Atos 27
Yesu Xolac (PTP) vs VC
1 Xe nêl kɨyang pyap ên xe nêb xe ob la Lom wê yêp vac vɨgwe levac Itali ge, om he vông Pol hɨxôn tɨbii kalabuhu ya vac Lom levac ti lê nêbê Julias vɨgê nêb i kô he mɨ loc. Tɨbii tige tu levac ên tɨbii vevac 100 wê king Sisa vông ge.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Mêd xe lec sip ti wê tɨbii Adlamitiam vông ge. Sip tige ob la le vac vɨgwe toto wê yêp vô gwec nɨnya vac vɨgwe levac Esia ge. Om xe lec sip mɨ la, dɨ Alistakas wê lam gê Tesalonaika vac vɨgwe levac Masedonia ge la hɨxôn xe.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Dɨ vɨgwe vɨdiiên tɨtige xe mɨla Saidon. Mêd Julias yê Pol nivɨha om tyuc lec nêb Pol i loc yê lie wê dô Saidon ge ên he i vông yaên vô i.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Dɨ xe sea Saidon mɨ la, lêc lea levac hôm sip xôn, om xe la hɨxôn kɨtôn Saiplas, ên xe nêbê i kɨsuu lea lec ên xe.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Mêd sip kô xe mɨ xe la gwec mahɨgun dɨ xe luu vɨgwe levac Silisia yuu Pampilia vêl, dɨ xe la Maila wê yêp vac vɨgwe levac Lisia ge.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Dɨ Julias ngô wê sip ti lam gê Aleksandlia dɨ ob la Itali ge, om xe la lec sip tige.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Xe lum la tɨyi buc ya dɨ xe mɨla kwabo vô vɨgwe Naidas, lêc lea levac hôm sip xôn om tɨyiên ma wê xe ob la bôbac ge, om xe la vô kɨtôn Klit nɨmi dɨ luu vɨgwe Salmoni vêl dɨ la.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Lea soo xe la nɨnya dɨ xe xulac vô gwec nɨnya Klit dɨ mɨla vɨgwe ti lê nêbê ‘Gwec Nɨnya Malehe’ wê yêp kwabo vô vɨgwe Lasia ge.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Buc tɨbeac la vêl dɨ buc wê he Yuda ngɨbua yaên ge tɨyôô vac, om xe xovô ên xe nêbê buc wê gwec ob vô nipaên ge val om Pol nêl vô xe ên nêbê,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Xame, a xovô ên a nêbê il obêc lec sip mɨ la nang ge od obêc vô vɨyin levac vô il dɨ obêc vông sip hɨxôn susu vɨhati vô nipaên dɨ il obêc xib hɨxôn.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Lêc tɨbii levac Julias o vông i vin Pol vya lêm. Nge, vông i vin xomxo ti wê kô sip ge hɨxôn xomxo ti wê tu sip kehe ge vya.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Vɨgwe tige o nivɨha tɨyi wê sip ob le vac vô buc lea ge lêm, om xomxo wê la lec sip tige he tɨbeac xo ên he nêbê he ob sea vɨgwe tige dɨ la, dɨ obêc mɨla vɨgwe Piniks ge od he ob le vɨgwe tige dɨ lea i tip loc vêl lê. Piniks ge vɨgwe ti wê yêp vac vɨgwe Klit ge wê sip ob le nivɨha vac ge.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Lea val malehe tya, om he xo ên he nêbê xe ob la tɨyi xocbê he nêl ge, om xe lec sip dɨ pul anka lôm vac sip dɨ xe xulac vô Klit gwec nɨnya mɨ la.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Xe la myabo tya, lêc lea levac lam gê Klit
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 dɨ lam vông sip mya la vaxvax, om tɨyiên ma wê sip ob la bôbac ge, om xe vông lea vaci kô sip.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Mêd xe mɨla kɨtôn nipwo ti lê nêbê Koda, dɨ kɨtôn tige kɨsuu lea lec ên xe, mêd he vông yuac levac lec pulên dipac wê sip dɨdii ge,
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 mêd he pul i lam lec sip, pyap dɨ he ku sip xôn vac mahɨgun ya yihi, ên he xona ên he nêb lea obêc hɨbu sip. Dɨ he xona ên he nêb lea ob kô sip mɨ la tulec ngɨdax wê yêp vac gwec nɨlô kwabo vô vɨgwe Aplika ge, om he vɨlun sel dɨ sip xoc gwec pɨleva.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Mêd lea lam xêkɨzêc om vɨgwe vɨdiiên he hôm kupac wê sip kô gee mɨ nêx sea vac gwec.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Dɨ vɨgwe vɨdii nang dêc he hôm susu xocbê sel yuu yihi yuubê ge dɨ nêx i la vac gwec hɨxôn.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Buc tɨbeac la vêl, dɨ xe xêên hɨyôv yuu pɨtua ma, dɨ lea vɨyiiên ge o tip la lêm, om xe xo ên xe nêbê, “Ga il ob xib mɨma vêl.”
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Buc tɨbeac he o ya yaên ti lêm, mêd Pol le vac he mahɨgun dɨ nêl vô he ên nêbê, “Xame, xam obêc ngô kɨyang wê a nêl ge dɨ il dô Klit ge od il ob tulec vɨyin levac tiga lêm dɨ kupac ob la vac gwec lêm.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Lêc gwêbaga a ob nêl vô xam bê xam nɨlôm i o vô vɨyin lêm, ên xam ti obêc wib lêm, dêc sip tibed ge wê obêc vô nipaên.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Ên vô bucên Anutu ti wê a tu i nu dɨ a mi kɨtaa vô ge vông angela ti lam le kwabo vô a,
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 dɨ nêl bêga nêbê, ‘Pol, xonaên i ma, ên ông obêc la le vô Sisa manôn. Anutu ngô kɨtaaên wê ông vông ge om he vɨhati wê dô lec sip tiga, ti ob yib lêm.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Angela nêl kɨyang tige vô a, om xam lige, xam xonaên i ma, ên a vông i vin Anutu om a xovô ên a nêbê kɨyang tige obêc vô nôn lec tɨyi xocbê nêl vô a ge.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Lêc lea levac ob hɨsoo sip hɨxôn il dɨ il ob la lec kɨtôn ti.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Lea levac vông xe la vac gwec levac Edlia dɨ xe dô tɨyi da yuu la vêl, dɨ vɨvuaên mahɨgun tɨbii wê kô sip ge yaxên nêbê sip val vô kwabo vô gwec nɨnya.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Om he hɨlu ain vɨyin ti lec yihi dɨ tung i la vac gwec nɨlô dɨ hôm i lôm mɨ yê, lêc gwec gên madia tɨyi xocbê 40 mita ge, dɨ xe la tya nang, dɨ he tung vac mɨ yê, lêc gwec madia tɨyi xocbê 30 mita.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Mêd he xona ên he nêb sip ob la tulec ngɨdax levac wê le kehe vô gwec nɨnya ge, om he vông anka yuudɨyuu la vac gwec vô sip vɨwen tɨmuên ên nêb i hôm sip xôn dɨ he kɨdu nêbê vɨgwe i vɨdii lutibed.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Mêd he wê kô sip gee nêb he ob pec mɨ la om he hôm dipac dɨ vông i tô mɨ la vac gwec dɨ kɨtyoo nêbê he ob kô anka ya mɨ la tung vac gwec vô sip vɨwen mugên ên i hôm sip xôn.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Lêc Pol nêl vô tɨbii levac Julias hɨxôn i nue vevac ên nêbê, “Xomxo tigee ob dô vac sip lêm ge od xam xôn obêc wib mɨma.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Om tɨbii vevac tigee la kɨtov yihi vêl ên dipac tige dɨ gwec kô mɨ la.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Vô kwabo lec wê vɨgwe ob vɨdii ge mêd Pol nêl vô he vɨhati ên nêbê, “Il dô vac vɨyin levac tɨyi da yuu la vêl dɨ il o xa yaên ti lêm.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Om a nêl xêkɨzêc vô xam bê xam kô yaên mɨ wa ên i ngɨdu xam xôn dɨ xam vô xêkɨzêc. Xam ngô lê. Xam ob tulec vɨyin ti lêm. Nge, xam vɨhati, xam ob dô nivɨha.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Pol nêl bêge mêd hôm blet ti dɨ kɨtaa vô Anutu vô he vɨhati manôn, dɨ hɨbu mɨ ya.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Om he vɨhati xêyaa vô nivɨha dɨ he ya yaên.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Mêd xe wê xe dô vac sip tigee naba tɨyi xocbê 276.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 He ya i den he dêc nêx wit nôn wê dô vac sip ge la vac gwec, ên nêb sip i vô vɨyin maên lec.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Vɨgwe vɨdii vêl dɨ he yê ma la kɨtôn ti wê le vac gwec mahɨgun ge, lêc he lungên vɨgwe tige. Lêc he yê vɨgwe ti wê sip ob la le vac ge wê luda nivɨha ge, om he xo ên he nêb obêc tɨyi ge od he ob vông sip i loc le lec luda tige.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Om he kɨtov yihi vêl ên anka dɨ anka la yêp vac gwec, dɨ he pɨwelac yihi vêl ên stia wê mi popên sip ya ge, dɨ he yu sel ti la lec xax vô sip mugên ên he nêb lea i lam vihi lec dɨ kô sip mɨ loc kehe.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Om xe la, lêc sip la tulec luda wê le vac gwec nɨlô ge mêd sip vɨwen mugên la ving vac luda dɨ le, dɨ gwec vuac mɨ lam hi sip vɨwen tɨmuên hɨbu sea.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Mêd tɨbii vevac tigee xo ên he nêbê he ob hi xomxo kalabuhu gee i yib, ên ti i o lêc xoc gwec mɨ loc kehe dɨ pec mɨ loc lêm.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Lêc tɨbii vevac levac tige nêb ob ngɨdu Pol xôn dɨ i dô nivɨha om le vac he xôn nêb he hiên tɨbii i ma. Mêd nêl vô he wê xovô gwec xocên gee nêbê he i sox vac gwec dɨ xoc mɨ loc mug dɨ loc le kehe.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Dɨ nêl vô he baba nêbê he i yêp lec plang me sipmyahɨpu wê hɨbu sea ge dɨ xoc gwec mɨ loc kehe. Om xe vông bêge dɨ lam kehe dɨ xe vɨhati dô nivɨha.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.