثنْ إِنّغْنِي مْغِيرْ إِ سِيذِي وَاهَا.

¹⁷ Então Naamã disse: — Se você não quer, então peço que seja permitido a este seu servo levar duas mulas carregadas de terra; porque este seu servo nunca mais oferecerá holocausto nem sacrifício a outros deuses, a não ser ao

¹⁸ مَاشَا إِڒِي أَذْ إِغْفَارْ سِيذِي إِ ؤُمْسخَّارْ نّشْ ثَا وَاهَا، مَاڒَا سِيذِي إِنُو أَذْ يَاذفْ غَارْ زَّاوشْثْ ن رِيمُّونْ حِيمَا أَذْ إِبنْذقْ أَمْ إِتّْعمّذْ ذِينِّي خْ ؤُغِيڒْ إِنُو، أَقَا نشّْ خنِّي أَذْ بنْذْقغْ أَمُّو ذِي زَّاوشْثْ ن رِيمُّونْ. مَاڒَا أَذْ بنْذْقغْ أَمُّو ذِي زَّاوشْثْ ن رِيمُّونْ، إِڒِي أَذْ إِغْفَارْ سِيذِي ثَامسْڒَاشْثْ نِّي إِ ؤُمْسخَّارْ نّشْ.“

¹⁸ Mas que o Senhor Deus perdoe o seu servo uma coisa: quando meu senhor, o rei, entrar no templo de Rimom para ali adorar, e ele se encostar no meu braço, e eu também tiver de me encurvar no templo de Rimom, quando assim me prostrar no templo de Rimom, que o Senhor Deus perdoe este seu servo por isso.

¹⁹ إِنَّا أَسْ: ”ؤُيُورْ ذِي ڒهْنَا!“ ؤُ نتَّا إِسَافَارْ ثَامُّورْثْ، إِڭّْوجْ خَاسْ إِجّْ ن وبْرِيذْ.

¹⁹ Eliseu lhe disse: — Vá em paz. Quando Naamã tinha se afastado certa distância,

²⁰ إِنَّا جِيحَازِي، أَمْسخَّارْ ن إِلِيشَاعْ، أَرْيَازْ ن أَربِّي: ”خْزَارْ، سِيذِي إِنُو إِسّْعِيزّْ خْ نَاعْمَانْ، أَرَامِييُو، مَاحنْذْ أَذْ إِكْسِي شَا زڭْ ؤُفُوسْ نّسْ زِي مِينْ ثُوغَا إِ د-يِيوِي نتَّا. س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، نشّْ أَذْ ث أَردّْفغْ ذغْيَا ؤُشَا أَذْ زَّايسْ كْسِيغْ شَا!“

²⁰ Geazi, o servo de Eliseu, homem de Deus, disse consigo: — Eis que meu senhor foi generoso demais com este sírio Naamã, recusando o que ele trazia. Mas, tão certo como vive o

²¹ جِيحَازِي يُويُورْ، يَارْذفْ نُوعْمَانْ. ؤُمِي نُوعْمَانْ إِژْرَا، أَقَا نتَّا يُوزّڒْ أَوَارْنِي أَسْ، إِضْرَا-د زڭْ ؤُكَارُّو، مَاحنْذْ أَكِيذسْ إِمْسَاڭَارْ، إِنَّا: ”مْلِيحْ؟“

²¹ Então Geazi correu atrás de Naamã. Quando Naamã viu que alguém vinha correndo atrás dele, saltou da carruagem para ir ao encontro dele. Então perguntou: — Está tudo bem?

²² نتَّا يَارَّا-د خَاسْ: ”مْلِيحْ. سِيذِي إِنُو إِسّكّْ أَيِي-د مَاحنْذْ أَذْ يِينِي: ’أَقَا، غَارْ ڒخُّو عَاذْ ؤُسِينْ-د ثْنَاينْ ن إِحُوذْرِييّنْ زڭْ أَيْثْ ن إِنَابِييّنْ زڭْ إِذُورَارْ ن إِفْرَايِيمْ. أوْشْ أَسنْ خنِّي إِشْثْ ن ثَالِينْثْ ن نُّوقَارْثْ ذ ثْيُويَا ن وَارُّوضْ إِشْنَانْ.‘ “

²² Ele respondeu: — Sim, tudo bem. Meu senhor me mandou dizer: “Eis que agora mesmo vieram da região montanhosa de Efraim dois jovens que fazem parte do grupo dos discípulos dos profetas. Por favor, dê-lhes trinta e quatro quilos de prata e duas mudas de roupa.”

²³ إِنَّا نُوعْمَانْ: ”عَافَاكْ، كْسِي زَّايِي ثْنَاينْ ثَالِينْثْ ن نُّوقَارْثْ.“ نتَّا إِحشّمْ إِ-ث ؤُ إِڭَّا ثْنَاينْ ثَالِينْثْ ن نُّوقَارْثْ ذِي ثْنَاينْ ن ثشْيَارِينْ ؤُشَا إِوْشَا ثْنَاينْ ن وَارُّوضْ إِشْنَانْ إِ ثْنَاينْ ن إِمْسخَّارنْ نّسْ، إِنِّي ثنْ يَارْبُونْ غَارْ زَّاثْ نّسْ.

²³ Naamã disse: — Tenha a bondade de levar sessenta e oito quilos. Insistiu com ele e amarrou sessenta e oito quilos de prata em dois sacos e duas mudas de roupa. Pôs isso sobre os ombros de dois dos seus servos, para que o levassem à frente de Geazi.

²⁴ ؤُمِي يِيوضْ غَارْ ڒْڭعّْذثْ، إِكْسِي ثنْ زڭْ إِفَاسّنْ نْسنْ ؤُشَا إِنُّوفَّارْ إِ-ثنْ ذِي ثَادَّارْثْ. إِجَّا إِرْيَازنْ أَذْ ؤُيُورنْ ؤُشَا فّْغنْ نِيثْنِي.

²⁴ Quando ele chegou à colina, pegou os sacos que os servos traziam e os depositou na casa. Então despediu aqueles homens, que se foram.

²⁵ أَوَارْنِي مَانْ أَيَا يُوذفْ ؤُشَا إِبدّْ زَّاثْ إِ بَابْ نّسْ. إِلِيشَاعْ إِسّقْسَا ث: ”مَانِيسْ د-ثُوسِيذْ، أَ جِيحَازِي؟“ ؤُشَا نتَّا يَارَّا-د: ”أَمْسخَّارْ نّشْ وَارْ د-إِفِّيغْ شَا مَانِي.“

²⁵ Ele, porém, entrou e se pôs diante de seu senhor. Eliseu perguntou: — De onde você vem, Geazi? Ele respondeu: — Este seu servo não foi a lugar nenhum.

²⁶ مَاشَا إِلِيشَاعْ إِنَّا أَسْ: ”مَا وَارْ ثُوغِي ؤُڒْ إِنُو ذِينْ إِحْضَارْ ؤُمِي د-إِضْرَا ورْيَازْ زڭْ ؤُكَارُّو نّسْ إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكِيذكْ؟ مَاغَارْ مَا ذ ڒْحَاڒْ أَذْ ثْمنْعذْ نُّوقَارْثْ ذ وَارُّوضْ ذ ثْشجُّورَا ن زِّيثُونْ ذ إِمَارْجَاعنْ ن ؤُضِيڒْ ذ وُودْجِي ذ إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ ذ إِسمْغَانْ ذ ثِييَّا؟

²⁶ Porém Eliseu disse: — Você acha que eu não estava com você em espírito quando aquele homem voltou da sua carruagem, para encontrar-se com você? Será que esta era a ocasião para você aceitar prata e aceitar roupas, olivais e vinhas, ovelhas e bois, servos e servas?

²⁷ ڒْبَارْصْ ن نُوعْمَانْ أَذْ إِڒْسقْ إِ ڒبْذَا ذَايكْ ؤُ ذِي زَّارِيعثْ نّشْ!“ خنِّي إِفّغْ زِي زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ س ڒْبَارْصْ، ذ أَشمْڒَاڒْ أَمْ وذْفڒْ.

²⁷ Portanto, a lepra de Naamã se pegará a você e à sua descendência para sempre. E Geazi saiu da presença de Eliseu já leproso, branco como a neve.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Reis 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Reis 5 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →