Atos 27

Yesu Xolac (PTP) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Xe nêl kɨyang pyap ên xe nêb xe ob la Lom wê yêp vac vɨgwe levac Itali ge, om he vông Pol hɨxôn tɨbii kalabuhu ya vac Lom levac ti lê nêbê Julias vɨgê nêb i kô he mɨ loc. Tɨbii tige tu levac ên tɨbii vevac 100 wê king Sisa vông ge.
1 Como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da Coorte Augusta.
2 Mêd xe lec sip ti wê tɨbii Adlamitiam vông ge. Sip tige ob la le vac vɨgwe toto wê yêp vô gwec nɨnya vac vɨgwe levac Esia ge. Om xe lec sip mɨ la, dɨ Alistakas wê lam gê Tesalonaika vac vɨgwe levac Masedonia ge la hɨxôn xe.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Dɨ vɨgwe vɨdiiên tɨtige xe mɨla Saidon. Mêd Julias yê Pol nivɨha om tyuc lec nêb Pol i loc yê lie wê dô Saidon ge ên he i vông yaên vô i.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Dɨ xe sea Saidon mɨ la, lêc lea levac hôm sip xôn, om xe la hɨxôn kɨtôn Saiplas, ên xe nêbê i kɨsuu lea lec ên xe.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Mêd sip kô xe mɨ xe la gwec mahɨgun dɨ xe luu vɨgwe levac Silisia yuu Pampilia vêl, dɨ xe la Maila wê yêp vac vɨgwe levac Lisia ge.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Dɨ Julias ngô wê sip ti lam gê Aleksandlia dɨ ob la Itali ge, om xe la lec sip tige.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Xe lum la tɨyi buc ya dɨ xe mɨla kwabo vô vɨgwe Naidas, lêc lea levac hôm sip xôn om tɨyiên ma wê xe ob la bôbac ge, om xe la vô kɨtôn Klit nɨmi dɨ luu vɨgwe Salmoni vêl dɨ la.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmona.
8 Lea soo xe la nɨnya dɨ xe xulac vô gwec nɨnya Klit dɨ mɨla vɨgwe ti lê nêbê ‘Gwec Nɨnya Malehe’ wê yêp kwabo vô vɨgwe Lasia ge.
8 E, costeando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Buc tɨbeac la vêl dɨ buc wê he Yuda ngɨbua yaên ge tɨyôô vac, om xe xovô ên xe nêbê buc wê gwec ob vô nipaên ge val om Pol nêl vô xe ên nêbê,
9 Passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 “Xame, a xovô ên a nêbê il obêc lec sip mɨ la nang ge od obêc vô vɨyin levac vô il dɨ obêc vông sip hɨxôn susu vɨhati vô nipaên dɨ il obêc xib hɨxôn.”
10 dizendo-lhes: Varões, vejo que a navegação há de ser incômoda e com muito dano, não só para o navio e a carga, mas também para a nossa vida.
11 Lêc tɨbii levac Julias o vông i vin Pol vya lêm. Nge, vông i vin xomxo ti wê kô sip ge hɨxôn xomxo ti wê tu sip kehe ge vya.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre do que no que dizia Paulo.
12 Vɨgwe tige o nivɨha tɨyi wê sip ob le vac vô buc lea ge lêm, om xomxo wê la lec sip tige he tɨbeac xo ên he nêbê he ob sea vɨgwe tige dɨ la, dɨ obêc mɨla vɨgwe Piniks ge od he ob le vɨgwe tige dɨ lea i tip loc vêl lê. Piniks ge vɨgwe ti wê yêp vac vɨgwe Klit ge wê sip ob le nivɨha vac ge.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para a banda do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Lea val malehe tya, om he xo ên he nêbê xe ob la tɨyi xocbê he nêl ge, om xe lec sip dɨ pul anka lôm vac sip dɨ xe xulac vô Klit gwec nɨnya mɨ la.
13 E, soprando o vento sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam, e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Xe la myabo tya, lêc lea levac lam gê Klit
14 Mas, não muito depois, deu nela um pé de vento, chamado Euroaquilão.
15 dɨ lam vông sip mya la vaxvax, om tɨyiên ma wê sip ob la bôbac ge, om xe vông lea vaci kô sip.
15 E, sendo o navio arrebatado e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Mêd xe mɨla kɨtôn nipwo ti lê nêbê Koda, dɨ kɨtôn tige kɨsuu lea lec ên xe, mêd he vông yuac levac lec pulên dipac wê sip dɨdii ge,
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Cauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 mêd he pul i lam lec sip, pyap dɨ he ku sip xôn vac mahɨgun ya yihi, ên he xona ên he nêb lea obêc hɨbu sip. Dɨ he xona ên he nêb lea ob kô sip mɨ la tulec ngɨdax wê yêp vac gwec nɨlô kwabo vô vɨgwe Aplika ge, om he vɨlun sel dɨ sip xoc gwec pɨleva.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Mêd lea lam xêkɨzêc om vɨgwe vɨdiiên he hôm kupac wê sip kô gee mɨ nêx sea vac gwec.
18 Andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte, aliviaram o navio.
19 Dɨ vɨgwe vɨdii nang dêc he hôm susu xocbê sel yuu yihi yuubê ge dɨ nêx i la vac gwec hɨxôn.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Buc tɨbeac la vêl, dɨ xe xêên hɨyôv yuu pɨtua ma, dɨ lea vɨyiiên ge o tip la lêm, om xe xo ên xe nêbê, “Ga il ob xib mɨma vêl.”
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Buc tɨbeac he o ya yaên ti lêm, mêd Pol le vac he mahɨgun dɨ nêl vô he ên nêbê, “Xame, xam obêc ngô kɨyang wê a nêl ge dɨ il dô Klit ge od il ob tulec vɨyin levac tiga lêm dɨ kupac ob la vac gwec lêm.
21 Havendo já muito que se não comia, então, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó varões, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perdição.
22 Lêc gwêbaga a ob nêl vô xam bê xam nɨlôm i o vô vɨyin lêm, ên xam ti obêc wib lêm, dêc sip tibed ge wê obêc vô nipaên.
22 Mas, agora, vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Ên vô bucên Anutu ti wê a tu i nu dɨ a mi kɨtaa vô ge vông angela ti lam le kwabo vô a,
23 Porque, esta mesma noite, o anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 dɨ nêl bêga nêbê, ‘Pol, xonaên i ma, ên ông obêc la le vô Sisa manôn. Anutu ngô kɨtaaên wê ông vông ge om he vɨhati wê dô lec sip tiga, ti ob yib lêm.’
24 dizendo: Paulo, não temas! Importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Angela nêl kɨyang tige vô a, om xam lige, xam xonaên i ma, ên a vông i vin Anutu om a xovô ên a nêbê kɨyang tige obêc vô nôn lec tɨyi xocbê nêl vô a ge.
25 Portanto, ó varões, tende bom ânimo! Porque creio em Deus que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Lêc lea levac ob hɨsoo sip hɨxôn il dɨ il ob la lec kɨtôn ti.”
26 É, contudo, necessário irmos dar numa ilha.
27 Lea levac vông xe la vac gwec levac Edlia dɨ xe dô tɨyi da yuu la vêl, dɨ vɨvuaên mahɨgun tɨbii wê kô sip ge yaxên nêbê sip val vô kwabo vô gwec nɨnya.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de uma e outra banda no mar Adriático, lá pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Om he hɨlu ain vɨyin ti lec yihi dɨ tung i la vac gwec nɨlô dɨ hôm i lôm mɨ yê, lêc gwec gên madia tɨyi xocbê 40 mita ge, dɨ xe la tya nang, dɨ he tung vac mɨ yê, lêc gwec madia tɨyi xocbê 30 mita.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Mêd he xona ên he nêb sip ob la tulec ngɨdax levac wê le kehe vô gwec nɨnya ge, om he vông anka yuudɨyuu la vac gwec vô sip vɨwen tɨmuên ên nêb i hôm sip xôn dɨ he kɨdu nêbê vɨgwe i vɨdii lutibed.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Mêd he wê kô sip gee nêb he ob pec mɨ la om he hôm dipac dɨ vông i tô mɨ la vac gwec dɨ kɨtyoo nêbê he ob kô anka ya mɨ la tung vac gwec vô sip vɨwen mugên ên i hôm sip xôn.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Lêc Pol nêl vô tɨbii levac Julias hɨxôn i nue vevac ên nêbê, “Xomxo tigee ob dô vac sip lêm ge od xam xôn obêc wib mɨma.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Om tɨbii vevac tigee la kɨtov yihi vêl ên dipac tige dɨ gwec kô mɨ la.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Vô kwabo lec wê vɨgwe ob vɨdii ge mêd Pol nêl vô he vɨhati ên nêbê, “Il dô vac vɨyin levac tɨyi da yuu la vêl dɨ il o xa yaên ti lêm.
33 E, enquanto o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Om a nêl xêkɨzêc vô xam bê xam kô yaên mɨ wa ên i ngɨdu xam xôn dɨ xam vô xêkɨzêc. Xam ngô lê. Xam ob tulec vɨyin ti lêm. Nge, xam vɨhati, xam ob dô nivɨha.”
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Pol nêl bêge mêd hôm blet ti dɨ kɨtaa vô Anutu vô he vɨhati manôn, dɨ hɨbu mɨ ya.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo- o, começou a comer.
36 Om he vɨhati xêyaa vô nivɨha dɨ he ya yaên.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Mêd xe wê xe dô vac sip tigee naba tɨyi xocbê 276.
37 E éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 He ya i den he dêc nêx wit nôn wê dô vac sip ge la vac gwec, ên nêb sip i vô vɨyin maên lec.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Vɨgwe vɨdii vêl dɨ he yê ma la kɨtôn ti wê le vac gwec mahɨgun ge, lêc he lungên vɨgwe tige. Lêc he yê vɨgwe ti wê sip ob la le vac ge wê luda nivɨha ge, om he xo ên he nêb obêc tɨyi ge od he ob vông sip i loc le lec luda tige.
39 E, sendo já dia, não reconheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Om he kɨtov yihi vêl ên anka dɨ anka la yêp vac gwec, dɨ he pɨwelac yihi vêl ên stia wê mi popên sip ya ge, dɨ he yu sel ti la lec xax vô sip mugên ên he nêb lea i lam vihi lec dɨ kô sip mɨ loc kehe.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Om xe la, lêc sip la tulec luda wê le vac gwec nɨlô ge mêd sip vɨwen mugên la ving vac luda dɨ le, dɨ gwec vuac mɨ lam hi sip vɨwen tɨmuên hɨbu sea.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Mêd tɨbii vevac tigee xo ên he nêbê he ob hi xomxo kalabuhu gee i yib, ên ti i o lêc xoc gwec mɨ loc kehe dɨ pec mɨ loc lêm.
42 Então, a ideia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Lêc tɨbii vevac levac tige nêb ob ngɨdu Pol xôn dɨ i dô nivɨha om le vac he xôn nêb he hiên tɨbii i ma. Mêd nêl vô he wê xovô gwec xocên gee nêbê he i sox vac gwec dɨ xoc mɨ loc mug dɨ loc le kehe.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar e se salvassem em terra;
44 Dɨ nêl vô he baba nêbê he i yêp lec plang me sipmyahɨpu wê hɨbu sea ge dɨ xoc gwec mɨ loc kehe. Om xe vông bêge dɨ lam kehe dɨ xe vɨhati dô nivɨha.
44 e os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra, a salvo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.