1 Reis 18

rifa (RIFA) vs NVT

NVT Nova Versão Transformadora

¹ أَوَارْنِي وَاطَّاسْ ن وُوسَّانْ، إِمْسَارْ، أَقَا يُوسَا-د وَاوَاڒْ ن سِيذِي غَارْ إِلِييَا ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ وِيسّْ ثْڒَاثَا، إِنَّا: ”ؤُيُورْ، سْشنْ إِخفْ نّشْ إِ أَخَابْ، مَاغَارْ نشّْ أَذْ وْشغْ أَنْژَارْ ذِي ثمُّورْثْ.“

¹ Algum tempo depois, no terceiro ano da seca, o S enhor disse a Elias: “Vá apresentar-se ao rei Acabe. Diga-lhe que enviarei chuva”.

² ؤُشَا يُويُورْ إِلِييَا حِيمَا أَذْ إِسّْشنْ إِخفْ نّسْ إِ أَخَابْ. ثُوغَا ڒَاژْ إِمْغَارْ ذِي سَامَارْيَا.

² Elias foi apresentar-se a Acabe. A fome era severa em Samaria.

³ أَخَابْ ثُوغَا إِڒَاغَا إِ عُوبَاذْيَا ونِّي إِدْجَانْ خْ ثَادَّارْثْ ن ؤُجدْجِيذْ. عُوبَاذْيَا ثُوغَا إِتّڭّْوذْ سِيذِي أَطَّاسْ.

³ Acabe mandou chamar Obadias, o administrador do palácio. (Obadias temia profundamente o S enhor .

⁴ ؤُمِي إِزَابَالْ إِقْضَا إِنَابِييّنْ ن سِيذِي، إِمْسَارْ، أَقَا عُوبَاذْيَا يِيوِي مْيَا ن إِنَابِييّنْ، إِسّْنُوفَّارْ إِ-ثنْ، خمْسِينْ خمْسِينْ ذڭْ إِجّْ ن يفْرِي، ؤُ إِعْثقْ إِ-ثنْ س وغْرُومْ ذ وَامَانْ.

⁴ Certa vez, quando Jezabel havia tentado matar todos os profetas do S enhor , Obadias escondeu cem deles em duas cavernas. Colocou cinquenta em cada caverna e forneceu alimento e água para eles.)

⁵ أَخَابْ إِنَّا إِ عُوبَاذْيَا: ”ؤُيُورْ ذِي ثمُّورْثْ غَارْ مَارَّا ثَاڒَاوِينْ ن وَامَانْ ؤُ غَارْ مَارَّا ثِيغزْرَاثِينْ. أَذْ ثَاغْ أَذْ نَافْ أَهدُّو ؤُ زمَّارنْ إِيْسَانْ ذ إِسَارْذَانْ أَذْ قِّيمنْ دَّارنْ ؤُ أَذْ ثَافْ نْهْڒَا مَا ننْغَا ڒْمَاڒْ.“

⁵ Acabe disse a Obadias: “Precisamos ir a todas as fontes e vales na terra. Quem sabe encontraremos pasto suficiente para salvar pelo menos alguns de meus cavalos e mulas!”.

⁶ نِيثْنِي بْضَانْ ثَامُّورْثْ جَارْ أَسنْ حِيمَا أَذْ ت شُوقنْ. أَخَابْ يُويُورْ خْ إِجّْ ن وبْرِيذْ، نتَّا وحّْذسْ، ؤُ عُوبَاذْيَا يُويُورْ خْ إِجّْ وبْرِيذْ نّغْنِي، ؤُڒَا ذ نتَّا وحّْذسْ.

⁶ Então dividiram o território entre si. Acabe foi para um lado, e Obadias, para o outro.

⁷ ؤُمِي ثُوغَا عُوبَاذْيَا ذڭْ وبْرِيذْ، خْزَارْ، أَقَا إِمّڒْقَا أَكِيذسْ إِلِييَا. عُوبَاذْيَا إِعْقڒْ إِ-ث، إِوْضَا زَّاثسْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، إِنَّا: ”مَا ذ شكْ، سِيذِي إِنُو إِلِييَا؟“

⁷ Enquanto Obadias caminhava, viu de repente Elias vindo em sua direção. Ao reconhecê-lo, Obadias curvou-se diante dele com o rosto no chão. “É o senhor mesmo, meu senhor Elias?”, perguntou.

⁸ إِنَّا أَسْ وَانِيثَا: ”ذ نشّْ. ؤُيُورْ، إِنَّا إِ سِيذِي نّشْ: ’خْژَارْ، إِلِييَا أَقَا-ث ذَانِيثَا!‘ “

⁸ “Sim, sou eu”, respondeu Elias. “Agora vá e diga ao rei: ‘Elias está aqui’.”

⁹ مَاشَا نتَّا إِنَّا: ”مَانْ دّنْبْ إِ ڭِّيغْ، أَقَا شكْ أَذْ أَيِي ثْسلّْمذْ ذڭْ إِفَاسّنْ ن أَخَابْ، حِيمَا أَذْ أَيِي إِنغْ؟

⁹ Obadias, porém, protestou: “Que mal lhe fiz para que me envie para morrer nas mãos de Acabe?

¹⁰ س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، أَربِّي نّشْ، وَارْ ذِينْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ڒْڭنْسْ نِيغْ إِشْثْ ن ثْڭلْذِيثْ مَانِي سِيذِي إِنُو وَارْ إِجِّي أَذْ خَاكْ يَارْزُو! مَاڒَا نَّانْ نِيثْنِي: ’نتَّا وَارْ ذَا إِدْجِي!‘، خنِّي إِجَّا ڒْڭنْسْ نِّي أَذْ إِجَّادْجْ بلِّي وَارْ زمَّارنْ أَذْ شكْ أَفنْ.

¹⁰ Pois, tão certo como vive o S enhor , seu Deus, o rei o procurou em todas as nações e reinos da terra, de uma extremidade à outra. E cada vez que lhe diziam: ‘Elias não está aqui’, o rei Acabe fazia o rei daquela nação jurar que tinha falado a verdade.

¹¹ ؤُ ڒخُّو شكْ ثنِّيذْ: ’ؤُيُورْ، إِنِي إِ سِيذِي نّشْ: خْزَارْ إِلِييَا أَقَا-ث ذَانِيثَا!‘

¹¹ E agora o senhor diz: ‘Vá e diga ao rei: Elias está aqui’.

¹² أَذْ ثَاغْ أَذْ إِمْسَارْ، خْمِي إِ خَاكْ غَا ؤُيُورغْ، أَقَا أَرُّوحْ ن سِيذِي أَذْ شكْ إِكْسِي، وَارْ سِّينغْ مَانِي. مَاڒَا خنِّي نشّْ أَذْ د-أَسغْ، حِيمَا أَذْ ث إِنِيغْ إِ أَخَابْ ؤُ نتَّا وَارْ شكْ إِتِّيفْ، نتَّا أَذْ أَيِي إِنغْ، وَاخَّا أَمْسخَّارْ نّشْ إِتّڭّْوذْ سِيذِي زِي ثمْژِي إِنُو.

¹² Mas, assim que eu o deixar, o Espírito do S enhor o levará embora, sabe-se lá para onde, e quando Acabe chegar e não o encontrar, ele me matará. E, no entanto, tenho servido fielmente ao S enhor toda a minha vida.

¹³ مَا وَارْ ذ أَشْ عِيوْذنْ شَا إِ سِيذِي إِنُو، مِينْ ڭِّيغْ نشّْ، ؤُمِي إِزَابَالْ إِنْغَا إِنَابِييّنْ ن سِيذِي؟ أَقَا نشّْ سّْنُوفَّارغْ مْيَا ن يرْيَازنْ زڭْ إِنَابِييّنْ، كُوڒْ خمْسِينْ ذڭْ إِجّْ ن يفْرِي؟ ؤُڒَا أَقَا نشّْعثْقغْ ثنْ س وغْرُومْ ذ وَامَانْ؟

¹³ Ninguém lhe falou da ocasião em que Jezabel tentou matar os profetas do S enhor ? Escondi cem deles em duas cavernas e lhes forneci alimento e água.

¹⁴ ؤُ ڒخُّو ثقَّارذْ ’ؤُيُورْ، إِنِي إِ سِيذِي نّشْ: خْزَارْ، إِلِييَا أَقَا-ث ذَا!‘ نتَّا أَذْ أَيِي إِنغْ.“

¹⁴ E agora o senhor diz: ‘Vá e diga ao rei: Elias está aqui’. Se eu fizer isso, certamente Acabe me matará!”.

¹⁵ إِنَّا إِلِييَا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ ؤُمِي بدّغْ، أَقَا نِيشَانْ نشّْ أَذْ سشّْنغْ إِخفْ إِنُو أَسّْ-أَ!“

¹⁵ Mas Elias disse: “Tão certo como vive o S enhor dos Exércitos, em cuja presença estou, hoje mesmo me apresentarei ao rei Acabe”.

¹⁶ خنِّي يُويُورْ عُوبَاذْيَا غَارْ ؤُمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ أَخَابْ، إِخبَّارْ أَسْ ث. ؤُشَا أَخَابْ يُويُورْ، مَاحنْذْ أَذْ إِمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ إِلِييَا.

¹⁶ Então Obadias foi dizer a Acabe que Elias tinha vindo, e Acabe saiu para encontrar-se com Elias.

¹⁷ ؤُمِي إِژْرَا أَخَابْ إِلِييَا، إِمْسَارْ، أَقَا أَخَابْ إِنَّا أَسْ: ”مَا شكْ ذ أَضيّعْ ن إِسْرَائِيل؟“

¹⁷ Quando Acabe o viu, disse: “É você mesmo, perturbador de Israel?”.

¹⁸ نتَّا إِنَّا: ”نشّْ وَارْ ضِييّْعغْ شَا إِسْرَائِيل، مَاشَا شكْ ذ ثَادَّارْثْ ن بَابَاشْ ؤُمِي كنِّيوْ ثجِّيمْ ڒُومُورَاثْ ن سِيذِي غَارْ ؤُغزْذِيسْ ؤُ شكْ ثُويُورذْ أَوَارْنِي إِ ’إِبَاعْلنْ‘.

¹⁸ “Não causei problema algum a Israel”, respondeu Elias. “O senhor e sua família é que são os perturbadores, pois se recusaram a obedecer aos mandamentos do S enhor e, em vez disso, adoraram imagens de Baal.

¹⁹ خنِّي ڒخُّو، سْمُونْ مَارَّا إِسْرَائِيل غَارِي غَارْ وذْرَارْ ن كَارْمِيلْ ؤُڒَا ذ أَربْعَا-مْيَا ؤُ-خمْسِينْ ن إِنَابِييّنْ ن بَاعْلْ ذ أَربْعَا-مْيَا ن إِنَابِييّنْ ن ثْربِّيثْ ن شْوَارْثِي نِّي إِتّتّنْ زِي طَّابْڒَا ن إِزَابَالْ.“

¹⁹ Agora, convoque todo o Israel para encontrar-se comigo no monte Carmelo, além dos 450 profetas de Baal e os 400 profetas de Aserá que comem à mesa de Jezabel.”

²⁰ أَخَابْ إِسّكّْ إِجّْ ن ؤُرقَّاسْ غَارْ مَارَّا أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ؤُ إِسّْمُونْ إِنَابِييّنْ غَارْ وذْرَارْ ن كَارْمِيلْ.

²⁰ Acabe convocou todo o povo de Israel e os profetas para se reunirem no monte Carmelo.

²¹ إِلِييَا إِقَارّبْ-د غَارْ مَارَّا ڒْڭنْسْ، إِنَّا: ”مشْحَاڒْ عَاذْ إِ غَا ثكّمْ عَاذْ تّْنقْڒَابمْ كنِّيوْ غَارْ ثْنَاينْ ن إِغزْذِيسنْ؟ مَاڒَا سِيذِي ذ أَربِّي، ضْفَارمْ أَسْ-د، ؤُ مَاڒَا ذ بَاعْلْ، خنِّي ضْفَارمْ وَانِيثَا!“ مَاشَا ڒْڭنْسْ وَارْ خَاسْ د-يَارِّي ؤُڒَا س يِيجّْ ن وَاوَاڒْ.

²¹ Elias se colocou diante do povo e disse: “Até quando ficarão oscilando de um lado para o outro? Se o S enhor é Deus, sigam-no! Mas, se Baal é Deus, então sigam Baal!”. O povo, contudo, ficou em silêncio.

²² خنِّي إِنَّا إِلِييَا إِ ڒْڭنْسْ: ”نشّْ وَاهَا إِ إِقِّيمنْ ذ أَنَابِي ن سِيذِي ؤُشَا إِنَابِييّنْ ن بَاعْلْ أَقَا أَثنْ س أَربْعَا-مْيَا ؤُ خمْسِينْ ن يرْيَازنْ.

²² Então Elias lhes disse: “Sou o único que resta dos profetas do S enhor , mas Baal tem 450 profetas.

²³ أجّْ أَذْ أَنغْ وْشنْ ثْنَاينْ ن إِفُونَاسنْ. أجّْ إِ-ثنْ خنِّي أَذْ فَارْزنْ أَفُونَاسْ أَمژْيَانْ أَمزْوَارُو إِ يِيخفْ نْسنْ، أَذْ ث بْضَانْ ؤُ أَذْ ث سَّارْسنْ خْ ؤُكشُّوضْ، مَاشَا وَارْ تّڭّنْ ثِيمسِّي سَاذُو نّسْ. نشّْ أَذْ سّْوجْذغْ أَفُونَاسْ أَمژْيَانْ نّغْنِي، أَذْ ث سَّارْسغْ خْ ؤُكشُّوضْ ؤُ وَارْ تّڭّغْ ثِيمسِّي سَاذُو نّسْ.

²³ Agora, tragam para cá dois novilhos. Que os profetas de Baal escolham um deles, cortem o animal em pedaços e o coloquem sobre a lenha do altar, mas não ponham fogo na lenha. Eu prepararei o outro novilho e o colocarei sobre a lenha no altar, mas não porei fogo na lenha.

²⁴ خنِّي أَذْ ثْڒَاغَامْ إِسمْ ن أَربِّي نْومْ ؤُ نشّْ أَذْ ڒَاغِيغْ إِسمْ ن سِيذِي، ؤُشَا أَربِّي ونِّي إِ د غَا يَارّنْ س ثْمسِّي، ذ نتَّا أَذْ يِيڒِي ذ أَربِّي.“ ؤُشَا إِڒَاغَا مَارَّا ڒْڭنْسْ، نَّانْ: ”أَوَاڒْ-أَ ذ لمْلِيحْ!“

²⁴ Então invoquem o nome de seu deus, e eu invocarei o nome do S enhor . O deus que responder com fogo, esse é o Deus verdadeiro!”. E todo o povo concordou.

²⁵ إِنَّا إِلِييَا إِ إِنَابِييّنْ ن بَاعْلْ: ”خْضَارمْ إِ يِيخفْ نْومْ أَفُونَاسْ أَمژْيَانْ أَمزْوَارُو ؤُ سّْوجْذمْ أَسْ ث ذ أَمزْوَارُو، مَاغَارْ كنِّيوْ س وَاطَّاسْ. ڒَاغَامْ خنِّي إِسمْ ن أَربِّي نْومْ، مَاشَا وَارْ سْرُوسَامْ شَا ثِيمسِّي سَاذُو نّسْ.“

²⁵ Então Elias disse aos profetas de Baal: “Comecem vocês, pois são muitos. Escolham um dos novilhos, preparem-no e invoquem o nome de seu deus. Mas não ponham fogo na lenha”.

²⁶ نِيثْنِي كْسِينْ أَفُونَاسْ أَمژْيَانْ إِ ذ أَسنْ إِوْشَا نتَّا ؤُ سّْوجْذنْ ث. خنِّي ڒَاغَانْ إِ يِيسمْ ن بَاعْلْ، زِي ثُوفُّوثْ أَڒْ أَزَالْ، نَّانْ: ”أَ بَاعْلْ، أَرّْ أَنغْ-د!“ مَاشَا وَالُو ن ڒْحسّْ ؤُشَا ؤُڒَا ذ إِجّْ وَارْ د-يَارِّي شَا. نِيثْنِي نڭْزنْ خْ ؤُعَالْطَارْ إِ ذِينْ إِتّْوَاڭّنْ.

²⁶ Eles prepararam um dos novilhos e o colocaram sobre o altar. Invocaram o nome de Baal desde a manhã até o meio-dia e gritavam: “Ó Baal, responde-nos!”, mas não houve resposta alguma. E dançavam em volta do altar que haviam feito.

²⁷ غَارْ وَازَالْ إِبْذَا إِلِييَا إِتّْقسَّارْ خَاسنْ، إِنَّا: ”ڒَْاغَامْ س ثْمِيجَّا إِجهْذنْ، أَقَا-ث ذ أَربِّي. نِيشَانْ نتَّا إِتّْخمَّامْ، نِيغْ إِعزّڒْ شْوَايْثْ، نِيغْ نتَّا عَاذْ ذڭْ وبْرِيذْ. أَذْ ثَاغْ إِتّطّصْ ؤُشَا إِتّْخصَّا أَسْ أَذْ إِفَاقْ عَاذْ.“

²⁷ Por volta do meio-dia, Elias começou a zombar deles: “Vocês precisam gritar mais alto”, dizia ele. “Sem dúvida ele é um deus! Talvez esteja meditando ou ocupado em outro lugar. Ou talvez esteja viajando, ou dormindo, e precise ser acordado!”

²⁸ نِيثْنِي سْغُوينْ س ثْمِيجَّا إِجهْذنْ ؤُ قسّنْ إِخفْ نْسنْ س ڒسْيُوفْ ذ إِحْرِيشنْ أَمْ ثْنَامِيثْ نْسنْ، أَڒَامِي ؤُزّْڒنْ إِذَامّنْ نْسنْ خَاسنْ.

²⁸ Então gritaram mais alto e, como era seu costume, cortaram-se com facas e espadas, até sangrarem.

²⁹ ؤُمِي إِعْذُو أَزَالْ، إِمْسَارْ، أَقَا نِيثْنِي تّْنبَّانْ أَڒْ د غَا يَاوْينْ ثَاوْهِيبْثْ ن ڒْغِيدْجثْ. مَاشَا وَارْ ذِينْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ثْمِيجَّا ؤُشَا ؤُڒَا ذ إِجّْ وَارْ د-يَارِّي ؤُ وَارْ ذِينْ بُو لِيسْثِيجَابَا وَالُو.

²⁹ Agitaram-se em transe desde o meio-dia até a hora do sacrifício da tarde, mas não houve sequer um som, nem resposta ou reação alguma.

³⁰ خنِّي إِنَّا إِلِييَا إِ ڒْڭنْسْ: ”قَارّْبمْ-د غَارِي!“ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِقَارّبْ-د غَارسْ ؤُ نتَّا إِعْذڒْ أَعَالْطَارْ ن سِيذِي إِ ثُوغَا إِتّْوَاهْذمْ.

³⁰ Então Elias disse ao povo: “Venham aqui!”. Todos se reuniram em volta dele enquanto ele consertava o altar do S enhor que havia sido derrubado.

³¹ إِلِييَا إِكْسِي ثنْعَاشْ ن يژْرَا، خْ ڒْقدّْ ن ثْقبَّاڒْ ن إِحنْجِيرنْ ن يَاعْقُوبْ إِ ؤُمِي د-يُوسَا وَاوَاڒْ ن سِيذِي إِ ثُوغَا إِنَّا: ”إِسْرَائِيل أَذْ يِيڒِي ذ إِسمْ نّشْ.“

³¹ Pegou doze pedras, uma para cada tribo dos filhos de Jacó, a quem o S enhor disse: “Teu nome será Israel”,

³² س يژْرَا نِّي إِبْنَا نتَّا أَعَالْطَارْ ذڭْ يِيسمْ ن سِيذِي. إِقوَّارْ إِ ؤُعَالْطَارْ إِشْثْ ن ثَارْيَا س ڒْقدّْ ن ثْنَاينْ ن ڒقْيَاسْ ن زَّارِيعثْ.

³² e com elas reconstruiu o altar em nome do S enhor . Depois, cavou ao redor do altar uma valeta com capacidade suficiente para doze litros de água.

³³ إِستّفْ أَكشُّوضْ ؤُشَا إِبْضَا أَفُونَاسْ أَمژْيَانْ ذ إِشدْجِيقنْ، إِسَّارْسْ إِ-ث خْ ؤُكشُّوضْ.

³³ Empilhou lenha sobre o altar, cortou o novilho em pedaços e colocou os pedaços sobre a lenha.

³⁴ إِنَّا: ”عمَّارمْ أَربْعَا ن إِبُوقَاڒنْ س وَامَانْ ؤُشَا زدْجْعمْ ثنْ ثِيوَا إِ ثْغَارْصْثْ ن وشْمَاضْ ؤُ خْ ؤُكشُّوضْ!“ ؤُشَا يَارْنِي إِنَّا: ”ڭّمْ ث ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ!“ ؤُ نِيثْنِي ڭِّينْ ث ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ. خنِّي إِنَّا: ”ڭّمْ ث وِيسّْ ثْڒَاثَا ن ثْوَاڒَاوِينْ!“ ؤُ نِيثْنِي ڭِّينْ ث وِيسّْ ثْڒَاثَا ن ثْوَاڒَاوِينْ.

³⁴ Depois que fizeram isso, disse: “Façam a mesma coisa novamente”. Quando terminaram, ele disse: “Agora façam o mesmo pela terceira vez”. Eles seguiram sua instrução,

³⁵ تَّازّْڒنْ وَامَانْ، نّْضنْ إِ ؤُعَالْطَارْ. ؤُ نتَّا إِعمَّارْ ؤُڒَا ذ ثَارْيَا س وَامَانْ.

³⁵ e a água corria ao redor do altar e encheu a valeta.

³⁶ ؤُمِي قدّْمنْ ثَاوْهِيبْثْ ن ڒْغِيدْجثْ، إِمْسَارْ، أَقَا أَنَابِي إِلِييَا إِقَارّبْ-د، إِنَّا: ”سِيذِي، أَربِّي ن إِبْرَاهِيمْ ذ إِسْحَاقْ ذ إِسْرَائِيل، أجّْ أَذْ إِتّْوَاسّنْ أَسّْ-أَ أَقَا شكْ ذ أَربِّي ذِي إِسْرَائِيل ؤُ أَقَا نشّْ ذ أَمْسخَّارْ نّشْ إِ دْجِيغْ ؤُ بلِّي نشّْ ڭِّيغْ مَارَّا مَانْ أَيَا عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ نّشْ.

³⁶ Na hora costumeira de oferecer o sacrifício da tarde, o profeta Elias se aproximou do altar e orou: “Ó S enhor , Deus de Abraão, Isaque e Jacó, prova hoje que és Deus em Israel e que sou teu servo. Prova que fiz tudo isso por ordem tua.

³⁷ أَرّْ أَيِي-د، أَ سِيذِي، أَرّْ أَيِي-د، حِيمَا ڒْڭنْسْ-أَ أَذْ إِسّنْ، أَقَا شكْ، أَ سِيذِي، ذ أَربِّي إِ ثدْجِيذْ ؤُ أَقَا شكْ ثَارِّيذْ-د ؤُڒْ نْسنْ غَاركْ.“

³⁷ Ó S enhor , responde-me! Que este povo saiba que tu, ó S enhor , és o verdadeiro Deus e estás buscando o povo de volta para ti!”.

³⁸ ؤُشَا ثهْوَا-د ثْمسِّي ن سِيذِي زڭْ ؤُجنَّا، ثشَّا ثَاغَارْصْثْ ن وشْمَاضْ ذ ؤُكشُّوضْ ذ يژْرَا ذ ثْعجَّاجْثْ، ؤُشَا ثڒْسحْ ؤُڒَا ذ أَمَانْ إِ إِدْجَانْ ذِي ثَارْيَا.

³⁸ No mesmo instante, fogo do S enhor desceu do céu e queimou o novilho, a madeira, as pedras e o chão, e secou até a água da valeta.

³⁹ مَارَّا ڒْڭنْسْ إِژْرَا إِ-ث. نِيثْنِي وْضَانْ س ؤُغمْبُوبْ نْسنْ غَارْ ثمُّورْثْ، نَّانْ: ”سِيذِي أَقَا-ث ذ أَربِّي، سِيذِي أَقَا-ث ذ أَربِّي!“

³⁹ Quando o povo viu isso, todos se prostraram com o rosto no chão e gritaram: “O S enhor é Deus! Sim, o S enhor é Deus!”.

⁴⁰ إِلِييَا إِنَّا أَسنْ: ”طّْفمْ إِنَابِييّنْ ن بَاعْلْ، وَارْ تّجِّيمْ ؤُڒَا ذ إِجّْ زَّايْسنْ أَذْ يَارْوڒْ.“ طّْفنْ ثنْ، ؤُشَا إِلِييَا إِجَّا إِ-ثنْ أَذْ سّهْوَانْ غَارْ ثغْزَارْثْ ن قِيشُونْ، إِنْغَا إِ-ثنْ ذِينِّي.

⁴⁰ Então Elias ordenou: “Prendam todos os profetas de Baal. Não deixem nenhum escapar!”. O povo os prendeu, e Elias os levou para o riacho de Quisom e ali os matou.

⁴¹ خنِّي إِنَّا إِلِييَا إِ أَخَابْ: ”ڭعّذْ، أشّْ، ثسْوذْ، مَاغَارْ نشّْ أَقَا تّسْڒِيغْ ڒْحسّْ ن إِجّْ ن ؤُشَارْشَارْ ن ونْژَارْ أَطَّاسْ.“

⁴¹ Em seguida, Elias disse a Acabe: “Vá comer e beber, pois ouço uma forte tempestade chegando”.

⁴² أَخَابْ إِڭعّذْ، حِيمَا أَذْ إِشّْ أَذْ إِسُو ؤُشَا إِڭعّذْ إِلِييَا غَارْ ثْقِيشَّاثْ ن كَارْمِيلْ. إِقُّونْجڒْ خْ ثمُّورْثْ ؤُشَا إِڭَّا ؤُذمْ نّسْ جَارْ إِفَادّنْ نّسْ.

⁴² Acabe foi comer e beber. Elias, porém, subiu ao topo do monte Carmelo, prostrou-se até o chão com o rosto entre os joelhos e orou.

⁴³ خنِّي إِنَّا إِ ؤُمْسخَّارْ نّسْ: ”ڭعّذْ ؤُشَا خْزَارْ غَارْ ڒبْحَارْ!“ وَانِيثَا إِڭعّذْ، إِخْزَارْ غَارْ ڒَاڭّْوَاجْ، إِنَّا: ”وَارْ تّْوِيڒِيغْ وَالُو!“ إِلِييَا إِنَّا: ”ذْوڒْ-د ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ!“، ؤُشَا أَمُّو سبْعَا ن ثْوَاڒَاوِينْ!

⁴³ Depois, disse a seu servo: “Vá e olhe na direção do mar”. O servo foi e olhou, depois voltou e disse: “Não vi nada”. Sete vezes Elias mandou que ele fosse e olhasse.

⁴⁴ غَارْ ثْوَاڒَا وِيسّْ سبْعَا، إِمْسَارْ، أَقَا إِنَّا: ”خْزَارْ، إِشْثْ ن ثْسيْنُوثْ ثَامژْيَانْثْ، أَمْ ؤُفُوسْ ن إِجّْ ن ورْيَازْ، إِڭعّذْ-د زِي ڒبْحَارْ.“ خنِّي إِنَّا: ”ؤُيُورْ، إِنِي إِ أَخَابْ: ’حزّمْ إِيْسَانْ، هْوَا-د، مَاحنْذْ أَنْژَارْ وَارْ شكْ إِتّطّفْ.“

⁴⁴ Por fim, na sétima vez, o servo lhe disse: “Vi subir do mar uma pequena nuvem, do tamanho da mão de um homem”. Então Elias lhe disse: “Vá depressa dizer a Acabe: ‘Apronte seu carro e volte para casa. Se não se apressar, a chuva o impedirá!’”.

⁴⁵ جَارْ ؤُ جَارْ إِبَّارْشنْ ؤُجنَّا س إِسيْنُوثنْ ؤُ س ؤُسمِّيضْ ؤُشَا إِبْذَا ونْژَارْ أَذْ إِوّثْ أَطَّاسْ. خنِّي إِنْيَا أَخَابْ ذڭْ ؤُكَارُّو، إِفّغْ، يُويُورْ غَارْ يَازْرَاعِيلْ.

⁴⁵ Em pouco tempo, o céu ficou escuro com nuvens. Um vento forte trouxe uma grande tempestade, e Acabe partiu em sua carruagem a toda velocidade para Jezreel.

⁴⁶ ثُوغَا أَفُوسْ ن سِيذِي خْ إِلِييَا. نتَّا إِبْيسْ ثَاعْجِينَّا نّسْ ؤُشَا إِزْوَارْ إِتَّازّڒْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن أَخَابْ أَڒَامِي د-يِيوضْ غَارْ يَازْرَاعِيلْ.

⁴⁶ Então o S enhor concedeu força extraordinária a Elias. Ele prendeu a capa no cinto e correu à frente do carro de Acabe até a entrada de Jezreel.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 1 Reis 18 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →