2 Coríntios 7
Rote Rikou Alkitab (RGU) vs VC
1 Toranoo susue kara! Huu no Manetualain helu fee ita basa hihii-nanauꞌ ia ra, de ita muste tao lalao-lalafu daleꞌ ara, ma ita masoda na. Kekeo-kakanuꞌ baianaꞌ boe, bosoꞌ feen leo nai ita ao-ina na. Huu fo ita nau dadi lalao-lalafuꞌ matetuꞌ soaneuꞌ Manetualain, ela tatudu tae, ita biiꞌ ma hada-horomata Ni.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Toranoo kara! Fee ami mamanaꞌ. Sipoꞌ ami no malole nai emi dale mara. Maulu na tepoꞌ fo ami nai emi talada, ami ta parnaa tao salaꞌ soaneuꞌ lahenda esa boeꞌ. Ami ta parnaa leleꞌo lahenda fo tao salaꞌ. Ami boe ta parnaa tipu-dai lahenda fo saka oontoꞌ neme sira mai.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Au ta anuu maksud sale emi fa. Huu fo au afada ae, ami sue-lai emi. Leo mae ita mate do tasoda boe, ami moo emi teiesa-daleꞌesa.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Besaꞌ ia au ta teisusa-dalehedi soꞌ, huu fo au amahere emi. Au boe dedea bauinaꞌ laꞌeneuꞌ emi. Emi boe matetea au dale ka. De, leo mae ami hapu susa rupaꞌ ara, tehuu au amahoꞌo-atadale aroo nana huu emi.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Tepoꞌ fo ami leo propinsi Makedonia mai a, ami sota maan seli. Huu fo ami hapu susa ii-onaꞌ. Ami mareresiꞌ moo lahenda dea. Ami boe bii-mamataꞌu nai ami dale mara.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Tehuu Manetualain riꞌ natetea lahenda fo mopo makate na, ma nameda nan beraꞌ a. Ana natetea ami dale mara, fai fo Ana fee Titus leo ami mai.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Titus mamai na, natetea ami dale mara. Huu fo tui nae, ana bei nai naa, emi matetea ria dale na. Ami mamanene leoꞌ na, ria boe dadi natetea daleꞌ soaneuꞌ ami. Ana tui nae, emi mahiiꞌ mita au, ma emi masaledale matetuꞌ neuꞌ dedeaꞌ fo maulu na dadi nai emi talada. Ria boe tui laꞌeneuꞌ emi saka enoꞌ fo nau tao daleꞌ neuꞌ au. Huu ria na, de au amahoꞌo-atadale.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Au bubuluꞌ ae, au toꞌo-asaꞌai emi uniꞌ susura fo maulu na au haitua fee emi a, memaꞌ tao na emi susa. Tehuu au ta asaledale duiꞌ susuraꞌ ria. (Sekona te tepoꞌ ria, au asaledale baiꞌ, fai fo au bubuluꞌ ae, au susura ka tao na emi susa, leo mae noi hate mataꞌ.)
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Tehuu besaꞌ ia, au amahoꞌo-atadale. Au ta amahoꞌo nana huu tepoꞌ ria emi susa. Taꞌa! Au amahoꞌo nana huu tepoꞌ ria au susura ka isi-liin lea-nore emi fo saledale-tuꞌetei mara. Boe ma emi manaku sala-siko mara, ma foa ela emi hihii-nanauꞌ tadalu mara, fo matafali mai tuka Manetualain eno roo-tetu Na. Manetualain riꞌ tao na emi masaledale leo naꞌ. No ria na, ta ami riꞌ tao mahehediꞌ emi dale mara fa.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Kalu ita tasaledale sala-sikoꞌ ara tuka Manetualain hihii-nanaun, sona ita saledale-tuꞌetei ara ta tao hihii-nanauꞌ soꞌ, ma tatafali mai tuka eno roo-tetuꞌ. Ria riꞌ poꞌi-tata na ita teme Manetualain huhuku na mai, ma ita ta tasaledale laꞌo naroo. Tehuu maneniko ita tasaledale noi nai bafa-dooꞌ ara, sona sama leoꞌ lahenda nai dae-bafoꞌ a biasa nara, de neuꞌ ko ita bika-bati temeꞌ Manetualain mai.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Soba emi dodoo! Tepoꞌ fo emi lees au susura ka, au bubuluꞌ emi masaledale sala-siko mara tuka Manetualain hihii-nanaun. Huu fo ria tao na emi moi-tao sota maan seli, ela sae-safe heni hihii-nanauꞌ tadaluꞌ a, neme emi masoda ma mai. Emi mamaꞌaiꞌ noo tadalu mara. Emi biiꞌ, boso losa emi tao seluꞌ tadaluꞌ bali. Emi mahiiꞌ mita au, ma sadia nau tao malole maroo. Emi boe sadia nau huku lahenda mana tao salaꞌ. Huu no emi tao roo-tetuꞌ leoꞌ na, de emi lalao-lalafuꞌ. No ria na, ta hapu esa sale emi boeꞌ.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 De susura maulu ki fo riꞌ au duiꞌ a, ta fee lahenda mana tao tadaluꞌ. Au boe ta duiꞌ fee lahenda fo riꞌ doidosoꞌ nana huu lahenda fekeꞌ a nonoi-tatao tadalun. Tehuu au duiꞌ susuraꞌ fee emi, fo ela au atudu ae, emi helu basa nai Manetualain mata Na, nana teteaꞌ. Ma emi sue-lai matetuꞌ ami.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Basa ia ra, ratetea au dale ka.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Au parnaa io emi nai Titus matan laꞌeneuꞌ emi nonoi-tatao malolem. Au afada ni ae, ta parnaa emi tao mamamaeꞌ au. Basa hihii-nanauꞌ fo parnaa ami tuin neuꞌ emi a, nana tebe. Ma basa hihii-nanauꞌ fo ami tuin neuꞌ Titus laꞌeneuꞌ emi a, tebe.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 De fai bea ma ana nafarene emi nonoi-tataom, ma emi dedea-nafadam, sona sue na emi seli. Ma nafarene tepoꞌ fo leo emi naaꞌ neu a, emi sipoꞌ ana noo hada-horomata, tehuu emi boe dale mara dodaꞌ neuꞌ au susura ka.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Au amahoꞌo-atadale, nana huu au bisa amahere emi nai basa hihii-nanauꞌ ara. De au dale ka ta dodaꞌ neuꞌ emi soꞌ!
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.