1 Reis 1
rifa (RIFA) vs VC
1 ثُوغَا أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ إِوْسَارْ ؤُ إِمْغَارْ ذڭْ وُوسَّانْ. سّْذُورْينْ ث س وَارُّوضْ مَاشَا وَارْ ث إِڒْقِيفْ عَاذْ ڒحْمُو.
1 O rei Davi estava velho, avançado em anos, e por mais que o cobrissem de roupas, não se aquecia.
2 نَّانْ أَسْ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”أجّْ أَذْ أَرْزُونْ إِ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ إِشْثْ ن ثبْڒِيغْثْ ذ ثَاعْزَارشْثْ ؤُ أجّْ إِ-ت أَذْ ثْبدّْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ، أَذْ ذَايسْ ثثْهِيلَّا. أجّْ إِ-ت أَذْ ثطّصْ غَارْ إِذْمَارنْ نّسْ، حِيمَا سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، أَذْ إِذْوڒْ إِحمَّا.“
2 Seus familiares disseram-lhe: Busquemos para nosso senhor, o rei, uma donzela virgem que sirva o rei e tenha cuidado dele, e durma em seu seio para que ele se aqueça.
3 أَرْزُونْ نِيثْنِي ذِي مَارَّا ثَامُّورْثْ ن إِسْرَائِيل خْ إِشْثْ ن ثبْڒِيغْثْ ذَايسْ أَژْرِي. ؤُفِينْ أَبِيشَاجْ، ثَاشُونَامِيثْ، ؤُشَا إِوْينْ ت غَارْ ؤُجدْجِيذْ.
3 Procuraram, pois, em toda a terra de Israel, uma donzela formosa; encontraram Abisag, a sunamita, e levaram-na ao rei.
4 ثَابْڒِيغْثْ ثُوغَا ذَايسْ أَژْرِي أَطَّاسْ ؤُ نتَّاثْ ثثْهِيلَّا ذَايسْ ؤُ ثْسخَّارْ خَاسْ. أَجدْجِيذْ وَارْ ت إِسِّينْ شَا.
4 Essa donzela era muito formosa. Ela cuidava do rei e o servia, mas o rei não a possuiu.
5 أَذُونِييَا، مِّيسْ ن هَاجِّيثْ، إِخْسْ أَذْ إِسُّوعْڒَا إِخفْ نّسْ، إِنَّا: ”نشّْ أَذْ ذوْڒغْ ذ أَجدْجِيذْ.“ نتَّا إِضبَّارْ إِكَارُّوثنْ ذ إِمْنَاينْ ؤُشَا إِزْوَارنْ خمْسِينْ ن يرْيَازنْ س ثَازْڒَا زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ.
5 Ora, Adonias, filho de Hagit, encheu-se de orgulho e exclamou: Sou eu quem reinará. Adquiriu para si um carro e cavalos, e tomou uma escolta de cinqüenta homens.
6 بَابَاسْ ثُوغَاعمَّارْصْ وَارْ خَاسْ إِسّقْسحْ خْ مَانْ أَيَا ڒَامِي ذ أَسْ إِنَّا: ”مَايمِّي إِ ثڭِّيذْ أَيَا؟“ عَاوذْ أَذُونِييَا ثُوغَا غَارسْ إِجّْ ن وَادُّوذْ إِشْنَا. يمَّاسْ ثُورُووْ ث-إِ-د أَوَارْنِي إِ أَبْشَالُومْ.
6 Nunca seu pai o contrariou, dizendo: Por que fazes isso? Além disso, ele era muito belo e {na idade} seguia imediatamente a Absalão.
7 إِسِّيوڒْ أَكْ-ذ يُووَابْ، مِّيسْ ن صَارُويَا، ؤُ أَكْ-ذ أَبْيَاثَارْ، أَكهَّانْ، ؤُشَا نِيثْنِي وْشِينْ أَفُوسْ إِ أَذُونِييَا.
7 Tendo feito reuniões com Joab, filho de Sarvia, e com o sacerdote Abiatar, esses tornaram-se seus adeptos.
8 مَاشَا أَكهَّانْ صَاذُوقْ ذ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، ذ ؤُنَابِي نَاثَانْ ذ شِيمْعِي ذ رِيعِي ؤُڒَا ذ أَيْثْ ن بُو-ثغْرُوضْثْ نِّي إِدْجَانْ غَارْ ذَاوُوذْ، وَارْ قِّيننْ شَا إِخفْ نْسنْ غَارْ أَذُونِييَا.
8 O sacerdote Sadoc, porém, bem como Banaías, filho de Jojada, o profeta Natã, Semei, Rei e os valentes de Davi, não abraçaram o seu partido.
9 أَذُونِييَا إِغَارْصْ إِ وُودْجِي ذ إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ ذ ڒْمَاڒْ إِصحّنْ غَارْ وژْرُو ن زَاحِيفَا ونِّي غَارْ ثَاڒَا ن رُوجِيلْ. نتَّا إِعَارْضْ مَارَّا أَيْثْمَاسْ، إِحنْجِيرنْ ن ؤُجدْجِيذْ، ؤُ مَارَّا إِرْيَازنْ ن يَاهُوذَا، إِمْسخَّارنْ ن ؤُجدْجِيذْ.
9 Adonias, tendo imolado ovelhas, bois e bezerros cevados junto à pedra de Zoelet, ao lado de En-Rogel, convidou todos os seus irmãos, filhos do rei, e todos os de Judá que estavam a serviço do rei.
10 مَاشَا أَنَابِي نَاثَانْ ذ بَانَايَا ذ أَيْثْ ن بُو-ثغْرُوضْثْ ن ذَاوُوذْ ذ ؤُمَاسْ سُولِيمَانْ، وَارْ ثنْ إِعْرِيضْ شَا.
10 Mas não convidou o profeta Natã, nem Banaías, nem os valentes, nem o seu irmão Salomão.
11 خنِّي إِنَّا نَاثَانْ إِ بَاثْ-شَابَاعْ، يمَّاسْ ن سُولِيمَانْ، إِنَّا: ”مَا وَارْ ثسْڒِيذْ شمْ، أَقَا أَذُونِييَا، مِّيسْ ن هَاجِّيثْ، إِذْوڒْ ذ أَجدْجِيذْ؟ أَقَا ذَاوُوذْ، سِيذِيثْنغْ، وَارْ خَاسْ يَارْڭِيبْ؟
11 Disse Natã a Betsabé, mãe de Salomão: Não soubeste que Adonias, filho de Hagit, se proclamou rei, sem que o saiba Davi, nosso senhor?
12 خنِّي ڒخُّو، أَسْ-د، أجّْ أَيِي أَذْ أَمْ وْشغْ شّْوَارْ، حِيمَا أَذْ ثسّْنجْمذْ ثُوذَارْثْ نّمْ ذ ثُوذَارْثْ ن مِّيمْ سُولِيمَانْ.
12 Escuta: vou dar-te um conselho, para que salves a tua vida e a de teu filho Salomão.
13 ؤُيُورْ، أَذفْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ذَاوُوذْ، إِنِي أَسْ: ’أَ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، مَا وَارْ ثجُّودْجذْ إِ ثَايَّا نّشْ، ثنِّيذْ: س ثِيذتّْ، مِّيمْ سُولِيمَانْ أَذْ يِيڒِي ذ أَجدْجِيذْ أَوَارْنِي أَيِي ؤُ نتَّا أَذْ إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ إِنُو؟ مَايمِّي إِذْوڒْ خنِّي أَذُونِييَا ذ أَجدْجِيذْ؟‘
13 Vai ter com o rei Davi e dize-lhe: Ó rei, meu senhor, não juraste à tua serva que Salomão, meu filho, reinaria depois de ti, e se sentaria no teu trono? Por que então Adonias se proclamou rei?
14 خْزَارْ، ؤُمِي شمْ ذِينِّي ثسَّاوَاڒذْ عَاذْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ، أَذْ أَذْفغْ ؤُڒَا ذ نشّْ أَذْ كمّْڒغْ أَوَاڒنْ نّمْ.“
14 Enquanto estiveres falando assim ao rei, entrarei e confirmarei o que tiveres dito.
15 بَاثْ-شَابَاعْ ثُوذفْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ذڭْ وخَّامْ ن ذَاخڒْ. أَجدْجِيذْ ثُوغَا إِوْسَارْ أَطَّاسْ ؤُ أَبِيشَاجْ، ثَاسُونَامِيثْ، ثْسخَّارْ خَاسْ.
15 Foi Betsabé ter com o rei no seu quarto. {O rei estava já muito velho, e Abisag, a sunamita, cuidava dele.}
16 بَاثْ-شَابَاعْ ثُوضَارْ، ثْبنْذقْ إِ ؤُجدْجِيذْ ؤُشَا أَجدْجِيذْ إِنَّا: ”مِينْ شمْ يُوغِينْ؟“
16 Betsabé inclinou-se e prostrou-se diante do rei. Este disse-lhe: Que queres?
17 نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”أَ سِيذِي إِنُو، شكْ ثجُّودْجذْ إِ ثَايَّا نّشْ غَارْ سِيذِي، أَربِّي نّشْ: ’س ثِيذتّْ، سُولِيمَانْ، مِّيمْ، أَذْ يِيڒِي ذ أَجدْجِيذْ أَوَارْنِي أَيِي ؤُ نتَّا أَذْ إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ إِنُو!
17 Ela respondeu: Meu senhor, prometeste com juramento à tua serva que meu filho Salomão reinaria depois de ti, e se sentaria no teu trono.
18 ؤُشَا ڒخُّو، خْزَارْ، أَذُونِييَا إِذْوڒْ ذ أَجدْجِيذْ، ؤُ ڒخُّو، سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، شكْ وَارْ خَاسْ ثسَّارْڭِيبذْ شَا.
18 Ora, eis que Adonias se proclamou rei, sem que o saiba o rei, meu senhor.
19 نتَّا إِغَارْصْ إِ وَاطَّاسْ ن إِفُونَاسنْ ذ ڒْمَاڒْ إِصحّنْ ذ وُودْجِي ؤُ نتَّا إِعَارْضْ خْ مَارَّا إِحنْجِيرنْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُ خْ أَبْيَاثَارْ، أَكهَّانْ، ؤُ خْ يُووَابْ، أَكُومَانْذَارْ ن ڒْعسْكَارْ، مَاشَا أَمْسخَّارْ نّشْ سُولِيمَانْ، وَارْ ث إِعْرِيضْ شَا.
19 Imolou bois, bezerros cevados e grande quantidade de ovelhas, e convidou todos os príncipes, o sacerdote Abiatar e o general Joab; mas não convidou o teu servo Salomão.
20 غَاركْ شكْ، أَ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، غَاركْ شكْ خزَّارنْثْ مَارَّا ثِيطَّاوِينْ ن إِسْرَائِيل، حِيمَا شكْ أَذْ أَسنْ ثسّشْنذْ مَانْ ونْ إِ غَا إِقِّيمنْ خْ ڒْعَارْشْ ن سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ أَوَارْنِي أَسْ نتَّا.
20 Ó rei, meu senhor, todo o Israel tem os olhos postos em ti, esperando que declares quem há de tomar o teu lugar no trono depois de ti.
21 نِيغْ أَذْ إِمْسَارْ، مَاڒَا سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ أَذْ إِڭّْ أَذْ يَاريّحْ جَارْ ڒجْذُوذْ نّسْ، أَقَا نشّْ ذ مِّي سُولِيمَانْ أَذْ تّْوَاحسْبنْ ذ أَيْثْ ن ڒْمُوعْصِييّثْ.‘ “
21 Do contrário, logo que o rei, meu senhor, dormir com os seus pais, eu e meu filho Salomão seremos tratados como criminosos.
22 ؤُ خْزَارْ، أَمْ ثسَّاوَاڒْ نتَّاثْ عَاذْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ، يُوذفْ-د أَنَابِي نَاثَانْ.
22 Falava ela ainda ao rei, quando se apresentou o profeta Natã.
23 خبَّارنْ أَيَا إِ ؤُجدْجِيذْ، نَّانْ: ”خْزَارْ، أَقَا ذَا أَنَابِي نَاثَانْ.“ نتَّا يُوسَا-د زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ، إِبنْذقْ زَّاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ.
23 Disseram ao rei: Está aí o profeta Natã. Ele entrou e prostrou-se com o rosto por terra diante do rei.
24 إِنَّا نَاثَانْ: ”سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، مَا ثنِّيذْ شكْ: ’أَذُونِييَا أَذْ يِيڒِي ذ أَجدْجِيذْ أَوَارْنِي أَيِي ؤُ نتَّا أَذْ إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ إِنُو‘؟
24 Em seguida disse: Ó rei, meu senhor, porventura declaraste: Adonias reinará depois de mim e se sentará no meu trono?
25 مَاغَارْ نتَّا إِهْوَا أَسّْ-أَ ؤُ نتَّا إِغَارْصْ إِ وَاطَّاسْ ن إِفُونَاسنْ ذ ڒْمَاڒْ إِصحّنْ ذ وُودْجِي ؤُ إِعَارْضْ خْ مَارَّا إِحنْجِيرنْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُ خْ إِكُومَانْذَارنْ ن ڒْعسْكَارْ ؤُ خْ ؤُكهَّانْ أَبْيَاثَارْ. خْزَارْ نِيثْنِي تّتّنْ، سسّنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ، قَّارنْ: ’أَذْ إِدَّارْ ؤُجدْجِيذْ أَذُونِييَا!‘
25 Pois ele desceu hoje para imolar bois, bezerros cevados e grande quantidade de ovelhas, tendo convidado todos os príncipes, os generais e o sacerdote Abiatar, os quais estão comendo e bebendo com ele, e gritando: Viva o rei Adonias!
26 مَاشَا نشّْ، نشّْ ونِّي ذ أَمْسخَّارْ نّشْ، ذ ؤُكهَّانْ صَاذُوقْ ذ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، ذ سُولِيمَانْ، أَمْسخَّارْ نّشْ، وَارْ ذ أَنغْ إِعْرِيضْ شَا.
26 Não fomos, porém, convidados nem eu, teu servo, nem o sacerdote Sadoc, nem Banaías, filho de Jojada, nem teu servo Salomão.
27 مَا إِفّغْ-د وَاوَاڒْ-أَ زِي سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ؟ مَا خنِّي وَارْ ثسَّارْڭِيبذْ شَا أَمْسخَّارْ نّشْ، مَانْ ونْ إِ غَا إِقِّيمنْ خْ ڒْعَارْشْ ن سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ أَوَارْنِي أَسْ؟“
27 Será do agrado de meu senhor e rei que assim se faça? Porque não deste a conhecer a teus servos quem deverá sentar-se depois de ti no trono do rei, meu senhor.
28 أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ إِطّفْ ذڭْ وَاوَاڒْ، إِنَّا: ”ڒَْاغَاثْ أَيِي-د خْ بَاثْ-شَابَاعْ!“ نتَّاثْ ثُوسَا-د غَارْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ، ثْبدّْ ذِينْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ.
28 O rei respondeu: Chamai-me Betsabé. Ela entrou e ficou de pé diante dele;
29 خنِّي إِجُّودْجْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، ونِّي إِفكّنْ ڒعْمَارْ إِنُو زِي مَارَّا ڒحْصَارثْ،
29 o rei fez-lhe este juramento: Pela vida de Deus que me livrou de toda a angústia,
30 وَاهْ نِيشَانْ، أَمْ مَامّشْ ذ أَمْ جُّودْجغْ غَارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل، نِّيغْ: ’أَقَا مِّيمْ سُولِيمَانْ أَذْ يِيڒِي ذ أَجدْجِيذْ أَوَارْنِي أَيِي ؤُ نتَّا أَذْ إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ إِنُو ذڭْ ومْشَانْ إِنُو!‘، وَاهْ، أَمُّو إِ-ث غَا ڭّغْ س ثِيذتّْ أَسّْ-أَ.“
30 o que te jurei pelo Senhor, Deus de Israel, dizendo: Teu filho Salomão reinará depois de mim e sentar-se-á no meu trono em meu lugar, isso vou cumprir hoje.
31 خَاسْ ؤُشَا ثُوضَارْ بَاثْ-شَابَاعْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، ثْبنْذقْ إِ ؤُجدْجِيذْ، ثنَّا: ”أَذْ إِدَّارْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ، إِ ڒبْذَا!“
31 Betsabé inclinou-se diante do rei, prostrando-se com a face por terra, e disse: Viva o rei Davi, meu senhor, para sempre!
32 خَاسْ ؤُشَا إِنَّا ؤُجدْجِيذْ ذَاوُوذْ: ”ڒَْاغَاثْ أَيِي-د إِ ؤُكهَّانْ صَاذُوقْ ذ ؤُنَابِي نَاثَانْ ذ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ!“ ؤُشَا نِيثْنِي ؤُسِينْ-د زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ.
32 O rei Davi disse: Chamai-me o sacerdote Sadoc, o profeta Natã, e Banaías, filho de Jojada. Tendo-se eles apresentado diante do rei, este disse-lhes:
33 إِنَّا أَسنْ ؤُجدْجِيذْ: ”كْسِيمْ إِمْسخَّارنْ ن سِيذِيثْومْ أَكِيذْومْ ؤُ أجّْ مِّي سُولِيمَانْ أَذْ إِنِييْ خْ ؤُسَارْذُونْ إِ غَارِي إِدْجَانْ ؤُ سهْوَا ث غَارْ جِيحُونْ.
33 Tomai convosco os servos de vosso amo, fazei montar na minha mula o meu filho Salomão, e levai-o a Gião.
34 أجّْ أَكهَّانْ صَاذُوقْ أَكْ-ذ ؤُنَابِي نَاثَانْ أَذْ ث إِذْهنْ ذِينِّي ذ أَجدْجِيذْ خْ إِسْرَائِيل. خنِّي أَذْ ثْسُوضمْ ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي، أَذْ ثِينِيمْ: ’ثُوذَارْثْ إِ سُولِيمَانْ!‘
34 Ali o sacerdote Sadoc e o profeta Natã o ungirão rei de Israel. Tocareis então a trombeta e direis: Viva o rei Salomão!
35 إِتّْخصَّا أَذْ ثْڭعّْذمْ أَوَارْنِي أَسْ ؤُ نتَّا أَذْ د-يَاسْ أَذْ إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ إِنُو. نتَّا أَذْ يِيڒِي ذ أَجدْجِيذْ ذڭْ ومْشَانْ إِنُو، مَاغَارْ نشّْ ؤُمُورغْ أَسْ حِيمَا أَذْ يِيڒِي ذ ڒْحَاكمْ خْ إِسْرَائِيل ؤُ خْ يَاهُوذَا.“
35 Voltareis depois atrás dele, e ele virá sentar-se no meu trono para reinar em meu lugar; pois é a ele que estabeleço chefe de Israel e de Judá.
36 بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، يَارَّا-د خْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”أَمِينْ، أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ!
36 Banaías, filho de Jojada, respondeu ao rei: Assim seja; assim queira ordenar o Senhor, o Deus de meu senhor e rei!
37 أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِدْجَا سِيذِي أَكْ-ذ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، أَمُّو إِ غَا يِيڒِي نتَّا ؤُڒَا أَكْ-ذ سُولِيمَانْ. إِڒِي نتَّا أَذْ إِسّمْغَارْ عَاذْ ڒْعَارْشْ نّسْ خْ ڒْعَارْشْ ن سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ!“
37 Esteja ele com Salomão assim como esteve com o rei, meu senhor, e eleve o seu trono ainda acima do trono de meu senhor o rei Davi!
38 خنِّي إِهْوَا ؤُكهَّانْ صَاذُوقْ أَكْ-ذ ؤُنَابِي نَاثَانْ ذ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، ؤُ أَكْ-ذ إِعسَّاسنْ ن أَرِّيمثْ ذ إِرقَّاسنْ ن ثَازْڒَا. نِيثْنِي سّنْينْ سُولِيمَانْ خْ ؤُسَارْذُونْ ن ؤُجدْجِيذْ ذَاوُوذْ ؤُ نذْهنْ ث غَارْ جِيحُونْ.
38 O sacerdote Sadoc desceu com o profeta Natã, Banaías, filho de Jojada, os cereteus e os feleteus; fizeram montar Salomão na mula de Davi e conduziram-no a Gião.
39 أَكهَّانْ صَاذُوقْ، إِكْسِي إِشّْ س زّشْثْ زڭْ ؤُقِيضُونْ ؤُشَا إِذْهنْ سُولِيمَانْ. نِيثْنِي سُوضنْ ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي ؤُ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِنَّا: ”ثُوذَارْثْ إِ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ!“
39 Tomou o sacerdote Sadoc no tabernáculo o chifre de óleo e ungiu com ele Salomão. A trombeta soou e todo o povo pôs-se a gritar: Viva o rei Salomão!
40 مَارَّا ڒْڭنْسْ إِڭعّذْ أَوَارْنِي أَسْ. إِوْذَانْ صفَّارنْ ذِي ثْزَامَارِينْ ؤُ فَارْحنْ س إِشْثْ ن ڒفْرَاحثْ ثمْغَارْ أَڒَامِي ثْفدْجقْ ثمُّورْثْ س ڒْحسّْ نْسنْ.
40 Depois toda a gente voltou atrás dele, tocando flauta e fazendo grandes festas, de modo que a terra vibrava com suas aclamações.
41 إِسْڒَا أَيَا أَذُونِييَا أَكْ-ذ مَارَّا إِنوْجِيونْ نِّي غَارسْ إِدْجَانْ. نِيثْنِي ثُوغَا بْحْڒَا مُّونْسْونْ. ؤُڒَا ذ يُووَابْ إِسْڒَا إِ ؤُسُوضِي ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي، إِنَّا: ”مَانَا ڒْحسّْ زِي ثنْذِينْثْ أَمُّو س زّْهِيرْ أَطَّاسْ؟“
41 Adonias e seus convivas, tendo terminado o seu banquete, ouviram aquela algazarra. Joab, ouvindo soar a trombeta, disse: Por que esse barulho de cidade alvoroçada?
42 أَمْ إِسَّاوَاڒْ نتَّا عَاذْ، يُوسَا-د يُونَاثَانْ، مِّيسْ ن ؤُكهَّانْ أَبْيَاثَارْ. أَذُونِييَا إِنَّا: ”أَذفْ-د غَارْ ذَاخڒْ، مِينْزِي شكْ ذ إِجّْ ن ورْيَازْ إِمحْضنْ. شكْ أَذْ ثَاوْيضْ نِيشَانْ إِجّْ ن ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ.“
42 Falava ainda, quando sobreveio Jônatas, filho do sacerdote Abiatar. Adonias disse-lhe: Vem: tu és um homem valente e trazes certamente boas notícias.
43 يُونَاثَانْ يَارَّا-د، إِنَّا إِ أَذُونِييَا: ”س ڒمْقْڒُوبْ، سِيذِيثْنغْ، أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ، إِڭَّا سُولِيمَانْ ذ أَجدْجِيذْ.
43 Sim, respondeu Jônatas; é verdade que o rei Davi, meu senhor, proclamou rei a Salomão.
44 أَجدْجِيذْ إِسّكّْ أَكِيذسْ أَكهَّانْ صَاذُوقْ ذ ؤُنَابِي نَاثَانْ ذ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، ذ إِعسَّاسنْ ن أَرِّيمثْ ذ إِرقَّاسنْ ن ثَازْڒَا ؤُ إِنَا ڭِّينْ ث أَذْ إِنِييْ خْ ؤُسَارْذُونْ ن ؤُجدْجِيذْ.
44 Enviou com ele o sacerdote Sadoc, o profeta Natã, Banaías, filho de Jojada, os cereteus e os feleteus e estes fizeram-no montar na mula do rei.
45 أَكهَّانْ صَاذُوقْ ذ ؤُنَابِي نَاثَانْ ذهْننْ ث ذ أَجدْجِيذْ ذِي جِيحُونْ ؤُ سّنِّي ڭعّْذنْ س ڒفْرَاحثْ أَڒَامِي ثهْوڒْ ثنْذِينْثْ. أَيَا ذ ڒْحسّْ إِ ثسْڒِيمْ.
45 O sacerdote Sadoc e o profeta Natã ungiram-no rei em Gião. Dali voltaram cheios de alegria, e a cidade está em alvoroço: essa é a algazarra que ouviste.
46 ؤُڒَا ذ سُولِيمَانْ إِتّْغِيمَا خْ ڒْعَارْشْ ن ثْڭلْذِيثْ.
46 E Salomão até já está sentado no trono do reino.
47 ؤُڒَا ذ إِمْسخَّارنْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُسِينْ-د، حِيمَا أَذْ بَارْكنْ سِيذِيثْنغْ، أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ، نَّانْ: ’إِڒِي أَذْ يَارّْ أَربِّي نّشْ إِسمْ ن سُولِيمَانْ عَاذْ إِشْنَا خْ يِيسمْ نّشْ ؤُ أَذْ يَارّْ ڒْعَارْشْ نّسْ عَاذْ إِمْغَارْ خْ ڒْعَارْشْ نّشْ.‘ خَاسْ ؤُشَا إِبنْذقْ ؤُجدْجِيذْ خْ ثَاسُّوثْ نّسْ.
47 Além disso, os servos do rei foram felicitar o rei Davi, meu senhor, dizendo: Que o teu Deus torne o nome de Salomão maior que o teu, e eleve o seu trono ainda acima do teu! O rei prostrou-se então sobre o seu leito e disse:
48 عَاوذْ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ’أَذْ إِتّْوَابَاركْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل، ونِّي إِوْشِينْ أَسّْ-أَ أَذْ إِقِّيمْ إِجّنْ خْ ڒْعَارْشْ إِنُو، ؤُمِي ثِيطَّاوِينْ إِنُو عَاذْ زمَّارنْثْ أَذْ ثْوَاڒَانْثْ أَيَا.‘ “
48 Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, que hoje pôs sobre o meu trono um sucessor, vendo-o eu com os meus próprios olhos!
49 مَارَّا إِنوْجِيونْ إِنِّي ثُوغَا إِدْجَانْ غَارْ أَذُونِييَا نّْخڒْعنْ، كَّارنْ ؤُشَا فّْغنْ، كُوڒْ أَرْيَازْ يُويُورْ أَبْرِيذْ نّسْ.
49 Os convidados de Adonias, aterrorizados, levantaram-se e foram cada um para o seu lado.
50 أَذُونِييَا إِڭّْوذْ زِي سُولِيمَانْ. نتَّا إِكَّارْ، يُويُورْ ؤُشَا إِشبَّارْ ذڭْ وَاشَّاونْ ن ؤُعَالْطَارْ.
50 Adonias, temendo Salomão, levantou-se também e foi abraçar-se com os cornos do altar.
51 خبَّارنْ مَانْ أَيَا غَارْ سُولِيمَانْ، نَّانْ: ”خْزَارْ، أَذُونِييَا، إِڭّْوذْ زڭْ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ، مَاغَارْ أَقَا نتَّا إِشبَّارْ ذڭْ وَاشَّاونْ ن ؤُعَالْطَارْ، إِقَّارْ: ’أجّْ أَجدْجِيذْ سُولِيمَانْ أَذْ أَيِي إِجَّادْجْ أَسّْ-أَ، أَقَا نتَّا وَارْ إِنقّْ أَمْسخَّارْ نّسْ س سِّيفْ!‘ “
51 Disseram-no a Salomão, nestes termos: Eis que Adonias, temendo o rei Salomão, foi abraçar-se com os cornos do altar, dizendo: Jure-me hoje o rei Salomão que ele não fará morrer o seu servo à espada!
52 إِنَّا سُولِيمَانْ: ”مَاڒَا نتَّا إِبَانْ-د ذ إِجّْ ن ورْيَازْ ذ أَمْثِيقِّي، وَارْ خَاسْ إِوطِّي ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ؤُزطُّو ن ؤُشُوَّافْ نّسْ، مَاشَا مَاڒَا إِتّْوَافْ ذَايسْ ثُوعفّْنَا، إِتّْخصَّا أَذْ إِمّثْ.“
52 Se ele se mostrar um homem valente, respondeu Salomão, não lhe cairá por terra um só de seus cabelos; mas se nele se encontrar maldade, morrerá.
53 أَجدْجِيذْ سُولِيمَانْ إِسّكّْ شَا ن إِرقَّاسنْ ؤُ نِيثْنِي كسِّينْ ث زڭْ ؤُعَالْطَارْ ؤُ نتَّا يُوسَا-د، إِبنْذقْ زَّاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ. إِنَّا أَسْ سُولِيمَانْ: ”رُوحْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّشْ!“
53 O rei Salomão mandou mensageiros, e o fizeram descer do altar. Ele veio e prostrou-se diante do rei, que lhe disse: Volta para a tua casa.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.