Romanos 4

Teyta Diospa Mushoq Testamentun (QWHNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Cananna tapuriyashqequi une tiempu awiluntsic Abrahampa marcäquininpaq.
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Sitsun allicunata ruranqanrecur Abrahamta allitano Dios ricanman carqan; Abraham alabacunmanmi carqan. ¡Manam tsenotsu!
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Tsemi Diospa palabranchopis queno escribirëcan: “Creyiquininrecurmi Abrahamta Dios chasquirerqan y ricarqan alli nunatano” nir.
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Masqui queta yarpäcurcuyë: Juc uryapucoq nunaqa uryanqanpitam pagunta chasquin y manam qaretatsu.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Peru Diosnintsicqa pepaq mana imatapis rurecashqan, llutan ruraq quecashqapis marcäquinintsicrecurllana allitano ricamantsic.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Tsemi Davidpis juc nuna jutsata rurashqa quecaptinpis, allitano Dios ricaptin cushicunanpaq caqta queno escriberqan:
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 “¡Cushicuyätsun, jutsancunata
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 ¡Cushicuyätsun pipis jutsata rurayanqanpita
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Tseno cushiquichoqa ¿picunataq cayan: señalacushqa israel nunacunallacu, o mana señalacushqa caq juc marca nunacunapiswancu? Musyantsicmi une awilituntsic Abrahamtapis creyir marcäcuriptinlla, Dios allitano chasquenqanta.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 ¿Y imetan allitanoqa chasquirerqan: señalacuriptinraqcu o mas puntatanacu? Tsenoqa chasquerqan mas puntatanam.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Y tse señalqa carqan marcäquininrecurlla Dios alli nunatano chasquishqanta musyayänanpaqmi. Tsemi Abrahamqa mana señalacushqa cayaptinpis marcäcoq caqpaqqa imeca tëtancuna cuenta ticrarishqa, y pecunatapis marcäquininrecurllanam allitano Diosnintsic chasquin.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Tsenollam jina Abrahamqa señalacushqacunapapis tëtancuna cuenta quecan. Tëtancuna cuentaqa, quecan, peno manaraq señalacurpis, marcäcoq cayaptinmi.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Manam leycunata cumplenqanrecurtsu Abrahamta y mirenincunata Dios änerqan enteru patsata erensiatano qoycunanpaq, sinoqa alli cawacurnin änishqanman marcäcuyaptinllam.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Sitsun leycunata cumplirraq erensiatano que patsata chasquiyanman carqan, tseno captenqa manachi balinmantsu carqan Diosman marcäquinincuna. Y Dios änicushqanpis manachi balinmantsu carqan.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Porqui leycunaqa apamun castigutam. Peru leycuna mana captenqa manam shimpishqatsu cashwanpis.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Tsemi marcäquininrecurlla Abrahamta Diosnintsic änenqan promesata qoshqa captin, noqantsicpis musyarintsic marcäquinintsicrecurlla y Diospa alli queninrecurlla salbasionta chasquinantsicpaq caqta. Porqui Dios äniconqan promesaqa manam leycunata cumpleq nunacunallapaqtsu; sinoqa Abrahamno marcäcoq llapan nunacunapaqwanmi. Tserecurmi Abrahamqa llapantsicpa tëtantsic cuenta quecan.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Tseno cananpaqmi Diospa palabranpis queno escribirëcan: “Noqam churaq jinantin nasioncunacho nunacunapa tëtan cuenta canequipaq” nir. Tseno neq Diosqa, wanushqacunata cawaritseq Diosmi, y imecatapis mana caqpita rurareq Diosmi. Pemannam Abraham marcäquicorqan.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Abrahamqa auquinna carmi, pensarqannatsu tsurin capunanta. Peru “Atscam mireniquicuna canqa” nir, Dios nishqa captinmi marcäcur shuyararqan tsurin capunanta. Tsenopam pëqa “jinantin nasion nunacunapa tëtan cuenta” quecan.
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Abraham tsepin pachaq (100) watayoqnam carqan y musyarqanmi warmin Sarapis y pepis manana wamra rureta puediyanqanta y wamrancuna manana cananta. Peru tseno quecarpis siemprim marcäquicarqan Dios änenqanman.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Y manam “¿rasontsuraq o manatsuraq tseno canqa?” nerqantsu; sinoqa Diosman mas marcäcurmi peta alabarqan;
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 porqui musyarqanmi Diosqa änishqanta poderninwan cumplinanta.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Tsemi marcäconqanrecur, Dios Abrahamta “chasquirerqan allitano.”
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Peru Abraham allipa ricashqa cananpaq caqta escribiyashqanqa, manam pellapaqtsu quecan;
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 sinoqa noqantsicpaqwanmi: Noqantsicpis allipa ricashqa cashun, Teytantsic Jesucristuta cawaritsimoq Diosman marcäcurllam.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Teyta Jesusqa wanorqan jutsantsicpita perdonamänantsicpaqmi, y cawarimorqannam Diosnintsic allitanona chasquimänantsicpaq.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.