Jó 30
Pyhä Raamattu (PR) vs NAA
1 Ja nyt he nauravat minulle, miehet, minua nuoremmat -- nuo, joiden isiä en pitänyt minään, en kelvollisina edes paimenkoirieni pariin!
1 “Mas agora zombam de mim os que têm menos idade do que eu, cujos pais eu não teria aceito nem para colocar ao lado dos cães do meu rebanho.
2 Mitä hyötyä heistä olisi minulle? He ovat jo menettäneet voimansa,
2 De que também me serviria a força de suas mãos, se eles são homens cujo vigor já desapareceu?
3 he riutuvat puutteessa ja ankarassa nälässä, kaluavat kuivia varpuja autiossa maassa.
3 Enfraqueceram de tanto passar fome e necessidade; roem a terra seca, desde muito em ruínas e desolada.
4 He keräävät pensaikosta suolaheinää, heidän leipänään ovat kinsterin juuret.
4 Apanham malvas e folhas de arbustos e se alimentam de raízes de zimbro.
5 Ihmisten parista heidät on ajettu pois, niin kuin varasta heitä seuraavat vihaiset huudot.
5 São expulsos do meio das pessoas; grita-se contra eles, como se grita atrás de um ladrão.
6 He asuvat rotkojen rinteillä maakuopissa ja kallionkoloissa.
6 Têm de morar nos desfiladeiros sombrios, nas cavernas da terra e das rochas.
7 Piikkipensaiden keskellä he ulvovat, karhiaisten alle he sulloutuvat yhteen.
7 Uivam entre os arbustos e se ajuntam debaixo dos espinheiros.
8 He ovat nimetöntä hylkyjoukkoa, piiskaniskuin heidät on karkotettu maasta.
8 São filhos de doidos, gente sem nome, e são escorraçados da terra.”
9 Ja nuo ovat tehneet minusta pilkkalaulun! Heidän keskuudessaan minusta on tullut sananparsi.
9 “Mas agora sou a canção de deboche dessa gente; sirvo de provérbio no meio deles.
10 He inhoavat minua, pysyttelevät minusta kaukana, sumeilematta he sylkevät minua päin kasvoja.
10 Eles me detestam, fogem para longe de mim e não têm receio de me cuspir no rosto.
11 Jumala on katkaissut minun jouseni jänteen, hän on lannistanut minut. Siksi ei mikään heitä pidättele, kun he näkevät minut.
11 Deus afrouxou a corda do meu arco e me oprimiu; por isso, sacudiram de si o freio diante de mim.
12 Nuo käärmeensikiöt hyökkäävät kimppuuni, he lyövät jalat altani. Minun tuhokseni pystytetään rynnäkkövalleja.
12 À minha direita se levanta um bando e me empurra, e contra mim prepara o seu caminho de destruição.
13 He ovat katkaisseet minulta pakotien. Halukkaasti, apua pyytämättä he ajavat minua perikatoon.
13 Arruínam o meu caminho; promovem a minha destruição sem a ajuda de ninguém.
14 He tulevat kuin muurin leveästä murtumasta, he vyöryvät kohti ja tuovat tuhon.
14 Vêm contra mim como por uma grande brecha e se revolvem avante no meio das ruínas.
15 Kauhu saa minut valtaansa, taivaan tuuliin katoaa arvoni ja kunniani, ja minun toivoni häipyy tyhjiin kuin pilvi.
15 Sobrevieram-me pavores; a minha honra é como que varrida pelo vento; como nuvem passou a minha felicidade.”
16 Ja nyt, onnettomuudet tarttuvat minuun ja elämä valuu minusta pois.
16 “Agora a minha alma se derrama dentro de mim; os dias da aflição se apoderam de mim.
17 Yön tullen tuska poraa luuni minusta irti, kipu nakertaa minua, se ei koskaan nuku.
17 A noite perfura os meus ossos, e o mal que me corrói não descansa.
18 Vaatteeni kiristyvät ympärilleni, paitani kiertyy kuristamaan minua.
18 Pela grande violência do meu mal está desfigurada a minha roupa; este mal me envolve como a gola da minha túnica.
19 Jumala on heittänyt minut maahan, ja minä olen kuin tomua ja tuhkaa.
19 Deus me lançou na lama, e me tornei semelhante ao pó e à cinza.”
20 Minä huudan sinua, mutta sinä et vastaa, minä seison sinun edessäsi, mutta sinä vain tuijotat minua.
20 “Clamo a ti, ó Deus, e não me respondes; estou em pé, mas apenas olhas para mim.
21 Olet muuttunut julmaksi minua kohtaan, rajusti sinun kätesi minua ravistelee.
21 Tu foste cruel comigo; e, com a força da tua mão, me atacas.
22 Sinä nostat minut ratsaille tuulen selkään ja paiskaat alas, lyöt pirstoiksi.
22 Tu me levantas sobre o vento e me fazes cavalgá-lo; no estrondo da tempestade me jogas de um lado para outro.
23 Minä tiedän, että sinä viet minut kuoleman käsiin, paikkaan, mihin päätyy kaikki mikä elää.
23 Pois eu sei que me levarás à morte e à casa destinada a todos os vivos.”
24 Eikö raunioihin hautautunut kurkota kättään, eikö onnettomuuden uhri huuda apua?
24 “Não é fato que de um montão de ruínas um homem estenderá a sua mão? E, na sua desventura, não levantará um grito por socorro?
25 Enkö minä itkenyt yhdessä kovaosaisten kanssa? Enkö minä surrut köyhien osaa?
25 Por acaso, não chorei por aquele que atravessava dias difíceis? Não se angustiou a minha alma pelo necessitado?
26 Hyvää minä odotin, mutta paha tuli, odotin valoa, mutta tuli pimeys.
26 Quando eu esperava o bem, eis que me veio o mal; esperava a luz, e veio a escuridão.”
27 Sisälläni kuohuu, sydämeni ei rauhoitu, sillä jokainen päivä tuo vain tuskaa.
27 “O meu íntimo se agita sem cessar; e dias de aflição me sobrevêm.
28 Suruvaatteessa minä kuljen, aurinkoa ei näy. Ihmisten keskeltä minä kohottaudun ja anelen apua.
28 Tenho a pele queimada, mas não pelo sol; levanto-me na congregação e clamo por socorro.
29 Sakaalit ovat minun veljiäni, minun kumppaneitani kamelikurjet!
29 Sou irmão dos chacais e companheiro de avestruzes.
30 Minun ihoni mustuu ja lohkeilee, luitani korventaa kuumeen polte.
30 A minha pele escurece e cai; os meus ossos queimam de febre.
31 Murhetta soi minun harppuni, minun huiluni itkun ääniä.
31 Por isso, a minha harpa é usada para fazer lamentações, e a minha flauta, para acompanhar os que choram.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 30, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.