2 Reis 4

rifa (RIFA) vs BKJ

¹ إِشْثْ زِي ثمْغَارِينْ ن أَيْثْ ن إِنَابِييّنْ ثْڒَاغَا إِ إِلِيشَاعْ، ثنَّا: ”أَمْسخَّارْ نّشْ، أَرْيَازْ إِنُو، إِمُّوثْ، ؤُشَا شكْ ثسّْنذْ بلِّي أَمْسخَّارْ نّشْ ثُوغَا إِتّڭّْوذْ سِيذِي. ڒخُّو مَاشَا يُوسَا-د بَابْ ن وَارطَّاڒْ، حِيمَا أَذْ إِكْسِي أَكِيذسْ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ إِنُو ذ إِسمْغَانْ.“

¹ Ora, clamou ali uma certa mulher das esposas dos filhos dos profetas a Eliseu, dizendo: O teu servo, o meu marido, está morto; e tu sabes que o teu servo, verdadeiramente, temia o SENHOR; e o credor veio para levar consigo os meus dois filhos para serem servos.

² إِنَّا أَسْ إِلِيشَاعْ: ”مِينْ زمَّارغْ أَذْ أَمْ ڭّغْ؟ إِنِي أَيِي مِينْ غَارمْ ذِي ثَادَّارْثْ.“ نتَّاثْ ثَارَّا-د خَاسْ: ”ثَايَّا نّشْ وَارْ غَارسْ وَالُو مْغِيرْ إِشْثْ ن ثْغَارَّافْثْ ذَايسْ زّشْثْ.“

² E Eliseu disse a ela: O que farei por ti? Conta-me, o que tens tu na tua casa? E ela disse: A tua criada não tem nada na casa, além de uma botija de azeite.

³ خنِّي إِنَّا: ”تَّارْ إِ يِيخفْ نّمْ ثِيقْذُوحِينْ بَارَّا إِ ثَادَّارْثْ، ثِيقْذُوحِينْ ن جِّيرَانْ نّمْ خْوَانْثْ، حْضَا وَارْ إِڒِينْثْ ذْرُوسْ.

³ Então ele disse: Vai, pede para ti vasos emprestados, de todos os teus vizinhos, vasos vazios; não peças poucos.

⁴ خنِّي أَذفْ غَارْ ذَاخڒْ ؤُشَا بلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَمْ ؤُ أَوَارْنِي إِ إِحنْجِيرنْ نّمْ. فَارّغْ خنِّي زّشْثْ ذِي مَارَّا ثِيقْذُوحِينْ نِّي، ؤُ مِينْ إِدْجَانْ إِشُّورْ، سَارْسْ إِ-ث غَارْ ؤُغزْذِيسْ!“

⁴ E, quando tu entrares, fecharás a porta diante de ti e diante dos teus filhos, e derramarás dentro de todos os vasos, e tu porás de lado aquele que estiver cheio.

⁵ خَاسْ ؤُشَا ثُويُورْ خَاسْ ؤُشَا ثْبلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسْ ؤُ أَوَارْنِي إِ إِحنْجِيرنْ نّسْ. نِيثْنِي إِوْينْ غَارسْ ثِيقْذُوحِينْ ؤُ نتَّاثْ ثْفَارّغْ ذَايْسنْثْ زّشْثْ.

⁵ Assim, ela se foi diante dele, e fechou a porta diante de si e dos filhos que trouxeram os vasos para ela; e ela derramou.

⁶ ؤُمِي شُّورنْثْ مَارَّا ثِيقْذُوحِينْ، ثنَّا إِ مِّيسْ: ”أَوِي أَيِي-د عَاذْ إِشْثْ ن ثقْذُوحْثْ!“، مَاشَا نتَّا يَارَّا-د خَاسْ: ”وَارْ ذَا ثقِّيمْ شَا ثقْذُوحْثْ عَاذْ!“ ؤُ زّشْثْ ثُوغَا ثقْضَا.

⁶ E sucedeu que, quando os vasos estavam cheios, ela disse ao seu filho: Traz mais um vaso. E ele lhe disse: Não há mais vaso. E o azeite parou.

⁷ نتَّاثْ ثُويُورْ أَذْ ت ثْخبَّارْ إِ ورْيَازْ ن أَربِّي ؤُ وَانِيثَا إِنَّا: ”ؤُيُورْ، زنْزْ زّشْثْ ؤُ خدْجصْ بَابْ ن وَارطَّاڒْ نّمْ ؤُ زِي مِينْ غَا إِقِّيمنْ أَذْ زَّايسْ ثدَّارذْ، شمْ أَكْ-ذ إِحنْجِيرنْ نّمْ.“

⁷ Então ela veio e disse ao homem de Deus. E ele disse: Vai, vende o azeite, e paga a tua dívida, e vive, tu e os teus filhos, do restante.

⁸ ذڭْ إِجّْ ن وَاسّْ ؤُمِي د-إِكَّا إِلِيشَاعْ خْ شُونَامْ، إِمْسَارْ، أَقَا إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ إِشنّْعنْ إِسّْبدّْ إِ-ث ذِينْ، حِيمَا أَذْ غَارسْ إِشّْ. ڒبْذَا ؤُمِي ثُوغَا د-إِتّكّْ خْ ثنْذِينْثْ نِّي، إِمْسَارْ، أَقَا إِحيّذْ خْ وبْرِيذْ نّسْ غَارْ ذِينْ، حِيمَا أَذْ إِشّْ شَا ن مَاشَّا.

⁸ E ocorreu, um dia, que Eliseu passou até Suném, onde estava uma mulher influente; e ela o constrangeu a comer pão. E assim foi, que, toda vez que ele por ali passava, ele para ali se desviava e entrava para comer pão.

⁹ نتَّاثْ مَاشَا ثنَّا إِ ورْيَازْ نّسْ: ”خْزَارْ، نشّْ ؤُشِيغْ أَقَا أَرْيَازْ-أَ إِ غَارْنغْ د-يُوسِينْ ڒبْذَا، أَقَا-ث ذ أَرْيَازْ أَمْقدَّاسْ.

⁹ E ela disse ao seu marido: Eis que, agora, eu percebo que este é um homem santo de Deus, o qual sempre passa por nós.

¹⁰ أجّْ أَنغْ أَذْ نبْنَا سنّجْ إِجّْ ن وخَّامْ ذ ثَامژْيَانْثْ س ڒحْيُوضْ، ؤُشَا أَذْ نڭّْ ذِينْ إِجّْ ن قَامَا، إِشْثْ ن طَّابْڒَا، إِجّْ ن ڒْكُورْسِي ذ إِجّْ نْ ڒفْنَارْ إِ نتَّا. مَاڒَا نتَّا خنِّي يُوسَا-د غَارْنغْ، إِزمَّارْ أَذْ ذِينِّي إِعْزڒْ إِخفْ نّسْ.“

¹⁰ Façamos uma pequena câmara, rogo-te, na parede; e coloquemos ali para ele uma cama, e uma mesa, e um banco, e um candelabro; e será, quando ele vier até nós, para que ele possa para ali se desviar.

¹¹ ذڭْ إِجّْ ن وَاسّْ إِمْسَارْ أَقَا إِلِيشَاعْ يُوسَا-د ذِينْ ؤُشَا إِعْزڒْ إِخفْ نّسْ ذڭْ وخَّامْ ن نّجْ ؤُشَا إِرُوحْ إِزّڒْ ذِينِّي.

¹¹ E ocorreu, um dia, que ele veio ali, e desviou-se para dentro da câmara, e ali se deitou.

¹² خنِّي إِنَّا نتَّا إِ ؤُمْسخَّارْ نّسْ جِيحَازِي: ”ڒَْاغَا-د إِ ثْشُونَامشْثْ ثَانِيثَا!“ نتَّا إِڒَاغَا أَسْ ؤُ نتَّاثْ ثْبدّْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ.

¹² E ele disse a Geazi, o seu servo: Chama essa sunamita. E quando ele a havia chamado, ela se pôs diante dele.

¹³ نتَّا ثُوغَا إِ ذ أَسْ إِنَّانْ إِ ؤُمْسخَّارْ نّسْ: ”إِنِي أَسْ: ’شمْ ثثْهِيلِّيذْ ذَايْنغْ أَطَّاسْ. مِينْ إِزمَّارْ أَذْ أَمْ إِتّْوَاڭّْ؟ مَا أَذْ ثَاغْ ذِينْ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ مِينْ خفْ نْزمَّارْ أَذْ نسِّيوڒْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ نِيغْ أَكْ-ذ ؤُكُومَانْذَارْ أَمقّْرَانْ ن ڒْعسْكَارْ ذِي طّْوعْ نّمْ؟‘ “ مَاشَا نتَّاثْ ثنَّا: ”نشّْ زدّْغغْ ذِي ڒْوسْطْ ن ڒْڭنْسْ إِنُو.“

¹³ E ele lhe disse: Diz agora a ela: Eis que tu tens sido cuidadosa para conosco com todo este cuidado; o que há de ser feito por ti? Desejarias tu ser recomendada ao rei, ou ao capitão do exército? E ela respondeu: Eu habito no meio do meu próprio povo.

¹⁴ خنِّي ثُوغَا إِنَّا: ”مِينْ إِزمَّارنْ أَذْ أَسْ إِتّْوَاڭّْ؟“ ؤُشَا إِنَّا جِيحَازِي: ”نتَّاثْ وَارْ غَارسْ أَحنْجِيرْ ؤُ أَرْيَازْ نّسْ إِوْسَارْ.“

¹⁴ E ele disse: O que, então, há de ser feito por ela? E Geazi respondeu: Verdadeiramente, ela não tem filho, e o seu marido é velho.

¹⁵ خنِّي ثُوغَا إِنَّا نتَّا ”ڒَْاغَا-د خَاسْ!“ ؤُ نتَّا إِڒَاغَا-د خَاسْ ؤُشَا ثقِّيمْ نتَّاثْ ثْبدّْ ذِي ثوَّارْثْ،

¹⁵ E ele disse: Chama-a. E quando ele a havia chamado, ela se pôs à porta.

¹⁶ ؤُشَا نتَّا إِنَّا: ”ذِي ڒْوقْثْ-أَ إِتّْوَاڭّنْ، غَارْ ثْسَاعّثْ ن ثُوذَارْثْ، أَذْ ثكْسِيذْ أَحنْجِيرْ ذڭْ إِغَادْجنْ نّمْ.“ ؤُشَا نتَّاثْ ثنَّا: ”لَّ، أَ سِيذِي إِنُو، أَ أَرْيَازْ ن أَربِّي، وَارْ سْخَارِّيقْ زعْمَا خْ ثَايَّا نّشْ!“

¹⁶ E ele disse: Por volta deste tempo, segundo o tempo da vida, tu abraçarás um filho. E ela disse: Não, meu senhor, tu, homem de Deus, não mintas à tua criada.

¹⁷ ثَامْغَارْثْ ثذْوڒْ ثكْسِي س دّيْسثْ ؤُشَا ثُورُووْ-د إِجّْ ن ؤُحنْجِيرْ ذِي ڒْوقْثْ إِتّْوَاڭّنْ، غَارْ ڒْوقْثْ ن ثُوذَارْثْ نِّي خْ ثُوغَا إِسِّيوڒْ إِلِيشَاعْ أَكِيذسْ.

¹⁷ E a mulher concebeu e deu à luz um filho naquele tempo que Eliseu havia dito a ela, segundo o tempo da vida.

¹⁸ ؤُمِي إِمْغَارْ ؤُحنْجِيرْ، إِمْسَارْ ذڭْ إِجّْ ن وَاسّْ، إِفّغْ-د بَارَّا غَارْ بَابَاسْ، غَارْ يِينِّي إِمجَّارنْ.

¹⁸ E, quando o filho estava crescido, ocorreu, um dia, que ele saiu até ao seu pai, aos ceifeiros.

¹⁹ إِنَّا إِ بَابَاسْ: ”أَ أَزدْجِيفْ إِنُو، أَ أَزدْجِيفْ إِنُو!“ ؤُشَا بَابَاسْ إِنَّا إِ يِيجّْ ن ؤُمْسخَّارْ: ”أَرْبُو ث غَارْ يمَّاسْ!“

¹⁹ E ele disse ao seu pai: Minha cabeça, minha cabeça! E ele disse a um moço: Carregai-o até a sua mãe.

²⁰ نتَّا يَارْبُو ث ؤُشَا يِيوْيِي ث غَارْ يمَّاسْ. نتَّا ثُوغَا إِتّْغِيمَا خْ إِفَادّنْ نّسْ أَڒْ أَزَالْ، خنِّي إِمُّوثْ.

²⁰ E, quando ele lhe havia levado, e trazido até a sua mãe, ele se assentou sobre os joelhos dela até o meio-dia, e, então, morreu.

²¹ نتَّاثْ ثْڭعّذْ سنّجْ، ثسَّارْسْ إِ-ث خْ قَامَا ن ورْيَازْ ن أَربِّي. ثْبلّعْ ثَاوَّارْثْ خَاسْ ؤُشَا ثفّغْ.

²¹ E ela subiu, e o deitou na cama do homem de Deus, e fechou a porta diante dele, e saiu.

²² ثْڒَاغَا-د خْ ورْيَازْ نّسْ، ثنَّا أَسْ: ”سكّْ أَيِي-د إِجّنْ زڭْ إِمْسخَّارنْ ذ إِجّْ زِي ثغْيَاڒْ، حِيمَا أَذْ ؤُيُورغْ ذغْيَا غَارْ ورْيَازْ ن أَربِّي ؤُ خنِّي أَذْعقْبغْ عَاوذْ.“

²² E ela chamou o seu marido, e disse: Rogo-te que me envies um dos moços e um dos jumentos, para que eu possa correr até ao homem de Deus, e retornar.

²³ نتَّا إِنَّا: ”مَايمِّي غَا ثُويُورذْ غَارسْ أَسّْ-أَ؟ أَقَا وَارْ إِدْجِي ذ أَبذِّي ن ؤُيُورْ ؤُ وَارْ إِدْجِي ذ سّبْثْ.“ نتَّاثْ ثنَّا: ”كُوڒْشِي أَذْ يِيڒِي مْلِيحْ!“

²³ E ele disse: Por que irás a ele hoje? Não é nem lua nova, nem shabat. E ela disse: Isto será bom.

²⁴ نتَّاثْ ثْبَارْذعْ إِ ثغْيُوتْشْ ؤُ ثنَّا إِ ؤُمْسخَّارْ نّسْ: ”نْذهْ إِ-ت، قِّيمْ ڭُّورْ. أَمْ ثْنذْهذْ وَارْ ثْبذِّي ذِي طّْوعْ إِنُو مْغِيرْ خْمِي ذ أَشْ ث إِ غَا إِنِيغْ.“

²⁴ Ela, então, selou um jumento, e disse ao seu servo: Conduz, e segue adiante; não detenhas a tua cavalgada por minha causa, exceto se eu to pedir.

²⁵ نتَّاثْ ثفّغْ ؤُشَا ثِيوضْ-د غَارْ ورْيَازْ ن أَربِّي، غَارْ وذْرَارْ ن كَارْمِيلْ. ؤُمِي ت إِژْرَا نتَّا زِي ڒَاڭّْوَاجْ، إِنَّا إِ جِيحَازِي، أَمْسخَّارْ نّسْ: ”خْزَارْ، أَقَا ذِينْ ذ ثَاشُونَامشْثْ.“

²⁵ Assim, ela foi e chegou até ao homem de Deus no monte Carmelo. E sucedeu que, quando o homem de Deus a viu ao longe, ele disse a Geazi, o seu servo: Eis que acolá está aquela sunamita;

²⁶ ڒخُّو، ؤُيُورْ ذغْيَا، ڒْقَا ت ؤُشَا إِنِي أَسْ: ’مَا أَقَا شمْ مْلِيحْ؟ مَا أَرْيَازْ نّمْ أَقَا-ث مْلِيحْ؟ مَا أَحنْجِيرْ نّمْ أَقَا-ث مْلِيحْ؟‘ “ ؤُشَا نتَّاثْ ثنَّا: ”أَقَا-ثنْ مْلِيحْ!“

²⁶ corre agora, rogo-te, para encontrá-la, e diz a ela: Está bem contigo? Está bem com o teu marido? Está bem com o filho? E ela respondeu: Está bem.

²⁷ ؤُمِي مَاشَا د-ثُوسَا غَارْ ورْيَازْ ن أَربِّي خْ وذْرَارْ، ثْقبّضْ نتَّاثْ خْ إِضَارنْ نّسْ. جِيحَازِي يُوذفْ-د ذِينْ حِيمَا أَذْ ت إِعَارْنْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ، مَاشَا أَرْيَازْ ن أَربِّي إِنَّا: ”أَحْثَا أَسْ، مَاغَارْ ڒعْمَارْ نّسْ إِشْضنْ ذَايسْ ؤُ سِيذِي إِسّْنُوفَّارْ خَافِي مِينْ خفْ ؤُ وَارْ ذ أَيِي إِسَّارْڭبْ شَا.“

²⁷ E quando ela chegou até ao homem de Deus no outeiro, ela o agarrou pelos pés; mas Geazi se aproximou para afastá-la. E o homem de Deus disse: Deixa-a por si; porque a sua alma está atormentada dentro dela; e o SENHOR ocultou isso de mim, e não me contou.

²⁸ ثنَّا نتَّاثْ: ”مَا نشّْ تَّارغْ إِ سِيذِي إِنُو إِجّْ ن مِّي؟ مَا وَارْ نِّيغْ نشّْ: ’وَارْ ذ أَيِي شمّثْ‘؟“

²⁸ Então, ela disse: Pedi eu um filho ao meu senhor? Não disse eu: Não me enganes?

²⁹ إِنَّا نتَّا إِ جِيحَازِي: ”بْيسْ ثَاجْعِينَّا نّشْ، كْسِي ثَاغَّارْشْثْ إِنُو ذڭْ ؤُفُوسْ نّشْ ؤُشَا طّفْ أَبْرِيذْ! مَاڒَا شكْ ثمّڒْقِيذْ شَا ن يِيجّْ، وَارْ خَاسْ تّْسدْجَامْ، ؤُ مَاڒَا إِسدْجمْ خَاكْ حذْ، وَارْ خَاسْ د-تَّارِّي شَا! سَارْسْ ثَاغَّارْشْثْ إِنُو خْ ؤُغمْبُوبْ ن ؤُحنْجِيرْ!“

²⁹ Então, ele disse a Geazi: Cinge os teus lombos, e toma o meu bordão na tua mão, e vai pelo teu caminho; se tu encontrares qualquer homem, não o saúdes; e se algum te saudar, não o respondas de volta; e deita o meu bordão sobre a face da criança.

³⁰ مَاشَا يمَّاسْ ن ؤُحنْجِيرْ ثنَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي ؤُ إِدَّارْ ڒعْمَارْ إِنُو، نشّْ وَارْ خَاكْ تّْحيِّيذغْ شَا!“ نتَّا إِكَّارْ، إِضْفَارْ إِ-ت.

³⁰ E a mãe da criança disse: Como vive o SENHOR, e como vive a tua alma; não te deixarei. E ele se levantou e a seguiu.

³¹ ثُوغَا جِيحَازِي إِزْوَارْ ذغْيَا زَّاثْسنْ ؤُ إِسَّارْسْ ثَاغَّارْشْثْ خْ ؤُغمْبُوبْ ن ؤُحنْجِيرْ، مَاشَا نتَّا وَارْ إِڭِّي شَا ڒْحسّْ ؤُڒَا ذ ثْوَارِّيثْ. خنِّي إِعْقبْ حِيمَا أَذْ خَاسْ إِڒْقَا، ؤُشَا إِحَاجَا أَسْ ث، إِنَّا: ”أَحنْجِيرْ وَارْ د-إِفِيقْ.“

³¹ E Geazi passou adiante deles, e pôs o bordão sobre a face da criança; porém não houve nem voz, nem audição. Porquanto ele foi, novamente, encontrá-lo e lhe contou, dizendo: O menino não está acordado.

³² ؤُمِي د-يُوسَا إِلِيشَاعْ غَارْ ثَادَّارْثْ، ثُوغَا إِمُّوثْ ؤُحنْجِيرْ، إِمَّارْسْ خْ قَامَا نّسْ.

³² E, quando Eliseu, havia entrado na casa, eis que o menino estava morto, e deitado sobre a sua cama.

³³ يُوذفْ نتَّا غَارْ وخَّامْ، إِبلّعْ ثَاوَّارْثْ أَوَارْنِي أَسنْ س ثْنَاينْ إِذْسنْ ؤُشَا إِژُّودْجْ إِ سِيذِي.

³³ Ele, portanto, entrou e fechou a porta diante de ambos, e orou ao SENHOR.

³⁴ خنِّي إِبدّْ زَّاثْ إِ قَامَا، إِوْضَا ثِيوَا ن ؤُحنْجِيرْ ؤُشَا إِسَّارْسْ نتَّا أَقمُّومْ نّسْ خْ ؤُقمُّومْ نّسْ، ثِيطَّاوِينْ نّسْ خْ ثِيطَّاوِينْ نّسْ، إِفَاسّنْ نّسْ خْ إِفَاسّنْ نّسْ. نتَّا إِسّْبُوزّڒْ أَمُّو ثِيوَا نّسْ ؤُشَا ثحْمَا أَرِّيمثْ ن ؤُحنْجِيرْ.

³⁴ E ele subiu, e deitou-se sobre a criança, e pôs a sua boca sobre boca dele, e os seus olhos sobre os olhos dele, e as suas mãos sobre as mãos dele; e estendeu-se sobre a criança; e a carne da criança ficou morna.

³⁵ خنِّي إِعْقبْ-د، يُويُورْ ذِي ثَادَّارْثْ ذَا ذ ذِيهَا، إِڭعّذْ ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ ؤُشَا إِسّْبُوزّڒْ إِخفْ نّسْ ثِيوَا نّسْ. ڒخْذنِّي إِعْضسْ ؤُحنْجِيرْ سبْعَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ؤُشَا خنِّي يَارْزمْ ؤُحنْجِيرْ ثِيطَّاوِينْ نّسْ.

³⁵ Depois, ele retornou e andou de um lado para o outro dentro da casa; e subiu, e estendeu-se sobre ele; e a criança espirrou sete vezes, e a criança abriu os seus olhos.

³⁶ إِڒَاغَا-د نتَّا إِ جِيحَازِي، إِنَّا: ”ڒَْاغَا-د خْ ثْشُونَامشْثْ!“ ؤُشَا نتَّا إِڒَاغَا-د خَاسْ ؤُشَا ثُوسَا-د نتَّاثْ غَارسْ، ؤُشَا إِنَّا إِلِيشَاعْ: ”أَرْبُو مِّيمْ!“

³⁶ E ele chamou Geazi, e disse: Chama essa sunamita. Assim, ele a chamou. E, quando ela havia entrado diante dele, ele disse: Toma o teu filho.

³⁷ ثُوذفْ نتَّاثْ ذِينْ، ثوْضَا غَارْ إِضَارنْ نّسْ ؤُشَا يُوضَارْ أَسْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثَامُّورْثْ. خنِّي ثكْسِي مِّيسْ ؤُشَا ثفّغْ غَارْ بَارَّا.

³⁷ Então, ela entrou, e caiu aos seus pés, e se curvou até ao chão, e tomou o seu filho, e saiu.

³⁸ ؤُمِي د-إِعْقبْ إِلِيشَاعْ غَارْ جِيلْجَالْ، ثُوغَا ذِينْ ڒَاژْ ذِي ثمُّورْثْ ؤُ أَيْثْ ن إِنَابِييّنْ قِّيمنْ زَّاثسْ. إِنَّا نتَّا إِ ؤُمْسخَّارْ نّسْ: ”أڭّْ مَارْمِيثَا ذ ثَامقّْرَانْثْ ؤُ أڭّْ ثَاحْرِيرْثْ إِ أَيْثْ ن إِنَابِييّنْ.“

³⁸ E Eliseu voltou, novamente, a Gilgal; e houve uma fome na terra; e os filhos dos profetas estavam assentados diante dele; e ele disse ao seu servo: Prepara a panela grande e cozinha uma sopa para os filhos dos profetas.

³⁹ خنِّي د-إِفّغْ إِجّنْ زَّايْسنْ يُويُورْ غَارْ وحْوِيشْ بَارَّا، حِيمَا أَذْ د-يَاوِي ثِيبِّي. نتَّا يُوفَا إِجّْ ن وزْبِيرْ ن ڒخْڒَا ؤُشَا إِڒْقضْ-د زَّايسْ أَڒَامِي إِشُّورْ ؤُبحْرُورْ ن وَارُّوضْ نّسْ س ثخْسَاشْثْ ن ڒخْڒَا. خنِّي إِعْقبْ-د ؤُشَا إِقسّْ إِ-ثنْ ذِي مَارْمِيثَا. أَقَا نِيثْنِي وَارْ ت سِّيننْ.

³⁹ E um saiu ao campo para colher ervas, e encontrou uma parra brava, e dela colheu cabaças bravas que encheram o seu regaço, e veio e as desfiou na panela de sopa; porque eles não as conheciam.

⁴⁰ خنِّي فَارْغنْ أَيَا إِ إِرْيَازنْ، حِيمَا أَذْ شّنْ. ؤُمِي قَّاسنْ نِيثْنِي زِي ثحْرِيرْثْ-أَ، إِمْسَارْ، أَقَا نِيثْنِي سْغُوينْ ذڭْ ؤُجنَّا، ڒَاغَانْ: ”أَ، يرْيَازْ ن أَربِّي، ڒْْموْثْ أَقَا-ت ذِي مَارْمِيثَا!“ ؤُشَا نِيثْنِي وَارْ زمَّارنْ أَذْ زَّايسْ شّنْ.

⁴⁰ Assim, eles derramaram para que os homens comessem. E sucedeu, enquanto eles estavam comendo a sopa, que eles gritaram e disseram: Ó tu homem de Deus, há morte na panela. E eles não puderam dela comer.

⁴¹ نتَّا إِنَّا: ”أَوِي أَيِي-د ذْرُوسْ ن وَارنْ!“ نتَّا إِسُّويسْ إِ-ث ذِي مَارْمِيثَا، إِنَّا: ”فَارْغمْ أَيَا إِ ڒْڭنْسْ، حِيمَا أَذْ شّنْ!“ خنِّي إِذْوڒْ وَارْ ذِينِّي شَا وَارْ إِحْڒِي ذِي مَارْمِيثَا.

⁴¹ Mas ele disse: Então, trazei comida. E ele a lançou na panela; e ele disse: Derramai para o povo, para que possam comer. E não havia mais mal na panela.

⁴² يُوسَا-د إِجّْ ن ورْيَازْ زِي بَاعْلْ-شَالِيشَا، يِيوِي-د إِ ورْيَازْ ن أَربِّي أَغْرُومْ زِي صَّابثْ ثَامنْزُوثْ، عِيشْرِينْ ن إِغْرُومنْ ن إِمنْذِي ذ ڒْحبّْ إِبَارْينْ ن إِمنْذِي ذڭْ إِشْثْ ن ثشْيَارْثْ، ؤُشَا نتَّا إِنَّا: ”أوْشْ مَانْ أَيَا إِ ڒْڭنْسْ.“

⁴² E veio ali um homem de Baal-Salisa, e trouxe ao homem de Deus pão das primícias, vinte bolos de cevada, e espigas cheias de milho no seu alforje. E ele disse: Dá ao povo para que possa comer.

⁴³ مَاشَا وَانِيثَا إِنَّا: ”مَامّشْ ث إِ غَا سَّارْسغْ إِ مْيَا ن يرْيَازنْ؟“ نتَّا مَاشَا إِنَّا: ”أوْشْ إِ-ث إِ ڒْڭنْسْ أَذْ ث يشّْ، مَاغَارْ أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي: ’أَذْ شّنْ ؤُ عَاذْ أَذْ إِشطّْ‘.“

⁴³ E o seu servo disse: Como deverei eu pôr isto diante de uma centena de homens? Ele disse novamente: Dá ao povo, para que possa comer; porque assim diz o SENHOR: Eles comerão, e deixarão sobra.

⁴⁴ نتَّا إِسَّارْسْ أَسنْ ث ؤُشَا شِّينْ نِيثْنِي، ؤُ إِشطّْ خَاسنْ أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِنَّا وَاوَاڒْ ن سِيذِي.

⁴⁴ Assim, os pôs diante deles, e comeram, e deixaram sobra, segundo a palavra do SENHOR.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Reis 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Reis 4 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →