Lucas 8
rhg (RHG) vs NVI
1 Tarfore Isaye elan goribolla edde Allar raijjor mutallek kušir hóbor tobolig goribolla fara fara, šohore šohore gura šuru goijje. Ar fũwati he barozon sahabi,
1 Depois disso Jesus ia passando pelas cidades e povoados proclamando as boas novas do Reino de Deus. Os Doze estavam com ele,
2 edde zara bod ruhuttu uddar faiye, biyaramottu aram faiye hendilla hoekzon mayafuwain o fũwati aššil. Hitarar butore aššilde: Moriyam zare Mogdaleni hoi o ḍakito edde zar butottu hãttuwa bod ruh niyoli gilgoi.
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e doenças: Maria, chamada Madalena, de quem haviam saído sete demônios;
3 Joana ze badša Herudor menezar Kusar bou. Susanna edde aro bout mayafuwain okkol. Hitarar nizor šombottittu Isa edde he barozon sahabi okkolore solaito.
3 Joana, mulher de Cuza, administrador da casa de Herodes; Susana e muitas outras. Essas mulheres ajudavam a sustentá-los com os seus bens.
4 Ar zẽtte beša beši manuš okkol bout šohor okkolottu aiyore Isar hãse ai birgorer. Toi Isaye hitarare šikka dibolla ei kahanigan hoiye:
4 Reunindo-se uma grande multidão e vindo a Jesus gente de várias cidades, ele contou esta parábola:
5 "Ekzon sašaye hitar bizor dana šiṛibolla giye. Biz šiṛibar šomot hodun biz fõtor kinare foijje, hin manušor fortole oiye edde faik okkole hái felaiye.
5 "O semeador saiu a semear. Enquanto lançava a semente, parte dela caiu à beira do caminho; foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Ar hodun biz šil meṛir uwore foijje edde hin heṛe fuiṭṭe, kintu fanir obafe saragun fuwai gilgoi.
6 Parte dela caiu sobre pedras e, quando germinou, as plantas secaram, porque não havia umidade.
7 Abar hodun biz keṛarzaliwala zagat foijje, he saragun keṛarzalir fũwati bari uiṭṭe, edde hinore keṛarzaliye sibi dori raikke.
7 Outra parte caiu entre espinhos, que cresceram com ela e sufocaram as plantas.
8 Abar hodun biz bala zobinot foijje, hin bari uiṭṭe edde ek šot gun gula diye."
8 Outra ainda caiu em boa terra. Cresceu e deu boa colheita, a cem por um". Tendo dito isso, exclamou: "Aquele que tem ouvidos para ouvir, ouça! "
9 Hibar sahabi okkole ei mesal kahaniganor mani ki fusar goijje.
9 Seus discípulos perguntaram-lhe o que significava aquela parábola.
10 Isaye hodde, "Allar raijjor gufon soiyi tũwarare zainto diya oiye, kintu hitarar hãse kahanir mesale howa oiye, zene,
10 Ele disse: "A vocês foi dado o conhecimento dos mistérios do Reino de Deus, mas aos outros falo por parábolas, para que ‘vendo, não vejam; e ouvindo, não entendam’.
11 "Ei mesal kahaniganor mani oilde endilla: Biz oilde Allar kalam.
11 "Este é o significado da parábola: A semente é a palavra de Deus.
12 Fõtor kinare foijjede bizor mesal hitarare diya oiye, zara kalam fune, kintu Šoitane ai hitarar dilottu hiyan tuli loi zagoi. Henot hitara ar hiyanor uwore iman ani no fare boli uddar oi no fare.
12 As que caíram à beira do caminho são os que ouvem, e então vem o diabo e tira a palavra dos seus corações, para que não creiam e não sejam salvos.
13 Šil meṛit foijjede bizor mesal hitarare diya oiye, ze he kalam fune edde kuširsate mani lo, kintu hitarattu hiyanor hono šiyõr nai; hitara olfo dinolla biššaš gore, ar forikkar šomot hitara fissa fori zagoi.
13 As que caíram sobre as pedras são os que recebem a palavra com alegria quando a ouvem, mas não têm raiz. Crêem durante algum tempo, mas desistem na hora da provação.
14 Keṛarzaliwala zagat foijjede bizor mesal hitarare diya oiye, zara kalam fune kintu zibon fõtot soilte soilte, šongšari sinta bafona, dón šombotti edde aram aiyešor maze hin sibot fori zagoi, hetolla zibonot hono fona fól deha no de.
14 As que caíram entre espinhos são os que ouvem, mas, ao seguirem seu caminho, são sufocados pelas preocupações, pelas riquezas e pelos prazeres desta vida, e não amadurecem.
15 Bala zobinot foijjede bizor mesal hitarare diya oiye ze soiyi šorol mone he kalam fune, edde mojbut gori kolobor butore dori rake ar hitarar sobori zibonot fona fól dore.
15 Mas as que caíram em boa terra são os que, com coração bom e generoso, ouvem a palavra, a retêm e dão fruto, com perseverança".
16 "Ar serag zali honokiye dešši loi guri no rake otóba haṭor tole no rake, kintu serag boiṛonir uwore rake, zene zara butore za, hitara fohor deki fare.
16 "Ninguém acende uma candeia e a esconde num jarro ou a coloca debaixo de uma cama. Pelo contrário, coloca-a num lugar apropriado, de modo que os que entram possam ver a luz.
17 Henot en gufon kissu no takibo zin forhaš no oibo otóba en sufaiya kissu no takibo zin zana no zaibo ba deha no zaibo.
17 Porque não há nada oculto que não venha a ser revelado, e nada escondido que não venha a ser conhecido e trazido à luz.
18 Hetolla tũwara hondilla gori funor he babute diyan do, kiyollahoile zattu ase hitare aro diya oibo. Ar zattu nai hite hitattu zin ase boli mone gore, hin o hitattu loifela oibo."
18 Portanto, considerem atentamente como vocês estão ouvindo. A quem tiver, mais lhe será dado; de quem não tiver, até o que pensa que tem lhe será tirado".
19 Ar Isar ma edde báiboinain okkole Isare saito aišše. Kintu hitara mainšor zamilalla buli Isa loi deha gori no faijjil.
19 A mãe e os irmãos de Jesus foram vê-lo, mas não conseguiam aproximar-se dele, por causa da multidão.
20 Bade ekzone Isare hodde: "Õnor ma báiboinain okkole baire tiyai taikke, õne loi deha goitto sar."
20 Alguém lhe disse: "Tua mãe e teus irmãos estão lá fora e querem ver-te".
21 Kintu hibaye hodde, "Itara zara Allar kalam fune edde he bafe falon gore, hitara oilde ãr ma edde báiboinain."
21 Ele lhe respondeu: "Minha mãe e meus irmãos são aqueles que ouvem a palavra de Deus e a praticam".
22 Ek din Isa edde Isar sahabi okkol ekkan not uiṭṭe. Isaye hitarare hodde, "Solo, ãra doriyar ofarot zai." Toi hitara no sajje,
22 Certo dia Jesus disse aos seus discípulos: "Vamos para o outro lado do lago". Eles entraram num barco e partiram.
23 edde hitara šor tulidi no solat maze Isa gumot fori giyegoi. Ar doriyat en tuwan oiye, henot hitarar nogan faniye furaiya owa šuru goijje. Henot hitara beša beši bifodot fori giyegoi.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu. Abateu-se sobre o lago um forte vendaval, de modo que o barco estava sendo inundado, e eles corriam grande perigo.
24 Hitara Isar hãse zai Isare gumottu tulidi hodde, "Malik, Malik ãra ḍufizairgoi!"
24 Os discípulos foram acordá-lo, clamando: "Mestre, Mestre, vamos morrer! " Ele se levantou e repreendeu o vento e a violência das águas; tudo se acalmou e ficou tranqüilo.
25 Tarfore Isaye sahabi okkolore hodde, "Tũwarar biššaš hoṛe?"
25 "Onde está a sua fé? ", perguntou ele aos seus discípulos. Amedrontados e admirados, eles perguntaram uns aos outros: "Quem é este que até aos ventos e às águas dá ordens, e eles lhe obedecem? "
26 Tarfore hitara Geraseni okkolor dešot no loi fõisse, ziyan Galilor dusora faror mikka.
26 Navegaram para a região dos gerasenos que fica do outro lado do lago, frente à Galiléia.
27 Ar Isa zẽtte farot laimme he šohoror ekzon bod ruhuye faiya manuš loi deha oiye. Bout dinottu loti ei manušwaye hor no finder edde górot no taker, kintu hoboror gãtot taker.
27 Quando Jesus pisou em terra, foi ao encontro dele um endemoninhado daquela cidade. Fazia muito tempo que aquele homem não usava roupas, nem vivia em casa alguma, mas nos sepulcros.
28 Hite Isar sarme meṛit uite fori guzori hodde: "Oh Isa, šoktiwala Allar Fut, ãlloi õnor ki tallukat? Õnor hãse ãi foriyad gorir, ãre zontrona no diyo!"
28 Quando viu Jesus, gritou, prostrou-se aos seus pés e disse em alta voz: "Que queres comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes! "
29 Isaye he napak ruhure manušwar butottu niyoli zaito hokum dilde hetolla hite hen goijje. Ei ruhuye bout din oite he manušware doijje. Ar hitare siyol edde beri loi bandi rakile o hite siyol siri bod ruhor kemotaye nirzon zagat zaitogoi.
29 Pois Jesus havia ordenado que o espírito imundo saísse daquele homem. Muitas vezes ele tinha se apoderado dele. Mesmo com os pés e as mãos acorrentados e entregue aos cuidados de guardas, quebrava as correntes, e era levado pelo demônio a lugares solitários.
30 Isaye hitare fusar goredde, "Tor nam ki?"
30 Jesus lhe perguntou: "Qual é o seu nome? " "Legião", respondeu ele; porque muitos demônios haviam entrado nele.
31 Tarfore hitarare aṭai gãtot no defeṛaibolla Isare foriyad gora šuru goijje.
31 E imploravam-lhe que não os mandasse para o abismo.
32 Heṛe faharor uwore ḍõr ek šuworor zak soredde aššil, he napak ruhugune Isare foriyad goijje šuworgunor butore hitarare goilto ezajot dibolla, ar hibaye hitarare ezajot diye.
32 Uma grande manada de porcos estava pastando naquela colina. Os demônios imploraram a Jesus que lhes permitisse entrar neles, e Jesus lhes deu permissão.
33 Toi bod ruh okkole he manušwar butottu niyoli zai šuworgunor butore góillegoi. Henot he šuworor zakgun zure dũri faharor haindat giye edde henttu fori fori fanit dufi moijje.
33 Saindo do homem, os demônios entraram nos porcos, e toda a manada atirou-se precipício abaixo em direção ao lago e se afogou.
34 Zara šuworor zak sorail hitara ei hanḍo deki henttu dai giyegoi. Ar ei goṭonaganore he šohorot edde farar hár zagat zai hoiyegoi.
34 Vendo o que acontecera, os que cuidavam dos porcos fugiram e contaram esses fatos, na cidade e nos campos,
35 Ki oiye hin saibolla hetunot manuš okkol niyoli aišše. Hitara Isar hãse ai dekedde, ze manušwar butottu bod ruh niyoli giyegoi, hite hor findi šuida oi Isar ṭengor ḍake boi taikke, hen deki manuš okkole ḍoraiye.
35 e o povo foi ver o que havia acontecido. Quando se aproximaram de Jesus, viram que o homem de quem haviam saído os demônios estava assentado aos pés de Jesus, vestido e em perfeito juízo, e ficaram com medo.
36 Zara he goṭonagan dekkil, hitara he bod ruye faiya manušwa ki bafe aram oil hin manuš okkolore hoiye.
36 Os que o tinham visto contaram ao povo como o endemoninhado fora curado.
37 Toi Geraseni elehar sairo mikkar šomosto manuš okkole Isare beši ḍoraiye hetolla hitara beggune Isare henttu zaiboilla foriyad goijje. Toi Isaye uiṭṭe edde henttu uwafes firi giyegoi.
37 Então, todo o povo da região dos gerasenos suplicou a Jesus que se retirasse, porque estavam dominados pelo medo. Ele entrou no barco e regressou.
38 Ze manušwattu bod ruh niyoli gilgoi, hite Isar fũwati zai faribo ne fusar goijje.
38 O homem de quem haviam saído os demônios suplicava-lhe que o deixasse ir com ele; mas Jesus o mandou embora, dizendo:
39 Kintu Isaye hitare en hoi bidai diye, "Tui tor górot zagoi edde tolla ze ḍõr ham Allaye goijje, hin mainšore hogoi." Henot hite farat firi giyegoi edde Isaye hitalla ze ḍõr ham goijje hin šohoror agagura hoiye.
39 "Volte para casa e conte o quanto Deus lhe fez". Assim, o homem se foi e anunciou a toda a cidade o quanto Jesus tinha feito por ele.
40 Isa zẽtte firi aišše manuš okkole hibare kuši mone goisse, kiyollahoile hitara beggune hiballa entezar gori aššil.
40 Quando Jesus voltou, uma multidão o recebeu, pois todos o esperavam.
41 Ar so, Zairus name ekzon manuš, Isar sarme aišše. Hite aššilde muzolišhanar ekzon neta. Hite Isar fot fori hitar górot zaibolla Isare foriyad gora šuru goijje.
41 Então um homem chamado Jairo, dirigente da sinagoga, veio e prostrou-se aos pés de Jesus, implorando-lhe que fosse à sua casa
42 Kiyollahoile hitattu lehar ek zi aššil, boyoš hom beši baro bosor, ar hiba morar mukot.
42 porque sua única filha, de cerca de doze anos, estava à morte. Estando Jesus a caminho, a multidão o comprimia.
43 Heṛe butore ekzon beṛi maya fuwa aššil ze baro bosorfan kunzari biyaram loi duk fat ase. Ḍaktor okkolor fise har šombotti beggunore horos gori felai bade o honokiye hibare bala gori no fare.
43 E estava ali certa mulher que havia doze anos vinha sofrendo de uma hemorragia e gastara tudo o que tinha com os médicos; mas ninguém pudera curá-la.
44 Hibaye Isar fisottu zai Isar horor kuna suiye. Toi hehon hibar kunzari bon oi giyegoi.
44 Ela chegou por trás dele, tocou na borda de seu manto, e imediatamente cessou sua hemorragia.
45 Toi Isaye hodde, "Ãre hone suiye?"
45 "Quem tocou em mim? ", perguntou Jesus. Como todos negassem, Pedro disse: "Mestre, a multidão se aglomera e te comprime".
46 Toi Isaye hodde, "Ãre hono ekzone suiye, ãi ṭer faiyi ãr butottu šokti giyede."
46 Mas Jesus disse: "Alguém tocou em mim; eu sei que de mim saiu poder".
47 Mayafuwawaye dekedde hiba luwai tai no faribo, hetunot hiba hafi hafi Isar munttu aišše. Hibaye Isar sarme uite fori kiyolla Isare suiye edde kibafe hehon hibar kunzari bon oiye, in okkol har manušor sarme hibaye hoi funaiye.
47 Então a mulher, vendo que não conseguiria passar despercebida, veio tremendo e prostrou-se aos seus pés. Na presença de todo o povo contou por que tinha tocado nele e como fora instantaneamente curada.
48 Toi Isaye hodde, "Oh zi, tor biššaše tore bala goijje, arame górot firi zagoi."
48 Então ele lhe disse: "Filha, a sua fé a curou! Vá em paz".
49 Isa ehon o hota howat ase, hen šomot muzolišhanar netar górottu ekzon manuš aiyore hodde, "Tũwar zi mori giyoi. Huzurore loi ar diddari no goris."
49 Enquanto Jesus ainda estava falando, chegou alguém da casa de Jairo, o dirigente da sinagoga, e disse: "Sua filha morreu. Não incomode mais o Mestre".
50 Ei hota funiyore Isaye Zairusore hodde, "No ḍorais, bolke biššaš gor, henot hiba aram oibo."
50 Ouvindo isso, Jesus disse a Jairo: "Não tenha medo; tão-somente creia, e ela será curada".
51 Bade Isa zehon Zairusor górot fõisse, Fitor, Yakub, Yuhanna edde he zerfuwar babma sara ar honokiyore Isaye góror butore golito no de.
51 Quando chegou à casa de Jairo, não deixou ninguém entrar com ele, exceto Pedro, João, Tiago e o pai e a mãe da criança.
52 Beggune hiballa handahaṛi edde bilag gorer kintu Isaye hodde, "No haindo! Hiba no more, gum zadde."
52 Enquanto isso, todo o povo estava se lamentando e chorando por ela. "Não chorem", disse Jesus. "Ela não está morta, mas dorme".
53 Hitara hen funi Isare ṭaṭṭa uraiye, kiyollahoile hiba mori giyegoide hiyan hitara zainto.
53 Todos começaram a rir dele, pois sabiam que ela estava morta.
54 Kintu Isaye hibar hat dori ḍaki hodde, "Oh zi, uṭ!"
54 Mas ele a tomou pela mão e disse: "Menina, levante-se! "
55 Henot hibar foran firi aišše edde hiba hehon uṛi tiyaiye. Ar Isaye hibare kissu haito dito hoiye.
55 O espírito dela voltou, e ela se levantou imediatamente. Então Jesus lhes ordenou que lhe dessem de comer.
56 Henot hibar babma ekkubare ammuwak oi giyegoi, kintu Isaye hitarare ei goṭonar hotagan honokiyore no hoibolla mana goijje.
56 Os pais dela ficaram maravilhados, mas ele lhes ordenou que não contassem a ninguém o que tinha acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.