1 Reis 17

rifa (RIFA) vs BKJ

¹ إِلِييَا، زِي ثِيشْبِي، زڭْ إِمعْزَابْ ن جِيلْعَاذْ، إِنَّا إِ أَخَابْ: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل، ونِّي ؤُمِي بدّغْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ، مَاڒَا أَذْ د-يَاسْ نّْذَا نِيغْ أَنْژَارْ ذڭْ إِسڭّْوُوسَا-يَا، أَذْ يِيڒِي أَيَا مْغِيرْ س وَاوَاڒْ إِنُو!“

¹ E Elias, o tisbita, que era dos habitantes de Gileade, disse a Acabe: Como vive o SENHOR Deus de Israel, diante do qual me ponho de pé, não haverá orvalho, nem chuva nestes anos, senão segundo a minha palavra.

² يُوسَا-د غَارسْ وَاوَاڒْ ن سِيذِي، إِنَّا:

² E a palavra do SENHOR veio a ele, dizendo:

³ ”ؤُيُورْ سّنِّي، أَرّْ س ؤُزدْجِيفْ غَارْ شَّارْقْ ؤُشَا سْنُوفَّارْ إِخفْ نّشْ غَارْ ثِيغْزَارْثْ ن كْرِيثْ ونِّي إِدْجَانْ غَارْ ؤُجمَّاضْ ن لْ-ؤُرْذُونْ.

³ Vai-te daqui, e vira-te para o oriente, e te ocultes junto ao ribeiro de Querite, que está diante do Jordão.

⁴ أَذْ إِمْسَارْ أَذْ ثسْوذْ زِي ثغْزَارْثْ ؤُ نشّْ ؤُمُورغْ إِ إِبَاغْڒِيونْ، أَقَا أَذْ شكْ ذِينِّي سّشّنْ.“

⁴ E será, que tu beberás do ribeiro; e tenho ordenado aos corvos que te alimentem ali.

⁵ نتَّا يُويُورْ ذڭْ وبْرِيذْ ؤُشَا إِڭَّا عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ ن سِيذِي. نتَّا يُويُورْ أَذْ إِزْذغْ غَارْ ثغْزَارْثْ ن كْرِيثْ نِّي إِدْجَانْ غَارْ ؤُجمَّاضْ ن لْ-ؤُرْذُونْ.

⁵ Assim, ele se foi e fez segundo a palavra do SENHOR; porque foi e habitou junto ao ribeiro de Querite, que está diante do Jordão.

⁶ إِبَاغْڒِيونْ إِوْينْ أَسْ-د أَغْرُومْ ذ ويْسُومْ غَارْ ثُوفُّوثْ ؤُڒَا ذ أَغْرُومْ ذ ويْسُومْ غَارْ ثَامذِّيثْ ؤُ نتَّا إِسْوَا زِي ثغْزَارْثْ.

⁶ E os corvos lhe traziam pão e carne pela manhã, e pão e carne ao anoitecer; e ele bebia do ribeiro.

⁷ أَوَارْنِي وَاطَّاسْ ن وُوسَّانْ، إِمْسَارْ، أَقَا يُوژغْ ثِيغْزَارْثْ، مَاغَارْ وَارْ إِوْثِي شَا ونْژَارْ ذِي ثمُّورْثْ.

⁷ E sucedeu, depois de um tempo, que o ribeiro secou, porque não tinha havido chuva na terra.

⁸ يُوسَا أَسْ-د وَاوَاڒْ ن سِيذِي، إِنَّا:

⁸ E a palavra do SENHOR veio até ele, dizendo:

⁹ ”كَّارْ، ؤُيُورْ غَارْ صَارْفَاثْ نِّي إِدْجَانْ غَارْ صِيذُونْ، زْذغْ ذِينِّي. خْزَارْ، نشّْ ؤُمُورغْ ذِينِّي إِ يِيشْثْ ن ثَاجَّاتْشْ، مَاحنْذْ أَذْ شكْ ثسّشّْ.“

⁹ Levanta-te, vai-te a Sarepta, a qual pertence a Sidom, e habita ali; eis que tenho ordenado uma viúva que te sustente.

¹⁰ نتَّا إِكَّارْ، يُويُورْ غَارْ صَارْفَاثْ. ؤُمِي د-يُوسَا غَارْ ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ، خْزَارْ، إِشْثْ ن ثَاجَّاتْشْ ثتّْحَارْوَاشْ أَكشُّوضْ. نتَّا إِڒَاغَا خَاسْ، إِنَّا: ”أَوِي أَيِي-د شَا ن وَامَانْ ذڭْ ؤُغَارَّافْ-أَ، حِيمَا أَذْ سْوغْ.“

¹⁰ Assim, ele se levantou e se foi a Sarepta. E, quando chegou ao portão da cidade, eis que a viúva estava lá juntando gravetos; e ele a chamou, e disse: Retira para mim, rogo-te, um pouco de água em um vaso, para que eu possa beber.

¹¹ ؤُمِي ثُويُورْ نتَّاثْ حِيمَا أَذْ د-ثَاوِي أَيَا، إِڒَاغَا-د نتَّا خَاسْ: ”أَوِي أَيِي-د ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ؤُڒقِّيمْ ن وغْرُومْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّمْ.

¹¹ E enquanto ela estava indo retirá-lo, ele a chamou, e disse: Traz-me, rogo-te, um bocado de pão em tua mão.

¹² مَاشَا نتَّاثْ ثنَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، أَربِّي نّشْ، مِينْ غَارِي ذ ثَافْذِيڒْثْ، أَقَا مْغِيرْ إِشْثْ ن وُورُو ن وَارنْ ذڭْ ؤُبُوقَاڒْ ذ شَا ن زّشْثْ ذڭْ ؤُغَارَّافْ! خْزَارْ نشّْ حَارْوْشغْ ثْنَاينْ ن إِكشُّوضنْ ؤُ أَذْ ث سّْوجْذغْ إِ نشّْ ذ مِّي، خنِّي أَذْ ث نشّْ أَذْ نمّثْ.“

¹² E ela disse: Vive o SENHOR teu Deus, nem um bolo tenho, senão um punhado de farinha em uma barrica, e um pouco de azeite em um cântaro; e, eis que estou ajuntando dois gravetos, para que eu possa entrar e prepará-lo para mim e para o meu filho, para que possamos disso comer, e morrer.

¹³ إِنَّا أَسْ إِلِييَا: ”وَارْ تّڭّْوذْ شَا. ؤُيُورْ، أڭّْ مِينْ ثُوغَا ثنِّيذْ، مَاشَا أڭّْ أَيِي-د ذ أَمزْوَارُو إِشْثْ ن ثفْضِيڒْثْ ؤُ أَوِي ت-إِ-د ذَا غَارِي. أَوَارْنِي ؤُيَا أَذْ ثسّوْجذْ شَا إِ شمْ ؤُ إِ إِخفْ نّمْ ذ مِّيمْ.

¹³ E Elias lhe disse: Não temas; vai e faz tu como disseste; porém, disto faz primeiro para mim um bolo pequeno, e traze-mo, e depois faz para ti e para o teu filho.

¹⁴ مَاغَارْ أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل: ’أَرنْ ذڭْ ؤُبُوقَاڒْ وَارْ إِخكّْوِي ؤُ زّشْثْ ذڭْ ؤُغَارَّافْ وَارْ ثْنقِّيصْ أَڒْ أَسّْ إِ ذِي إِ غَا إِوْشْ سِيذِي أَنْژَارْ خْ وُوذمْ ن ثمُّورْثْ.‘ “

¹⁴ Porque assim diz o SENHOR Deus de Israel: A barrica de farinha não se consumirá, tampouco do cântaro de azeite faltará, até o dia em que o SENHOR enviar chuva sobre a terra.

¹⁵ نتَّاثْ ثُويُورْ ؤُشَا ثڭَّا عْلَاحْصَابْ أَوَاڒْ ن إِلِييَا. أَمُّو إِ إِشَّا نتَّاثْ، ؤُشَا ؤُڒَا ذ نتَّاثْ ذ ثَادَّارْثْ نّسْ، أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ.

¹⁵ E ela foi e fez segundo o dizer de Elias; comeram ele, e ela e a sua casa muitos dias.

¹⁶ أَرنْ ذڭْ ؤُبُوقَاڒْ وَارْ إِخكّْوِي ذ زّشْثْ ذڭْ ؤُغَارَّافْ وَارْ ثْنقِّيصْ عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ ن سِيذِي إِ إِسِّيوڒْ س ؤُقمُّومْ ن إِلِييَا.

¹⁶ E a barrica de farinha não se consumia, tampouco do cântaro de azeite faltava, segundo a palavra do SENHOR, a qual ele falou por Elias.

¹⁷ أَوَارْنِي مَانْ أَيَا، إِمْسَارْ، أَقَا إِهْڒشْ مِّيسْ ن ثمْغَارْثْ-أَ، مِّيسْ ن لَّالَا ن ثَادَّارْثْ. ڒهْڒَاشْ نّسْ يَارْنِي أَطَّاسْ أَڒَامِي وَارْ إِتَّارِي عَاذْ نّفْسْ.

¹⁷ E sucedeu, depois destas coisas, que o filho da mulher, da senhora da casa, caiu enfermo; e a sua enfermidade era mui grave, até que nele não restou mais fôlego.

¹⁸ نتَّاثْ ثنَّا إِ إِلِييَا: ”مِينْ ذِينْ جَارْ أَيِي ذ شكْ، أَ شكْ، أَرْيَازْ ن أَربِّي؟ مَا ثُوسِيذْ-د غَارِي حِيمَا أَذْ أَيِي ثسّْعقْڒذْ خْ دّْنُوبْ إِنُو ؤُ حِيمَا أَذْ ثنْغذْ مِّي؟“

¹⁸ E ela disse a Elias: O que tenho que fazer contigo, ó tu, homem de Deus? Vieste até mim para chamar à lembrança o meu pecado, e para matar o meu filho?

¹⁹ نتَّا يَارَّا-د خَاسْ: ”أوْشْ أَيِي-د مِّيمْ!“ ؤُ نتَّا إِكْسِي ث زڭْ وحْسِينْ نّسْ، يَارْبُو ث غَارْ سنّجْ غَارْ وخَّامْ ن نّجْ مَانِي ثُوغَا إِزْذغْ نتَّا سِيمَانْثْ نّسْ، ؤُشَا إِسَّارْسْ إِ-ث خْ قَامَا نّسْ.

¹⁹ E ele lhe disse: Dá-me o teu filho. E ela o retirou do seu seio, e o fez subir para um sótão, onde ele habitava, e o deitou sobre a sua própria cama.

²⁰ خنِّي إِڒَاغَا غَارْ سِيذِي، إِنَّا: ”سِيذِي، أَربِّي إِنُو، مَا ثڭِّيذْ خنِّي عَاذْ ثُوعفّْنَا ذِي ثَاجَّاتْشْ-أَ إِ غَارْ زدّْغغْ نشّْ أَمْ ؤُبَارَّانِي، أَڒَامِي ثنْغِيذْ مِّيسْ؟“

²⁰ E ele clamou ao SENHOR, e disse: Ó SENHOR, meu Deus; tu trouxeste também o mal sobre a viúva com quem me hospedo, ao matares o seu filho?

²¹ نتَّا إِسَارّحْ إِخفْ نّسْ ثْڒَاثَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ثِيوَا إِ ؤُحنْجِيرْ ؤُ إِڒَاغَا غَارْ سِيذِي، إِنَّا: ”سِيذِي، أَربِّي إِنُو، أجّْ أَذْ غَارسْ د-يعْقبْ ڒعْمَارْ ن ؤُحنْجِيرْ-أَ!“

²¹ E ele estendeu-se sobre a criança três vezes, e clamou ao SENHOR, e disse: Ó SENHOR, meu Deus, suplico-te que permitas que a alma desta criança retorne novamente a ela.

²² سِيذِي إِسْڒَا إِ ثْمِيجَّا ن إِلِييَا ؤُشَا إِعْقبْ-د ڒعْمَارْ ن ؤُحنْجِيرْ عَاوذْ غَارسْ أَڒَامِي د-إِذْوڒْ إِدَّارْ.

²² E o SENHOR ouviu a voz de Elias; e a alma da criança voltou a entrar nela, e ela reviveu.

²³ إِلِييَا إِكْسِي أَحنْجِيرْ ؤُشَا إِسّهْوَا ث زڭْ وخَّامْ ن نّجْ ذِي ثَادَّارْثْ ؤُشَا إِوْشَا أَسْ ث إِ يمَّاسْ. إِنَّا إِلِييَا: ”خْزَارْ، مِّيمْ إِدَّارْ!“

²³ E Elias tomou a criança, e a fez descer da câmara para dentro da casa, e a entregou à sua mãe; e Elias disse: Vê que o teu filho vive.

²⁴ ثنَّا ثمْغَارْثْ إِ إِلِييَا: ”ڒخُّو سّْنغْ أَقَا شكْ ذ إِجّْ ن ورْيَازْ ن أَربِّي ؤُ أَقَا أَوَاڒْ ن سِيذِي ذڭْ ؤُقمُّومْ نّشْ ذ ثِيذتّْ.“

²⁴ E a mulher disse a Elias: Agora, por isto eu sei que tu és um homem de Deus, e que a palavra do SENHOR na tua boca é verdade.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 1 Reis 17 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →