2 Reis 4
rifa (RIFA) vs NVT
1 إِشْثْ زِي ثمْغَارِينْ ن أَيْثْ ن إِنَابِييّنْ ثْڒَاغَا إِ إِلِيشَاعْ، ثنَّا: ”أَمْسخَّارْ نّشْ، أَرْيَازْ إِنُو، إِمُّوثْ، ؤُشَا شكْ ثسّْنذْ بلِّي أَمْسخَّارْ نّشْ ثُوغَا إِتّڭّْوذْ سِيذِي. ڒخُّو مَاشَا يُوسَا-د بَابْ ن وَارطَّاڒْ، حِيمَا أَذْ إِكْسِي أَكِيذسْ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ إِنُو ذ إِسمْغَانْ.“
1 Certo dia, a viúva de um dos membros do grupo de profetas foi pedir ajuda a Eliseu: “Meu marido, que o servia, morreu, e o senhor sabe como ele temia o S enhor . Agora, veio um credor que ameaça levar meus dois filhos como escravos”.
2 إِنَّا أَسْ إِلِيشَاعْ: ”مِينْ زمَّارغْ أَذْ أَمْ ڭّغْ؟ إِنِي أَيِي مِينْ غَارمْ ذِي ثَادَّارْثْ.“ نتَّاثْ ثَارَّا-د خَاسْ: ”ثَايَّا نّشْ وَارْ غَارسْ وَالُو مْغِيرْ إِشْثْ ن ثْغَارَّافْثْ ذَايسْ زّشْثْ.“
2 “O que posso fazer para ajudá-la?”, perguntou Eliseu. “Diga-me, o que você tem em casa?” “Não tenho nada, exceto uma vasilha de azeite”, respondeu ela.
3 خنِّي إِنَّا: ”تَّارْ إِ يِيخفْ نّمْ ثِيقْذُوحِينْ بَارَّا إِ ثَادَّارْثْ، ثِيقْذُوحِينْ ن جِّيرَانْ نّمْ خْوَانْثْ، حْضَا وَارْ إِڒِينْثْ ذْرُوسْ.
3 Então Eliseu disse: “Tome emprestadas muitas vasilhas de seus amigos e vizinhos, quantas conseguir.
4 خنِّي أَذفْ غَارْ ذَاخڒْ ؤُشَا بلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَمْ ؤُ أَوَارْنِي إِ إِحنْجِيرنْ نّمْ. فَارّغْ خنِّي زّشْثْ ذِي مَارَّا ثِيقْذُوحِينْ نِّي، ؤُ مِينْ إِدْجَانْ إِشُّورْ، سَارْسْ إِ-ث غَارْ ؤُغزْذِيسْ!“
4 Depois, entre em casa com seus filhos e feche a porta. Derrame nas vasilhas o azeite que você tem e separe-as quando estiverem cheias”.
5 خَاسْ ؤُشَا ثُويُورْ خَاسْ ؤُشَا ثْبلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسْ ؤُ أَوَارْنِي إِ إِحنْجِيرنْ نّسْ. نِيثْنِي إِوْينْ غَارسْ ثِيقْذُوحِينْ ؤُ نتَّاثْ ثْفَارّغْ ذَايْسنْثْ زّشْثْ.
5 A viúva seguiu as instruções de Eliseu. Seus filhos traziam vasilhas, e ela as enchia.
6 ؤُمِي شُّورنْثْ مَارَّا ثِيقْذُوحِينْ، ثنَّا إِ مِّيسْ: ”أَوِي أَيِي-د عَاذْ إِشْثْ ن ثقْذُوحْثْ!“، مَاشَا نتَّا يَارَّا-د خَاسْ: ”وَارْ ذَا ثقِّيمْ شَا ثقْذُوحْثْ عَاذْ!“ ؤُ زّشْثْ ثُوغَا ثقْضَا.
6 Logo, todas estavam cheias até a borda. “Traga mais uma vasilha”, disse ela a um dos filhos. “Acabaram as vasilhas!”, respondeu ele. E o azeite parou de correr.
7 نتَّاثْ ثُويُورْ أَذْ ت ثْخبَّارْ إِ ورْيَازْ ن أَربِّي ؤُ وَانِيثَا إِنَّا: ”ؤُيُورْ، زنْزْ زّشْثْ ؤُ خدْجصْ بَابْ ن وَارطَّاڒْ نّمْ ؤُ زِي مِينْ غَا إِقِّيمنْ أَذْ زَّايسْ ثدَّارذْ، شمْ أَكْ-ذ إِحنْجِيرنْ نّمْ.“
7 Quando ela contou ao homem de Deus o que havia acontecido, ele lhe disse: “Agora venda o azeite e pague suas dívidas. Você e seus filhos poderão viver do que sobrar”.
8 ذڭْ إِجّْ ن وَاسّْ ؤُمِي د-إِكَّا إِلِيشَاعْ خْ شُونَامْ، إِمْسَارْ، أَقَا إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ إِشنّْعنْ إِسّْبدّْ إِ-ث ذِينْ، حِيمَا أَذْ غَارسْ إِشّْ. ڒبْذَا ؤُمِي ثُوغَا د-إِتّكّْ خْ ثنْذِينْثْ نِّي، إِمْسَارْ، أَقَا إِحيّذْ خْ وبْرِيذْ نّسْ غَارْ ذِينْ، حِيمَا أَذْ إِشّْ شَا ن مَاشَّا.
8 Certo dia, Eliseu foi à cidade de Suném. Uma mulher rica que morava na cidade o convidou para fazer uma refeição em sua casa. Depois disso, sempre que ele passava por lá, parava na casa dela para comer.
9 نتَّاثْ مَاشَا ثنَّا إِ ورْيَازْ نّسْ: ”خْزَارْ، نشّْ ؤُشِيغْ أَقَا أَرْيَازْ-أَ إِ غَارْنغْ د-يُوسِينْ ڒبْذَا، أَقَا-ث ذ أَرْيَازْ أَمْقدَّاسْ.
9 A mulher disse ao marido: “Sem dúvida esse homem que sempre passa por aqui é um santo homem de Deus.
10 أجّْ أَنغْ أَذْ نبْنَا سنّجْ إِجّْ ن وخَّامْ ذ ثَامژْيَانْثْ س ڒحْيُوضْ، ؤُشَا أَذْ نڭّْ ذِينْ إِجّْ ن قَامَا، إِشْثْ ن طَّابْڒَا، إِجّْ ن ڒْكُورْسِي ذ إِجّْ نْ ڒفْنَارْ إِ نتَّا. مَاڒَا نتَّا خنِّي يُوسَا-د غَارْنغْ، إِزمَّارْ أَذْ ذِينِّي إِعْزڒْ إِخفْ نّسْ.“
10 Vamos construir um quartinho para ele no terraço e mobiliá-lo com uma cama, uma mesa, uma cadeira e uma lâmpada. Assim, quando ele passar por aqui, terá um lugar para ficar”.
11 ذڭْ إِجّْ ن وَاسّْ إِمْسَارْ أَقَا إِلِيشَاعْ يُوسَا-د ذِينْ ؤُشَا إِعْزڒْ إِخفْ نّسْ ذڭْ وخَّامْ ن نّجْ ؤُشَا إِرُوحْ إِزّڒْ ذِينِّي.
11 Um dia, Eliseu voltou a Suném e subiu ao quarto para descansar.
12 خنِّي إِنَّا نتَّا إِ ؤُمْسخَّارْ نّسْ جِيحَازِي: ”ڒَْاغَا-د إِ ثْشُونَامشْثْ ثَانِيثَا!“ نتَّا إِڒَاغَا أَسْ ؤُ نتَّاثْ ثْبدّْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ.
12 Disse a seu servo, Geazi: “Chame a sunamita”. Quando ela veio,
13 نتَّا ثُوغَا إِ ذ أَسْ إِنَّانْ إِ ؤُمْسخَّارْ نّسْ: ”إِنِي أَسْ: ’شمْ ثثْهِيلِّيذْ ذَايْنغْ أَطَّاسْ. مِينْ إِزمَّارْ أَذْ أَمْ إِتّْوَاڭّْ؟ مَا أَذْ ثَاغْ ذِينْ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ مِينْ خفْ نْزمَّارْ أَذْ نسِّيوڒْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ نِيغْ أَكْ-ذ ؤُكُومَانْذَارْ أَمقّْرَانْ ن ڒْعسْكَارْ ذِي طّْوعْ نّمْ؟‘ “ مَاشَا نتَّاثْ ثنَّا: ”نشّْ زدّْغغْ ذِي ڒْوسْطْ ن ڒْڭنْسْ إِنُو.“
13 Eliseu disse a Geazi: “Diga-lhe: ‘Somos gratos por sua bondade e seu cuidado conosco. O que podemos fazer por você? Podemos falar em seu favor ao rei ou ao comandante do exército?’”. “Não”, respondeu ela. “Minha família cuida bem de mim.”
14 خنِّي ثُوغَا إِنَّا: ”مِينْ إِزمَّارنْ أَذْ أَسْ إِتّْوَاڭّْ؟“ ؤُشَا إِنَّا جِيحَازِي: ”نتَّاثْ وَارْ غَارسْ أَحنْجِيرْ ؤُ أَرْيَازْ نّسْ إِوْسَارْ.“
14 Mais tarde, Eliseu perguntou a Geazi: “O que podemos fazer por ela?”. Geazi respondeu: “Ela não tem filhos, e o marido é idoso”.
15 خنِّي ثُوغَا إِنَّا نتَّا ”ڒَْاغَا-د خَاسْ!“ ؤُ نتَّا إِڒَاغَا-د خَاسْ ؤُشَا ثقِّيمْ نتَّاثْ ثْبدّْ ذِي ثوَّارْثْ،
15 “Chame-a de novo”, disse Eliseu. A mulher voltou e, enquanto ela estava à porta do quarto,
16 ؤُشَا نتَّا إِنَّا: ”ذِي ڒْوقْثْ-أَ إِتّْوَاڭّنْ، غَارْ ثْسَاعّثْ ن ثُوذَارْثْ، أَذْ ثكْسِيذْ أَحنْجِيرْ ذڭْ إِغَادْجنْ نّمْ.“ ؤُشَا نتَّاثْ ثنَّا: ”لَّ، أَ سِيذِي إِنُو، أَ أَرْيَازْ ن أَربِّي، وَارْ سْخَارِّيقْ زعْمَا خْ ثَايَّا نّشْ!“
16 Eliseu lhe disse: “Ano que vem, por esta época, você estará com um filho nos braços!”. “Não, meu senhor!”, exclamou ela. “Por favor, homem de Deus, não me dê falsas esperanças.”
17 ثَامْغَارْثْ ثذْوڒْ ثكْسِي س دّيْسثْ ؤُشَا ثُورُووْ-د إِجّْ ن ؤُحنْجِيرْ ذِي ڒْوقْثْ إِتّْوَاڭّنْ، غَارْ ڒْوقْثْ ن ثُوذَارْثْ نِّي خْ ثُوغَا إِسِّيوڒْ إِلِيشَاعْ أَكِيذسْ.
17 Mas, de fato, a mulher ficou grávida. No ano seguinte, naquela mesma época, teve um filho, como Eliseu tinha dito.
18 ؤُمِي إِمْغَارْ ؤُحنْجِيرْ، إِمْسَارْ ذڭْ إِجّْ ن وَاسّْ، إِفّغْ-د بَارَّا غَارْ بَابَاسْ، غَارْ يِينِّي إِمجَّارنْ.
18 Certo dia, quando o menino estava mais crescido, saiu para acompanhar o pai, que estava no campo com os ceifeiros.
19 إِنَّا إِ بَابَاسْ: ”أَ أَزدْجِيفْ إِنُو، أَ أَزدْجِيفْ إِنُو!“ ؤُشَا بَابَاسْ إِنَّا إِ يِيجّْ ن ؤُمْسخَّارْ: ”أَرْبُو ث غَارْ يمَّاسْ!“
19 De repente, o menino gritou: “Ai! Que dor de cabeça!”. Seu pai disse a um dos servos: “Leve-o para casa, para a mãe dele”.
20 نتَّا يَارْبُو ث ؤُشَا يِيوْيِي ث غَارْ يمَّاسْ. نتَّا ثُوغَا إِتّْغِيمَا خْ إِفَادّنْ نّسْ أَڒْ أَزَالْ، خنِّي إِمُّوثْ.
20 O servo levou o menino para casa, e a mãe o segurou no colo. Mas, por volta do meio-dia, ele morreu.
21 نتَّاثْ ثْڭعّذْ سنّجْ، ثسَّارْسْ إِ-ث خْ قَامَا ن ورْيَازْ ن أَربِّي. ثْبلّعْ ثَاوَّارْثْ خَاسْ ؤُشَا ثفّغْ.
21 Ela o carregou para cima e o deitou na cama do homem de Deus; fechou a porta e o deixou ali.
22 ثْڒَاغَا-د خْ ورْيَازْ نّسْ، ثنَّا أَسْ: ”سكّْ أَيِي-د إِجّنْ زڭْ إِمْسخَّارنْ ذ إِجّْ زِي ثغْيَاڒْ، حِيمَا أَذْ ؤُيُورغْ ذغْيَا غَارْ ورْيَازْ ن أَربِّي ؤُ خنِّي أَذْعقْبغْ عَاوذْ.“
22 Então enviou um recado para o marido: “Mande um dos servos e uma jumenta, para que eu vá depressa falar com o homem de Deus e volte em seguida”.
23 نتَّا إِنَّا: ”مَايمِّي غَا ثُويُورذْ غَارسْ أَسّْ-أَ؟ أَقَا وَارْ إِدْجِي ذ أَبذِّي ن ؤُيُورْ ؤُ وَارْ إِدْجِي ذ سّبْثْ.“ نتَّاثْ ثنَّا: ”كُوڒْشِي أَذْ يِيڒِي مْلِيحْ!“
23 “Por que hoje?”, perguntou ele. “Não é a festa da lua nova nem sábado.” Ela, porém, respondeu: “Não se preocupe”.
24 نتَّاثْ ثْبَارْذعْ إِ ثغْيُوتْشْ ؤُ ثنَّا إِ ؤُمْسخَّارْ نّسْ: ”نْذهْ إِ-ت، قِّيمْ ڭُّورْ. أَمْ ثْنذْهذْ وَارْ ثْبذِّي ذِي طّْوعْ إِنُو مْغِيرْ خْمِي ذ أَشْ ث إِ غَا إِنِيغْ.“
24 Então ela mandou selar a jumenta e disse ao servo: “Rápido! Só diminua o passo quando eu mandar”.
25 نتَّاثْ ثفّغْ ؤُشَا ثِيوضْ-د غَارْ ورْيَازْ ن أَربِّي، غَارْ وذْرَارْ ن كَارْمِيلْ. ؤُمِي ت إِژْرَا نتَّا زِي ڒَاڭّْوَاجْ، إِنَّا إِ جِيحَازِي، أَمْسخَّارْ نّسْ: ”خْزَارْ، أَقَا ذِينْ ذ ثَاشُونَامشْثْ.“
25 E partiu para encontrar-se com o homem de Deus no monte Carmelo. Quando ele a viu a distância, disse a Geazi: “Olhe! Lá vem a sunamita!
26 ڒخُّو، ؤُيُورْ ذغْيَا، ڒْقَا ت ؤُشَا إِنِي أَسْ: ’مَا أَقَا شمْ مْلِيحْ؟ مَا أَرْيَازْ نّمْ أَقَا-ث مْلِيحْ؟ مَا أَحنْجِيرْ نّمْ أَقَا-ث مْلِيحْ؟‘ “ ؤُشَا نتَّاثْ ثنَّا: ”أَقَا-ثنْ مْلِيحْ!“
26 Corra ao seu encontro e pergunte: ‘Está tudo bem com a senhora, com seu marido e com seu filho?’”. A mulher respondeu: “Sim, está tudo bem”.
27 ؤُمِي مَاشَا د-ثُوسَا غَارْ ورْيَازْ ن أَربِّي خْ وذْرَارْ، ثْقبّضْ نتَّاثْ خْ إِضَارنْ نّسْ. جِيحَازِي يُوذفْ-د ذِينْ حِيمَا أَذْ ت إِعَارْنْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ، مَاشَا أَرْيَازْ ن أَربِّي إِنَّا: ”أَحْثَا أَسْ، مَاغَارْ ڒعْمَارْ نّسْ إِشْضنْ ذَايسْ ؤُ سِيذِي إِسّْنُوفَّارْ خَافِي مِينْ خفْ ؤُ وَارْ ذ أَيِي إِسَّارْڭبْ شَا.“
27 Mas, quando ela chegou ao homem de Deus no monte, abraçou os pés dele. Geazi quis afastá-la, mas o homem de Deus disse: “Deixe-a em paz. Ela está profundamente angustiada, mas o S enhor não me revelou o motivo”.
28 ثنَّا نتَّاثْ: ”مَا نشّْ تَّارغْ إِ سِيذِي إِنُو إِجّْ ن مِّي؟ مَا وَارْ نِّيغْ نشّْ: ’وَارْ ذ أَيِي شمّثْ‘؟“
28 Então a mulher disse: “Acaso eu lhe pedi um filho, meu senhor? Não lhe disse que não me desse falsas esperanças?”.
29 إِنَّا نتَّا إِ جِيحَازِي: ”بْيسْ ثَاجْعِينَّا نّشْ، كْسِي ثَاغَّارْشْثْ إِنُو ذڭْ ؤُفُوسْ نّشْ ؤُشَا طّفْ أَبْرِيذْ! مَاڒَا شكْ ثمّڒْقِيذْ شَا ن يِيجّْ، وَارْ خَاسْ تّْسدْجَامْ، ؤُ مَاڒَا إِسدْجمْ خَاكْ حذْ، وَارْ خَاسْ د-تَّارِّي شَا! سَارْسْ ثَاغَّارْشْثْ إِنُو خْ ؤُغمْبُوبْ ن ؤُحنْجِيرْ!“
29 Eliseu disse a Geazi: “Prepare-se para viajar; pegue meu cajado e vá! Não cumprimente ninguém pelo caminho. Quando chegar, coloque o cajado sobre o rosto do menino”.
30 مَاشَا يمَّاسْ ن ؤُحنْجِيرْ ثنَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي ؤُ إِدَّارْ ڒعْمَارْ إِنُو، نشّْ وَارْ خَاكْ تّْحيِّيذغْ شَا!“ نتَّا إِكَّارْ، إِضْفَارْ إِ-ت.
30 Mas a mãe do menino disse: “Tão certo como vive o S enhor , e tão certo como a sua própria vida, não voltarei para casa se o senhor não for comigo”. Então Eliseu voltou com ela.
31 ثُوغَا جِيحَازِي إِزْوَارْ ذغْيَا زَّاثْسنْ ؤُ إِسَّارْسْ ثَاغَّارْشْثْ خْ ؤُغمْبُوبْ ن ؤُحنْجِيرْ، مَاشَا نتَّا وَارْ إِڭِّي شَا ڒْحسّْ ؤُڒَا ذ ثْوَارِّيثْ. خنِّي إِعْقبْ حِيمَا أَذْ خَاسْ إِڒْقَا، ؤُشَا إِحَاجَا أَسْ ث، إِنَّا: ”أَحنْجِيرْ وَارْ د-إِفِيقْ.“
31 Geazi foi à frente e pôs o cajado sobre o rosto do menino, mas não aconteceu nada. Não havia sinal de vida. Geazi voltou para encontrar-se com Eliseu e lhe disse: “O menino ainda não despertou”.
32 ؤُمِي د-يُوسَا إِلِيشَاعْ غَارْ ثَادَّارْثْ، ثُوغَا إِمُّوثْ ؤُحنْجِيرْ، إِمَّارْسْ خْ قَامَا نّسْ.
32 De fato, quando Eliseu chegou, o menino estava morto, deitado em sua cama.
33 يُوذفْ نتَّا غَارْ وخَّامْ، إِبلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسنْ س ثْنَاينْ إِذْسنْ ؤُشَا إِژُّودْجْ إِ سِيذِي.
33 Eliseu entrou sozinho no quarto, fechou a porta e orou ao S enhor .
34 خنِّي إِبدّْ زَّاثْ إِ قَامَا، إِوْضَا ثِيوَا ن ؤُحنْجِيرْ ؤُشَا إِسَّارْسْ نتَّا أَقمُّومْ نّسْ خْ ؤُقمُّومْ نّسْ، ثِيطَّاوِينْ نّسْ خْ ثِيطَّاوِينْ نّسْ، إِفَاسّنْ نّسْ خْ إِفَاسّنْ نّسْ. نتَّا إِسّْبُوزّڒْ أَمُّو ثِيوَا نّسْ ؤُشَا ثحْمَا أَرِّيمثْ ن ؤُحنْجِيرْ.
34 Depois, deitou-se sobre o corpo do menino e colocou sua boca sobre a dele, seus olhos sobre os dele e suas mãos sobre as dele. E, enquanto se estendia sobre ele, o corpo do menino começou a se aquecer.
35 خنِّي إِعْقبْ-د، يُويُورْ ذِي ثَادَّارْثْ ذَا ذ ذِيهَا، إِڭعّذْ ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ ؤُشَا إِسّْبُوزّڒْ إِخفْ نّسْ ثِيوَا نّسْ. ڒخْذنِّي إِعْضسْ ؤُحنْجِيرْ سبْعَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ؤُشَا خنِّي يَارْزمْ ؤُحنْجِيرْ ثِيطَّاوِينْ نّسْ.
35 Eliseu se levantou, andou de um lado para o outro no quarto e, em seguida, se estendeu novamente sobre ele. Dessa vez, o menino espirrou sete vezes e abriu os olhos.
36 إِڒَاغَا-د نتَّا إِ جِيحَازِي، إِنَّا: ”ڒَْاغَا-د خْ ثْشُونَامشْثْ!“ ؤُشَا نتَّا إِڒَاغَا-د خَاسْ ؤُشَا ثُوسَا-د نتَّاثْ غَارسْ، ؤُشَا إِنَّا إِلِيشَاعْ: ”أَرْبُو مِّيمْ!“
36 Eliseu chamou Geazi e lhe disse: “Chame a sunamita!”. Quando ela entrou, Eliseu disse: “Aqui está seu filho”.
37 ثُوذفْ نتَّاثْ ذِينْ، ثوْضَا غَارْ إِضَارنْ نّسْ ؤُشَا يُوضَارْ أَسْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثَامُّورْثْ. خنِّي ثكْسِي مِّيسْ ؤُشَا ثفّغْ غَارْ بَارَّا.
37 Ela caiu aos pés do profeta e se curvou diante dele. Então pegou o filho e saiu.
38 ؤُمِي د-إِعْقبْ إِلِيشَاعْ غَارْ جِيلْجَالْ، ثُوغَا ذِينْ ڒَاژْ ذِي ثمُّورْثْ ؤُ أَيْثْ ن إِنَابِييّنْ قِّيمنْ زَّاثسْ. إِنَّا نتَّا إِ ؤُمْسخَّارْ نّسْ: ”أڭّْ مَارْمِيثَا ذ ثَامقّْرَانْثْ ؤُ أڭّْ ثَاحْرِيرْثْ إِ أَيْثْ ن إِنَابِييّنْ.“
38 Eliseu voltou a Gilgal, onde havia fome na terra. Certo dia, quando o grupo de profetas estava sentado diante dele, ordenou a seu servo: “Ponha no fogo uma panela grande e faça um ensopado para o resto do grupo”.
39 خنِّي د-إِفّغْ إِجّنْ زَّايْسنْ يُويُورْ غَارْ وحْوِيشْ بَارَّا، حِيمَا أَذْ د-يَاوِي ثِيبِّي. نتَّا يُوفَا إِجّْ ن وزْبِيرْ ن ڒخْڒَا ؤُشَا إِڒْقضْ-د زَّايسْ أَڒَامِي إِشُّورْ ؤُبحْرُورْ ن وَارُّوضْ نّسْ س ثخْسَاشْثْ ن ڒخْڒَا. خنِّي إِعْقبْ-د ؤُشَا إِقسّْ إِ-ثنْ ذِي مَارْمِيثَا. أَقَا نِيثْنِي وَارْ ت سِّيننْ.
39 Um dos profetas foi ao campo apanhar ervas. Encontrou uma trepadeira do campo e voltou trazendo frutos silvestres em sua capa. Cortou os frutos em pedaços e os colocou na panela, sem saber exatamente o que eram.
40 خنِّي فَارْغنْ أَيَا إِ إِرْيَازنْ، حِيمَا أَذْ شّنْ. ؤُمِي قَّاسنْ نِيثْنِي زِي ثحْرِيرْثْ-أَ، إِمْسَارْ، أَقَا نِيثْنِي سْغُوينْ ذڭْ ؤُجنَّا، ڒَاغَانْ: ”أَ، يرْيَازْ ن أَربِّي، ڒْْموْثْ أَقَا-ت ذِي مَارْمِيثَا!“ ؤُشَا نِيثْنِي وَارْ زمَّارنْ أَذْ زَّايسْ شّنْ.
40 O ensopado foi servido aos homens, mas, assim que provaram alguns bocados, gritaram: “Homem de Deus, há veneno neste ensopado!”. E não puderam comê-lo.
41 نتَّا إِنَّا: ”أَوِي أَيِي-د ذْرُوسْ ن وَارنْ!“ نتَّا إِسُّويسْ إِ-ث ذِي مَارْمِيثَا، إِنَّا: ”فَارْغمْ أَيَا إِ ڒْڭنْسْ، حِيمَا أَذْ شّنْ!“ خنِّي إِذْوڒْ وَارْ ذِينِّي شَا وَارْ إِحْڒِي ذِي مَارْمِيثَا.
41 Eliseu disse: “Tragam-me um pouco de farinha”. Jogou a farinha na panela e disse: “Agora podem comer”. E o ensopado não lhes fez mal.
42 يُوسَا-د إِجّْ ن ورْيَازْ زِي بَاعْلْ-شَالِيشَا، يِيوِي-د إِ ورْيَازْ ن أَربِّي أَغْرُومْ زِي صَّابثْ ثَامنْزُوثْ، عِيشْرِينْ ن إِغْرُومنْ ن إِمنْذِي ذ ڒْحبّْ إِبَارْينْ ن إِمنْذِي ذڭْ إِشْثْ ن ثشْيَارْثْ، ؤُشَا نتَّا إِنَّا: ”أوْشْ مَانْ أَيَا إِ ڒْڭنْسْ.“
42 Outro dia, um homem de Baal-Salisa trouxe comida para o homem de Deus, vinte pães de cevada feitos dos primeiros grãos da colheita e também grãos frescos. Eliseu disse: “Distribua entre o povo para que comam”.
43 مَاشَا وَانِيثَا إِنَّا: ”مَامّشْ ث إِ غَا سَّارْسغْ إِ مْيَا ن يرْيَازنْ؟“ نتَّا مَاشَا إِنَّا: ”أوْشْ إِ-ث إِ ڒْڭنْسْ أَذْ ث يشّْ، مَاغَارْ أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي: ’أَذْ شّنْ ؤُ عَاذْ أَذْ إِشطّْ‘.“
43 “Como vamos alimentar cem pessoas só com isso?”, perguntou seu servo. Mas Eliseu repetiu: “Distribua entre o povo para que comam, pois assim diz o S
44 نتَّا إِسَّارْسْ أَسنْ ث ؤُشَا شِّينْ نِيثْنِي، ؤُ إِشطّْ خَاسنْ أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِنَّا وَاوَاڒْ ن سِيذِي.
44 E, quando distribuíram o alimento, houve suficiente para todos e ainda sobrou, como o S enhor tinha dito.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Reis 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.