2 Crônicas 20
rifa (RIFA) vs NTLH
1 أَوَارْنِي ؤُيَا إِمْسَارْ، أَقَا أَيْثْ ن مُوآبَ ذ أَيْثْ ن عَامُّونْ، ذ إِنّغْنِي أَكِيذْسنْ زڭْ إِمَاعُونِييّنْ ؤُسِينْ-د مَاحنْذْ أَذْ مّنْغنْ أَكْ-ذ يَاهُوشَافَاطْ.
1 Algum tempo depois, os exércitos dos moabitas e dos amonitas, junto com os meunitas, invadiram o país de Judá.
2 ؤُسِينْ-د إِرقَّاسنْ، عَاوْذنْ إِ يَاهُوشَافَاطْ، نَّانْ: ”أَقَا أَطَّاسْ ن ڒْغَاشِي ؤُسِينْ-د حِيمَا أَذْ كِيذكْ مّنْغنْ زڭْ ؤُجمَّاضِينْ ن ڒبْحَارْ، زِي أَرَامْ. خْزَارْ، نِيثْنِي ذِي حَاصُّونْ-ثَامَارْ، إِخْسْ أَذْ يِينِي عَايْنْ-جَاذِي.“
2 Alguns homens vieram e disseram a Josafá: — Um exército enorme do país de Edom veio do outro lado do mar Morto para atacar o senhor. Eles já conquistaram a cidade de Hazazão-Tamar. (Hazazão-Tamar e Fonte de Gedi são o mesmo lugar.)
3 يَاهُوشَافَاطْ إِڭّْوذْ ؤُشَا إِنْضَارْ ثِيطَّاوِينْ نّسْ غَارْ سِيذِي. نتَّا إِجَّا أَذْ بَارّْحنْ س ؤُژُومِّي ذِي مَارَّا يَاهُوذَا.
3 Josafá ficou com medo e orou a Deus, o Senhor , pedindo socorro. Depois deu ordem para que todo o povo de Judá jejuasse.
4 سّْمُوننْ أَيْثْ ن يَاهُوذَا مَاحنْذْ أَذْ أَرْزُونْ ثْوِيزَا ن سِيذِي. نِيثْنِي ؤُسِينْ-د ؤُڒَا زِي مَارَّا ثِيندَّامْ ن يَاهُوذَا، حِيمَا أَذْ أَرْزُونْ خْ سِيذِي.
4 Todos se reuniram para pedir socorro ao Senhor ; de todas as cidades do país o povo veio a Jerusalém.
5 إِبدّْ يَاهُوشَافَاطْ ذڭْ وڭْرَاوْ ن ڒْڭنْسْ ن يَاهُوذَا ذ ؤُرْشَالِيمْ، ذِي ثَادَّارْثْ ن سِيذِي، زَّاثْ إِ ڒمْرَاحْ ن جْذِيذْ، إِنَّا:
5 A gente de Judá e de Jerusalém se reuniu no pátio novo do Templo, e Josafá se pôs de pé no meio deles
6 ”أَ سِيذِي، أَربِّي ن ڒجْذُوذْ نّغْ، مَا شكْ وَارْ ثدْجِيذْ شَا ذ أَربِّي ن إِجنْوَانْ ذ ڒْحَاكمْ خْ مَارَّا ثِيڭلْذِيوِينْ ن ڒڭْنُوسْ؟ ذڭْ ؤُفُوسْ نّشْ إِمَّارْسْ جّهْذْ ذ ثْزمَّارْ، أَڒَامِي وَارْ إِزمَّارْ ؤُڒَا ذ إِجّْ أَذْ إِقِّيمْ إِبدّْ زَّاثكْ.
6 e orou assim: — Ó
7 أَ، أَربِّي نّغْ، مَا وَارْ ثُوژِّيڒذْ شَا خْ إِمزْذَاغْ ن ثمُّورْثْ-أَ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ڒْڭنْسْ نّشْ إِسْرَائِيل ؤُشَا ثوْشِيذْ ثَامُّورْثْ إِ ڒبْذَا إِ زَّارِيعثْ ن إِبْرَاهِيمْ، أَمدُّوكّڒْ نّشْ إِعِيزّنْ؟
7 Tu és o nosso Deus; expulsaste os moradores desta terra de diante do teu povo de Israel e deste a terra deles para sempre a nós, os descendentes de Abraão, teu amigo.
8 نِيثْنِي قِّيمنْ زدّْغنْ ذَايسْ ؤُشَا بْنَانْ ذَايسْ إِشْثْ ن زَّاوشْثْ إِقدّْسنْ إِ شكْ، إِ يِيسمْ نّشْ، ؤُشَا نَّانْ:
8 O teu povo tem morado nesta terra, e aqui construímos um Templo em tua honra. Nós dissemos assim:
9 ’مَاڒَا إِڒْقفْ أَنغْ شَا ن ڒْغَارْ، أَخْمِي سِّيفْ ن ڒحْكَامْ نِيغْ طَّاعُونْ نِيغْ ڒَاژْ، خنِّي أَذْ نْبدّْ زَّاثْ إِ ثَادَّارْثْ-أَ ؤُ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّشْ، مَاغَارْ إِسمْ نّشْ أَقَا-ث ذِي ثَادَّارْثْ-أَ. أَذْ خَاكْ د-نْڒَاغَا زِي ڒحْصَارثْ نّغْ ؤُشَا خنِّي شكْ أَذْ غَارْنغْ ثسْڒذْ ؤُ أَذْ أَنغْ ثسّْنجْمذْ.
9 “Se alguma desgraça cair sobre nós como castigo, seja guerra, ou doenças, ou falta de alimentos, então nos ajuntaremos em frente deste Templo, onde tu moras, e no nosso sofrimento clamaremos a ti pedindo socorro, e tu atenderás o nosso pedido.”
10 ؤُشَا ڒخُّو، خْزَارْ، أَيْثْ ن عَامُّونْ ذ أَيْثْ ن مُوآبَ ذ يِينِّي زڭْ إِذُورَارْ ن سَاعِيرْ - إِنِّي إِ ؤُمِي وَارْ ثجِّيذْ شَا أَيْثْ ن إِسْرَائِيل أَذْ غَارْسنْ د-أَذْفنْ غَارْ ثمُّورْثْ نْسنْ، ؤُمِي د-ؤُسِينْ زِي ثمُّورْثْ ن مِيصْرَا، مِينْزِي كِّينْ أَسنْ-د زڭْ وبْرِيذْ نّغْنِي ؤُ وَارْ ثنْ أَردّْدْجنْ،
10 — Agora os amonitas e os moabitas, junto com os edomitas, invadiram o nosso país. Quando os nossos antepassados estavam vindo do Egito, tu não os deixaste invadir as terras daqueles povos. Por isso, os nossos antepassados se desviaram delas e não destruíram aqueles povos.
11 خْزَارمْ، نِيثْنِي خْسنْ أَذْ أَنغْ خدْجْصنْ ؤُشَا ؤُسِينْ-د حِيمَا أَذْ أَنغْ سُّوفّْغنْ زِي ثسْغَارْثْ نّشْ إِ ذ أَنغْ ثوْشِيذْ ذ ڒْوَارْثْ.
11 Mas agora eles nos pagam assim: estão nos atacando para nos expulsar da terra que nos deste para sempre.
12 أَ، أَربِّي نّغْ، مَا شكْ وَارْ خَاسنْ ثْحكّْمذْ شَا؟ مَاغَارْ نشِّينْ وَارْ خَاسنْ نْزمَّارْ خْ ڒْغَاشِي-يَا أَمقّْرَانْ وَانِيثَا إِ غَارْنغْ د-إِفّْغنْ ؤُ وَارْ نسِّينْ مِينْ غَا نڭّْ، مَاشَا أَقَا نَارَّا-د ثِيطَّاوِينْ نّغْ غَاركْ.“
12 Ó nosso Deus, castiga essa gente, pois não somos bastante fortes para resistir a esse enorme exército que está avançando contra nós. Não sabemos o que fazer e olhamos para ti, pedindo socorro!
13 مَارَّا أَيْثْ ن يَاهُوذَا بدّنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي، ؤُڒَا ذ إِحنْجِيرنْ إِمژْيَانِينْ نْسنْ ذ ثمْغَارِينْ نْسنْ ذ إِحنْجِيرنْ نْسنْ.
13 Todos os homens de Judá estavam ali de pé em frente do Templo, junto com as suas mulheres e os seus filhos e até as crianças de colo.
14 ؤُشَا إِهْوَا-د أَرُّوحْ ن سِيذِي ذِينْ ذِي ڒْوسْثْ ن وڭْرَاوْ ن ڒْڭنْسْ خْ يَاحْزِييِيلْ، مِّيسْ ن زَاكَارِييَّا، مِّيسْ ن بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاعِييِيلْ، مِّيسْ ن ؤُلَاوِي مَاتَّانْيَا، زڭْ إِحنْجِيرنْ ن أَسَافْ.
14 De repente, o Espírito de Deus desceu sobre um levita que estava ali no meio do povo. Chamava-se Jaaziel e era descendente de Asafe. Jaaziel era filho de Zacarias, neto de Benaías, bisneto de Jeiel e trineto de Matanias.
15 نتَّا إِنَّا: ”سْڒمْ-د غَارِي، مَارَّا أَيْثْ ن يَاهُوذَا ؤُڒَا ذ كنِّيوْ، إِمزْذَاغْ ن ؤُرْشَالِيمْ، ؤُ شكْ، أَ، أَجدْجِيذْ يَاهُوشَافَاطْ! أَمُّو إِ ذ أَومْ إِقَّارْ سِيذِي: ’وَارْ تّڭّْوْذمْ شَا، وَارْ تّْنخْڒِيعمْ شَا زِي ڒْغَاشِي-يَا أَمقّْرَانْ وَانِيثَا، مِينْزِي أَمنْغِي وَارْ إِدْجِي س ؤُفُوسْ نّغْ، مَاشَا س ؤُفُوسْ ن أَربِّي.
15 Jaaziel disse: — Povo de Judá, moradores de Jerusalém e rei Josafá, prestem atenção! Escutem isto que o
16 هْوَامْ غَارْسنْ ثِيوشَّا. خْزَارْ، نِيثْنِي أَذْ ڭعّْذنْ زِي ثْسَاونْثْ ن صِيصْ، ؤُ كنِّيوْ أَذْ خَاسنْ ثْخشّمْ غَارْ ؤُنڭَّارْ ن ثغْزُورْثْ زَّاثْ إِ ڒخْڒَا ن يَارُووِيلْ.
16 Amanhã vocês os atacarão quando eles vierem pela subida de Zis. Vocês se encontrarão com eles no fim do vale que dá para o deserto de Jeruel.
17 كنِّيوْ مَاشَا وَارْ ثتّْمنْغِيمْ شَا. كَّارمْ، قِّيممْ ثْبدّمْ ؤُ خْزَارمْ، أَسنْجمْ ن سِيذِي أَذْ يِيڒِي أَكِيذْومْ، أَ يَاهُوذَا ذ ؤُرْشَالِيمْ! وَارْ تّڭّْوْذمْ شَا ؤُ وَارْ تّْنخْڒِيعمْ. ثِيوشَّا فّْغمْ إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكِيذْسنْ، مِينْزِي سِيذِي أَقَا-ث أَكِيذْومْ.‘ “
17 Quando os encontrarem, vocês não precisarão lutar. Fiquem parados ali e verão como o Senhor Deus salvará vocês. Povo de Judá e moradores de Jerusalém, não se assustem, nem fiquem com medo; marchem contra os inimigos amanhã, pois eu, o Senhor , estarei com vocês.”
18 خنِّي يُوضَارْ يَاهُوشَافَاطْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، ؤُ مَارَّا أَيْثْ ن يَاهُوذَا ذ مَارَّا إِمزْذَاغْ ن ؤُرْشَالِيمْ وْضَانْ خْ ثمُّورْثْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي حِيمَا أَذْ بنْذْقنْ إِ سِيذِي.
18 Então o rei Josafá se ajoelhou e encostou o rosto no chão; e todo o povo de Judá e os moradores de Jerusalém também se ajoelharam na presença de Deus, o Senhor , e o adoraram.
19 كَّارنْ إِلَاوِييّنْ زڭْ أَيْثْ ن قُوهَاثْ ؤُ زڭْ أَيْثْ ن قُورَاحْ حِيمَا أَذْ سّْعُودْجَانْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل، س إِشْثْ ن ثْمِيجَّا ثجْهذْ أَطَّاسْ.
19 Aí os levitas que eram descendentes de Coate e de Corá começaram a louvar o Senhor , o Deus de Israel, em voz bem alta.
20 ثِيوشَّا زِيشْ كَّارنْ ؤُشَا فّْغنْ غَارْ ڒخْڒَا ن ثَاقُوعَا. غَارْ وُوفُّوغْ نْسنْ إِبدّْ-د يَاهُوشَافَاطْ ذِينْ، إِنَّا: ”سْڒمْ-د غَارِي، أَ يَاهُوذَا، ذ كنِّيوْ، إِمزْذَاغْ ن ؤُرْشَالِيمْ. أَمْنمْ ذِي سِيذِي، أَربِّي نْومْ، خنِّي أَذْ ثِيڒِيمْ ذِي ڒَامَانْ. أَمْنمْ زِي إِنَابِييّنْ، خنِّي أَذْ ثْفڒْحمْ.“
20 Na manhã seguinte, todos se levantaram cedo e foram para o deserto de Tecoa. Ao saírem, Josafá ficou de pé e disse: — Povo de Judá e moradores de Jerusalém, escutem! Confiem no
21 نتَّا إِمْشَاوَارْ أَكْ-ذ ڒْڭنْسْ ؤُشَا إِسّْبدّْ إِمذْيَازنْ زَّاثْ إِ سِيذِي ذ يِينِّي ذ أَسْ إِ غَا إِصبّْحنْ أَشوَّاضْ ن ؤُمْقدَّاسْ، أَمْ غَا يُويُورنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن يرْيَازنْ إِ إِحزّْمنْ س ڒسْنَاحْ، أَذْ إِنِينْ: ”قَاذَامْ سِيذِي، مَاغَارْ ثَامخْسِيوْثْ نّسْ إِشوَّارنْ ثتّْغِيمَا إِ ڒبْذَا!“
21 Depois de consultar o povo, Josafá ordenou que alguns cantores vestissem roupas sagradas e marchassem à frente do exército, louvando a Deus e cantando assim: “Louvem a Deus, o porque o seu amor dura para sempre.”
22 ذِي ڒْوقْثْ ڒَامِي بْذَانْ نِيثْنِي س ؤُسْڒِيوْڒوْ ذ ؤُصبّحْ، إِڭَّا سِيذِي ڒفْخُوخْ خْ أَيْثْ ن عَامُّونْ ذ مُوآبَ ؤُ خْ ينِّي إِ ثُوغَا د-إِفّْغنْ ضِيدّْ إِ يَاهُوذَا زڭْ إِذُورَارْ ن سَاعِيرْ، ؤُشَا تّْوَاغلّْبنْ نِيثْنِي.
22 Logo que começaram a cantar, o Senhor Deus causou confusão entre os moabitas, os amonitas e os edomitas, e eles foram derrotados.
23 أَيْثْ ن عَامُّونْ ذ أَيْثْ ن مُوآبَ كَّارنْ خْ إِمزْذَاغْ ن إِذُورَارْ ن سَاعِيرْ، حِيمَا أَذْ ثنْ سّْهلّْكنْ ؤُ أَذْ ثنْ أَردّْدْجنْ. ؤُمِي قْضَانْ نِيثْنِي خْ إِمزْذَاغْ ن سَاعِيرْ، سّْهلّْكنْ إِجّْ ونّغْنِي.
23 Os amonitas e os moabitas atacaram os edomitas e os destruíram completamente; depois os amonitas lutaram contra os moabitas, e os dois lados também acabaram se destruindo.
24 ؤُمِي د-يِيوِيضْ يَاهُوذَا غَارْ صُّومْعثْ ن ؤُحطُّو ذِي ڒخْڒَا، نْضَارنْ ثَامُوغْڒِي نْسنْ أَوَانِي أَسنْ خْ ڒْغَاشِي، ؤُ خْزَارْ، ژْرِينْ مْغِيرْ ڒْخشْبَاثْ ثُوغَا وْضَانْثْ خْ ثمُّورْثْ، ؤُڒَا ذ إِجّْ وَارْ إِنْجِيمْ.
24 Quando o exército de Judá chegou a um lugar alto no deserto, eles viram o chão coberto de mortos; ninguém tinha escapado com vida.
25 يَاهُوشَافَاطْ ذ ڒْڭنْسْ نّسْ ؤُسِينْ-د حِيمَا أَذْ طّْفنْ ثَاكشَّاضْثْ نْسنْ ؤُشَا ؤُفِينْ غَارْسنْ أَطَّاسْ ن سّڒْعثْ ذ ڒْخشْبَاثْ ذ ڒقْشُوعْ إِغْڒَانْ ؤُشَا كّْسنْ عْڒَامْ كُوڒْ زَّايسْ إِ يِيخفْ نْسنْ، أَڒَامِي وَارْ زمَّارنْ أَذْ ث أَرْبُونْ. تّْكشَّاضنْ ثْڒَاثَا ن وُوسَّانْ، مَاغَارْ ثُوغَا ذِينْ أَطَّاسْ.
25 Aí Josafá e os seus soldados avançaram e começaram a pegar tudo o que havia no acampamento inimigo. Encontraram muitos animais de carga, armas, roupas e objetos de valor. Levaram três dias pegando as coisas, mas havia tanto, que não puderam levar tudo.
26 ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ أَربْعَا مُوننْ نِيثْنِي ذِي ڒوْضَا ن ثغْزُورْثْ ن لْبَارَاكَا، مِينْزِي ذِينْ بَارْكنْ سِيذِي. خْ ؤُيَا ڭِّينْ أَسْ إِ ومْشَانْ نِّي: ثَاغْزُورْثْ ن لْبَارَاكَا، غَارْ إِ ڒخُّو.
26 No quarto dia, todos se reuniram no vale de Beraca e louvaram o Senhor . É por isso que aquele lugar se chama vale de Beraca até hoje .
27 أَوَارْنِي ؤُيَا ذوْڒنْ-د مَارَّا إِرْيَازنْ ن يَاهُوذَا ذ ؤُرْشَالِيمْ. يُويُورْ يَاهُوشَافَاطْ غَارْ زَّاثْ، حِيمَا أَذْعقْبنْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ شُّورنْ س ڒفْرَاحثْ، مَاغَارْ سِيذِي ثُوغَا إِسّْفَارْحْ إِ-ثنْ خْ ڒْعذْيَانْ نْسنْ.
27 Depois os soldados de Judá e de Jerusalém, com Josafá à frente, voltaram alegres para Jerusalém. Estavam contentes porque o Senhor Deus lhes tinha dado a vitória na luta contra os seus inimigos.
28 أَمْ تِّيرَارنْ س لهَارْپَاثْ ذ ڒْڭَامْبْرِييَاثْ ذ ڒبْوَاقْ ؤُسِينْ-د غَارْ ؤُرْشَالِيمْ، غَارْ ثَادَّارْثْ ن سِيذِي.
28 Quando chegaram a Jerusalém, foram até o Templo, ao som de música de harpas , liras e trombetas.
29 ثُوغَا ثِيڭّْوُوذِي ن أَربِّي ثڒْقفْ مَارَّا ثِيڭلْذِيوِينْ ن ثمُّورَا ؤُمِي سْڒِينْثْ، أَقَا سِيذِي إِمّْنغْ أَكْ-ذ ڒْعذْيَانْ ن إِسْرَائِيل.
29 Quando os outros povos souberam que o Senhor havia derrotado os inimigos de Israel, ficaram todos com medo.
30 ثُوفَا ثْڭلْذِيثْ ن يَاهُوشَافَاطْ ڒْهُوذْنثْ ؤُشَا أَربِّي نّسْ إِوْشَا أَسْ ڒهْنَا زِي مَارَّا إِغزْذِيسنْ.
30 Assim o reinado de Josafá continuou tranquilo, pois Deus lhe deu paz com todas as nações vizinhas.
31 أَمُّو إِ إِحْكمْ يَاهُوشَافَاطْ خْ يَاهُوذَا. ثُوغَا غَارسْ خمْسَا ؤُ-ثْڒَاثِينْ ن إِسڭّْوُوسَا، ؤُمِي إِذْوڒْ ذ أَجدْجِيذْ. نتَّا إِحْكمْ خمْسَا ؤُ-عِيشْرِينْ ن إِسڭّْوُوسَا ذِي ؤُرْشَالِيمْ. يمَّاسْ قَّارنْ أَسْ عَازُوبَا، يدْجِيسْ ن شِيلْحِي.
31 Josafá tinha trinta e cinco anos de idade quando se tornou rei de Judá. Ele governou em Jerusalém vinte e cinco anos. A sua mãe se chamava Azuba e era filha de Sili.
32 نتَّا إِضْفَارْ إِبْرِيذنْ ن بَابَاسْ أَسَا، وَارْ خَاسنْ إِحيّذْ شَا ؤُ نتَّا إِڭَّا مِينْ إِدْجَانْ نِيشَانْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن سِيذِي.
32 Como Asa, o seu pai, havia feito antes dele, Josafá fez o que o Senhor Deus considera certo.
33 مْغِيرْ ڒڭْعُوذِي وَارْ تّْوَاكّْسنْثْ، مَاغَارْ ڒْڭنْسْ وَارْ ثُوغِي عَاذْ يَارَّا ؤُڒْ نّسْ غَارْ أَربِّي ن ڒجْذُوذْ نْسنْ.
33 Mas os lugares pagãos de adoração não foram destruídos, pois o povo ainda não tinha resolvido adorar somente o Deus dos seus antepassados.
34 مِينْ إِقِّيمنْ ن إِمزْرُوينْ ن يَاهُوشَافَاطْ، إِمزْوُورَا ذ إِنڭُّورَا، خْزَارْ، أَقَا مَانْ أَيَا مَارَّا إِتّْوَازمّمْ ذڭْ وذْلِيسْ ن إِمزْرُوينْ ن يَاهُو، مِّيسْ ن حَانَانِي، إِنِّي إِڭَّا أَذْ تّْوَازمّمنْ ذڭْ وذْلِيسْ ن إِجدْجِيذنْ ن إِسْرَائِيل.
34 Todas as outras coisas que Josafá fez, desde o começo até o fim do seu reinado, estão escritas na História de Jeú, filho de Hanani , que faz parte da História dos Reis de Israel .
35 أَوَارْنِي ؤُيَا إِڭَّا يَاهُوشَافَاطْ إِجّْ ن ڒْعَاهْذْ أَكْ-ذ أَخَازْيَا، أَجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل، ونِّي إِڭِّينْ ثُوعفّْنَا أَطَّاسْ ذِي مَارَّا مِينْ ثُوغَا إِڭَّا.
35 Mais tarde, o rei Josafá se tornou aliado de Acazias, rei de Israel, que vivia uma vida cheia de maldade.
36 نتَّا إِقّنْ أَكِيذسْ إِجّْ ن ڒْعَاهْذْ، حِيمَا أَذْ ڭّنْ إِغَارُّوبَا نِّي إِ غَا إِندّْهنْ غَارْ ثَارْشِيشْ. نِيثْنِي بْنَانْ إِغَارُّوبَا نِّي ذِي عِيصْيُونْ-جَابَارْ.
36 Eles fizeram um acordo para construírem navios que fossem até a Espanha; os navios foram construídos em Eziom-Geber.
37 مَاشَا أَلِيعَازَارْ، مِّيسْ ن ذُوذَاوَاهُو زِي مَارِيشَا، إِتّْنبَّا خْ يَاهُوشَافَاطْ، إِنَّا: ”مِينْزِي ثقّْنذْ إِجّْ ن ڒْعَاهْذْ أَكْ-ذ أَخَازِييَا، أَقَا سِيذِي يَارْژَا ڒخْذَايمْ نّشْ.“ أَمُّو إِمْسَارْ أَقَا تّْوَارْژنْ إِغَارُّوبَا أَڒَامِي وَارْ زمَّارنْ أَذْ نذْهنْ غَارْ ثَارْشِيشْ.
37 Mas Eliézer, filho de Dodavá, profetizou contra Josafá o seguinte: — O Os navios se quebraram e não puderam ir até a Espanha.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Crônicas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.