1 Reis 17
rifa (RIFA) vs ARA
1 إِلِييَا، زِي ثِيشْبِي، زڭْ إِمعْزَابْ ن جِيلْعَاذْ، إِنَّا إِ أَخَابْ: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل، ونِّي ؤُمِي بدّغْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ، مَاڒَا أَذْ د-يَاسْ نّْذَا نِيغْ أَنْژَارْ ذڭْ إِسڭّْوُوسَا-يَا، أَذْ يِيڒِي أَيَا مْغِيرْ س وَاوَاڒْ إِنُو!“
1 Então, Elias, o tesbita, dos moradores de Gileade, disse a Acabe: Tão certo como vive o Senhor , Deus de Israel, perante cuja face estou, nem orvalho nem chuva haverá nestes anos, segundo a minha palavra.
2 يُوسَا-د غَارسْ وَاوَاڒْ ن سِيذِي، إِنَّا:
2 Veio-lhe a palavra do Senhor , dizendo:
3 ”ؤُيُورْ سّنِّي، أَرّْ س ؤُزدْجِيفْ غَارْ شَّارْقْ ؤُشَا سْنُوفَّارْ إِخفْ نّشْ غَارْ ثِيغْزَارْثْ ن كْرِيثْ ونِّي إِدْجَانْ غَارْ ؤُجمَّاضْ ن لْ-ؤُرْذُونْ.
3 Retira-te daqui, vai para o lado oriental e esconde-te junto à torrente de Querite, fronteira ao Jordão.
4 أَذْ إِمْسَارْ أَذْ ثسْوذْ زِي ثغْزَارْثْ ؤُ نشّْ ؤُمُورغْ إِ إِبَاغْڒِيونْ، أَقَا أَذْ شكْ ذِينِّي سّشّنْ.“
4 Beberás da torrente; e ordenei aos corvos que ali mesmo te sustentem.
5 نتَّا يُويُورْ ذڭْ وبْرِيذْ ؤُشَا إِڭَّا عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ ن سِيذِي. نتَّا يُويُورْ أَذْ إِزْذغْ غَارْ ثغْزَارْثْ ن كْرِيثْ نِّي إِدْجَانْ غَارْ ؤُجمَّاضْ ن لْ-ؤُرْذُونْ.
5 Foi, pois, e fez segundo a palavra do Senhor ; retirou-se e habitou junto à torrente de Querite, fronteira ao Jordão.
6 إِبَاغْڒِيونْ إِوْينْ أَسْ-د أَغْرُومْ ذ ويْسُومْ غَارْ ثُوفُّوثْ ؤُڒَا ذ أَغْرُومْ ذ ويْسُومْ غَارْ ثَامذِّيثْ ؤُ نتَّا إِسْوَا زِي ثغْزَارْثْ.
6 Os corvos lhe traziam pela manhã pão e carne, como também pão e carne ao anoitecer; e bebia da torrente.
7 أَوَارْنِي وَاطَّاسْ ن وُوسَّانْ، إِمْسَارْ، أَقَا يُوژغْ ثِيغْزَارْثْ، مَاغَارْ وَارْ إِوْثِي شَا ونْژَارْ ذِي ثمُّورْثْ.
7 Mas, passados dias, a torrente secou, porque não chovia sobre a terra.
8 يُوسَا أَسْ-د وَاوَاڒْ ن سِيذِي، إِنَّا:
8 Então, lhe veio a palavra do Senhor , dizendo:
9 ”كَّارْ، ؤُيُورْ غَارْ صَارْفَاثْ نِّي إِدْجَانْ غَارْ صِيذُونْ، زْذغْ ذِينِّي. خْزَارْ، نشّْ ؤُمُورغْ ذِينِّي إِ يِيشْثْ ن ثَاجَّاتْشْ، مَاحنْذْ أَذْ شكْ ثسّشّْ.“
9 Dispõe-te, e vai a Sarepta, que pertence a Sidom, e demora-te ali, onde ordenei a uma mulher viúva que te dê comida.
10 نتَّا إِكَّارْ، يُويُورْ غَارْ صَارْفَاثْ. ؤُمِي د-يُوسَا غَارْ ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ، خْزَارْ، إِشْثْ ن ثَاجَّاتْشْ ثتّْحَارْوَاشْ أَكشُّوضْ. نتَّا إِڒَاغَا خَاسْ، إِنَّا: ”أَوِي أَيِي-د شَا ن وَامَانْ ذڭْ ؤُغَارَّافْ-أَ، حِيمَا أَذْ سْوغْ.“
10 Então, ele se levantou e se foi a Sarepta; chegando à porta da cidade, estava ali uma mulher viúva apanhando lenha; ele a chamou e lhe disse: Traze-me, peço-te, uma vasilha de água para eu beber.
11 ؤُمِي ثُويُورْ نتَّاثْ حِيمَا أَذْ د-ثَاوِي أَيَا، إِڒَاغَا-د نتَّا خَاسْ: ”أَوِي أَيِي-د ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ؤُڒقِّيمْ ن وغْرُومْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّمْ.
11 Indo ela a buscá-la, ele a chamou e lhe disse: Traze-me também um bocado de pão na tua mão.
12 مَاشَا نتَّاثْ ثنَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، أَربِّي نّشْ، مِينْ غَارِي ذ ثَافْذِيڒْثْ، أَقَا مْغِيرْ إِشْثْ ن وُورُو ن وَارنْ ذڭْ ؤُبُوقَاڒْ ذ شَا ن زّشْثْ ذڭْ ؤُغَارَّافْ! خْزَارْ نشّْ حَارْوْشغْ ثْنَاينْ ن إِكشُّوضنْ ؤُ أَذْ ث سّْوجْذغْ إِ نشّْ ذ مِّي، خنِّي أَذْ ث نشّْ أَذْ نمّثْ.“
12 Porém ela respondeu: Tão certo como vive o Senhor , teu Deus, nada tenho cozido; há somente um punhado de farinha numa panela e um pouco de azeite numa botija; e, vês aqui, apanhei dois cavacos e vou preparar esse resto de comida para mim e para o meu filho; comê-lo-emos e morreremos.
13 إِنَّا أَسْ إِلِييَا: ”وَارْ تّڭّْوذْ شَا. ؤُيُورْ، أڭّْ مِينْ ثُوغَا ثنِّيذْ، مَاشَا أڭّْ أَيِي-د ذ أَمزْوَارُو إِشْثْ ن ثفْضِيڒْثْ ؤُ أَوِي ت-إِ-د ذَا غَارِي. أَوَارْنِي ؤُيَا أَذْ ثسّوْجذْ شَا إِ شمْ ؤُ إِ إِخفْ نّمْ ذ مِّيمْ.
13 Elias lhe disse: Não temas; vai e faze o que disseste; mas primeiro faze dele para mim um bolo pequeno e traze-mo aqui fora; depois, farás para ti mesma e para teu filho.
14 مَاغَارْ أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل: ’أَرنْ ذڭْ ؤُبُوقَاڒْ وَارْ إِخكّْوِي ؤُ زّشْثْ ذڭْ ؤُغَارَّافْ وَارْ ثْنقِّيصْ أَڒْ أَسّْ إِ ذِي إِ غَا إِوْشْ سِيذِي أَنْژَارْ خْ وُوذمْ ن ثمُّورْثْ.‘ “
14 Porque assim diz o Senhor , Deus de Israel: A farinha da tua panela não se acabará, e o azeite da tua botija não faltará, até ao dia em que o Senhor fizer chover sobre a terra.
15 نتَّاثْ ثُويُورْ ؤُشَا ثڭَّا عْلَاحْصَابْ أَوَاڒْ ن إِلِييَا. أَمُّو إِ إِشَّا نتَّاثْ، ؤُشَا ؤُڒَا ذ نتَّاثْ ذ ثَادَّارْثْ نّسْ، أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ.
15 Foi ela e fez segundo a palavra de Elias; assim, comeram ele, ela e a sua casa muitos dias.
16 أَرنْ ذڭْ ؤُبُوقَاڒْ وَارْ إِخكّْوِي ذ زّشْثْ ذڭْ ؤُغَارَّافْ وَارْ ثْنقِّيصْ عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ ن سِيذِي إِ إِسِّيوڒْ س ؤُقمُّومْ ن إِلِييَا.
16 Da panela a farinha não se acabou, e da botija o azeite não faltou, segundo a palavra do Senhor , por intermédio de Elias.
17 أَوَارْنِي مَانْ أَيَا، إِمْسَارْ، أَقَا إِهْڒشْ مِّيسْ ن ثمْغَارْثْ-أَ، مِّيسْ ن لَّالَا ن ثَادَّارْثْ. ڒهْڒَاشْ نّسْ يَارْنِي أَطَّاسْ أَڒَامِي وَارْ إِتَّارِي عَاذْ نّفْسْ.
17 Depois disto, adoeceu o filho da mulher, da dona da casa, e a sua doença se agravou tanto, que ele morreu.
18 نتَّاثْ ثنَّا إِ إِلِييَا: ”مِينْ ذِينْ جَارْ أَيِي ذ شكْ، أَ شكْ، أَرْيَازْ ن أَربِّي؟ مَا ثُوسِيذْ-د غَارِي حِيمَا أَذْ أَيِي ثسّْعقْڒذْ خْ دّْنُوبْ إِنُو ؤُ حِيمَا أَذْ ثنْغذْ مِّي؟“
18 Então, disse ela a Elias: Que fiz eu, ó homem de Deus? Vieste a mim para trazeres à memória a minha iniquidade e matares o meu filho?
19 نتَّا يَارَّا-د خَاسْ: ”أوْشْ أَيِي-د مِّيمْ!“ ؤُ نتَّا إِكْسِي ث زڭْ وحْسِينْ نّسْ، يَارْبُو ث غَارْ سنّجْ غَارْ وخَّامْ ن نّجْ مَانِي ثُوغَا إِزْذغْ نتَّا سِيمَانْثْ نّسْ، ؤُشَا إِسَّارْسْ إِ-ث خْ قَامَا نّسْ.
19 Ele lhe disse: Dá-me o teu filho; tomou-o dos braços dela, e o levou para cima, ao quarto, onde ele mesmo se hospedava, e o deitou em sua cama;
20 خنِّي إِڒَاغَا غَارْ سِيذِي، إِنَّا: ”سِيذِي، أَربِّي إِنُو، مَا ثڭِّيذْ خنِّي عَاذْ ثُوعفّْنَا ذِي ثَاجَّاتْشْ-أَ إِ غَارْ زدّْغغْ نشّْ أَمْ ؤُبَارَّانِي، أَڒَامِي ثنْغِيذْ مِّيسْ؟“
20 então, clamou ao Senhor e disse: Ó Senhor , meu Deus, também até a esta viúva, com quem me hospedo, afligiste, matando-lhe o filho?
21 نتَّا إِسَارّحْ إِخفْ نّسْ ثْڒَاثَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ثِيوَا إِ ؤُحنْجِيرْ ؤُ إِڒَاغَا غَارْ سِيذِي، إِنَّا: ”سِيذِي، أَربِّي إِنُو، أجّْ أَذْ غَارسْ د-يعْقبْ ڒعْمَارْ ن ؤُحنْجِيرْ-أَ!“
21 E, estendendo-se três vezes sobre o menino, clamou ao Senhor e disse: Ó Senhor , meu Deus, rogo-te que faças a alma deste menino tornar a entrar nele.
22 سِيذِي إِسْڒَا إِ ثْمِيجَّا ن إِلِييَا ؤُشَا إِعْقبْ-د ڒعْمَارْ ن ؤُحنْجِيرْ عَاوذْ غَارسْ أَڒَامِي د-إِذْوڒْ إِدَّارْ.
22 O Senhor atendeu à voz de Elias; e a alma do menino tornou a entrar nele, e reviveu.
23 إِلِييَا إِكْسِي أَحنْجِيرْ ؤُشَا إِسّهْوَا ث زڭْ وخَّامْ ن نّجْ ذِي ثَادَّارْثْ ؤُشَا إِوْشَا أَسْ ث إِ يمَّاسْ. إِنَّا إِلِييَا: ”خْزَارْ، مِّيمْ إِدَّارْ!“
23 Elias tomou o menino, e o trouxe do quarto à casa, e o deu a sua mãe, e lhe disse: Vê, teu filho vive.
24 ثنَّا ثمْغَارْثْ إِ إِلِييَا: ”ڒخُّو سّْنغْ أَقَا شكْ ذ إِجّْ ن ورْيَازْ ن أَربِّي ؤُ أَقَا أَوَاڒْ ن سِيذِي ذڭْ ؤُقمُّومْ نّشْ ذ ثِيذتّْ.“
24 Então, a mulher disse a Elias: Nisto conheço agora que tu és homem de Deus e que a palavra do Senhor na tua boca é verdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.