2 Coríntios 7
Rote Rikou Alkitab (RGU) vs NAA
1 Toranoo susue kara! Huu no Manetualain helu fee ita basa hihii-nanauꞌ ia ra, de ita muste tao lalao-lalafu daleꞌ ara, ma ita masoda na. Kekeo-kakanuꞌ baianaꞌ boe, bosoꞌ feen leo nai ita ao-ina na. Huu fo ita nau dadi lalao-lalafuꞌ matetuꞌ soaneuꞌ Manetualain, ela tatudu tae, ita biiꞌ ma hada-horomata Ni.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Toranoo kara! Fee ami mamanaꞌ. Sipoꞌ ami no malole nai emi dale mara. Maulu na tepoꞌ fo ami nai emi talada, ami ta parnaa tao salaꞌ soaneuꞌ lahenda esa boeꞌ. Ami ta parnaa leleꞌo lahenda fo tao salaꞌ. Ami boe ta parnaa tipu-dai lahenda fo saka oontoꞌ neme sira mai.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Au ta anuu maksud sale emi fa. Huu fo au afada ae, ami sue-lai emi. Leo mae ita mate do tasoda boe, ami moo emi teiesa-daleꞌesa.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Besaꞌ ia au ta teisusa-dalehedi soꞌ, huu fo au amahere emi. Au boe dedea bauinaꞌ laꞌeneuꞌ emi. Emi boe matetea au dale ka. De, leo mae ami hapu susa rupaꞌ ara, tehuu au amahoꞌo-atadale aroo nana huu emi.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Tepoꞌ fo ami leo propinsi Makedonia mai a, ami sota maan seli. Huu fo ami hapu susa ii-onaꞌ. Ami mareresiꞌ moo lahenda dea. Ami boe bii-mamataꞌu nai ami dale mara.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Tehuu Manetualain riꞌ natetea lahenda fo mopo makate na, ma nameda nan beraꞌ a. Ana natetea ami dale mara, fai fo Ana fee Titus leo ami mai.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Titus mamai na, natetea ami dale mara. Huu fo tui nae, ana bei nai naa, emi matetea ria dale na. Ami mamanene leoꞌ na, ria boe dadi natetea daleꞌ soaneuꞌ ami. Ana tui nae, emi mahiiꞌ mita au, ma emi masaledale matetuꞌ neuꞌ dedeaꞌ fo maulu na dadi nai emi talada. Ria boe tui laꞌeneuꞌ emi saka enoꞌ fo nau tao daleꞌ neuꞌ au. Huu ria na, de au amahoꞌo-atadale.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Au bubuluꞌ ae, au toꞌo-asaꞌai emi uniꞌ susura fo maulu na au haitua fee emi a, memaꞌ tao na emi susa. Tehuu au ta asaledale duiꞌ susuraꞌ ria. (Sekona te tepoꞌ ria, au asaledale baiꞌ, fai fo au bubuluꞌ ae, au susura ka tao na emi susa, leo mae noi hate mataꞌ.)
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Tehuu besaꞌ ia, au amahoꞌo-atadale. Au ta amahoꞌo nana huu tepoꞌ ria emi susa. Taꞌa! Au amahoꞌo nana huu tepoꞌ ria au susura ka isi-liin lea-nore emi fo saledale-tuꞌetei mara. Boe ma emi manaku sala-siko mara, ma foa ela emi hihii-nanauꞌ tadalu mara, fo matafali mai tuka Manetualain eno roo-tetu Na. Manetualain riꞌ tao na emi masaledale leo naꞌ. No ria na, ta ami riꞌ tao mahehediꞌ emi dale mara fa.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Kalu ita tasaledale sala-sikoꞌ ara tuka Manetualain hihii-nanaun, sona ita saledale-tuꞌetei ara ta tao hihii-nanauꞌ soꞌ, ma tatafali mai tuka eno roo-tetuꞌ. Ria riꞌ poꞌi-tata na ita teme Manetualain huhuku na mai, ma ita ta tasaledale laꞌo naroo. Tehuu maneniko ita tasaledale noi nai bafa-dooꞌ ara, sona sama leoꞌ lahenda nai dae-bafoꞌ a biasa nara, de neuꞌ ko ita bika-bati temeꞌ Manetualain mai.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Soba emi dodoo! Tepoꞌ fo emi lees au susura ka, au bubuluꞌ emi masaledale sala-siko mara tuka Manetualain hihii-nanaun. Huu fo ria tao na emi moi-tao sota maan seli, ela sae-safe heni hihii-nanauꞌ tadaluꞌ a, neme emi masoda ma mai. Emi mamaꞌaiꞌ noo tadalu mara. Emi biiꞌ, boso losa emi tao seluꞌ tadaluꞌ bali. Emi mahiiꞌ mita au, ma sadia nau tao malole maroo. Emi boe sadia nau huku lahenda mana tao salaꞌ. Huu no emi tao roo-tetuꞌ leoꞌ na, de emi lalao-lalafuꞌ. No ria na, ta hapu esa sale emi boeꞌ.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 De susura maulu ki fo riꞌ au duiꞌ a, ta fee lahenda mana tao tadaluꞌ. Au boe ta duiꞌ fee lahenda fo riꞌ doidosoꞌ nana huu lahenda fekeꞌ a nonoi-tatao tadalun. Tehuu au duiꞌ susuraꞌ fee emi, fo ela au atudu ae, emi helu basa nai Manetualain mata Na, nana teteaꞌ. Ma emi sue-lai matetuꞌ ami.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Basa ia ra, ratetea au dale ka.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Au parnaa io emi nai Titus matan laꞌeneuꞌ emi nonoi-tatao malolem. Au afada ni ae, ta parnaa emi tao mamamaeꞌ au. Basa hihii-nanauꞌ fo parnaa ami tuin neuꞌ emi a, nana tebe. Ma basa hihii-nanauꞌ fo ami tuin neuꞌ Titus laꞌeneuꞌ emi a, tebe.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 De fai bea ma ana nafarene emi nonoi-tataom, ma emi dedea-nafadam, sona sue na emi seli. Ma nafarene tepoꞌ fo leo emi naaꞌ neu a, emi sipoꞌ ana noo hada-horomata, tehuu emi boe dale mara dodaꞌ neuꞌ au susura ka.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Au amahoꞌo-atadale, nana huu au bisa amahere emi nai basa hihii-nanauꞌ ara. De au dale ka ta dodaꞌ neuꞌ emi soꞌ!
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.