2 Samuel 11
Pohnpeian Bible with Apocrypha (PON2006A) vs ARIB
1 Mwurin sounpar ehu, ni ahnsou me nanmwarki kan kin epwehnki mahwen, Depit ahpw poaronehla Sohap, iangahki sapwellime kaunen sounpei ko, oh karis en mehn Israel ko, pwe re en mahweniong mehn Ammon kan. Eri, re ahpw kalowehdi mehn Ammon oh kapilpene ar kahnimw Rappa. A Depit ketikette Serusalem.
1 Tendo decorrido um ano, no tempo em que os reis saem à guerra, Davi enviou Joabe, e com ele os seus servos e todo o Israel; e eles destruíram os amonitas, e sitiaram a Rabá. Porém Davi ficou em Jerusalém.
2 Eri, rahn ehu, Depit ahpw kipada sang sapwellime seimwok en souwas oh ketiketseli wasahn luaruhru pohn tehnpeseo. Nindokon eh ketiketseli wasao, e ahpw mwahngihada lih emen me wie duhdu. Liho inenen masamwahu.
2 Ora, aconteceu que, numa tarde, Davi se levantou do seu leito e se pôs a passear no terraço da casa real; e do terraço viu uma mulher que se estava lavando; e era esta mulher mui formosa à vista.
3 Depit eri poaronehla sapwellime meninkeder men pwe en kalelapak ihs lih meno; e ahpw mwahngihada me Padsipa, nein Eliam, oh en Uraia, mehn Id, eh pwoud.
3 Tendo Davi enviado a indagar a respeito daquela mulher, disseram-lhe: Porventura não é Bate-Seba, filha de Eliã, mulher de Urias, o heteu?
4 Depit eri ketikidohng liho nan tehnpeseo, e ahpw ketin kipedi reh oh wiahda nsenen pwopwoud. (Liho ahpwtehn kanekehla eh tiahk en kamwakel mwurin eh pwung.) Liho eri kohkohla ni imwe.
4 Então Davi mandou mensageiros para trazê-la; e ela veio a ele, e ele se deitou com ela {pois já estava purificada da sua imundícia}; depois ela voltou para sua casa.
5 E ahpw diarada me e liseiandahr, ahpw pakairkilahng Depit.
5 A mulher concebeu; e mandou dizer a Davi: Estou grávida.
6 Depit eri ketin kadaralahng Sohap pakair ehu me mahsanih, “Kadarodohng ie Uraia, mehn Id.” Sohap eri kadaralahng Depit Uraia.
6 Então Davi mandou dizer a Joabe: Envia-me Urias, o heteu. E Joabe o enviou a Davi.
7 Ni Uraia eh lel rehn Depit, Depit ahpw keinemwe reh duwen iren Sohap, duwen sounpei kan, oh duwen ar mahmahwen.
7 Vindo, pois, Urias a Davi, este lhe perguntou como passava Joabe, e como estava o povo, e como ia a guerra.
8 Mwuhr, e ahpw mahsanihong Uraia, “Kohwei mahs ni imwomwo oh kommoaldi ekis.” Uraia ahpw pwurala, oh Depit ketin kadaralahng ni imweo kisakis ehu.
8 Depois disse Davi a Urias: Desce a tua casa, e lava os teus pés. E, saindo Urias da casa real, logo foi mandado após ele um presente do rei.
9 Uraia ahpw sohte patolahng ni imweo, pwe e pweidi ni ewen kelen kahnimwo rehn silepen nanmwarki ko.
9 Mas Urias dormiu à porta da casa real, com todos os servos do seu senhor, e não desceu a sua casa.
10 Eri, ni Depit eh karongehda me Uraia sohte pwurala ni imweo, e keinemwe reh, mahsanih, “Ke ahpwtehn pwurodo sang seiloak reirei ehu; eri, dahme ke sohte kohkihwei ni imwomwo?”
10 E o contaram a Davi, dizendo: Urias não desceu a sua casa. Então perguntou Davi a Urias: Não vens tu duma jornada? por que não desceste a tua casa?
11 Uraia ahpw sapeng, patohwan, “Mehn Israel kan oh mehn Suda wie mahmahwen, oh Kohpwahn Inowo ieiang irail. Ei kaun Sohap oh nah soumas akan kin koukousoan nan impwal pahnlahng. A ia duwen ei pahn patohla ni imweio, ia duwen ei kak tungoal oh nimpil oh wendi rehn ei pwoudo? Ni mwaren Koht nanleng, I kahukihla me I sohte kak wia soahng wet.”
11 Respondeu Urias a Davi: A arca, e Israel, e Judá estão em tendas; e Joabe, meu senhor, e os servos de meu senhor estão acampados ao relento; e entrarei eu na minha casa, para comer e beber, e para me deitar com minha mulher? Como vives tu, e como vive a tua alma, não farei tal coisa.
12 Depit eri mahsanih, “Ma ih duwen men, a mihmihte met rahnwet, a lakapw I pahn kapwureiukala.” Uraia eri mihmihte Serusalem rahno oh manda sang.
12 Então disse Davi a Urias: Fica ainda hoje aqui, e amanhã te despedirei. Urias, pois, ficou em Jerusalém aquele dia e o seguinte.
13 Depit eri lukeiong pwe en iang kepin konot reh, e ahpw ketin kasakawihala douluhl. Ahpw Uraia sohte pil patohla ni imweo nipwongo; pwe e pil pweidihte nan tehnpaso rehn silepe ko.
13 E Davi o convidou a comer e a beber na sua presença, e o embebedou; e à tarde saiu Urias a deitar-se na sua cama com os servos de seu senhor, porém não desceu a sua casa.
14 Manda sang rahno, Depit ketin ntingihada kisinlikou kis ong Sohap oh ketikihong Uraia pwe en wa kohla.
14 Pela manhã Davi escreveu uma carta a Joabe, e mandou-lha por mão de Urias.
15 Iet audepen kisinlikowo: “Kihdiong Uraia mwohn karis en sounpei kan wasa me mahwen kehlail ie; eri, kowe oh iengomw kan ahpw pweiekdo sang pwe en lellel oh mehla.”
15 Escreveu na carta: Ponde Urias na frente onde for mais renhida a peleja, e retirai-vos dele, para que seja ferido e morra.
16 Eri, nindokon Sohap eh mahmahwenih kahnimwo, e kadarala Uraia wasa me e ese mahweno inenen kehlail ie.
16 Enquanto Joabe sitiava a cidade, pôs Urias no lugar onde sabia que havia homens valentes.
17 Karis en imwintihti ko eri kohieisang nan kahnimwo oh peiong nein Sohap karis ko, oh kemehla ekei sapwellimen Depit kaunen sounpei ko. Eri, Uraia pil iang mehla.
17 Quando os homens da cidade saíram e pelejaram contra Joabe, caíram alguns do povo, isto é, dos servos de Davi; morreu também Urias, o heteu.
18 Sohap eri mwadangete pakairkilahng Depit duwen mahweno.
18 Então Joabe mandou dizer a Davi tudo o que sucedera na peleja;
19 E ahpw kehkehlingkihong meninkedero, “Mwurin omw pahn pakairkihong nanmwarki mehkoaros duwen mahwenet,
19 e deu ordem ao mensageiro, dizendo: Quando tiveres acabado de contar ao rei tudo o que sucedeu nesta peleja,
20 ele e pahn engiengda oh keinemwe rehmw, ‘A dahme kumwail nohn karaniheki kahnimwo? Kumwail sehse me re kakete kasikihkumwaildi sang pohn kelen kahnimwo?
20 caso o rei se encolerize, e te diga: Por que vos chegastes tão perto da cidade a pelejar. Não sabíeis vós que haviam de atirar do muro?
21 Kumwail sohte tamataman Apimelek, nein Kidion, duwen eh kamakamalao? Pwe lih emen nan Depes me kesehdiong powe takaien ngidar pilawa ieu sang pohn kelen kahnimwo oh kemehla. Eri, I ahpw sehse ia kahrepen amwail nohn karanihala kehlo.’ Eri, ma nanmwarkio pahn keinemwe rehmw met, ke ahpw pahn patohwan, ‘sapwellimomwi kaunen sounpei Uraia pil iang kamakamala.’”
21 Quem matou a Abimeleque, filho de Jerubesete? Não foi uma mulher que lançou sobre ele, do alto do muro, a pedra superior dum moinho, de modo que morreu em Tebez? Por que chegastes tão perto do muro? Então dirás: Também morreu teu servo Urias, o heteu.
22 Meninkedero eri mwesel kolahng rehn Depit. Ni eh lel reh, e ahpw patohwan kasalehiong mehkoaros me Sohap padahkihong.
22 Partiu, pois, o mensageiro e, tendo chegado, referiu a Davi tudo o que Joabe lhe ordenara.
23 E patohwan, “At tungoal imwintihti ko inenen kehlailsang kiht. Re patohieisang nan kahnimwo oh mahweniong kiht nan wasa me mohs, ahpw se patohwan kapweiekiraildi oh nsehniraillahng ni ewen kelen kahnimwo.
23 Disse o mensageiro a Davi: Os homens ganharam uma vantagem sobre nós, e sairam contra nos ao campo; porém nos os repelimos até a entrada da porta.
24 Irail ahpw kadarodohng kiht neirail kesik ketieu kan sang pohn kelen kahnimwo. Eri, ekei sapwellimomwi kaunen sounpei ko ahpw lellel oh mehla. Sapwellimomwi kaunen sounpei Uraia pil iang kamakamala.”
24 Então os flecheiros atiraram contra os teus servos desde o alto do muro, e morreram alguns servos do rei; e também morreu o teu servo Urias, o heteu.
25 Depit eri mahsanihong meninkedero, “Kohwei oh ndaiong Sohap en dehr nan kapehd tikitingkihla apwal wet, pwe sohte me kak ese ihs me pahn mehla nan mahwen. Ndaiong en nantihong eh mahweniong kahnimwo e lao kalowehdi.”
25 Disse Davi ao mensageiro: Assim dirás a Joabe: Não te preocupes com isso, pois a espada tanto devora este como aquele; aperta a tua peleja contra a cidade, e a derrota. Encoraja-o tu assim.
26 Ni Padsipa eh rongada me eh pwoudo melahr nan mahwen, e ahpw mwahieiki.
26 Ouvindo, pois, a mulher de Urias que seu marido era morto, o chorou.
27 Ahnsoun eh nsensuwed lao eralahr, Depit ahpw ketikidohng nan tehnpeseo, oh likendkihda. Padsipa eri naitikihada pwutak emen. Ahpw KAUN-O kupwursuwedkihla sapwung wet me Depit wiahda.
27 E, passado o tempo do luto, mandou Davi recolhê-la a sua casa: e ela lhe foi por mulher, e lhe deu um filho. Mas isto que Davi fez desagradou ao Senhor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.