João 11
rhg (RHG) vs NTLH
1 Betaniyat ekzon ošuikka manuš aššil, nam Lazarus; ar hite Moriyam edde hibar boin Martár farar manuš.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era do povoado de Betânia, onde Maria e a sua irmã Marta moravam.
2 (Iba he Moriyam, ze Malikore kušbo tel loi ḍoli dil, ar hibar nizor sul loi ṭeng fũsi dil, zar bái Lazarusottu ehon ošuk.)
2 (Esta Maria era a mesma que pôs perfume nos pés do Senhor Jesus e os enxugou com os seus cabelos. Era o irmão dela, Lázaro, que estava doente.)
3 Hetolla boinain okkole Isar hãse hóbor defeṛaiye, "Malik, zar loi õne kuši hitattu ehon ošuk."
3 As duas irmãs mandaram dizer a Jesus: — Senhor, o seu querido amigo Lázaro está doente!
4 Isaye ei hota funiyore hodde, "Ei ošuk moribolla no o, kintu Allar tarifolla, zene iyanor duwara Allar Fut mohimawala oi fare."
4 Quando Jesus recebeu a notícia, disse:
5 Isaye Martá, hibar boin edde Lazarusore ador gorito.
5 Jesus amava muito Marta, e a sua irmã, e também Lázaro.
6 Hibaye zehon hitattu ošuk oiyede fuinne, hiba zeṛe aššil heṛe aro dui din taigiyegoi.
6 Porém quando soube que Lázaro estava doente, ainda ficou dois dias onde estava.
7 Tarfore hibaye sahabi okkolore hodde, "Aiyo, ãra abar Ehudiyat zai."
7 Então disse aos seus discípulos:
8 Sahabi okkole hibare hodde, "Rabbi, ei kissu din age no ne Ihudi okkole õnore fattor maitto saiye, ar õne abar heṛe zodde?"
8 Mas eles disseram: — Mestre, faz tão pouco tempo que o povo de lá queria matá-lo a pedradas, e o senhor quer voltar?
9 Isaye zuwabe hodde, "Dinot ki baro gonḍa nai ne? Ar hite ze dinot solafira gore, hite ujaṭ no há, kiyollahoile hite ei duniyair fohor deke.
9 Jesus respondeu:
10 Ar hite ze raitta solafira gore, hite ujaṭ há, kiyollahoile hitar butore fohor nai."
10 Mas, se anda de noite, tropeça porque nele não existe luz.
11 Hibaye in okkol hoiye, in bade hibaye hitarare hodde, "Ãrar bondu Lazarus gumot foijje, kintu ãi hitare gumottu tulibolla heṛe zair."
11 Jesus disse isso e depois continuou:
12 Toi sahabi okkole hodde, "Malik, hite gum giyede oilede hite bala oi zaiboi."
12 — Senhor, se ele está dormindo, isso quer dizer que vai ficar bom! — disseram eles.
13 Kintu Isaye hitar moronor babute hoilde, kintu hitara ṭaijje hibaye amfam gumor hota hor.
13 Mas o que Jesus queria dizer era que Lázaro estava morto. Porém eles pensavam que ele estivesse falando do sono natural.
14 Toi Isaye foriškar gori hoiye, "Lazarus morigiyegoi,
14 Então Jesus disse claramente:
15 ar tũwaralla hoi ãi kuši ze ãi heṛe nu aššilam, zene tũwara biššaš gori faro; hetolla aiyo, ãra Lazarusor hãse zai."
15 mas eu estou alegre por não ter estado lá com ele, pois assim vocês vão crer. Vamos até a casa dele.
16 Hetunot Tomas, (zare Didymus ho) hibaye oinno fũwajja sahabi okkolore hodde, "Aiyo, ãra o zai, zene ãra o hitar fũwati mori fari."
16 Então Tomé, chamado “o Gêmeo”, disse aos outros discípulos: — Vamos nós também a fim de morrer com o Mestre!
17 Isa aiyore zani faijje ze, Lazarus hẽtte hoborot asede sair din oiye.
17 Quando Jesus chegou, já fazia quatro dias que Lázaro havia sido sepultado.
18 Betaniya aššilde Zeruzalemor hãsa hãsi, onumanik tin kilomiṭaror fõt.
18 Betânia ficava a menos de três quilômetros de Jerusalém,
19 Ihudi okkolor butottu boute Martá edde Moriyamor hãse aišše, zene hitarar báiyor babute šantona di fare.
19 e muitas pessoas tinham vindo visitar Marta e Maria para as consolarem por causa da morte do irmão.
20 Martáye zehon fuinne ze Isa aiyer, hiba zaiyore hibar loi deha goijje, ar Moriyam gorot boiṛa taigiyegoi.
20 Quando Marta soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele. Porém Maria ficou sentada em casa.
21 Martáye Isare hodde, "Malik, õne zodi eṛe takita, toile ãr báiwa no morito.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido!
22 Kintu ãi zani, õne Allar hãse ze kissu saiba, hin Allaye õnore dibo."
22 Mas eu sei que, mesmo assim, Deus lhe dará tudo o que o senhor pedir a ele.
23 Isaye hibare hodde, "Tor bái abar uṛibo."
23 — O seu irmão vai ressuscitar! — disse Jesus.
24 Martáye hodde, "Ãi zani šeš hale uwafes zindar šomot hite o uṛibo."
24 Marta respondeu: — Eu sei que ele vai ressuscitar no último dia!
25 Isaye hodde, "Ãi oilamde he uwafes zinda edde he zibon. Hite ze ãr uwore biššaš ane hite morile o zinda takibo;
25 Então Jesus afirmou:
26 ar hite ze zinda edde ãre biššaš gore hite hono din no moribo, iyan ki biššaš goros?"
26 e quem vive e crê em mim nunca morrerá. Você acredita nisso?
27 Hibaye hodde, "Oi, Malik, ãi biššaš gori õne he Messiyah, Allar Fut, ze duniyait aibar hota."
27 — Sim, senhor! — disse ela. — Eu creio que o senhor é o Messias , o Filho de Deus, que devia vir ao mundo.
28 Ei hota hoi Martá zaiyore hibar boin Moriyamore gufone ḍakiyore hodde, "Malik eṛe ase, ar tore ḍaker."
28 Depois de dizer isso, Marta foi, chamou Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Moriyame ei hota funiyore, toratori uiṭṭe edde hibar hãse giye.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi encontrar-se com Jesus.
30 Isa hetunot o farar butore no aiye, kintu ehono he zagat zeṛe Martáye hiba loi deha oil.
30 Pois ele não tinha chegado ao povoado, mas ainda estava no lugar onde Marta o havia encontrado.
31 Ze Ihudi okkol Moriyamor górot aššil edde hibare šantona diyat aššil, hitara dekedde Moriyam toratori uṛi baire giye, ar hitara o hibar fise fise giye, ar mone goijje ze hibaye hoboror ḍake handito zar boli.
31 As pessoas que estavam na casa com Maria, consolando-a, viram que ela se levantou e saiu depressa. Então foram atrás dela, pois pensavam que ela ia ao túmulo para chorar ali.
32 Toi Moriyam, Isa zeṛe aššil, hiba heṛe aišše edde hibare dekiyore hibar ṭengot foijje edde hodde, "Malik, õne zodi eṛe takita, toile ãr bái no morito."
32 Maria chegou ao lugar onde Jesus estava e logo que o viu caiu aos pés dele e disse: — Se o senhor tivesse estado aqui, o meu irmão não teria morrido!
33 Toi Isaye hibar handani edde hibar fũwati ze Ihudi okkol aššil, hitara handani dekiyore hibar dilor butore hoisali oiye, toi hibaye hodde,
33 Jesus viu Maria chorando e viu as pessoas que estavam com ela chorando também. Então ficou muito comovido e aflito
34 "Tũwara hitare hoṛe raikko?"
34 e perguntou: — Venha ver, senhor! — responderam.
35 Isaye hainde.
35 Jesus chorou.
36 Toi Ihudi okkole hodde, "So, hiba hitare loi hondilla kuši."
36 Então as pessoas disseram: — Vejam como ele amava Lázaro!
37 Kintu hitarar hodune hodde, "Iba hiba no ne, ze he anda manušwar suk ze kuli diye, hibaye ki ite no morefan gori no farito ne?"
37 Mas algumas delas disseram: — Ele curou o cego. Será que não poderia ter feito alguma coisa para que Lázaro não morresse?
38 Henot Isar dilot abar o hoisali oiye edde hoboror hãse aišše, ar hiba aššilde ugguwa guha, ar hiyanor uwore ugguwa šil aššil.
38 Jesus ficou outra vez muito comovido. Ele foi até o túmulo, que era uma gruta com uma pedra colocada na entrada,
39 Isaye hodde, "Šilgan šoraifelo."
39 e ordenou: Marta, a irmã do morto, disse: — Senhor, ele está cheirando mal, pois já faz quatro dias que foi sepultado!
40 Isaye hibare hodde, "Ãi ki tore no hoi ne, ze tui zodi biššaš goros, toile tui Allar mohima dekibi?"
40 Jesus respondeu:
41 Tarfore hitara šilgan šoraifelaiye. Isaye hibar suk uwor mikka tuille edde hodde,"Baf, ãi tũware šukuriya gori, ze tũi ãre fuinno.
41 Então tiraram a pedra. Jesus olhou para o céu e disse:
42 Ar ãi zani ze tũi ãre hamiša funo; kintu eṛe ze manuš okkol tiyaiye hitaralla ãi ei hota hoir, zene hitara ekin gore, ze tũi ãre defeṛaiyo."
42 Eu sei que sempre me ouves; mas eu estou dizendo isso por causa de toda esta gente que está aqui, para que eles creiam que tu me enviaste.
43 In okkol hoi bade, hibaye ek zur abaz loi hodde, "Lazarus, niyoli ai."
43 Depois de dizer isso, gritou:
44 Henot morawa niyoli aišše; hitar hat ṭeng aššil kafonor hor loi banda, ar hitar mukot aššil ekkan gamsa loi banda.
44 E o morto saiu. Os seus pés e as suas mãos estavam enfaixados com tiras de pano, e o seu rosto estava enrolado com um pano. Então Jesus disse:
45 Bout Ihudi okkol zara Moriyamor hãse aiššil, edde Isaye ki goijje hin dekiyore, hitara hibar uwore biššaš ainne.
45 Muitas pessoas que tinham ido visitar Maria viram o que Jesus tinha feito e creram nele.
46 Kintu hitarar kiye kiye Foroši okkolor hãse giye, edde Isaye ki goijje hin hitarare hoiye.
46 Mas algumas pessoas voltaram e contaram aos fariseus o que ele havia feito.
47 Toi ḍõr imam edde Foroši okkole ḍõr šoba Sanhedrinore ekottro goriyore hodde, "Ãra ehon ki goriyum? Ei manušwaye bout sinnor ham okkol gorer.
47 Então os fariseus e os chefes dos sacerdotes se reuniram com o Conselho Superior e disseram: — O que é que nós vamos fazer? Esse homem está fazendo muitos milagres!
48 Ãra zodi itare endilla solito di, toile beggune hitar uwore biššaš anibo; ar Romiyo okkol aiyore ãrar paki zaga edde ãrar zati dunigun hari loibo."
48 Se deixarmos que ele continue fazendo essas coisas, todos vão crer nele. Aí as autoridades romanas agirão contra nós e destruirão o Templo e o nosso país.
49 Ar hitarar butore ekzon, Kaifas name, he bosoror ḍõr imam, hibaye hitarare hodde, "Tũwara kissu no zano.
49 Então Caifás, que naquele ano era o Grande Sacerdote , disse: — Vocês não sabem nada!
50 Ar bafi no sor ne ze, iyan ãralla bala oibo, mainšolla ekzon manuš more, edde guṛa zati dongšo no o."
50 Será que não entendem que para vocês é melhor que morra apenas um homem pelo povo do que deixar que o país todo seja destruído?
51 Ei hota hite nizottu hoiye hen no, kintu hite he bosoror ḍõr imam hisabe hite nobi hisabe hota hoiye, ze Isa zatilla moribo,
51 Naquele momento Caifás não estava falando por si mesmo. Mas, como ele era o Grande Sacerdote naquele ano, estava profetizando que Jesus ia morrer pela nação.
52 šude he zatilla no, bolke he Allar fuwain okkololla o, zara šiṛašitta oi roiye, zene hibaye hitarare dola gore edde ek gore.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo todos os filhos de Deus que estão espalhados por toda parte.
53 He dinottu loti hitara felain goijje ze hitara hibare marifelaibo.
53 Então, daquele dia em diante, os líderes judeus fizeram planos para matar Jesus.
54 Hetolla Isaye Ihudi okkol loi ar kulasa solafira no gore, kintu hentu zaigoiyore bošoti sara elehar ḍake Efraim name ekkan šohorot giye, zeṛe hiba hibar sahabi okkolore loi taikke.
54 Por isso ele já não andava publicamente na Judeia, mas foi para uma região perto do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ficou ali com os seus discípulos.
55 Hẽtte Ihudi okkolor uddar id hãse aiššil, ar boute uddar idor age hitara nizore paksaf goribolla dešottu uwore Zeruzalem giye.
55 Faltava pouco tempo para a Festa da Páscoa . Muitos judeus foram a Jerusalém antes da festa para tomar parte na cerimônia de purificação .
56 Hitara Isare tuwat aššil, edde dormogórot tiyaiyore ekzone oinnozonore hodde, "Tũwarattu ken lage? Hiba idot nu aibo ne ki?"
56 Eles procuravam Jesus e, no pátio do Templo, perguntavam uns aos outros: — O que é que vocês acham? Será que ele vem à festa?
57 Ḍõr imam edde Foroši okkole hokum dilo ze, Isa hoṛe ase hiyan zodi honokiye zane hóborgan hitarare de, zene hitara Isare dori fare.
57 Os chefes dos sacerdotes e os fariseus queriam prender Jesus. Por isso tinham dado ordem para que, se alguém soubesse, contasse onde ele estava.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.