Lucas 4
rhgc (RHGC) vs NAA
1 Isá, Pak-Ruh lói furaiya ói Jordán hál ottu waafes aiccé, aar hé Ruhr hédaiyote moidan zagat gúrat accíl.
1 Jesus, cheio do Espírito Santo, voltou do Jordão e foi guiado pelo mesmo Espírito, no deserto,
2 Héṛe Íba re salic din foijjonto Ibilíce entán goijjé. Hé din ókkol ot Íba ye honó kessú ná háa; híin fúrai baade Íba ttu búk laiggé.
2 durante quarenta dias, sendo tentado pelo diabo. Nada comeu naqueles dias, ao fim dos quais teve fome.
3 Ibilíce Íba re hoór de, “Tuñí zodi Allar Fua de óile, e cíl lwá re ruṭi óizaytoi hókum dóh.”
3 Então o diabo disse a Jesus: — Se você é o Filho de Deus, mande que esta pedra se transforme em pão.
4 Isá ye ítare zuwab der de, “Pak-kalam ot endilla asé, ‘Manúc siríf ruṭi loi base de no.’”
4 Mas Jesus lhe respondeu:
5 Tarfore Ibilíce Íba re ekkán uñsol zagat loigiyé, aar éhon or bútore Íba re duniyair tamám raijjo ókkol daháiye.
5 Então o diabo o levou para um lugar mais alto e num instante lhe mostrou todos os reinos do mundo.
6 Tarfore Ibilíce Íba re hoór de, “Añí Tuáñre yián or fura adíkar edde cáan diifélaiyum, kiyólla-hoilé yián añré diiféla gíyeh, aar añí añr ttu zaré diito monehoó taré dii fari.
6 E disse: — Eu lhe darei todo este poder e a glória destes reinos, porque isso me foi entregue, e posso dar a quem eu quiser.
7 Hétolla zodi Tuñí añré sóida goró, iín beggún Tuáñr óizayboi.”
7 Portanto, se você me adorar, tudo isso será seu.
8 Isá ye ítare zuwab der de, “Pak-kalam ot endilla asé, ‘Tuñí tuáñr Mabud Alla re beh sóida goríba, aar siríf Íbar beh ebaadot goríba.’”
8 Mas Jesus respondeu:
9 Baade Ibilíce Íba re Jerúsalem ot loigiyé, aar baitul-mukaddos or tullit tíyagarai Íba re hoór de, “Tuñí zodi Allar Fua de óile, entú nise záp maro,
9 Então o diabo levou Jesus a Jerusalém, colocou-o sobre o pináculo do templo e disse: — Se você é o Filho de Deus, jogue-se daqui,
10 kiyólla-hoilé pak-kalam ot toh endilla asé,
10 porque está escrito: “Aos seus anjos ele dará ordens a seu respeito, para que o guardem.”
11 Ítara nizor áte Tuáñre dórifelaibo,
11 E: “Eles o sustentarão nas suas mãos, para que você não tropece em alguma pedra.”
12 Isá ye ítare zuwabe hoór de, “Pak-kalam ot endilla asé, ‘Tuñí tuáñr Mabud Alla re entán no goríba.’”
12 Jesus respondeu ao diabo:
13 Zeñtté Ibilíc ottu hárr ḍóilla entán goijjá óiye, arek mouka nó faa foijjonto Íbar héntu giiyégoi.
13 Tendo concluído todas as tentações, o diabo afastou-se de Jesus, até momento oportuno.
14 Baade Isá Pak-Ruhr kudurute furaiya ói Galil ot waafes aiccé, aar Íbar hóbor héṛiyar sairó ḍák or elakar agagura fóligiyoi.
14 Então Jesus, no poder do Espírito, voltou para a Galileia, e a sua fama correu por toda aquela região.
15 Íba ye ítarar mujilíc-hána ókkol ot taalim diyat doijje, aar beggúne Íbar taarif goijjíl.
15 E ensinava nas sinagogas, sendo elogiado por todos.
16 Baade Íba Nasárat ot aiccé, zeṛé Íba ḍoóñr óoil, aar Nizor niyom mutafek ebaadot-or-din mujilíc-hánat giiyé, aar telawot goittó tíyaiye.
16 Jesus foi para Nazaré, onde havia sido criado. Num sábado, entrou na sinagoga, segundo o seu costume, e levantou-se para ler.
17 Íba re nobi Yesáyahr kitab diiya giyéh; aar hé boiṭṭa kitab pwá melí, e zaga gán tuwai loiyé zeṛé leikká asé de,
17 Então lhe deram o livro do profeta Isaías. E, abrindo o livro, achou o lugar onde está escrito:
18 “Mabud or Ruh Añr uore asé,
18 “O Espírito do Senhor
19 edde Mabud or meérbanir bosór or elan goittó.”
19 e proclamar o ano aceitável
20 Tarfore Íba ye kitab pwá bañdí háadem mwa re waafes diifélai baade boiccé. Aar mujilíc-hánat asé de manúc beggúne Íbar uzu suk lagaidi saái táikke,
20 Tendo fechado o livro, Jesus o devolveu ao assistente e sentou-se. Todos na sinagoga tinham os olhos fixos nele.
21 zeñtté Íba ye ítara re hoiyé, “Aijja e pak-kalam tuáñra fúnar fúañti-fúañti fura óiye.”
21 Então Jesus começou a dizer:
22 Manúc beggúne Íbar nam gorát doijje, aar ze rahámoti hotá Íbar muk ottu neeillé híine ítara taajup óigiyoi. Ítara hoór de, “Ibá Yusúf or fua no níki?”
22 Todos davam testemunho dele e se maravilhavam das palavras cheias de graça que lhe saíam dos lábios. E perguntavam: — Não é este o filho de José?
23 Íba ye ítara re hoór de, “Tuáñra Añré e meésal lan hámaha hoibá de ki, ‘Ḍakṭor, age nizoré gom goró. Tuñí ze ham mún Kaparnahúm ot goijjó de añára fúinni, híin eṛé Nizor farat óu gorí dahó.’”
23 Então Jesus disse:
24 Íba ye tarfore hoór de, “Añí tuáñra re sóiyi hoóir, honó nobi re nizor wotón ot gosé de nái.
24 E Jesus prosseguiu:
25 Yián sóiyi de ki, nobi Eliyas or zobanat zeñtté cáro tin bosór fán zór nó deh, edde guñṛa mulluk ot eggwá ḍoóñr raṭ óoil, héñtte Boni Isráil or bútore boóut rari ókkol accíl;
25 Na verdade lhes digo que havia muitas viúvas em Israel no tempo de Elias, quando o céu se fechou por três anos e seis meses, reinando grande fome em toda a terra,
26 toóu úddwa Eliyas ore ítara honókiyor héṛe difeṛá nó zah, bólke siríf Sídon elakar Zárefat ot asé de eggwá rari mayafuar héṛe beh difeṛá gíyl.
26 e Elias não foi enviado a nenhuma delas, a não ser a uma viúva de Sarepta de Sidom.
27 Héndilla, nobi Eliyasár zobanat Boni Isráil or bútore boóut kurus biyaraimma ókkol accíl, montor ítara honókiyo re pak-sáf gorá nó zah, bólke siríf Siíriya mulluk or Naman ore beh gom gorá gíyl.”
27 Havia também muitos leprosos em Israel nos dias do profeta Eliseu, e nenhum deles foi purificado, a não ser Naamã, o sírio.
28 Híin fúni, mujilíc-hánat accíl de manúc beggún guccáye bórigiyoi.
28 Todos na sinagoga, ouvindo estas coisas, se encheram de ira.
29 Ítara uṛí Íba re cóor or baárkule neelaiye, aar haindá ttu félaidi bolla Íba re faár or tullit loigiyé, zeṛé uore ítarar cóor banaiyé.
29 E, levantando-se, expulsaram Jesus da cidade e o levaram até o alto do monte sobre o qual a cidade estava edificada, para que, de lá, pudessem atirá-lo abaixo.
30 Montor Íba ítarar mazór ttu neeli héntu giiyégoi.
30 Jesus, porém, passando pelo meio deles, foi embora.
31 Tarfore Íba nise Kaparnahúm ot giiyé, ziyán ekkán Galil or cóor, aar ebaadot-or-din manúc ókkol ore taalim diyat accíl.
31 E Jesus foi a Cafarnaum, cidade da Galileia, e os ensinava no sábado.
32 Manúc ókkol Íbar taalime ammúk óizaytoi, kiyólla-hoilé Íba ye hotá hoitó de adíkar or sáañte.
32 E maravilhavam-se com a sua doutrina, porque a sua palavra era com autoridade.
33 Héṛe mujilíc-hánat endilla ezzon manúc accíl, zibá nafak bút or jine faiya. Yóggwa ye eggwá ḍoóñr abase guzori hoór de,
33 E apareceu na sinagoga um homem possuído de um espírito de demônio imundo, o qual gritou em alta voz:
34 “Ó Isá Nasári, añára llói Tuáñr kii ham asé? Tuñí añára re dónco goittó aiccó de né? Añí zani Tuñí hon, Tuñí óilade Allar Pakzon nwá.”
34 — Ah! O que você quer conosco, Jesus Nazareno? Você veio para nos destruir? Sei muito bem quem você é: o Santo de Deus!
35 Montor Isá ye jin nwá re jéjjeṛai hoór de, “Nizám ó, yoggwár bútottu neelizagói.” Hétunot hé jine yóggwa re beggún or mazé añsár mári edde honó zohóm no gorí yóggwar bútottu neeligiyói.
35 Mas Jesus o repreendeu, dizendo: O demônio, depois de o ter jogado no chão no meio de todos, saiu daquele homem sem lhe fazer mal.
36 Híyane manúc beggún taajup óigiyoi, aar ezzon ore ezzone hoór de, “Iín hondilla hotá? Kiyólla-hoilé Íba ye adíkare edde taakote hóraf jin ókkol ore hókum déh aar híin neelizagói!”
36 Todos ficaram admirados e comentavam entre si: — Que palavra é esta? Pois, com autoridade e poder, ele ordena aos espíritos imundos, e eles saem.
37 Tói Íbar hóbor hé elakar sairó ḍák or fottí zagat fóligiyoi.
37 E a fama de Jesus se espalhava por todos os lugares daquela região.
38 Baade Isá mujilíc-hána ttu neeli, Sáimon or gór ot giiyé. Héñtte Sáimon or hóuri ttu bicí gaatzor uiṭṭé. Yóggwa re gom gorí bolla ítara Isá re aros goijjíl.
38 Deixando a sinagoga, Jesus foi para a casa de Simão. A sogra de Simão estava doente, com febre muito alta, e pediram a Jesus em favor dela.
39 Íba yóggwar ḍáke tíyai yore gaatzor zaibói lla hókum díye rár, yóggwa ttu gaatzor giiyégoi. Baade yóggwa éhon or bútore uṛí ítara re meémandari gorát doijje.
39 E inclinando-se para ela, Jesus repreendeu a febre, e esta a deixou. E imediatamente ela se levantou e passou a servi-los.
40 Zeñtté beil gólizargoi, zetará ttu ḍoilla-boḍoilla biyaram ola biyaraimma asé, ítara beggúne tará re Isár hañse ainné, aar Íba ye tará re fottí ekzon or uore át dídi gom goijjé.
40 Ao pôr do sol, todos os que tinham enfermos, com diferentes tipos de doença, os trouxeram a Jesus. E ele os curava, impondo as mãos sobre cada um deles.
41 Boóut zon ottu bút ókkol óu eén hoói guzori neeillé de asé, “Tuñí óilade Allar Fua!” Montor híine Íba Mosih de siné de hétolla, Íba ye híin ore dómki dí matitó no dito.
41 Também de muitos saíam demônios, gritando e dizendo: — Você é o Filho de Deus! Ele, porém, os repreendia para que não falassem, pois sabiam que ele era o Cristo.
42 Baade din óiye rár, Isá neeli ekkán bocóti-sára zagat giiyé; aar manúc ókkole Íba re tuwai-tuwai dóijjegai. Ítara Íba re ítarar héntu zaitogói no dito saáil;
42 Quando amanheceu, Jesus saiu e foi para um lugar deserto. As multidões o procuravam, foram até junto dele e não queriam deixar que ele fosse embora.
43 montor Íba ye ítara re hoiyé de, “Añr ttu ar cóor ókkol ot óu Allar raijjor baabute tobolik gorár zorur, kiyólla-hoilé Añré hétolla beh difeṛá gíyeh.”
43 Jesus, porém, lhes disse:
44 Yárbaade Íba Yohúdiyar mujilíc-hána ókkol ot tobolik gorát accíl.
44 E pregava nas sinagogas da Judeia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.