Lucas 19
rhgc (RHGC) vs VC
1 Isá Jerikó cóor ot góli bútottu zaat accíl.
1 Jesus entrou em Jericó e ia atravessando a cidade.
2 Héṛe Zakéyos nam or ézzon manúc accíl; yóggwa accíl házana-tulóya ókkol or sóddar edde tuangor manúc.
2 Havia aí um homem muito rico chamado Zaqueu, chefe dos recebedores de impostos.
3 Yóggwa ye Isá hon de híyan saitó kucíc goijjíl, montor manúc or dol or zoriya saái nó fare, kiyólla-hoilé yóggwa gaafiṛé baṛí accíl.
3 Ele procurava ver quem era Jesus, mas não o conseguia por causa da multidão, porque era de baixa estatura.
4 Hétolla yóggwa ye Isá re sai bolla muúmmikka duñri zai eggwá ḍuñir-gas ot uiṭṭégoi, kiyólla-hoilé Íba hé foñt báy zaibo.
4 Ele correu adiande, subiu a um sicômoro para o ver, quando ele passasse por ali.
5 Zeñtté Isá hé zagat foóñicce, Íba ye uormikká saái yóggwa re hoór de, “Zakéyos, toratori lamogái, kiyólla-hoilé aijja Añr ttu tuáñr gór ot tákar zorur.”
5 Chegando Jesus àquele lugar e levantando os olhos, viu-o e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa, porque é preciso que eu fique hoje em tua casa.
6 Hétunot yóggwa toratori laimmégai, aar Íba re kúcir sáañte estekbal goijjé.
6 Ele desceu a toda a pressa e recebeu-o alegremente.
7 Híyan dekí manúc beggúne endilla cékayot gorát doijje, “Íba ezzon gunágar or gorba óito giiyé.”
7 Vendo isto, todos murmuravam e diziam: Ele vai hospedar-se em casa de um pecador...
8 Zakéyose tíyai Malik ore hoór de, “Soó Malik, añr cómbotti ttu ekdók añí gorif ókkol ore diifélair, aar zodi añí honókiyo ttu na hókkot kessú loiyí de óile, ítare añí sair gun waafes fíraidiyum.”
8 Zaqueu, entretanto, de pé diante do Senhor, disse-lhe: Senhor, vou dar a metade dos meus bens aos pobres e, se tiver defraudado alguém, restituirei o quádruplo.
9 Isá ye yóggwa re hoór de, “Aijja e gór ot nejat aiccé, kiyólla-hoilé yoggwá yó toh Ibrahím or fua.
9 Disse-lhe Jesus: Hoje entrou a salvação nesta casa, porquanto também este é filho de Abraão.
10 Manúc or Fua aiccé de toh áñzigiyoi de ítara re tuwai bolla edde nejat di bolla.”
10 Pois o Filho do Homem veio procurar e salvar o que estava perdido.
11 Ítara híin beggún fúner de októt, Isá ye ítara re ekkán meésal hoiyé, kiyólla-hoilé Íba Jerúsalem or ḍáke accíl aar ítara ṭáaijjil de Allar raijjo bicí hára zahér óibo.
11 Ouviam-no falar. E como estava perto de Jerusalém, alguns se persuadiam de que o Reino de Deus se havia de manifestar brevemente; ele acrescentou esta parábola:
12 Íba ye hoór de, “Ezzon bóddoro manúc ekkán durór mulluk ot giiyé, baáñcca boni waafes ai bolla.
12 Um homem ilustre foi para um país distante, a fim de ser investido da realeza e depois regressar.
13 Zaibar age yóggwa ye nizor goóur ókkol ottu doc zon ore matai ítara re doc cán cúnar foicádiiyé, dii ítara re hoór de, ‘Añí nú aiyí foijjonto iín lói códori gorógoi.’
13 Chamou dez dos seus servos e deu-lhes dez minas, dizendo-lhes: Negociai até eu voltar.
14 “Lekin yóggwa re nizor decóitta ókkole nafórot goittó, hétolla ítara yóggwar fisé nomainda difeṛái hoiyé de, ‘Añára e manúc cwa ye añárar uore hókumot goré de híyan no saái.’
14 Mas os homens daquela região odiavam-no e enviaram atrás dele embaixadores, para protestarem: Não queremos que ele reine sobre nós.
15 “Zeñtté yóggwa baáñcca boni waafes aiccé, yóggwa ye nizor ṭiañ dyíl de goóur gún ore mata baiyé, zeéne ítara códori gorí hodún hamaiyé de zani fare.
15 Quando, investido da dignidade real, voltou, mandou chamar os servos a quem confiara o dinheiro, a fim de saber quanto cada um tinha lucrado.
16 “Cúrur íte aái hoór de, ‘Malik, tuáñr foicá lói añí aró doc cán foicá baráiyi.’
16 Veio o primeiro: Senhor, a tua mina rendeu dez outras minas.
17 “Yóggwa ye ítare hoór de, ‘Cabác, gom goóur! Tui zettót bicí hom ot imandari táikkos, yala tui doc cán cóor or uore hókumot gór.’
17 Ele lhe disse: Muito bem, servo bom; porque foste fiel nas coisas pequenas, receberás o governo de dez cidades.
18 “Dusára wa ye aái hoór de, ‘Malik, tuáñr foicá lói añí aró fañs sán foicá baráiyi.’
18 Veio o segundo: Senhor, a tua mina rendeu cinco outras minas.
19 “Yóggwa ye ítare yó hoór de, ‘Tui yó fañs sán cóor or uore hókumot gór.’
19 Disse a este: Sê também tu governador de cinco cidades.
20 “Baade ar ezzone aái hoór de, ‘Malik, ótiya tuáñr foicá, añí yián ore ekkán fakít berái lukai raikkílam;
20 Veio também o outro: Senhor, aqui tens a tua mina, que guardei embrulhada num lenço;
21 kiyólla-hoilé añí tuáñre ḍooraiyí, tuñí ézzon hora manúc; tuñí toh nize ziín nó rakó híin loifélo, aar ziín nó lago híin haṛo.’
21 pois tive medo de ti, por seres homem rigoroso, que tiras o que não puseste e ceifas o que não semeaste.
22 “Yóggwa ye ítare hoór de, ‘Ó behar goóur! Tor muk or hotá loi añí tor bisar goijjúm. Tui de zainti añí ézzon hora manúc deh, añí ziín nó rakí híin loifélai, aar ziín nó lagai híin haṛi.
22 Replicou-lhe ele: Servo mau, pelas tuas palavras te julgo. Sabias que sou rigoroso, que tiro o que não depositei e ceifo o que não semeei...
23 Tói tui añr ṭiañ gán benggót óile kiyá nó rakós? Héndilla goittí bóuli añí ailé híyan or fúañti kessú cúṭ faitam.’
23 Por que, pois, não puseste o meu dinheiro num banco? Na minha volta, eu o teria retirado com juros.
24 “Tarfore yóggwa ye íñyot házir accíl de ítara re hoór de, ‘Itar ttu foicá gán loifélai, zar ttu doc cán foicá asé ítare diifélo.’
24 E disse aos que estavam presentes: Tirai-lhe a mina, e dai-a ao que tem dez minas.
25 “Ítara yóggwa re hoór de, ‘Malik, ítar ttu de age lóti doc cán foicá asé.’
25 Replicaram-lhe: Senhor, este já tem dez minas!...
26 “‘Añí tuáñra re hoóir, zar ttu asé, yóggwa re aró diiya zaybo; montor zar ttu nái, yóggwa ttu asé de híin úddwa loiféla zaybo.
26 Eu vos declaro: a todo aquele que tiver, dar-se-lhe-á; mas, ao que não tiver, ser-lhe-á tirado até o que tem.
27 Montor añr duccon zetará niki añí ítarar uore hókumot gorí de no saitó, ítara re iñyót aní añr cáikkat zane marifélo.’ ”
27 Quanto aos que me odeiam, e que não me quiseram por rei, trazei-os e massacrai-os na minha presença.
28 Isá ye híin hoói baade, ítarar age-age Jerúsalem or uzu zaat doijje.
28 Depois destas palavras, Jesus os foi precedendo no caminho que sobe a Jerusalém.
29 Zeñtté Íba Zaitun Faár ot asé de Betfégi edde Betániya farar hañsáhañsi foóñicce, Íba ye Nizor dui zon cárit ore difeṛáiye,
29 Chegando perto de Betfagé e de Betânia, junto do monte chamado das Oliveiras, Jesus enviou dois dos seus discípulos e disse-lhes:
30 endilla hoói, “Tuáñra muúm or fara gán ot zoo, héṛe góli mottor eggwá gadár sóo baindá loot faiba, zibár uore aijjó honókiye nó soré. Yíba re kúli eṛé anógoi.
30 Ide a essa aldeia que está defronte de vós. Entrando nela, achareis um jumentinho atado, em que nunca montou pessoa alguma; desprendei-o e trazei-mo.
31 Zodi honókiye tuáñra ttu fusár goré, ‘Tuáñra yíba re kiyólla kúlor?’ Yóggwa re hoibá de, ‘Malik ottu yibá re lager.’ ”
31 Se alguém vos perguntar por que o soltais, responder-lhe-eis assim: O Senhor precisa dele.
32 Tói zetará re difeṛáiye ítara rowana loiyé, aar Íba ye zeén hoiyé héen loot faiyé.
32 Partiram os dois discípulos e acharam tudo como Jesus tinha dito.
33 Ítara gadár sóo wa re kúler rár, yíbar giróse ítara re hoór de, “Tuáñra gadár sóo wa re kiyólla kúlor?”
33 Quando desprendiam o jumentinho, perguntaram-lhes seus donos: Por que fazeis isto?
34 Ítara hoór de, “Malik ottu yibá re lager.”
34 Eles responderam: O Senhor precisa dele.
35 Baade ítara yíba re Isár héṛe ainné, aar yíbar uore ítarar hoor ókkol bicáidi Isá re uore buágaraiye.
35 E trouxeram a Jesus o jumentinho, sobre o qual deitaram seus mantos e fizeram Jesus montar.
36 Íba zaar de októt, manúc ókkole nizor hoor ókkol rastat bicáidiyat accíl.
36 À sua passagem, muitas pessoas estendiam seus mantos no caminho.
37 Zaite-zaite Íba Zaitun Faár or lamonir hañsáhañsi foóñicce rár, ummot ókkol or dol ṭíya ye ítara ze keramot ókkol deikkíl híin beggún olla guzori-guzori kúcir sáañte Allar taarif gorát doijje,
37 Quando já se ia aproximando da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, tomada de alegria, começou a louvar a Deus em altas vozes, por todas as maravilhas que tinha visto.
38 hoór de, “Mubarek Baáñcca Ubá zibá Mabud or name aiyér.
38 E dizia: Bendito o rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória no mais alto dos céus!
39 Dol ottu hoozzon Féroci ye Íba re hoór de, “Ustat, Tuáñr ummot ókkol ore éggwa bóṭboṛo.”
39 Neste momento, alguns fariseus interpelaram a Jesus no meio da multidão: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 Íba ye zuwabe hoór de, “Añí tuáñra re hoóir, zodi itará nizám ói táke, fattór ókkol guzori uṛíbo!”
40 Ele respondeu: Digo-vos: se estes se calarem, clamarão as pedras!
41 Zeñtté Íba Jerúsalem or hañsáhañsi foóñicce, cóor gán dekí híyan olla haindé,
41 Aproximando-se ainda mais, Jesus contemplou Jerusalém e chorou sobre ela, dizendo:
42 hoór de, “Áh, tui yó aijja zodi cánti kiyé ané de zaintiya! Montor yala de híyan tor suk or argwal óigiyoi.
42 Oh! Se também tu, ao menos neste dia que te é dado, conhecesses o que te pode trazer a paz!... Mas não, isso está oculto aos teus olhos.
43 Kiyólla-hoilé tor uore eén din aibó, tor duccon ókkole tor ulḍa ḍebal tulí toré gíridoribo, aar toré hárr mikká ttu gérgwal goríbo,
43 Virão sobre ti dias em que os teus inimigos te cercarão de trincheiras, te sitiarão e te apertarão de todos os lados;
44 toré edde tor bútor or fuain dore meṛit añsáribo, aar tor bútore eggwá fattór or uore ar eggwá fattór no rakíbo, kiyólla-hoilé tui toh Alla ye toré basaitó aiccé de októ nó sinós.”
44 destruir-te-ão a ti e a teus filhos que estiverem dentro de ti, e não deixarão em ti pedra sobre pedra, porque não conheceste o tempo em que foste visitada.
45 Fore Isá baitul-mukaddos or uṛán ot góli, zetará héṛe besa kina gorér ítara re loraidiyat doijje;
45 Em seguida, entrou no templo e começou a expulsar os mercadores.
46 ítara re hoór de, “Pak-kalam ot endilla asé, ‘Añr gór munazat or gór óibo,’montor tuáñra toh híyan ore ḍahañit or aḍḍa-hána banaifélaiyo.”
46 Disse ele: Está escrito: A minha casa é casa de oração! Mas vós a fizestes um covil de ladrões {Is 56,7; Jr 7,11}.
47 Íba ye baitul-mukaddos ot fottí din taalim dito. Montor ḍoóñr imam ókkole, alem ókkole, edde manúc or ḍaiḍoóñr ókkole Íba re marifélaibar kucíc ot accíl.
47 Todos os dias ensinava no templo. Os príncipes dos sacerdotes, porém, os escribas e os chefes do povo procuravam tirar-lhe a vida.
48 Lekin híyan gorí bolla ítara honó mouka nó faa, kiyólla-hoilé tamám manúc ókkole Íbar hotá oóñlgori fúnito.
48 Mas não sabiam como realizá-lo, porque todo o povo ficava suspenso de admiração, quando o ouvia falar.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.