1 Tessalonicenses 2

rifa (RIFA) vs ARA

ARA Almeida Revista e Atualizada 1993

¹ مَاغَارْ كنِّيوْ سِيمَانْثْ نْومْ، أَ أَيْثْمَا، ثسّْنمْ بلِّي أَذَافْ نّغْ نِّي ذ غَارْومْ نڭَّا، وَارْ ثُوغِي إِدْجِي بَاطڒْ.

¹ Porque vós, irmãos, sabeis, pessoalmente, que a nossa estada entre vós não se tornou infrutífera;

² ثُوغَا خَانغْ إِكَّا ؤُودّبْ ذ ڒْحَاڭْرَا ذِي فِيلِيبِّي قْبڒْ، أَمْ مَامّشْ ثسّْنمْ. أَوَارْنِي مَانْ أَيَا، أَقَا نْبَارّحْ أَومْ ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ ن لْمَاسِيحْ س ثرْيَاسْثْ ذِي أَربِّي نّغْ ؤُ س ؤُمنْغِي أَمقّْرَانْ.

² mas, apesar de maltratados e ultrajados em Filipos, como é do vosso conhecimento, tivemos ousada confiança em nosso Deus, para vos anunciar o evangelho de Deus, em meio a muita luta.

³ س مِينْزِي أَفوّجْ نّغْ وَارْ إِدْجِي شَا زڭْ ؤُغكّْوِي نِيغْ زِي ڒخْمجْ نِيغْ زِي ڒْغشّْ،

³ Pois a nossa exortação não procede de engano, nem de impureza, nem se baseia em dolo;

⁴ مَاشَا نسَّاوَاڒْ أَمْ إِوْذَانْ إِ إِتّْوَاحسْبنْ نِيشَانْ زِي أَربِّي أَڒَامِي ذ أَنغْ إِوكّڒْ ثَابَارّحْثْ ن ڒخْبَارْ نّسْ ذ أَصبْحَانْ، وَارْ إِدْجِي إِ أَرْضَا ن إِوْذَانْ، مَاشَا إِ أَرْضَا ن أَربِّي ونِّي إِقدْجْبنْ ؤُڒَاونْ نّغْ.

⁴ pelo contrário, visto que fomos aprovados por Deus, a ponto de nos confiar ele o evangelho, assim falamos, não para que agrademos a homens, e sim a Deus, que prova o nosso coração.

⁵ مِينْزِيعمَّارْصْ وَارْ ثُوغِي نتّڭّْ ثِيقدُّوحِينْ، أَقَا كنِّيوْ ثسّْنمْ ت، ؤُ وَارْ نتّڭّْعمَّارْصْ إِجّْ ن ؤُڒحَّافْ خْ طّْمعْ نّغْ، أَربِّي أَقَا-ث ذِينْ!

⁵ A verdade é que nunca usamos de linguagem de bajulação, como sabeis, nem de intuitos gananciosos. Deus disto é testemunha.

⁶ وَارْ نَارزُّو أَعُودْجِي ن إِوْذَانْ، ؤُڒَا زَّايْومْ ؤُڒَا زڭْ إِنّغْنِي، وَاخَّا ثُوغَا نْزمَّارْ أَذْ نڭّْ إِخفْ نّغْ جَارْ أَونْ أَمْ رُّوسُولْ ن لْمَاسِيحْ.

⁶ Também jamais andamos buscando glória de homens, nem de vós, nem de outros.

⁷ مَاشَا ثُوغَا أَنغْ ذ إِحْنِيننْ أَكِيذْومْ، أَمْ يِيشْثْ ن ثبْڒِيغْثْ ثتّْهِيلَّا ذڭْ إِحنْجِيرنْ نّسْ.

⁷ Embora pudéssemos, como enviados de Cristo, exigir de vós a nossa manutenção, todavia, nos tornamos carinhosos entre vós, qual ama que acaricia os próprios filhos;

⁸ أَمُّو عَاوذْ ثُوغَا نتّخْسْ كنِّيوْ ؤُ ثُوغَا ذَايْنغْ مژْرِي مَاحنْذْ أَذْ نْشَارْشْ أَكِيذْومْ، وَارْ إِدْجِي ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ ن أَربِّي وَاهَا، أَحقَّا ؤُڒَا ذ ثُوذَارْثْ نّغْ، مِينْزِي ثْذوْڒمْ ذ إِمْعِيزّنْ غَارْنغْ.

⁸ assim, querendo-vos muito, estávamos prontos a oferecer-vos não somente o evangelho de Deus, mas, igualmente, a própria vida; por isso que vos tornastes muito amados de nós.

⁹ عقْڒمْ خنِّي، أَ كنِّيوْ أَوْمَاثنْ نّغْ، مَامّشْ ثُوغَا نتَّامَارْ ؤُ نْخدّمْ س إِفَاسّنْ نّغْ دْجِيڒثْ ذ وَاسّْ، حِيمَا وَارْ خَاومْ نتّڭّْ دّْقڒْ.

⁹ Porque, vos recordais, irmãos, do nosso labor e fadiga; e de como, noite e dia labutando para não vivermos à custa de nenhum de vós, vos proclamamos o evangelho de Deus.

¹⁰ كنِّيوْ ذ أَربِّي أَقَا ذ ڒشْهُوذْ خْ مَامّشْ ذ أَومْ ثُوغَا نتّْبَارّحْ س ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ ن أَربِّي ذِي ڒصْفَايثْ ذ ثْنِيشَانْثْ ن وُوڒْ، ؤُ مَامّشْ ثُوغَا نڭُّورْ بْڒَا ڒْعِيبْ جَارْ مَارَّا إِنِّي يُومْننْ.

¹⁰ Vós e Deus sois testemunhas do modo por que piedosa, justa e irrepreensivelmente procedemos em relação a vós outros, que credes.

¹¹ أَقَا ثسّْنمْ عَاوذْ مَامّشْ ثُوغَا نْعدْجمْ إِجّْ-إِجّْ زَّايْومْ، أَمْ يِيجّْ ن بَابَاسْ إِ إِحنْجِيرنْ نّسْ، ؤُ مَامّشْ نڭَّا ذَايْومْ ؤُڒْ ؤُ نشْهذْ إِ كنِّيوْ،

¹¹ E sabeis, ainda, de que maneira, como pai a seus filhos, a cada um de vós,

¹² مَاحنْذْ أَذْ ثُويُورمْ أَمْ مَامّشْ إِسْذَاهدْجْ قِيبَاتْشْ إِ أَربِّي، ونِّي ذ أَومْ د-إِڒَاغَانْ غَارْ ثْڭلْذِيثْ نّسْ ؤُ غَارْ ؤُعُودْجِي نّسْ.

¹² exortamos, consolamos e admoestamos, para viverdes por modo digno de Deus, que vos chama para o seu reino e glória.

¹³ س ؤُينِّي نتّْقَاذَا أَربِّي بْڒَا قطُّو، ؤُمِي كنِّيوْ ثْقبْڒمْ أَوَاڒْ ن أَربِّي إِ ثطّْفمْ زَّايْنغْ، وَارْ إِدْجِي أَمْ يِيجّْ ن وَاوَاڒْ ن إِوْذَانْ، مَاشَا أَمْ وَاوَاڒْ ن أَربِّي، ؤُشَا ذ مَانْ أَيَا إِ يدْجَا ذ ثِيذتّْ، ؤُ أَوَاڒْ-أَ إِخدّمْ ذَايْومْ س ڒخْذَايمْ ن يِينِّي يُومْننْ.

¹³ Outra razão ainda temos nós para, incessantemente, dar graças a Deus: é que, tendo vós recebido a palavra que de nós ouvistes, que é de Deus, acolhestes não como palavra de homens, e sim como, em verdade é, a palavra de Deus, a qual, com efeito, está operando eficazmente em vós, os que credes.

¹⁴ مِينْزِي كنِّيوْ، أَ أَيْثْمَا، ثْذوْڒمْ ذ إِمضْفَارنْ ن ثْمسْمُونِينْ ن أَربِّي إِ إِدْجَانْ ذِي يَاهُوذِييَّا ذِي يَاسُوع لْمَاسِيحْ، مِينْزِي كنِّيوْ ثكْسِيمْ عَاوذْ أَرّْمحْ زڭْ أَيْثْ ن ڒْڭنْسْ نْومْ، أَمْ مَامّشْ كْسِينْ ؤُڒَا ذ نِيثْنِي أَرّْمحْ زڭْ وُوذَاينْ،

¹⁴ Tanto é assim, irmãos, que vos tornastes imitadores das igrejas de Deus existentes na Judeia em Cristo Jesus; porque também padecestes, da parte dos vossos patrícios, as mesmas coisas que eles, por sua vez, sofreram dos judeus,

¹⁵ إِنِّي إِنْغِينْ سِيذِيثْنغْ يَاسُوع لْمَاسِيحْ ؤُڒَا ذ إِنَابِييّنْ إِ زَّايْسنْ د-فّْغنْ، ؤُشَا عَاوذْ ذَارّْشنْ خَانغْ. أَقَا أَثنْ وَارْ أَرطِّينْ شَا إِ أَربِّي، مَاشَا ذوْڒنْ ضِيدّْ ن إِوْذَانْ مَارَّا.

¹⁵ os quais não somente mataram o Senhor Jesus e os profetas, como também nos perseguiram, e não agradam a Deus, e são adversários de todos os homens,

¹⁶ مَاغَارْ منْعنْ أَنغْ، مَاحنْذْ أَذْ نسِّيوڒْ غَارْ ڒڭْنُوسْ، حِيمَا ڒڭْنُوسْ أَذْ طّْفنْ ثُوذَارْثْ. أَمُّو إِ تّْعمَّارنْ نِيثْنِي ڒْْمِيزَانْ ن دّْنُوبْ نْسنْ ڒبْذَا، مَاشَا إِوْضَا-د خَاسنْ وغْضَابْ أَڒْ أَنڭَّارْ.

¹⁶ a ponto de nos impedirem de falar aos gentios para que estes sejam salvos, a fim de irem enchendo sempre a medida de seus pecados. A ira, porém, sobreveio contra eles, definitivamente.

¹⁷ أَ كنِّيوْ أَيْثْمَاثْنغْ، غَارْ ذْرُوسْ ن ڒْوقْثْ نذْوڒْ نشِّينْ ذ إِيُوجِيڒنْ نْومْ زِي جِّيهثْ ن ؤُغمْبُوبْ، مَاشَا وَارْ إِدْجِي زِي جِّيهثْ ن وُوڒْ. س ؤُيَا ثُوغَا نَارزُّو س مژْرِي ذ أَمقّْرَانْ أَذْ نْژَارْ أَغمْبُوبْ نْومْ.

¹⁷ Ora, nós, irmãos, orfanados, por breve tempo, de vossa presença, não, porém, do coração, com tanto mais empenho diligenciamos, com grande desejo, ir ver-vos pessoalmente.

¹⁸ ثُوغَا نخْسْ أَذْ غَارْومْ د-نَاسْ، نشّْ بُولُوسْ إِشْثْ ن ثْوَاڒَا ذ إِشْثْ ن ثْوَاڒَا نّغْنِي عَاذْ، مَاشَا شِّيطَانْ إِبدّْ أَيِي ذڭْ وبْرِيذْ.

¹⁸ Por isso, quisemos ir até vós (pelo menos eu, Paulo, não somente uma vez, mas duas); contudo, Satanás nos barrou o caminho.

¹⁹ مِينْزِي مَانْ ونْ إِ إِدْجَانْ ذ أَسِيثمْ نّغْ، ذ ڒفْرَاحثْ نّغْ نِيغْ ذ تَّاجْ ن ؤُعُودْجِي نّغْ زَّاثْ إِ سِيذِيثْنغْ يَاسُوع لْمَاسِيحْ خْمِي د غَا يَاسْ، إِلَّا كنِّيوْ وَاهَا؟

¹⁹ Pois quem é a nossa esperança, ou alegria, ou coroa em que exultamos, na presença de nosso Senhor Jesus em sua vinda? Não sois vós?

²⁰ أَقَا كنِّيوْ ذ أَعُودْجِي نّغْ ذ ڒفْرَاحثْ نّغْ.

²⁰ Sim, vós sois realmente a nossa glória e a nossa alegria!

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 1 Tessalonicenses 2 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →