2 Reis 4

rifa (RIFA) vs ACF

ACF Almeida Corrigida Fiel

¹ إِشْثْ زِي ثمْغَارِينْ ن أَيْثْ ن إِنَابِييّنْ ثْڒَاغَا إِ إِلِيشَاعْ، ثنَّا: ”أَمْسخَّارْ نّشْ، أَرْيَازْ إِنُو، إِمُّوثْ، ؤُشَا شكْ ثسّْنذْ بلِّي أَمْسخَّارْ نّشْ ثُوغَا إِتّڭّْوذْ سِيذِي. ڒخُّو مَاشَا يُوسَا-د بَابْ ن وَارطَّاڒْ، حِيمَا أَذْ إِكْسِي أَكِيذسْ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ إِنُو ذ إِسمْغَانْ.“

¹ E uma mulher, das mulheres dos filhos dos profetas, clamou a Eliseu, dizendo: Meu marido, teu servo, morreu; e tu sabes que o teu servo temia ao SENHOR; e veio o credor, para levar os meus dois filhos para serem servos.

² إِنَّا أَسْ إِلِيشَاعْ: ”مِينْ زمَّارغْ أَذْ أَمْ ڭّغْ؟ إِنِي أَيِي مِينْ غَارمْ ذِي ثَادَّارْثْ.“ نتَّاثْ ثَارَّا-د خَاسْ: ”ثَايَّا نّشْ وَارْ غَارسْ وَالُو مْغِيرْ إِشْثْ ن ثْغَارَّافْثْ ذَايسْ زّشْثْ.“

² E Eliseu lhe disse: Que te hei de fazer? Dize-me que é o que tens em casa. E ela disse: Tua serva não tem nada em casa, senão uma botija de azeite.

³ خنِّي إِنَّا: ”تَّارْ إِ يِيخفْ نّمْ ثِيقْذُوحِينْ بَارَّا إِ ثَادَّارْثْ، ثِيقْذُوحِينْ ن جِّيرَانْ نّمْ خْوَانْثْ، حْضَا وَارْ إِڒِينْثْ ذْرُوسْ.

³ Então disse ele: Vai, pede emprestadas, de todos os teus vizinhos, vasilhas vazias, não poucas.

⁴ خنِّي أَذفْ غَارْ ذَاخڒْ ؤُشَا بلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَمْ ؤُ أَوَارْنِي إِ إِحنْجِيرنْ نّمْ. فَارّغْ خنِّي زّشْثْ ذِي مَارَّا ثِيقْذُوحِينْ نِّي، ؤُ مِينْ إِدْجَانْ إِشُّورْ، سَارْسْ إِ-ث غَارْ ؤُغزْذِيسْ!“

⁴ Então entra, e fecha a porta sobre ti, e sobre teus filhos, e deita o azeite em todas aquelas vasilhas, e põe à parte a que estiver cheia.

⁵ خَاسْ ؤُشَا ثُويُورْ خَاسْ ؤُشَا ثْبلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسْ ؤُ أَوَارْنِي إِ إِحنْجِيرنْ نّسْ. نِيثْنِي إِوْينْ غَارسْ ثِيقْذُوحِينْ ؤُ نتَّاثْ ثْفَارّغْ ذَايْسنْثْ زّشْثْ.

⁵ Partiu, pois, dele, e fechou a porta sobre si e sobre seus filhos; e eles lhe traziam as vasilhas, e ela as enchia.

⁶ ؤُمِي شُّورنْثْ مَارَّا ثِيقْذُوحِينْ، ثنَّا إِ مِّيسْ: ”أَوِي أَيِي-د عَاذْ إِشْثْ ن ثقْذُوحْثْ!“، مَاشَا نتَّا يَارَّا-د خَاسْ: ”وَارْ ذَا ثقِّيمْ شَا ثقْذُوحْثْ عَاذْ!“ ؤُ زّشْثْ ثُوغَا ثقْضَا.

⁶ E sucedeu que, cheias que foram as vasilhas, disse a seu filho: Traze-me ainda uma vasilha. Porém ele lhe disse: Não há mais vasilha alguma. Então o azeite parou.

⁷ نتَّاثْ ثُويُورْ أَذْ ت ثْخبَّارْ إِ ورْيَازْ ن أَربِّي ؤُ وَانِيثَا إِنَّا: ”ؤُيُورْ، زنْزْ زّشْثْ ؤُ خدْجصْ بَابْ ن وَارطَّاڒْ نّمْ ؤُ زِي مِينْ غَا إِقِّيمنْ أَذْ زَّايسْ ثدَّارذْ، شمْ أَكْ-ذ إِحنْجِيرنْ نّمْ.“

⁷ Então veio ela, e o fez saber ao homem de Deus; e disse ele: Vai, vende o azeite, e paga a tua dívida; e tu e teus filhos vivei do resto.

⁸ ذڭْ إِجّْ ن وَاسّْ ؤُمِي د-إِكَّا إِلِيشَاعْ خْ شُونَامْ، إِمْسَارْ، أَقَا إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ إِشنّْعنْ إِسّْبدّْ إِ-ث ذِينْ، حِيمَا أَذْ غَارسْ إِشّْ. ڒبْذَا ؤُمِي ثُوغَا د-إِتّكّْ خْ ثنْذِينْثْ نِّي، إِمْسَارْ، أَقَا إِحيّذْ خْ وبْرِيذْ نّسْ غَارْ ذِينْ، حِيمَا أَذْ إِشّْ شَا ن مَاشَّا.

⁸ Sucedeu também um dia que, indo Eliseu a Suném, havia ali uma mulher importante, a qual o reteve para comer pão; e sucedeu que todas as vezes que passava por ali entrava para comer pão.

⁹ نتَّاثْ مَاشَا ثنَّا إِ ورْيَازْ نّسْ: ”خْزَارْ، نشّْ ؤُشِيغْ أَقَا أَرْيَازْ-أَ إِ غَارْنغْ د-يُوسِينْ ڒبْذَا، أَقَا-ث ذ أَرْيَازْ أَمْقدَّاسْ.

⁹ E ela disse a seu marido: Eis que tenho observado que este que sempre passa por nós é um santo homem de Deus.

¹⁰ أجّْ أَنغْ أَذْ نبْنَا سنّجْ إِجّْ ن وخَّامْ ذ ثَامژْيَانْثْ س ڒحْيُوضْ، ؤُشَا أَذْ نڭّْ ذِينْ إِجّْ ن قَامَا، إِشْثْ ن طَّابْڒَا، إِجّْ ن ڒْكُورْسِي ذ إِجّْ نْ ڒفْنَارْ إِ نتَّا. مَاڒَا نتَّا خنِّي يُوسَا-د غَارْنغْ، إِزمَّارْ أَذْ ذِينِّي إِعْزڒْ إِخفْ نّسْ.“

¹⁰ Façamos-lhe, pois, um pequeno quarto junto ao muro, e ali lhe ponhamos uma cama, uma mesa, uma cadeira e um candeeiro; e há de ser que, vindo ele a nós, para ali se recolherá.

¹¹ ذڭْ إِجّْ ن وَاسّْ إِمْسَارْ أَقَا إِلِيشَاعْ يُوسَا-د ذِينْ ؤُشَا إِعْزڒْ إِخفْ نّسْ ذڭْ وخَّامْ ن نّجْ ؤُشَا إِرُوحْ إِزّڒْ ذِينِّي.

¹¹ E sucedeu que um dia ele chegou ali, e recolheu-se àquele quarto, e se deitou.

¹² خنِّي إِنَّا نتَّا إِ ؤُمْسخَّارْ نّسْ جِيحَازِي: ”ڒَْاغَا-د إِ ثْشُونَامشْثْ ثَانِيثَا!“ نتَّا إِڒَاغَا أَسْ ؤُ نتَّاثْ ثْبدّْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ.

¹² Então disse ao seu servo Geazi: Chama esta sunamita. E chamando-a ele, ela se pôs diante dele.

¹³ نتَّا ثُوغَا إِ ذ أَسْ إِنَّانْ إِ ؤُمْسخَّارْ نّسْ: ”إِنِي أَسْ: ’شمْ ثثْهِيلِّيذْ ذَايْنغْ أَطَّاسْ. مِينْ إِزمَّارْ أَذْ أَمْ إِتّْوَاڭّْ؟ مَا أَذْ ثَاغْ ذِينْ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ مِينْ خفْ نْزمَّارْ أَذْ نسِّيوڒْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ نِيغْ أَكْ-ذ ؤُكُومَانْذَارْ أَمقّْرَانْ ن ڒْعسْكَارْ ذِي طّْوعْ نّمْ؟‘ “ مَاشَا نتَّاثْ ثنَّا: ”نشّْ زدّْغغْ ذِي ڒْوسْطْ ن ڒْڭنْسْ إِنُو.“

¹³ Porque ele tinha falado a Geazi: Dize-lhe: Eis que tu nos tens tratado com todo o desvelo; que se há de fazer por ti? Haverá alguma coisa de que se fale por ti ao rei, ou ao capitão do exército? E disse ela: Eu habito no meio do meu povo.

¹⁴ خنِّي ثُوغَا إِنَّا: ”مِينْ إِزمَّارنْ أَذْ أَسْ إِتّْوَاڭّْ؟“ ؤُشَا إِنَّا جِيحَازِي: ”نتَّاثْ وَارْ غَارسْ أَحنْجِيرْ ؤُ أَرْيَازْ نّسْ إِوْسَارْ.“

¹⁴ Então disse ele: Que se há de fazer por ela? E Geazi disse: Ora ela não tem filho, e seu marido é velho.

¹⁵ خنِّي ثُوغَا إِنَّا نتَّا ”ڒَْاغَا-د خَاسْ!“ ؤُ نتَّا إِڒَاغَا-د خَاسْ ؤُشَا ثقِّيمْ نتَّاثْ ثْبدّْ ذِي ثوَّارْثْ،

¹⁵ Por isso disse ele: Chama-a. E, chamando-a ele, ela se pôs à porta.

¹⁶ ؤُشَا نتَّا إِنَّا: ”ذِي ڒْوقْثْ-أَ إِتّْوَاڭّنْ، غَارْ ثْسَاعّثْ ن ثُوذَارْثْ، أَذْ ثكْسِيذْ أَحنْجِيرْ ذڭْ إِغَادْجنْ نّمْ.“ ؤُشَا نتَّاثْ ثنَّا: ”لَّ، أَ سِيذِي إِنُو، أَ أَرْيَازْ ن أَربِّي، وَارْ سْخَارِّيقْ زعْمَا خْ ثَايَّا نّشْ!“

¹⁶ E ele disse: A este tempo determinado, segundo o tempo da vida, abraçarás um filho. E disse ela: Não, meu senhor, homem de Deus, não mintas à tua serva.

¹⁷ ثَامْغَارْثْ ثذْوڒْ ثكْسِي س دّيْسثْ ؤُشَا ثُورُووْ-د إِجّْ ن ؤُحنْجِيرْ ذِي ڒْوقْثْ إِتّْوَاڭّنْ، غَارْ ڒْوقْثْ ن ثُوذَارْثْ نِّي خْ ثُوغَا إِسِّيوڒْ إِلِيشَاعْ أَكِيذسْ.

¹⁷ E concebeu a mulher, e deu à luz um filho, no tempo determinado, no ano seguinte, segundo Eliseu lhe dissera.

¹⁸ ؤُمِي إِمْغَارْ ؤُحنْجِيرْ، إِمْسَارْ ذڭْ إِجّْ ن وَاسّْ، إِفّغْ-د بَارَّا غَارْ بَابَاسْ، غَارْ يِينِّي إِمجَّارنْ.

¹⁸ E, crescendo o filho, sucedeu que um dia saiu para ter com seu pai, que estava com os segadores,

¹⁹ إِنَّا إِ بَابَاسْ: ”أَ أَزدْجِيفْ إِنُو، أَ أَزدْجِيفْ إِنُو!“ ؤُشَا بَابَاسْ إِنَّا إِ يِيجّْ ن ؤُمْسخَّارْ: ”أَرْبُو ث غَارْ يمَّاسْ!“

¹⁹ E disse a seu pai: Ai, a minha cabeça! Ai, a minha cabeça! Então disse a um moço: Leva-o à sua mãe.

²⁰ نتَّا يَارْبُو ث ؤُشَا يِيوْيِي ث غَارْ يمَّاسْ. نتَّا ثُوغَا إِتّْغِيمَا خْ إِفَادّنْ نّسْ أَڒْ أَزَالْ، خنِّي إِمُّوثْ.

²⁰ E ele o tomou, e o levou à sua mãe; e esteve sobre os seus joelhos até ao meio-dia, e morreu.

²¹ نتَّاثْ ثْڭعّذْ سنّجْ، ثسَّارْسْ إِ-ث خْ قَامَا ن ورْيَازْ ن أَربِّي. ثْبلّعْ ثَاوَّارْثْ خَاسْ ؤُشَا ثفّغْ.

²¹ E subiu ela, e o deitou sobre a cama do homem de Deus; e fechou a porta, e saiu.

²² ثْڒَاغَا-د خْ ورْيَازْ نّسْ، ثنَّا أَسْ: ”سكّْ أَيِي-د إِجّنْ زڭْ إِمْسخَّارنْ ذ إِجّْ زِي ثغْيَاڒْ، حِيمَا أَذْ ؤُيُورغْ ذغْيَا غَارْ ورْيَازْ ن أَربِّي ؤُ خنِّي أَذْعقْبغْ عَاوذْ.“

²² E chamou a seu marido, e disse: Manda-me já um dos moços, e uma das jumentas, para que eu corra ao homem de Deus, e volte.

²³ نتَّا إِنَّا: ”مَايمِّي غَا ثُويُورذْ غَارسْ أَسّْ-أَ؟ أَقَا وَارْ إِدْجِي ذ أَبذِّي ن ؤُيُورْ ؤُ وَارْ إِدْجِي ذ سّبْثْ.“ نتَّاثْ ثنَّا: ”كُوڒْشِي أَذْ يِيڒِي مْلِيحْ!“

²³ E disse ele: Por que vais a ele hoje? Não é lua nova nem sábado. E ela disse: Tudo vai bem.

²⁴ نتَّاثْ ثْبَارْذعْ إِ ثغْيُوتْشْ ؤُ ثنَّا إِ ؤُمْسخَّارْ نّسْ: ”نْذهْ إِ-ت، قِّيمْ ڭُّورْ. أَمْ ثْنذْهذْ وَارْ ثْبذِّي ذِي طّْوعْ إِنُو مْغِيرْ خْمِي ذ أَشْ ث إِ غَا إِنِيغْ.“

²⁴ Então albardou a jumenta, e disse ao seu servo: Guia e anda, e não te detenhas no caminhar, senão quando eu to disser.

²⁵ نتَّاثْ ثفّغْ ؤُشَا ثِيوضْ-د غَارْ ورْيَازْ ن أَربِّي، غَارْ وذْرَارْ ن كَارْمِيلْ. ؤُمِي ت إِژْرَا نتَّا زِي ڒَاڭّْوَاجْ، إِنَّا إِ جِيحَازِي، أَمْسخَّارْ نّسْ: ”خْزَارْ، أَقَا ذِينْ ذ ثَاشُونَامشْثْ.“

²⁵ Partiu ela, pois, e foi ao homem de Deus, ao monte Carmelo; e sucedeu que, vendo-a o homem de Deus de longe, disse a Geazi, seu servo: Eis aí a sunamita.

²⁶ ڒخُّو، ؤُيُورْ ذغْيَا، ڒْقَا ت ؤُشَا إِنِي أَسْ: ’مَا أَقَا شمْ مْلِيحْ؟ مَا أَرْيَازْ نّمْ أَقَا-ث مْلِيحْ؟ مَا أَحنْجِيرْ نّمْ أَقَا-ث مْلِيحْ؟‘ “ ؤُشَا نتَّاثْ ثنَّا: ”أَقَا-ثنْ مْلِيحْ!“

²⁶ Agora, pois, corre-lhe ao encontro e dize-lhe: Vai bem contigo? Vai bem com teu marido? Vai bem com teu filho? E ela disse: Vai bem.

²⁷ ؤُمِي مَاشَا د-ثُوسَا غَارْ ورْيَازْ ن أَربِّي خْ وذْرَارْ، ثْقبّضْ نتَّاثْ خْ إِضَارنْ نّسْ. جِيحَازِي يُوذفْ-د ذِينْ حِيمَا أَذْ ت إِعَارْنْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ، مَاشَا أَرْيَازْ ن أَربِّي إِنَّا: ”أَحْثَا أَسْ، مَاغَارْ ڒعْمَارْ نّسْ إِشْضنْ ذَايسْ ؤُ سِيذِي إِسّْنُوفَّارْ خَافِي مِينْ خفْ ؤُ وَارْ ذ أَيِي إِسَّارْڭبْ شَا.“

²⁷ Chegando ela, pois, ao homem de Deus, ao monte, pegou nos seus pés; mas chegou Geazi para retirá-la; disse porém o homem de Deus: Deixa-a, porque a sua alma está triste de amargura, e o Senhor me encobriu, e não me manifestou.

²⁸ ثنَّا نتَّاثْ: ”مَا نشّْ تَّارغْ إِ سِيذِي إِنُو إِجّْ ن مِّي؟ مَا وَارْ نِّيغْ نشّْ: ’وَارْ ذ أَيِي شمّثْ‘؟“

²⁸ E disse ela: Pedi eu a meu senhor algum filho? Não disse eu: Não me enganes?

²⁹ إِنَّا نتَّا إِ جِيحَازِي: ”بْيسْ ثَاجْعِينَّا نّشْ، كْسِي ثَاغَّارْشْثْ إِنُو ذڭْ ؤُفُوسْ نّشْ ؤُشَا طّفْ أَبْرِيذْ! مَاڒَا شكْ ثمّڒْقِيذْ شَا ن يِيجّْ، وَارْ خَاسْ تّْسدْجَامْ، ؤُ مَاڒَا إِسدْجمْ خَاكْ حذْ، وَارْ خَاسْ د-تَّارِّي شَا! سَارْسْ ثَاغَّارْشْثْ إِنُو خْ ؤُغمْبُوبْ ن ؤُحنْجِيرْ!“

²⁹ E ele disse a Geazi: Cinge os teus lombos, toma o meu bordão na tua mão, e vai; se encontrares alguém não o saúdes, e se alguém te saudar, não lhe respondas; e põe o meu bordão sobre o rosto do menino.

³⁰ مَاشَا يمَّاسْ ن ؤُحنْجِيرْ ثنَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي ؤُ إِدَّارْ ڒعْمَارْ إِنُو، نشّْ وَارْ خَاكْ تّْحيِّيذغْ شَا!“ نتَّا إِكَّارْ، إِضْفَارْ إِ-ت.

³⁰ Porém disse a mãe do menino: Vive o Senhor, e vive a tua alma, que não te hei de deixar. Então ele se levantou, e a seguiu.

³¹ ثُوغَا جِيحَازِي إِزْوَارْ ذغْيَا زَّاثْسنْ ؤُ إِسَّارْسْ ثَاغَّارْشْثْ خْ ؤُغمْبُوبْ ن ؤُحنْجِيرْ، مَاشَا نتَّا وَارْ إِڭِّي شَا ڒْحسّْ ؤُڒَا ذ ثْوَارِّيثْ. خنِّي إِعْقبْ حِيمَا أَذْ خَاسْ إِڒْقَا، ؤُشَا إِحَاجَا أَسْ ث، إِنَّا: ”أَحنْجِيرْ وَارْ د-إِفِيقْ.“

³¹ E Geazi passou adiante deles, e pôs o bordão sobre o rosto do menino; porém não havia nele voz nem sentido; e voltou a encontrar-se com ele, e lhe trouxe aviso, dizendo: O menino não despertou.

³² ؤُمِي د-يُوسَا إِلِيشَاعْ غَارْ ثَادَّارْثْ، ثُوغَا إِمُّوثْ ؤُحنْجِيرْ، إِمَّارْسْ خْ قَامَا نّسْ.

³² E, chegando Eliseu àquela casa, eis que o menino jazia morto sobre a sua cama.

³³ يُوذفْ نتَّا غَارْ وخَّامْ، إِبلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسنْ س ثْنَاينْ إِذْسنْ ؤُشَا إِژُّودْجْ إِ سِيذِي.

³³ Então entrou ele, e fechou a porta sobre eles ambos, e orou ao Senhor.

³⁴ خنِّي إِبدّْ زَّاثْ إِ قَامَا، إِوْضَا ثِيوَا ن ؤُحنْجِيرْ ؤُشَا إِسَّارْسْ نتَّا أَقمُّومْ نّسْ خْ ؤُقمُّومْ نّسْ، ثِيطَّاوِينْ نّسْ خْ ثِيطَّاوِينْ نّسْ، إِفَاسّنْ نّسْ خْ إِفَاسّنْ نّسْ. نتَّا إِسّْبُوزّڒْ أَمُّو ثِيوَا نّسْ ؤُشَا ثحْمَا أَرِّيمثْ ن ؤُحنْجِيرْ.

³⁴ E subiu à cama e deitou-se sobre o menino, e, pondo a sua boca sobre a boca dele, e os seus olhos sobre os olhos dele, e as suas mãos sobre as mãos dele, se estendeu sobre ele; e a carne do menino aqueceu.

³⁵ خنِّي إِعْقبْ-د، يُويُورْ ذِي ثَادَّارْثْ ذَا ذ ذِيهَا، إِڭعّذْ ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ ؤُشَا إِسّْبُوزّڒْ إِخفْ نّسْ ثِيوَا نّسْ. ڒخْذنِّي إِعْضسْ ؤُحنْجِيرْ سبْعَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ؤُشَا خنِّي يَارْزمْ ؤُحنْجِيرْ ثِيطَّاوِينْ نّسْ.

³⁵ Depois desceu, e andou naquela casa de uma parte para a outra, e tornou a subir, e se estendeu sobre ele, então o menino espirrou sete vezes, e abriu os olhos.

³⁶ إِڒَاغَا-د نتَّا إِ جِيحَازِي، إِنَّا: ”ڒَْاغَا-د خْ ثْشُونَامشْثْ!“ ؤُشَا نتَّا إِڒَاغَا-د خَاسْ ؤُشَا ثُوسَا-د نتَّاثْ غَارسْ، ؤُشَا إِنَّا إِلِيشَاعْ: ”أَرْبُو مِّيمْ!“

³⁶ Então chamou a Geazi, e disse: Chama esta sunamita. E chamou-a, e veio a ele. E disse ele: Toma o teu filho.

³⁷ ثُوذفْ نتَّاثْ ذِينْ، ثوْضَا غَارْ إِضَارنْ نّسْ ؤُشَا يُوضَارْ أَسْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثَامُّورْثْ. خنِّي ثكْسِي مِّيسْ ؤُشَا ثفّغْ غَارْ بَارَّا.

³⁷ E entrou ela, e se prostrou a seus pés, e se inclinou à terra; e tomou o seu filho e saiu.

³⁸ ؤُمِي د-إِعْقبْ إِلِيشَاعْ غَارْ جِيلْجَالْ، ثُوغَا ذِينْ ڒَاژْ ذِي ثمُّورْثْ ؤُ أَيْثْ ن إِنَابِييّنْ قِّيمنْ زَّاثسْ. إِنَّا نتَّا إِ ؤُمْسخَّارْ نّسْ: ”أڭّْ مَارْمِيثَا ذ ثَامقّْرَانْثْ ؤُ أڭّْ ثَاحْرِيرْثْ إِ أَيْثْ ن إِنَابِييّنْ.“

³⁸ E, voltando Eliseu a Gilgal, havia fome naquela terra, e os filhos dos profetas estavam assentados na sua presença; e disse ao seu servo: Põe a panela grande ao lume, e faze um caldo de ervas para os filhos dos profetas.

³⁹ خنِّي د-إِفّغْ إِجّنْ زَّايْسنْ يُويُورْ غَارْ وحْوِيشْ بَارَّا، حِيمَا أَذْ د-يَاوِي ثِيبِّي. نتَّا يُوفَا إِجّْ ن وزْبِيرْ ن ڒخْڒَا ؤُشَا إِڒْقضْ-د زَّايسْ أَڒَامِي إِشُّورْ ؤُبحْرُورْ ن وَارُّوضْ نّسْ س ثخْسَاشْثْ ن ڒخْڒَا. خنِّي إِعْقبْ-د ؤُشَا إِقسّْ إِ-ثنْ ذِي مَارْمِيثَا. أَقَا نِيثْنِي وَارْ ت سِّيننْ.

³⁹ Então um deles saiu ao campo a apanhar ervas, e achou uma parra brava, e colheu dela enchendo a sua capa de colocíntidas; e veio, e as cortou na panela do caldo; porque não as conheciam.

⁴⁰ خنِّي فَارْغنْ أَيَا إِ إِرْيَازنْ، حِيمَا أَذْ شّنْ. ؤُمِي قَّاسنْ نِيثْنِي زِي ثحْرِيرْثْ-أَ، إِمْسَارْ، أَقَا نِيثْنِي سْغُوينْ ذڭْ ؤُجنَّا، ڒَاغَانْ: ”أَ، يرْيَازْ ن أَربِّي، ڒْْموْثْ أَقَا-ت ذِي مَارْمِيثَا!“ ؤُشَا نِيثْنِي وَارْ زمَّارنْ أَذْ زَّايسْ شّنْ.

⁴⁰ Assim deram de comer para os homens. E sucedeu que, comendo eles daquele caldo, clamaram e disseram: Homem de Deus, há morte na panela. Não puderam comer.

⁴¹ نتَّا إِنَّا: ”أَوِي أَيِي-د ذْرُوسْ ن وَارنْ!“ نتَّا إِسُّويسْ إِ-ث ذِي مَارْمِيثَا، إِنَّا: ”فَارْغمْ أَيَا إِ ڒْڭنْسْ، حِيمَا أَذْ شّنْ!“ خنِّي إِذْوڒْ وَارْ ذِينِّي شَا وَارْ إِحْڒِي ذِي مَارْمِيثَا.

⁴¹ Porém ele disse: Trazei farinha. E deitou-a na panela, e disse: Dai de comer ao povo. E já não havia mal nenhum na panela.

⁴² يُوسَا-د إِجّْ ن ورْيَازْ زِي بَاعْلْ-شَالِيشَا، يِيوِي-د إِ ورْيَازْ ن أَربِّي أَغْرُومْ زِي صَّابثْ ثَامنْزُوثْ، عِيشْرِينْ ن إِغْرُومنْ ن إِمنْذِي ذ ڒْحبّْ إِبَارْينْ ن إِمنْذِي ذڭْ إِشْثْ ن ثشْيَارْثْ، ؤُشَا نتَّا إِنَّا: ”أوْشْ مَانْ أَيَا إِ ڒْڭنْسْ.“

⁴² E um homem veio de Baal-Salisa, e trouxe ao homem de Deus pães das primícias, vinte pães de cevada, e espigas verdes na sua palha, e disse: Dá ao povo, para que coma.

⁴³ مَاشَا وَانِيثَا إِنَّا: ”مَامّشْ ث إِ غَا سَّارْسغْ إِ مْيَا ن يرْيَازنْ؟“ نتَّا مَاشَا إِنَّا: ”أوْشْ إِ-ث إِ ڒْڭنْسْ أَذْ ث يشّْ، مَاغَارْ أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي: ’أَذْ شّنْ ؤُ عَاذْ أَذْ إِشطّْ‘.“

⁴³ Porém seu servo disse: Como hei de pôr isto diante de cem homens? E disse ele: Dá ao povo, para que coma; porque assim diz o Senhor: Comerão, e sobejará.

⁴⁴ نتَّا إِسَّارْسْ أَسنْ ث ؤُشَا شِّينْ نِيثْنِي، ؤُ إِشطّْ خَاسنْ أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِنَّا وَاوَاڒْ ن سِيذِي.

⁴⁴ Então lhos pôs diante, e comeram e ainda sobrou, conforme a palavra do Senhor.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Reis 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Reis 4 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →