1 Reis 17

rifa (RIFA) vs ARC

ARC Almeida Revista e Corrigida 2009

¹ إِلِييَا، زِي ثِيشْبِي، زڭْ إِمعْزَابْ ن جِيلْعَاذْ، إِنَّا إِ أَخَابْ: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل، ونِّي ؤُمِي بدّغْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ، مَاڒَا أَذْ د-يَاسْ نّْذَا نِيغْ أَنْژَارْ ذڭْ إِسڭّْوُوسَا-يَا، أَذْ يِيڒِي أَيَا مْغِيرْ س وَاوَاڒْ إِنُو!“

¹ Então, Elias, o tisbita, dos moradores de Gileade, disse a Acabe: Vive o Senhor , Deus de Israel, perante cuja face estou, que nestes anos nem orvalho nem chuva haverá, senão segundo a minha palavra.

² يُوسَا-د غَارسْ وَاوَاڒْ ن سِيذِي، إِنَّا:

² Depois, veio a ele a palavra do Senhor , dizendo:

³ ”ؤُيُورْ سّنِّي، أَرّْ س ؤُزدْجِيفْ غَارْ شَّارْقْ ؤُشَا سْنُوفَّارْ إِخفْ نّشْ غَارْ ثِيغْزَارْثْ ن كْرِيثْ ونِّي إِدْجَانْ غَارْ ؤُجمَّاضْ ن لْ-ؤُرْذُونْ.

³ Vai-te daqui, e vira-te para o oriente, e esconde-te junto ao ribeiro de Querite, que está diante do Jordão.

⁴ أَذْ إِمْسَارْ أَذْ ثسْوذْ زِي ثغْزَارْثْ ؤُ نشّْ ؤُمُورغْ إِ إِبَاغْڒِيونْ، أَقَا أَذْ شكْ ذِينِّي سّشّنْ.“

⁴ E há de ser que beberás do ribeiro; e eu tenho ordenado aos corvos que ali te sustentem.

⁵ نتَّا يُويُورْ ذڭْ وبْرِيذْ ؤُشَا إِڭَّا عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ ن سِيذِي. نتَّا يُويُورْ أَذْ إِزْذغْ غَارْ ثغْزَارْثْ ن كْرِيثْ نِّي إِدْجَانْ غَارْ ؤُجمَّاضْ ن لْ-ؤُرْذُونْ.

⁵ Foi, pois, e fez conforme a palavra do Senhor , porque foi e habitou junto ao ribeiro de Querite, que está diante do Jordão.

⁶ إِبَاغْڒِيونْ إِوْينْ أَسْ-د أَغْرُومْ ذ ويْسُومْ غَارْ ثُوفُّوثْ ؤُڒَا ذ أَغْرُومْ ذ ويْسُومْ غَارْ ثَامذِّيثْ ؤُ نتَّا إِسْوَا زِي ثغْزَارْثْ.

⁶ E os corvos lhe traziam pão e carne pela manhã, como também pão e carne à noite; e bebia do ribeiro.

⁷ أَوَارْنِي وَاطَّاسْ ن وُوسَّانْ، إِمْسَارْ، أَقَا يُوژغْ ثِيغْزَارْثْ، مَاغَارْ وَارْ إِوْثِي شَا ونْژَارْ ذِي ثمُّورْثْ.

⁷ E sucedeu que, passados dias, o ribeiro se secou, porque não tinha havido chuva na terra.

⁸ يُوسَا أَسْ-د وَاوَاڒْ ن سِيذِي، إِنَّا:

⁸ Então, veio a ele a palavra do Senhor , dizendo:

⁹ ”كَّارْ، ؤُيُورْ غَارْ صَارْفَاثْ نِّي إِدْجَانْ غَارْ صِيذُونْ، زْذغْ ذِينِّي. خْزَارْ، نشّْ ؤُمُورغْ ذِينِّي إِ يِيشْثْ ن ثَاجَّاتْشْ، مَاحنْذْ أَذْ شكْ ثسّشّْ.“

⁹ Levanta-te, e vai a Sarepta, que é de Sidom, e habita ali; eis que eu ordenei ali a uma mulher viúva que te sustente.

¹⁰ نتَّا إِكَّارْ، يُويُورْ غَارْ صَارْفَاثْ. ؤُمِي د-يُوسَا غَارْ ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ، خْزَارْ، إِشْثْ ن ثَاجَّاتْشْ ثتّْحَارْوَاشْ أَكشُّوضْ. نتَّا إِڒَاغَا خَاسْ، إِنَّا: ”أَوِي أَيِي-د شَا ن وَامَانْ ذڭْ ؤُغَارَّافْ-أَ، حِيمَا أَذْ سْوغْ.“

¹⁰ Então, ele se levantou e se foi a Sarepta; e, chegando à porta da cidade, eis que estava ali uma mulher viúva apanhando lenha; e ele a chamou e lhe disse: Traze-me, peço-te, numa vasilha um pouco de água que beba.

¹¹ ؤُمِي ثُويُورْ نتَّاثْ حِيمَا أَذْ د-ثَاوِي أَيَا، إِڒَاغَا-د نتَّا خَاسْ: ”أَوِي أَيِي-د ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ؤُڒقِّيمْ ن وغْرُومْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّمْ.

¹¹ E, indo ela a buscá-la, ele a chamou e lhe disse: Traze-me, agora, também um bocado de pão na tua mão.

¹² مَاشَا نتَّاثْ ثنَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، أَربِّي نّشْ، مِينْ غَارِي ذ ثَافْذِيڒْثْ، أَقَا مْغِيرْ إِشْثْ ن وُورُو ن وَارنْ ذڭْ ؤُبُوقَاڒْ ذ شَا ن زّشْثْ ذڭْ ؤُغَارَّافْ! خْزَارْ نشّْ حَارْوْشغْ ثْنَاينْ ن إِكشُّوضنْ ؤُ أَذْ ث سّْوجْذغْ إِ نشّْ ذ مِّي، خنِّي أَذْ ث نشّْ أَذْ نمّثْ.“

¹² Porém ela disse: Vive o Senhor , teu Deus, que nem um bolo tenho, senão somente um punhado de farinha numa panela e um pouco de azeite numa botija; e, vês aqui, apanhei dois cavacos e vou prepará-lo para mim e para o meu filho, para que o comamos e morramos.

¹³ إِنَّا أَسْ إِلِييَا: ”وَارْ تّڭّْوذْ شَا. ؤُيُورْ، أڭّْ مِينْ ثُوغَا ثنِّيذْ، مَاشَا أڭّْ أَيِي-د ذ أَمزْوَارُو إِشْثْ ن ثفْضِيڒْثْ ؤُ أَوِي ت-إِ-د ذَا غَارِي. أَوَارْنِي ؤُيَا أَذْ ثسّوْجذْ شَا إِ شمْ ؤُ إِ إِخفْ نّمْ ذ مِّيمْ.

¹³ E Elias lhe disse: Não temas; vai e faze conforme a tua palavra; porém faze disso primeiro para mim um bolo pequeno e traze-mo para fora; depois, farás para ti e para teu filho.

¹⁴ مَاغَارْ أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل: ’أَرنْ ذڭْ ؤُبُوقَاڒْ وَارْ إِخكّْوِي ؤُ زّشْثْ ذڭْ ؤُغَارَّافْ وَارْ ثْنقِّيصْ أَڒْ أَسّْ إِ ذِي إِ غَا إِوْشْ سِيذِي أَنْژَارْ خْ وُوذمْ ن ثمُّورْثْ.‘ “

¹⁴ Porque assim diz o Senhor , Deus de Israel: A farinha da panela não se acabará, e o azeite da botija não faltará, até ao dia em que o Senhor dê chuva sobre a terra.

¹⁵ نتَّاثْ ثُويُورْ ؤُشَا ثڭَّا عْلَاحْصَابْ أَوَاڒْ ن إِلِييَا. أَمُّو إِ إِشَّا نتَّاثْ، ؤُشَا ؤُڒَا ذ نتَّاثْ ذ ثَادَّارْثْ نّسْ، أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ.

¹⁵ E foi ela e fez conforme a palavra de Elias; e assim comeu ela, e ele, e a sua casa muitos dias.

¹⁶ أَرنْ ذڭْ ؤُبُوقَاڒْ وَارْ إِخكّْوِي ذ زّشْثْ ذڭْ ؤُغَارَّافْ وَارْ ثْنقِّيصْ عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ ن سِيذِي إِ إِسِّيوڒْ س ؤُقمُّومْ ن إِلِييَا.

¹⁶ Da panela a farinha se não acabou, e da botija o azeite não faltou, conforme a palavra do Senhor , que falara pelo ministério de Elias.

¹⁷ أَوَارْنِي مَانْ أَيَا، إِمْسَارْ، أَقَا إِهْڒشْ مِّيسْ ن ثمْغَارْثْ-أَ، مِّيسْ ن لَّالَا ن ثَادَّارْثْ. ڒهْڒَاشْ نّسْ يَارْنِي أَطَّاسْ أَڒَامِي وَارْ إِتَّارِي عَاذْ نّفْسْ.

¹⁷ E, depois destas coisas, sucedeu que adoeceu o filho desta mulher, da dona da casa; e a sua doença se agravou muito, até que nele nenhum fôlego ficou.

¹⁸ نتَّاثْ ثنَّا إِ إِلِييَا: ”مِينْ ذِينْ جَارْ أَيِي ذ شكْ، أَ شكْ، أَرْيَازْ ن أَربِّي؟ مَا ثُوسِيذْ-د غَارِي حِيمَا أَذْ أَيِي ثسّْعقْڒذْ خْ دّْنُوبْ إِنُو ؤُ حِيمَا أَذْ ثنْغذْ مِّي؟“

¹⁸ Então, ela disse a Elias: Que tenho eu contigo, homem de Deus? Vieste tu a mim para trazeres à memória a minha iniquidade e matares meu filho?

¹⁹ نتَّا يَارَّا-د خَاسْ: ”أوْشْ أَيِي-د مِّيمْ!“ ؤُ نتَّا إِكْسِي ث زڭْ وحْسِينْ نّسْ، يَارْبُو ث غَارْ سنّجْ غَارْ وخَّامْ ن نّجْ مَانِي ثُوغَا إِزْذغْ نتَّا سِيمَانْثْ نّسْ، ؤُشَا إِسَّارْسْ إِ-ث خْ قَامَا نّسْ.

¹⁹ E ele lhe disse: Dá-me o teu filho. E ele o tomou do seu regaço, e o levou para cima, ao quarto, onde ele mesmo habitava, e o deitou em sua cama,

²⁰ خنِّي إِڒَاغَا غَارْ سِيذِي، إِنَّا: ”سِيذِي، أَربِّي إِنُو، مَا ثڭِّيذْ خنِّي عَاذْ ثُوعفّْنَا ذِي ثَاجَّاتْشْ-أَ إِ غَارْ زدّْغغْ نشّْ أَمْ ؤُبَارَّانِي، أَڒَامِي ثنْغِيذْ مِّيسْ؟“

²⁰ E clamou ao Senhor e disse: Ó Senhor , meu Deus, também até a esta viúva, com quem eu moro, afligiste, matando-lhe seu filho?

²¹ نتَّا إِسَارّحْ إِخفْ نّسْ ثْڒَاثَا ن ثْوَاڒَاوِينْ ثِيوَا إِ ؤُحنْجِيرْ ؤُ إِڒَاغَا غَارْ سِيذِي، إِنَّا: ”سِيذِي، أَربِّي إِنُو، أجّْ أَذْ غَارسْ د-يعْقبْ ڒعْمَارْ ن ؤُحنْجِيرْ-أَ!“

²¹ Então, se mediu sobre o menino três vezes, e clamou ao Senhor , e disse: Ó Senhor , meu Deus, rogo-te que torne a alma deste menino a entrar nele.

²² سِيذِي إِسْڒَا إِ ثْمِيجَّا ن إِلِييَا ؤُشَا إِعْقبْ-د ڒعْمَارْ ن ؤُحنْجِيرْ عَاوذْ غَارسْ أَڒَامِي د-إِذْوڒْ إِدَّارْ.

²² E o Senhor ouviu a voz de Elias; e a alma do menino tornou a entrar nele, e reviveu.

²³ إِلِييَا إِكْسِي أَحنْجِيرْ ؤُشَا إِسّهْوَا ث زڭْ وخَّامْ ن نّجْ ذِي ثَادَّارْثْ ؤُشَا إِوْشَا أَسْ ث إِ يمَّاسْ. إِنَّا إِلِييَا: ”خْزَارْ، مِّيمْ إِدَّارْ!“

²³ E Elias tomou o menino, e o trouxe do quarto à casa, e o deu a sua mãe; e disse Elias: Vês aí, teu filho vive.

²⁴ ثنَّا ثمْغَارْثْ إِ إِلِييَا: ”ڒخُّو سّْنغْ أَقَا شكْ ذ إِجّْ ن ورْيَازْ ن أَربِّي ؤُ أَقَا أَوَاڒْ ن سِيذِي ذڭْ ؤُقمُّومْ نّشْ ذ ثِيذتّْ.“

²⁴ Então, a mulher disse a Elias: Nisto conheço, agora, que tu és homem de Deus e que a palavra do Senhor na tua boca é verdade.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 1 Reis 17 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →