1 Reis 1
rifa (RIFA) vs NVT
1 ثُوغَا أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ إِوْسَارْ ؤُ إِمْغَارْ ذڭْ وُوسَّانْ. سّْذُورْينْ ث س وَارُّوضْ مَاشَا وَارْ ث إِڒْقِيفْ عَاذْ ڒحْمُو.
1 O rei Davi já estava muito idoso e, por mais cobertores que pusessem sobre ele, não se aquecia.
2 نَّانْ أَسْ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”أجّْ أَذْ أَرْزُونْ إِ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ إِشْثْ ن ثبْڒِيغْثْ ذ ثَاعْزَارشْثْ ؤُ أجّْ إِ-ت أَذْ ثْبدّْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ، أَذْ ذَايسْ ثثْهِيلَّا. أجّْ إِ-ت أَذْ ثطّصْ غَارْ إِذْمَارنْ نّسْ، حِيمَا سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، أَذْ إِذْوڒْ إِحمَّا.“
2 Então seus conselheiros lhe disseram: “Vamos procurar uma jovem virgem para servi-lo e cuidar do senhor, o rei. Ela se deitará em seus braços e o manterá aquecido”.
3 أَرْزُونْ نِيثْنِي ذِي مَارَّا ثَامُّورْثْ ن إِسْرَائِيل خْ إِشْثْ ن ثبْڒِيغْثْ ذَايسْ أَژْرِي. ؤُفِينْ أَبِيشَاجْ، ثَاشُونَامِيثْ، ؤُشَا إِوْينْ ت غَارْ ؤُجدْجِيذْ.
3 Então procuraram em toda a terra de Israel uma jovem bonita e encontraram Abisague, de Suném, e a levaram ao rei.
4 ثَابْڒِيغْثْ ثُوغَا ذَايسْ أَژْرِي أَطَّاسْ ؤُ نتَّاثْ ثثْهِيلَّا ذَايسْ ؤُ ثْسخَّارْ خَاسْ. أَجدْجِيذْ وَارْ ت إِسِّينْ شَا.
4 A jovem, muito bela, passou a cuidar do rei e a servi-lo. O rei, porém, não teve relações sexuais com ela.
5 أَذُونِييَا، مِّيسْ ن هَاجِّيثْ، إِخْسْ أَذْ إِسُّوعْڒَا إِخفْ نّسْ، إِنَّا: ”نشّْ أَذْ ذوْڒغْ ذ أَجدْجِيذْ.“ نتَّا إِضبَّارْ إِكَارُّوثنْ ذ إِمْنَاينْ ؤُشَا إِزْوَارنْ خمْسِينْ ن يرْيَازنْ س ثَازْڒَا زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ.
5 Por essa época, Adonias, filho de Davi e Hagite, começou a se gabar: “Eu assumirei o trono”. Providenciou carruagens e cavaleiros, e também cinquenta homens que serviam como sua guarda de honra.
6 بَابَاسْ ثُوغَاعمَّارْصْ وَارْ خَاسْ إِسّقْسحْ خْ مَانْ أَيَا ڒَامِي ذ أَسْ إِنَّا: ”مَايمِّي إِ ثڭِّيذْ أَيَا؟“ عَاوذْ أَذُونِييَا ثُوغَا غَارسْ إِجّْ ن وَادُّوذْ إِشْنَا. يمَّاسْ ثُورُووْ ث-إِ-د أَوَارْنِي إِ أَبْشَالُومْ.
6 Seu pai nunca o havia disciplinado, nem sequer lhe perguntava: “Por que está fazendo isso?”. Adonias havia nascido depois de Absalão e também era muito bonito.
7 إِسِّيوڒْ أَكْ-ذ يُووَابْ، مِّيسْ ن صَارُويَا، ؤُ أَكْ-ذ أَبْيَاثَارْ، أَكهَّانْ، ؤُشَا نِيثْنِي وْشِينْ أَفُوسْ إِ أَذُونِييَا.
7 Adonias buscou conselho com Joabe, filho de Zeruia, e com o sacerdote Abiatar, e eles o apoiaram em seu plano.
8 مَاشَا أَكهَّانْ صَاذُوقْ ذ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، ذ ؤُنَابِي نَاثَانْ ذ شِيمْعِي ذ رِيعِي ؤُڒَا ذ أَيْثْ ن بُو-ثغْرُوضْثْ نِّي إِدْجَانْ غَارْ ذَاوُوذْ، وَارْ قِّيننْ شَا إِخفْ نْسنْ غَارْ أَذُونِييَا.
8 Mas o sacerdote Zadoque, Benaia, filho de Joiada, o profeta Natã, Simei, Reí e a guarda pessoal de Davi se recusaram a apoiar Adonias.
9 أَذُونِييَا إِغَارْصْ إِ وُودْجِي ذ إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ ذ ڒْمَاڒْ إِصحّنْ غَارْ وژْرُو ن زَاحِيفَا ونِّي غَارْ ثَاڒَا ن رُوجِيلْ. نتَّا إِعَارْضْ مَارَّا أَيْثْمَاسْ، إِحنْجِيرنْ ن ؤُجدْجِيذْ، ؤُ مَارَّا إِرْيَازنْ ن يَاهُوذَا، إِمْسخَّارنْ ن ؤُجدْجِيذْ.
9 Adonias foi à pedra de Zoelete, perto de En-Rogel, onde ofereceu sacrifícios de ovelhas, bois e novilhos gordos. Convidou todos os seus irmãos, os outros filhos do rei Davi, e todos os homens de Judá, oficiais do rei.
10 مَاشَا أَنَابِي نَاثَانْ ذ بَانَايَا ذ أَيْثْ ن بُو-ثغْرُوضْثْ ن ذَاوُوذْ ذ ؤُمَاسْ سُولِيمَانْ، وَارْ ثنْ إِعْرِيضْ شَا.
10 Mas não convidou o profeta Natã, nem Benaia, nem a guarda pessoal do rei, nem seu irmão Salomão.
11 خنِّي إِنَّا نَاثَانْ إِ بَاثْ-شَابَاعْ، يمَّاسْ ن سُولِيمَانْ، إِنَّا: ”مَا وَارْ ثسْڒِيذْ شمْ، أَقَا أَذُونِييَا، مِّيسْ ن هَاجِّيثْ، إِذْوڒْ ذ أَجدْجِيذْ؟ أَقَا ذَاوُوذْ، سِيذِيثْنغْ، وَارْ خَاسْ يَارْڭِيبْ؟
11 Então Natã foi falar com Bate-Seba, mãe de Salomão, e lhe perguntou: “Você está sabendo que Adonias, filho de Hagite, se proclamou rei, e nosso senhor Davi nem sabe?
12 خنِّي ڒخُّو، أَسْ-د، أجّْ أَيِي أَذْ أَمْ وْشغْ شّْوَارْ، حِيمَا أَذْ ثسّْنجْمذْ ثُوذَارْثْ نّمْ ذ ثُوذَارْثْ ن مِّيمْ سُولِيمَانْ.
12 Se deseja salvar a sua vida e a de seu filho Salomão, siga meu conselho.
13 ؤُيُورْ، أَذفْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ذَاوُوذْ، إِنِي أَسْ: ’أَ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، مَا وَارْ ثجُّودْجذْ إِ ثَايَّا نّشْ، ثنِّيذْ: س ثِيذتّْ، مِّيمْ سُولِيمَانْ أَذْ يِيڒِي ذ أَجدْجِيذْ أَوَارْنِي أَيِي ؤُ نتَّا أَذْ إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ إِنُو؟ مَايمِّي إِذْوڒْ خنِّي أَذُونِييَا ذ أَجدْجِيذْ؟‘
13 Vá depressa ao rei Davi e diga-lhe: ‘Meu senhor, o rei, não jurou a mim que meu filho Salomão certamente seria o próximo rei e se sentaria em seu trono? Então por que Adonias se proclamou rei?’.
14 خْزَارْ، ؤُمِي شمْ ذِينِّي ثسَّاوَاڒذْ عَاذْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ، أَذْ أَذْفغْ ؤُڒَا ذ نشّْ أَذْ كمّْڒغْ أَوَاڒنْ نّمْ.“
14 E, enquanto você ainda estiver falando com ele, eu virei e confirmarei tudo que disse”.
15 بَاثْ-شَابَاعْ ثُوذفْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ذڭْ وخَّامْ ن ذَاخڒْ. أَجدْجِيذْ ثُوغَا إِوْسَارْ أَطَّاسْ ؤُ أَبِيشَاجْ، ثَاسُونَامِيثْ، ثْسخَّارْ خَاسْ.
15 O rei Davi, já bastante idoso, estava em seu quarto, onde Abisague cuidava dele. Bate-Seba foi até lá
16 بَاثْ-شَابَاعْ ثُوضَارْ، ثْبنْذقْ إِ ؤُجدْجِيذْ ؤُشَا أَجدْجِيذْ إِنَّا: ”مِينْ شمْ يُوغِينْ؟“
16 e curvou-se diante do rei. “O que você quer?”, perguntou ele.
17 نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”أَ سِيذِي إِنُو، شكْ ثجُّودْجذْ إِ ثَايَّا نّشْ غَارْ سِيذِي، أَربِّي نّشْ: ’س ثِيذتّْ، سُولِيمَانْ، مِّيمْ، أَذْ يِيڒِي ذ أَجدْجِيذْ أَوَارْنِي أَيِي ؤُ نتَّا أَذْ إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ إِنُو!
17 Ela respondeu: “Meu senhor jurou diante do S enhor , seu Deus, que Salomão, o filho de sua serva, certamente seria o próximo rei e se sentaria em seu trono.
18 ؤُشَا ڒخُّو، خْزَارْ، أَذُونِييَا إِذْوڒْ ذ أَجدْجِيذْ، ؤُ ڒخُّو، سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، شكْ وَارْ خَاسْ ثسَّارْڭِيبذْ شَا.
18 Mas, agora, Adonias se proclamou rei, e meu senhor, o rei, nem sabe.
19 نتَّا إِغَارْصْ إِ وَاطَّاسْ ن إِفُونَاسنْ ذ ڒْمَاڒْ إِصحّنْ ذ وُودْجِي ؤُ نتَّا إِعَارْضْ خْ مَارَّا إِحنْجِيرنْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُ خْ أَبْيَاثَارْ، أَكهَّانْ، ؤُ خْ يُووَابْ، أَكُومَانْذَارْ ن ڒْعسْكَارْ، مَاشَا أَمْسخَّارْ نّشْ سُولِيمَانْ، وَارْ ث إِعْرِيضْ شَا.
19 Ele ofereceu muitos sacrifícios de bois, novilhos gordos e ovelhas, e convidou todos os filhos do rei para a celebração. Também convidou o sacerdote Abiatar e Joabe, o comandante do exército. Mas não convidou seu servo Salomão.
20 غَاركْ شكْ، أَ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، غَاركْ شكْ خزَّارنْثْ مَارَّا ثِيطَّاوِينْ ن إِسْرَائِيل، حِيمَا شكْ أَذْ أَسنْ ثسّشْنذْ مَانْ ونْ إِ غَا إِقِّيمنْ خْ ڒْعَارْشْ ن سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ أَوَارْنِي أَسْ نتَّا.
20 Agora, ó meu senhor, o rei, todo o Israel espera que o senhor anuncie quem o sucederá no trono.
21 نِيغْ أَذْ إِمْسَارْ، مَاڒَا سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ أَذْ إِڭّْ أَذْ يَاريّحْ جَارْ ڒجْذُوذْ نّسْ، أَقَا نشّْ ذ مِّي سُولِيمَانْ أَذْ تّْوَاحسْبنْ ذ أَيْثْ ن ڒْمُوعْصِييّثْ.‘ “
21 Se o senhor não tomar uma providência, meu filho Salomão e eu seremos tratados como criminosos quando meu senhor, o rei, morrer”.
22 ؤُ خْزَارْ، أَمْ ثسَّاوَاڒْ نتَّاثْ عَاذْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ، يُوذفْ-د أَنَابِي نَاثَانْ.
22 Enquanto ela ainda falava com o rei, chegou o profeta Natã.
23 خبَّارنْ أَيَا إِ ؤُجدْجِيذْ، نَّانْ: ”خْزَارْ، أَقَا ذَا أَنَابِي نَاثَانْ.“ نتَّا يُوسَا-د زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ، إِبنْذقْ زَّاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ.
23 Os servos do rei lhe disseram: “O profeta Natã deseja vê-lo”. Natã entrou, curvou-se com o rosto no chão diante do rei
24 إِنَّا نَاثَانْ: ”سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، مَا ثنِّيذْ شكْ: ’أَذُونِييَا أَذْ يِيڒِي ذ أَجدْجِيذْ أَوَارْنِي أَيِي ؤُ نتَّا أَذْ إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ إِنُو‘؟
24 e perguntou: “Meu senhor, o rei, decidiu que Adonias será o próximo rei e se sentará em seu trono?
25 مَاغَارْ نتَّا إِهْوَا أَسّْ-أَ ؤُ نتَّا إِغَارْصْ إِ وَاطَّاسْ ن إِفُونَاسنْ ذ ڒْمَاڒْ إِصحّنْ ذ وُودْجِي ؤُ إِعَارْضْ خْ مَارَّا إِحنْجِيرنْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُ خْ إِكُومَانْذَارنْ ن ڒْعسْكَارْ ؤُ خْ ؤُكهَّانْ أَبْيَاثَارْ. خْزَارْ نِيثْنِي تّتّنْ، سسّنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ، قَّارنْ: ’أَذْ إِدَّارْ ؤُجدْجِيذْ أَذُونِييَا!‘
25 Hoje ele ofereceu muitos sacrifícios de bois, novilhos gordos e ovelhas, e convidou todos os filhos do rei para a celebração. Também convidou os comandantes do exército e o sacerdote Abiatar. Estão comendo e bebendo com ele e gritando: ‘Viva o rei Adonias!’.
26 مَاشَا نشّْ، نشّْ ونِّي ذ أَمْسخَّارْ نّشْ، ذ ؤُكهَّانْ صَاذُوقْ ذ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، ذ سُولِيمَانْ، أَمْسخَّارْ نّشْ، وَارْ ذ أَنغْ إِعْرِيضْ شَا.
26 Mas ele não convidou a mim, seu servo, nem ao sacerdote Zadoque, nem a Benaia, filho de Joiada, nem a seu servo Salomão.
27 مَا إِفّغْ-د وَاوَاڒْ-أَ زِي سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ؟ مَا خنِّي وَارْ ثسَّارْڭِيبذْ شَا أَمْسخَّارْ نّشْ، مَانْ ونْ إِ غَا إِقِّيمنْ خْ ڒْعَارْشْ ن سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ أَوَارْنِي أَسْ؟“
27 Meu senhor, o rei, fez isso sem informar nenhum de seus conselheiros quem será o próximo rei?”.
28 أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ إِطّفْ ذڭْ وَاوَاڒْ، إِنَّا: ”ڒَْاغَاثْ أَيِي-د خْ بَاثْ-شَابَاعْ!“ نتَّاثْ ثُوسَا-د غَارْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ، ثْبدّْ ذِينْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ.
28 O rei Davi respondeu: “Chamem Bate-Seba!”. Então ela voltou e ficou em pé diante dele.
29 خنِّي إِجُّودْجْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، ونِّي إِفكّنْ ڒعْمَارْ إِنُو زِي مَارَّا ڒحْصَارثْ،
29 O rei repetiu seu juramento: “Tão certo como vive o S enhor , que me livrou de todos os perigos,
30 وَاهْ نِيشَانْ، أَمْ مَامّشْ ذ أَمْ جُّودْجغْ غَارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل، نِّيغْ: ’أَقَا مِّيمْ سُولِيمَانْ أَذْ يِيڒِي ذ أَجدْجِيذْ أَوَارْنِي أَيِي ؤُ نتَّا أَذْ إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ إِنُو ذڭْ ومْشَانْ إِنُو!‘، وَاهْ، أَمُّو إِ-ث غَا ڭّغْ س ثِيذتّْ أَسّْ-أَ.“
30 seu filho Salomão será o próximo rei e se sentará em meu trono hoje mesmo, como jurei a você diante do S enhor , o Deus de Israel!”.
31 خَاسْ ؤُشَا ثُوضَارْ بَاثْ-شَابَاعْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، ثْبنْذقْ إِ ؤُجدْجِيذْ، ثنَّا: ”أَذْ إِدَّارْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ، إِ ڒبْذَا!“
31 Então Bate-Seba se curvou diante do rei com o rosto no chão e exclamou: “Que o rei Davi, meu senhor, viva para sempre!”.
32 خَاسْ ؤُشَا إِنَّا ؤُجدْجِيذْ ذَاوُوذْ: ”ڒَْاغَاثْ أَيِي-د إِ ؤُكهَّانْ صَاذُوقْ ذ ؤُنَابِي نَاثَانْ ذ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ!“ ؤُشَا نِيثْنِي ؤُسِينْ-د زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ.
32 O rei Davi ordenou: “Chamem o sacerdote Zadoque, o profeta Natã e Benaia, filho de Joiada”. Quando eles chegaram à presença do rei,
33 إِنَّا أَسنْ ؤُجدْجِيذْ: ”كْسِيمْ إِمْسخَّارنْ ن سِيذِيثْومْ أَكِيذْومْ ؤُ أجّْ مِّي سُولِيمَانْ أَذْ إِنِييْ خْ ؤُسَارْذُونْ إِ غَارِي إِدْجَانْ ؤُ سهْوَا ث غَارْ جِيحُونْ.
33 ele lhes disse: “Levem Salomão e meus conselheiros à fonte de Giom. Salomão deve ir montado em minha mula.
34 أجّْ أَكهَّانْ صَاذُوقْ أَكْ-ذ ؤُنَابِي نَاثَانْ أَذْ ث إِذْهنْ ذِينِّي ذ أَجدْجِيذْ خْ إِسْرَائِيل. خنِّي أَذْ ثْسُوضمْ ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي، أَذْ ثِينِيمْ: ’ثُوذَارْثْ إِ سُولِيمَانْ!‘
34 Ali o sacerdote Zadoque e o profeta Natã o ungirão rei sobre Israel. Toquem a trombeta e gritem: ‘Viva o rei Salomão!’.
35 إِتّْخصَّا أَذْ ثْڭعّْذمْ أَوَارْنِي أَسْ ؤُ نتَّا أَذْ د-يَاسْ أَذْ إِقِّيمْ خْ ڒْعَارْشْ إِنُو. نتَّا أَذْ يِيڒِي ذ أَجدْجِيذْ ذڭْ ومْشَانْ إِنُو، مَاغَارْ نشّْ ؤُمُورغْ أَسْ حِيمَا أَذْ يِيڒِي ذ ڒْحَاكمْ خْ إِسْرَائِيل ؤُ خْ يَاهُوذَا.“
35 Em seguida, acompanhem Salomão de volta para cá, e ele se sentará em meu trono. Será meu sucessor, pois eu decretei que ele reinará sobre Israel e Judá”.
36 بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، يَارَّا-د خْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”أَمِينْ، أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ!
36 “Amém!”, respondeu Benaia, filho de Joiada. “Que o S enhor , o Deus de meu senhor, o rei, confirme suas palavras.
37 أَمْ مَامّشْ ثُوغَا إِدْجَا سِيذِي أَكْ-ذ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، أَمُّو إِ غَا يِيڒِي نتَّا ؤُڒَا أَكْ-ذ سُولِيمَانْ. إِڒِي نتَّا أَذْ إِسّمْغَارْ عَاذْ ڒْعَارْشْ نّسْ خْ ڒْعَارْشْ ن سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ!“
37 E que o S enhor esteja com Salomão como esteve com meu senhor, o rei, e que torne o reinado de Salomão ainda maior que o seu!”
38 خنِّي إِهْوَا ؤُكهَّانْ صَاذُوقْ أَكْ-ذ ؤُنَابِي نَاثَانْ ذ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، ؤُ أَكْ-ذ إِعسَّاسنْ ن أَرِّيمثْ ذ إِرقَّاسنْ ن ثَازْڒَا. نِيثْنِي سّنْينْ سُولِيمَانْ خْ ؤُسَارْذُونْ ن ؤُجدْجِيذْ ذَاوُوذْ ؤُ نذْهنْ ث غَارْ جِيحُونْ.
38 Então o sacerdote Zadoque, o profeta Natã, Benaia, filho de Joiada, e a guarda pessoal do rei levaram Salomão à fonte de Giom, e Salomão foi montado na mula que pertencia ao rei Davi.
39 أَكهَّانْ صَاذُوقْ، إِكْسِي إِشّْ س زّشْثْ زڭْ ؤُقِيضُونْ ؤُشَا إِذْهنْ سُولِيمَانْ. نِيثْنِي سُوضنْ ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي ؤُ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِنَّا: ”ثُوذَارْثْ إِ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ!“
39 Ali o sacerdote Zadoque pegou uma vasilha de óleo da tenda sagrada e ungiu Salomão. Em seguida, tocaram a trombeta, e todo o povo gritou: “Viva o rei Salomão!”.
40 مَارَّا ڒْڭنْسْ إِڭعّذْ أَوَارْنِي أَسْ. إِوْذَانْ صفَّارنْ ذِي ثْزَامَارِينْ ؤُ فَارْحنْ س إِشْثْ ن ڒفْرَاحثْ ثمْغَارْ أَڒَامِي ثْفدْجقْ ثمُّورْثْ س ڒْحسّْ نْسنْ.
40 E todos acompanharam Salomão, tocando flautas e soltando gritos de alegria. A celebração era tão animada e barulhenta que fazia o chão tremer.
41 إِسْڒَا أَيَا أَذُونِييَا أَكْ-ذ مَارَّا إِنوْجِيونْ نِّي غَارسْ إِدْجَانْ. نِيثْنِي ثُوغَا بْحْڒَا مُّونْسْونْ. ؤُڒَا ذ يُووَابْ إِسْڒَا إِ ؤُسُوضِي ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي، إِنَّا: ”مَانَا ڒْحسّْ زِي ثنْذِينْثْ أَمُّو س زّْهِيرْ أَطَّاسْ؟“
41 Adonias e seus convidados ouviram a celebração bem na hora em que terminavam o banquete. Quando Joabe ouviu o som da trombeta, perguntou: “O que está acontecendo? Por que a cidade está nesse alvoroço?”.
42 أَمْ إِسَّاوَاڒْ نتَّا عَاذْ، يُوسَا-د يُونَاثَانْ، مِّيسْ ن ؤُكهَّانْ أَبْيَاثَارْ. أَذُونِييَا إِنَّا: ”أَذفْ-د غَارْ ذَاخڒْ، مِينْزِي شكْ ذ إِجّْ ن ورْيَازْ إِمحْضنْ. شكْ أَذْ ثَاوْيضْ نِيشَانْ إِجّْ ن ڒخْبَارْ أَصبْحَانْ.“
42 Enquanto ele ainda falava, chegou Jônatas, filho do sacerdote Abiatar. “Entre”, disse-lhe Adonias. “Você é um homem de bem. Com certeza traz boas notícias.”
43 يُونَاثَانْ يَارَّا-د، إِنَّا إِ أَذُونِييَا: ”س ڒمْقْڒُوبْ، سِيذِيثْنغْ، أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ، إِڭَّا سُولِيمَانْ ذ أَجدْجِيذْ.
43 “Pelo contrário!”, respondeu Jônatas. “O rei Davi, nosso senhor, proclamou Salomão o novo rei!
44 أَجدْجِيذْ إِسّكّْ أَكِيذسْ أَكهَّانْ صَاذُوقْ ذ ؤُنَابِي نَاثَانْ ذ بَانَايَا، مِّيسْ ن يَاهُويَاذَاعْ، ذ إِعسَّاسنْ ن أَرِّيمثْ ذ إِرقَّاسنْ ن ثَازْڒَا ؤُ إِنَا ڭِّينْ ث أَذْ إِنِييْ خْ ؤُسَارْذُونْ ن ؤُجدْجِيذْ.
44 Enviou-o à fonte de Giom acompanhado do sacerdote Zadoque, do profeta Natã e de Benaia, filho de Joiada, sob a proteção da guarda pessoal do rei. Salomão ia montado na mula que pertence ao rei,
45 أَكهَّانْ صَاذُوقْ ذ ؤُنَابِي نَاثَانْ ذهْننْ ث ذ أَجدْجِيذْ ذِي جِيحُونْ ؤُ سّنِّي ڭعّْذنْ س ڒفْرَاحثْ أَڒَامِي ثهْوڒْ ثنْذِينْثْ. أَيَا ذ ڒْحسّْ إِ ثسْڒِيمْ.
45 e Zadoque e Natã o ungiram rei na fonte de Giom. Acabam de voltar, e a cidade inteira está festejando com grande alegria. Esse é o motivo de todo esse alvoroço.
46 ؤُڒَا ذ سُولِيمَانْ إِتّْغِيمَا خْ ڒْعَارْشْ ن ثْڭلْذِيثْ.
46 Além disso, agora mesmo Salomão está sentado no trono real,
47 ؤُڒَا ذ إِمْسخَّارنْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُسِينْ-د، حِيمَا أَذْ بَارْكنْ سِيذِيثْنغْ، أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ، نَّانْ: ’إِڒِي أَذْ يَارّْ أَربِّي نّشْ إِسمْ ن سُولِيمَانْ عَاذْ إِشْنَا خْ يِيسمْ نّشْ ؤُ أَذْ يَارّْ ڒْعَارْشْ نّسْ عَاذْ إِمْغَارْ خْ ڒْعَارْشْ نّشْ.‘ خَاسْ ؤُشَا إِبنْذقْ ؤُجدْجِيذْ خْ ثَاسُّوثْ نّسْ.
47 e todos os oficiais do rei foram cumprimentar Davi e lhe disseram: ‘Que o seu Deus torne a fama de Salomão ainda maior que a sua, e que o reinado de Salomão seja ainda maior que o seu!’. E, deitado na cama, o rei curvou-se em adoração
48 عَاوذْ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ’أَذْ إِتّْوَابَاركْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل، ونِّي إِوْشِينْ أَسّْ-أَ أَذْ إِقِّيمْ إِجّنْ خْ ڒْعَارْشْ إِنُو، ؤُمِي ثِيطَّاوِينْ إِنُو عَاذْ زمَّارنْثْ أَذْ ثْوَاڒَانْثْ أَيَا.‘ “
48 e disse: ‘Louvado seja o S enhor , o Deus de Israel, que hoje escolheu um sucessor para sentar-se em meu trono enquanto ainda estou vivo para ver isso acontecer’.”
49 مَارَّا إِنوْجِيونْ إِنِّي ثُوغَا إِدْجَانْ غَارْ أَذُونِييَا نّْخڒْعنْ، كَّارنْ ؤُشَا فّْغنْ، كُوڒْ أَرْيَازْ يُويُورْ أَبْرِيذْ نّسْ.
49 Então, em pânico, os convidados de Adonias se levantaram da mesa do banquete e se dispersaram.
50 أَذُونِييَا إِڭّْوذْ زِي سُولِيمَانْ. نتَّا إِكَّارْ، يُويُورْ ؤُشَا إِشبَّارْ ذڭْ وَاشَّاونْ ن ؤُعَالْطَارْ.
50 Adonias, com medo de Salomão, correu para a tenda sagrada e se agarrou às pontas do altar.
51 خبَّارنْ مَانْ أَيَا غَارْ سُولِيمَانْ، نَّانْ: ”خْزَارْ، أَذُونِييَا، إِڭّْوذْ زڭْ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ، مَاغَارْ أَقَا نتَّا إِشبَّارْ ذڭْ وَاشَّاونْ ن ؤُعَالْطَارْ، إِقَّارْ: ’أجّْ أَجدْجِيذْ سُولِيمَانْ أَذْ أَيِي إِجَّادْجْ أَسّْ-أَ، أَقَا نتَّا وَارْ إِنقّْ أَمْسخَّارْ نّسْ س سِّيفْ!‘ “
51 Salomão soube que Adonias, por medo, estava agarrado às pontas do altar e dizia: “Que o rei Salomão jure hoje que não matará a mim, seu servo!”.
52 إِنَّا سُولِيمَانْ: ”مَاڒَا نتَّا إِبَانْ-د ذ إِجّْ ن ورْيَازْ ذ أَمْثِيقِّي، وَارْ خَاسْ إِوطِّي ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ؤُزطُّو ن ؤُشُوَّافْ نّسْ، مَاشَا مَاڒَا إِتّْوَافْ ذَايسْ ثُوعفّْنَا، إِتّْخصَّا أَذْ إِمّثْ.“
52 Salomão respondeu: “Se ele for leal, não se tocará num só fio de cabelo de sua cabeça. Mas, se ele demonstrar más intenções, morrerá”.
53 أَجدْجِيذْ سُولِيمَانْ إِسّكّْ شَا ن إِرقَّاسنْ ؤُ نِيثْنِي كسِّينْ ث زڭْ ؤُعَالْطَارْ ؤُ نتَّا يُوسَا-د، إِبنْذقْ زَّاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ سُولِيمَانْ. إِنَّا أَسْ سُولِيمَانْ: ”رُوحْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّشْ!“
53 Então o rei Salomão mandou chamar Adonias, e eles o retiraram de junto do altar. Ele veio e se curvou diante do rei Salomão, que lhe disse: “Vá para casa”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.