Rute 1
rhg (RHG) vs NTLH
1 Još okkole šašon goribar agor ṭaimot dešot ek bar raṭ oil. Ar Ehudiyar Betlehemottu ekzon manuše, hitar bou edde dui futore fũwati loi Muab dešot hãroigilgoi.
1 No tempo em que Israel era governado por juízes, houve uma grande fome naquele país. Por isso um homem de Belém, cidade da região de Judá, foi com a sua mulher e os seus dois filhos morar por algum tempo num país chamado Moabe.
2 Manušwar nam aššilde Elimelek, hitar bouwor nam aššilde Naumi, ar hitar dui futor nam aššilde Mahlon edde Kilion. Itara aššilde Ehudiyar Betlehemor Efrat-guštir manuš. Itara Muab dešot giye edde heṛe roiye.
2 O nome desse homem era Elimeleque, e o da sua mulher, Noemi. Os dois filhos se chamavam Malom e Quiliom. Essa família era de Efrata, um povoado que ficava perto de Belém de Judá. Eles foram para Moabe e ficaram morando ali.
3 Bade Naumir šuwami Elimelek mori gilgoi, henot hiba hibar dui futore loi roiye.
3 Algum tempo depois, Elimeleque morreu, e Noemi ficou com os dois filhos,
4 Bade hitara duizone dui Muabi hoinniare biya goijje: ekzonor nam aššil Orpa, ar ekzonor nam aššil Rut. Hitara onumanik doš bosor heṛe bošoti goijje.
4 que casaram com moças moabitas. O nome de uma delas era Orfa, e o da outra, Rute. Quando já fazia quase dez anos que estavam morando ali,
5 Tarfore Mahlon edde Kilion, hitara dunizono mori giyegoi, ar Naumi šuwami hara, fuwain hara, duni mikkattu eka oi roiye.
5 Malom e Quiliom também morreram. E Noemi ficou só, sem os filhos e sem o marido.
6 Bade Naumi hibar futor bouwain dunizon fũwati loi Muab dešottu firi zaiboilla uṭṭil; haron hibaye Muab dešot fuinnil ze Mabude hibar mainšor uwore nozor diye edde ahar der.
6 Um dia Noemi soube que o Senhor tinha ajudado o seu povo, dando-lhe boas colheitas. Então ela se aprontou para sair de Moabe com as suas noras.
7 Hiyanor zoriya hiba zeṛe takito he zagttu niyolle, ar fũwati hibar dui futor bouwain o aššil, Toi hitara Ehudiya dešot uwafes firi zaiboilla fõt bai baisa diye.
7 Elas saíram a fim de voltar para Judá, mas no caminho
8 Hetunot Naumiye hibar dui futor bouwaindore hodde: "Tũwara tũwarar mar górot firizogoi. Mora okkololla edde ãlla ze raham goijjio, Mabud tũwarare o he bafe raham gorok.
8 Noemi disse às noras: — Voltem para casa e fiquem com as suas mães. Que o
9 Tũwara dunizone zene šuwamir górot bissram fo, Mabud tũwarare hendilla dula dok." Toi hibaye hitarare suma diye; henot hitara guzori handa šuru goijje.
9 O Senhor permita que vocês casem de novo e cada uma tenha o seu lar! Então Noemi se despediu das suas noras com um beijo. Porém elas começaram a chorar alto
10 Ar hibare hodde: "Na, ãra o tũwar fũwati tũwar zatir heṛe firi zaiyum."
10 e disseram: — Não! Nós não voltaremos. Nós iremos com a senhora e ficaremos com o seu povo.
11 Kintu Naumiye hodde: "Oh ãr hoinnia okkol, firizogoi, tũwara ãr fũwati kiyolla zaiba? Tũwarar šuwami oi farefan ãr feṛot ki aro morod fuwa oibar aša ase?
11 Mas Noemi respondeu: — Voltem, minhas filhas. Por que querem ir comigo? Vocês acham que eu ainda poderei ter filhos para casarem com vocês?
12 Oh ãr hoinnia okkol, firizogoi; haron ãr boyoš oiye, ãi abar biya gori no faijjum. Ar zodi o aša ase hoi aijja raitta biya gori, ar futain zormo di.
12 Voltem para casa porque já estou muito velha para casar de novo. Pois, ainda que eu tivesse esperança de casar outra vez ou mesmo que casasse esta noite e chegasse a ter filhos,
13 Toile tũwara ki hitara zuwan ofan ofekka gori tai fariba? Hitaralla ki tũwara biya no gori boi taiba? No no, Oh ãr hoinnia okkol! Iyan tũwarattuwaro ãttu aro beši titar lager, kiyollahoile Mabudor hãt ãr berudde giye!
13 será que vocês iriam esperar até que eles crescessem para vocês casarem com eles? É claro que não, minhas filhas! O Senhor está contra mim, e isso me deixa muito triste, pois vocês também estão sofrendo.
14 Henot hitara abar guzori handa šuru goijje. Toi Orpaye hibar horire sumadi bidai loiye, kintu Rute hibar hórire ãzamari dori taigiyegoi.
14 Aí elas começaram a chorar alto outra vez. Então Orfa se despediu da sua sogra com um beijo e voltou para o seu povo. Mas Rute ficou.
15 Tehon Naumi hodde: "Sa, tor zal hibar mainšor edde hibar devotar hãse firigiyegoi, tui o tor zalor fise fise firizagoi."
15 — Veja! — disse Noemi. — A sua cunhada voltou para o seu povo e para os seus deuses. Volte você também para casa com ela.
16 Kintu Rute hodde: "Tũware felaizaite, tũwar fisa lowattu firizaibolla ãre no hoiyo: Kiyollahoile
16 Porém Rute respondeu: — Não me proíba de ir com a senhora, nem me peça para abandoná-la! Onde a senhora for, eu irei; e onde morar, eu também morarei. O seu povo será o meu povo, e o seu Deus será o meu Deus.
17 Zeṛe tũi moror, ãi o morium,
17 Onde a senhora morrer, eu morrerei também e ali serei sepultada. Que o Senhor me castigue se qualquer coisa, a não ser a morte, me separar da senhora!
18 Naumi zehon dekilo hibar fũwati zaibolla Rut mon sokto gori ereda gorifelaye, tehon hibaye hibare ar kissu no hoilo.
18 Como Noemi viu que Rute estava mesmo resolvida a ir com ela, não disse mais nada.
19 Bade hitara dunizon zaite zaite Betlehem zehon fõssiyegoi, farar agagura hitarar babute howa hoi šuru oiye; mayafuwain okkole hodde: "Iba Naumi no?"
19 E elas continuaram a viagem até Belém. Quando chegaram lá, toda a cidade ficou agitada por causa delas. E as mulheres perguntavam: — Esta é a Noemi?
20 Hibaye hitarare hodde: "Ãre Naumi (zara mani kuši) no ḍaikkio, bolke Mara (zar mani tita) ḍako, Kiyollahoile Šorbo-šoktiwalaye ãr zibonore beši tita gori diye.
20 Porém ela respondia: — Não me chamem de Noemi, a Feliz. Chamem de Mara , a Amargurada, porque o Deus Todo-Poderoso me deu muita amargura.
21 Ãi hár kissu furon gori loi baisa dilam, kintu ehon Mabude ãre hali hat loi firai ainnye. Tũwara ãre Naumi hoi ka ḍakor zehon Mabud ãr bifokkede forman diye, ar Šorbo-šoktiwalaye ãre hoštot felaiye.
21 Quando saí daqui, eu tinha tudo, mas o Senhor me fez voltar sem nada. Então, por que me chamar de Feliz, se o Deus Todo-Poderoso me fez sofrer e me deu tanta aflição?
22 Ei bafe Naumi firi aišše, hibar fũwati hibar futor bou Rut o, ze Muab dešottu firi aišše. Toi hitara Betlehem aiššede šomot gĩu da šuru oiye.
22 E foi assim que Noemi voltou de Moabe, com Rute, a sua nora moabita. Elas chegaram a Belém quando a colheita de cevada estava começando.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Rute 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.