Lucas 19
rhgc (RHGC) vs ARIB
1 Isá Jerikó cóor ot góli bútottu zaat accíl.
1 Tendo Jesus entrado em Jericó, ia atravessando a cidade.
2 Héṛe Zakéyos nam or ézzon manúc accíl; yóggwa accíl házana-tulóya ókkol or sóddar edde tuangor manúc.
2 Havia ali um homem chamado Zaqueu, o qual era chefe de publicanos e era rico.
3 Yóggwa ye Isá hon de híyan saitó kucíc goijjíl, montor manúc or dol or zoriya saái nó fare, kiyólla-hoilé yóggwa gaafiṛé baṛí accíl.
3 Este procurava ver quem era Jesus, e não podia, por causa da multidão, porque era de pequena estatura.
4 Hétolla yóggwa ye Isá re sai bolla muúmmikka duñri zai eggwá ḍuñir-gas ot uiṭṭégoi, kiyólla-hoilé Íba hé foñt báy zaibo.
4 E correndo adiante, subiu a um sicômoro a fim de vê-lo, porque havia de passar por ali.
5 Zeñtté Isá hé zagat foóñicce, Íba ye uormikká saái yóggwa re hoór de, “Zakéyos, toratori lamogái, kiyólla-hoilé aijja Añr ttu tuáñr gór ot tákar zorur.”
5 Quando Jesus chegou àquele lugar, olhou para cima e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa; porque importa que eu fique hoje em tua casa.
6 Hétunot yóggwa toratori laimmégai, aar Íba re kúcir sáañte estekbal goijjé.
6 Desceu, pois, a toda a pressa, e o recebeu com alegria.
7 Híyan dekí manúc beggúne endilla cékayot gorát doijje, “Íba ezzon gunágar or gorba óito giiyé.”
7 Ao verem isso, todos murmuravam, dizendo: Entrou para ser hóspede de um homem pecador.
8 Zakéyose tíyai Malik ore hoór de, “Soó Malik, añr cómbotti ttu ekdók añí gorif ókkol ore diifélair, aar zodi añí honókiyo ttu na hókkot kessú loiyí de óile, ítare añí sair gun waafes fíraidiyum.”
8 Zaqueu, porém, levantando-se, disse ao Senhor: Eis aqui, Senhor, dou aos pobres metade dos meus bens; e se em alguma coisa tenho defraudado alguém, eu lho restituo quadruplicado.
9 Isá ye yóggwa re hoór de, “Aijja e gór ot nejat aiccé, kiyólla-hoilé yoggwá yó toh Ibrahím or fua.
9 Disse-lhe Jesus: Hoje veio a salvação a esta casa, porquanto também este é filho de Abraão.
10 Manúc or Fua aiccé de toh áñzigiyoi de ítara re tuwai bolla edde nejat di bolla.”
10 Porque o Filho do homem veio buscar e salvar o que se havia perdido.
11 Ítara híin beggún fúner de októt, Isá ye ítara re ekkán meésal hoiyé, kiyólla-hoilé Íba Jerúsalem or ḍáke accíl aar ítara ṭáaijjil de Allar raijjo bicí hára zahér óibo.
11 Ouvindo eles isso, prosseguiu Jesus, e contou uma parábola, visto estar ele perto de Jerusalém, e pensarem eles que o reino de Deus se havia de manifestar imediatamente.
12 Íba ye hoór de, “Ezzon bóddoro manúc ekkán durór mulluk ot giiyé, baáñcca boni waafes ai bolla.
12 Disse pois: Certo homem nobre partiu para uma terra longínqua, a fim de tomar posse de um reino e depois voltar.
13 Zaibar age yóggwa ye nizor goóur ókkol ottu doc zon ore matai ítara re doc cán cúnar foicádiiyé, dii ítara re hoór de, ‘Añí nú aiyí foijjonto iín lói códori gorógoi.’
13 E chamando dez servos seus, deu-lhes dez minas, e disse-lhes: Negociai até que eu venha.
14 “Lekin yóggwa re nizor decóitta ókkole nafórot goittó, hétolla ítara yóggwar fisé nomainda difeṛái hoiyé de, ‘Añára e manúc cwa ye añárar uore hókumot goré de híyan no saái.’
14 Mas os seus concidadãos odiavam-no, e enviaram após ele uma embaixada, dizendo: Não queremos que este homem reine sobre nós.
15 “Zeñtté yóggwa baáñcca boni waafes aiccé, yóggwa ye nizor ṭiañ dyíl de goóur gún ore mata baiyé, zeéne ítara códori gorí hodún hamaiyé de zani fare.
15 E sucedeu que, ao voltar ele, depois de ter tomado posse do reino, mandou chamar aqueles servos a quem entregara o dinheiro, a fim de saber como cada um havia negociado.
16 “Cúrur íte aái hoór de, ‘Malik, tuáñr foicá lói añí aró doc cán foicá baráiyi.’
16 Apresentou-se, pois, o primeiro, e disse: Senhor, a tua mina rendeu dez minas.
17 “Yóggwa ye ítare hoór de, ‘Cabác, gom goóur! Tui zettót bicí hom ot imandari táikkos, yala tui doc cán cóor or uore hókumot gór.’
17 Respondeu-lhe o senhor: Bem está, servo bom! porque no mínimo foste fiel, sobre dez cidades terás autoridade.
18 “Dusára wa ye aái hoór de, ‘Malik, tuáñr foicá lói añí aró fañs sán foicá baráiyi.’
18 Veio o segundo, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu cinco minas.
19 “Yóggwa ye ítare yó hoór de, ‘Tui yó fañs sán cóor or uore hókumot gór.’
19 A este também respondeu: Sê tu também sobre cinco cidades.
20 “Baade ar ezzone aái hoór de, ‘Malik, ótiya tuáñr foicá, añí yián ore ekkán fakít berái lukai raikkílam;
20 E veio outro, dizendo: Senhor, eis aqui a tua mina, que guardei num lenço;
21 kiyólla-hoilé añí tuáñre ḍooraiyí, tuñí ézzon hora manúc; tuñí toh nize ziín nó rakó híin loifélo, aar ziín nó lago híin haṛo.’
21 pois tinha medo de ti, porque és homem severo; tomas o que não puseste, e ceifas o que não semeaste.
22 “Yóggwa ye ítare hoór de, ‘Ó behar goóur! Tor muk or hotá loi añí tor bisar goijjúm. Tui de zainti añí ézzon hora manúc deh, añí ziín nó rakí híin loifélai, aar ziín nó lagai híin haṛi.
22 Disse-lhe o Senhor: Servo mau! pela tua boca te julgarei; sabias que eu sou homem severo, que tomo o que não pus, e ceifo o que não semeei;
23 Tói tui añr ṭiañ gán benggót óile kiyá nó rakós? Héndilla goittí bóuli añí ailé híyan or fúañti kessú cúṭ faitam.’
23 por que, pois, não puseste o meu dinheiro no barco? então vindo eu, o teria retirado com os juros.
24 “Tarfore yóggwa ye íñyot házir accíl de ítara re hoór de, ‘Itar ttu foicá gán loifélai, zar ttu doc cán foicá asé ítare diifélo.’
24 E disse aos que estavam ali: Tirai-lhe a mina, e dai-a ao que tem as dez minas.
25 “Ítara yóggwa re hoór de, ‘Malik, ítar ttu de age lóti doc cán foicá asé.’
25 Responderam-lhe eles: Senhor, ele tem dez minas.
26 “‘Añí tuáñra re hoóir, zar ttu asé, yóggwa re aró diiya zaybo; montor zar ttu nái, yóggwa ttu asé de híin úddwa loiféla zaybo.
26 Pois eu vos digo que a todo o que tem, dar-se-lhe-á; mas ao que não tem, até aquilo que tem ser-lhe-á tirado.
27 Montor añr duccon zetará niki añí ítarar uore hókumot gorí de no saitó, ítara re iñyót aní añr cáikkat zane marifélo.’ ”
27 Quanto, porém, àqueles meus inimigos que não quiseram que eu reinasse sobre eles, trazei-os aqui, e matai-os diante de mim.
28 Isá ye híin hoói baade, ítarar age-age Jerúsalem or uzu zaat doijje.
28 Tendo Jesus assim falado, ia caminhando adiante deles, subindo para Jerusalém.
29 Zeñtté Íba Zaitun Faár ot asé de Betfégi edde Betániya farar hañsáhañsi foóñicce, Íba ye Nizor dui zon cárit ore difeṛáiye,
29 Ao aproximar-se de Betfagé e de Betânia, junto do monte que se chama das Oliveiras, enviou dois dos discípulos,
30 endilla hoói, “Tuáñra muúm or fara gán ot zoo, héṛe góli mottor eggwá gadár sóo baindá loot faiba, zibár uore aijjó honókiye nó soré. Yíba re kúli eṛé anógoi.
30 dizendo-lhes: Ide à aldeia que está defronte, e aí, ao entrar, achareis preso um jumentinho em que ninguém jamais montou; desprendei-o e trazei-o.
31 Zodi honókiye tuáñra ttu fusár goré, ‘Tuáñra yíba re kiyólla kúlor?’ Yóggwa re hoibá de, ‘Malik ottu yibá re lager.’ ”
31 Se alguém vos perguntar: Por que o desprendeis? respondereis assim: O Senhor precisa dele.
32 Tói zetará re difeṛáiye ítara rowana loiyé, aar Íba ye zeén hoiyé héen loot faiyé.
32 Partiram, pois, os que tinham sido enviados, e acharam conforme lhes dissera.
33 Ítara gadár sóo wa re kúler rár, yíbar giróse ítara re hoór de, “Tuáñra gadár sóo wa re kiyólla kúlor?”
33 Enquanto desprendiam o jumentinho, os seus donos lhes perguntaram: Por que desprendeis o jumentinho?
34 Ítara hoór de, “Malik ottu yibá re lager.”
34 Responderam eles: O Senhor precisa dele.
35 Baade ítara yíba re Isár héṛe ainné, aar yíbar uore ítarar hoor ókkol bicáidi Isá re uore buágaraiye.
35 Trouxeram-no, pois, a Jesus e, lançando os seus mantos sobre o jumentinho, fizeram que Jesus montasse.
36 Íba zaar de októt, manúc ókkole nizor hoor ókkol rastat bicáidiyat accíl.
36 E, enquanto ele ia passando, outros estendiam no caminho os seus mantos.
37 Zaite-zaite Íba Zaitun Faár or lamonir hañsáhañsi foóñicce rár, ummot ókkol or dol ṭíya ye ítara ze keramot ókkol deikkíl híin beggún olla guzori-guzori kúcir sáañte Allar taarif gorát doijje,
37 Quando já ia chegando à descida do Monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, regozijando-se, começou a louvar a Deus em alta voz, por todos os milagres que tinha visto,
38 hoór de, “Mubarek Baáñcca Ubá zibá Mabud or name aiyér.
38 dizendo: Bendito o Rei que vem em nome do Senhor; paz no céu, e glória nas alturas.
39 Dol ottu hoozzon Féroci ye Íba re hoór de, “Ustat, Tuáñr ummot ókkol ore éggwa bóṭboṛo.”
39 Nisso, disseram-lhe alguns dos fariseus dentre a multidão: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 Íba ye zuwabe hoór de, “Añí tuáñra re hoóir, zodi itará nizám ói táke, fattór ókkol guzori uṛíbo!”
40 Ao que ele respondeu: Digo-vos que, se estes se calarem, as pedras clamarão.
41 Zeñtté Íba Jerúsalem or hañsáhañsi foóñicce, cóor gán dekí híyan olla haindé,
41 E quando chegou perto e viu a cidade, chorou sobre ela,
42 hoór de, “Áh, tui yó aijja zodi cánti kiyé ané de zaintiya! Montor yala de híyan tor suk or argwal óigiyoi.
42 dizendo: Ah! se tu conhecesses, ao menos neste dia, o que te poderia trazer a paz! mas agora isso está encoberto aos teus olhos.
43 Kiyólla-hoilé tor uore eén din aibó, tor duccon ókkole tor ulḍa ḍebal tulí toré gíridoribo, aar toré hárr mikká ttu gérgwal goríbo,
43 Porque dias virão sobre ti em que os teus inimigos te cercarão de trincheiras, e te sitiarão, e te apertarão de todos os lados,
44 toré edde tor bútor or fuain dore meṛit añsáribo, aar tor bútore eggwá fattór or uore ar eggwá fattór no rakíbo, kiyólla-hoilé tui toh Alla ye toré basaitó aiccé de októ nó sinós.”
44 e te derribarão, a ti e aos teus filhos que dentro de ti estiverem; e não deixarão em ti pedra sobre pedra, porque não conheceste o tempo da tua visitação.
45 Fore Isá baitul-mukaddos or uṛán ot góli, zetará héṛe besa kina gorér ítara re loraidiyat doijje;
45 Então, entrando ele no templo, começou a expulsar os que ali vendiam,
46 ítara re hoór de, “Pak-kalam ot endilla asé, ‘Añr gór munazat or gór óibo,’montor tuáñra toh híyan ore ḍahañit or aḍḍa-hána banaifélaiyo.”
46 dizendo-lhes: Está escrito: A minha casa será casa de oração; vós, porém, a fizestes covil de salteadores.
47 Íba ye baitul-mukaddos ot fottí din taalim dito. Montor ḍoóñr imam ókkole, alem ókkole, edde manúc or ḍaiḍoóñr ókkole Íba re marifélaibar kucíc ot accíl.
47 E todos os dias ensinava no templo; mas os principais sacerdotes, os escribas, e os principais do povo procuravam matá-lo;
48 Lekin híyan gorí bolla ítara honó mouka nó faa, kiyólla-hoilé tamám manúc ókkole Íbar hotá oóñlgori fúnito.
48 mas não achavam meio de o fazer; porque todo o povo ficava enlevado ao ouvi-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.