Jó 30
Pyhä Raamattu (PR) vs ARIB
1 Ja nyt he nauravat minulle, miehet, minua nuoremmat -- nuo, joiden isiä en pitänyt minään, en kelvollisina edes paimenkoirieni pariin!
1 Mas agora zombam de mim os de menos idade do que eu, cujos pais teria eu desdenhado de pôr com os cães do meu rebanho.
2 Mitä hyötyä heistä olisi minulle? He ovat jo menettäneet voimansa,
2 Pois de que me serviria a força das suas mãos, homens nos quais já pereceu o vigor?
3 he riutuvat puutteessa ja ankarassa nälässä, kaluavat kuivia varpuja autiossa maassa.
3 De míngua e fome emagrecem; andam roendo pelo deserto, lugar de ruínas e desolação.
4 He keräävät pensaikosta suolaheinää, heidän leipänään ovat kinsterin juuret.
4 Apanham malvas junto aos arbustos, e o seu mantimento são as raízes dos zimbros.
5 Ihmisten parista heidät on ajettu pois, niin kuin varasta heitä seuraavat vihaiset huudot.
5 São expulsos do meio dos homens, que gritam atrás deles, como atrás de um ladrão.
6 He asuvat rotkojen rinteillä maakuopissa ja kallionkoloissa.
6 Têm que habitar nos desfiladeiros sombrios, nas cavernas da terra e dos penhascos.
7 Piikkipensaiden keskellä he ulvovat, karhiaisten alle he sulloutuvat yhteen.
7 Bramam entre os arbustos, ajuntam-se debaixo das urtigas.
8 He ovat nimetöntä hylkyjoukkoa, piiskaniskuin heidät on karkotettu maasta.
8 São filhos de insensatos, filhos de gente sem nome; da terra foram enxotados.
9 Ja nuo ovat tehneet minusta pilkkalaulun! Heidän keskuudessaan minusta on tullut sananparsi.
9 Mas agora vim a ser a sua canção, e lhes sirvo de provérbio.
10 He inhoavat minua, pysyttelevät minusta kaukana, sumeilematta he sylkevät minua päin kasvoja.
10 Eles me abominam, afastam-se de mim, e no meu rosto não se privam de cuspir.
11 Jumala on katkaissut minun jouseni jänteen, hän on lannistanut minut. Siksi ei mikään heitä pidättele, kun he näkevät minut.
11 Porquanto Deus desatou a minha corda e me humilhou, eles sacudiram de si o freio perante o meu rosto.
12 Nuo käärmeensikiöt hyökkäävät kimppuuni, he lyövät jalat altani. Minun tuhokseni pystytetään rynnäkkövalleja.
12 À direita levanta-se gente vil; empurram os meus pés, e contra mim erigem os seus caminhos de destruição.
13 He ovat katkaisseet minulta pakotien. Halukkaasti, apua pyytämättä he ajavat minua perikatoon.
13 Estragam a minha vereda, promovem a minha calamidade; não há quem os detenha.
14 He tulevat kuin muurin leveästä murtumasta, he vyöryvät kohti ja tuovat tuhon.
14 Vêm como por uma grande brecha, por entre as ruínas se precipitam.
15 Kauhu saa minut valtaansa, taivaan tuuliin katoaa arvoni ja kunniani, ja minun toivoni häipyy tyhjiin kuin pilvi.
15 Sobrevieram-me pavores; é perseguida a minha honra como pelo vento; e como nuvem passou a minha felicidade.
16 Ja nyt, onnettomuudet tarttuvat minuun ja elämä valuu minusta pois.
16 E agora dentro de mim se derrama a minha alma; os dias da aflição se apoderaram de mim.
17 Yön tullen tuska poraa luuni minusta irti, kipu nakertaa minua, se ei koskaan nuku.
17 De noite me são traspassados os ossos, e o mal que me corrói não descansa.
18 Vaatteeni kiristyvät ympärilleni, paitani kiertyy kuristamaan minua.
18 Pela violência do mal está desfigurada a minha veste; como a gola da minha túnica, me aperta.
19 Jumala on heittänyt minut maahan, ja minä olen kuin tomua ja tuhkaa.
19 Ele me lançou na lama, e fiquei semelhante ao pó e à cinza.
20 Minä huudan sinua, mutta sinä et vastaa, minä seison sinun edessäsi, mutta sinä vain tuijotat minua.
20 Clamo a ti, e não me respondes; ponho-me em pé, e não atentas para mim.
21 Olet muuttunut julmaksi minua kohtaan, rajusti sinun kätesi minua ravistelee.
21 Tornas-te cruel para comigo; com a força da tua mão me persegues.
22 Sinä nostat minut ratsaille tuulen selkään ja paiskaat alas, lyöt pirstoiksi.
22 Levantas-me sobre o vento, fazes-me cavalgar sobre ele, e dissolves-me na tempestade.
23 Minä tiedän, että sinä viet minut kuoleman käsiin, paikkaan, mihin päätyy kaikki mikä elää.
23 Pois eu sei que me levarás à morte, e à casa do ajuntamento destinada a todos os viventes.
24 Eikö raunioihin hautautunut kurkota kättään, eikö onnettomuuden uhri huuda apua?
24 Contudo não estende a mão quem está a cair? ou não clama por socorro na sua calamidade?
25 Enkö minä itkenyt yhdessä kovaosaisten kanssa? Enkö minä surrut köyhien osaa?
25 Não chorava eu sobre aquele que estava aflito? ou não se angustiava a minha alma pelo necessitado?
26 Hyvää minä odotin, mutta paha tuli, odotin valoa, mutta tuli pimeys.
26 Todavia aguardando eu o bem, eis que me veio o mal, e esperando eu a luz, veio a escuridão.
27 Sisälläni kuohuu, sydämeni ei rauhoitu, sillä jokainen päivä tuo vain tuskaa.
27 As minhas entranhas fervem e não descansam; os dias da aflição me surpreenderam.
28 Suruvaatteessa minä kuljen, aurinkoa ei näy. Ihmisten keskeltä minä kohottaudun ja anelen apua.
28 Denegrido ando, mas não do sol; levanto-me na congregação, e clamo por socorro.
29 Sakaalit ovat minun veljiäni, minun kumppaneitani kamelikurjet!
29 Tornei-me irmão dos chacais, e companheiro dos avestruzes.
30 Minun ihoni mustuu ja lohkeilee, luitani korventaa kuumeen polte.
30 A minha pele enegrece e se me cai, e os meus ossos estão queimados do calor.
31 Murhetta soi minun harppuni, minun huiluni itkun ääniä.
31 Pelo que se tornou em pranto a minha harpa, e a minha flauta em voz dos que choram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 30, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.